III SA/Wr 99/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska – Grakowicz po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2012, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] lutego 2015 r. o nr [...] w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności za rok 2012 oraz decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. nr [...] z dnia [...] września 2014 r. w sprawie uchylenia decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności za rok 2012, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania wskazanych decyzji. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2012. W skardze zawarto ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania –lecz nie zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] grudnia 2014 r. – a dwóch innych decyzji tj. decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] lutego 2015 r. o nr [...] w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności za rok 2012 oraz decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. nr [...] z dnia [...] września 2014 r. w sprawie uchylenia decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności za rok 2012. Uzasadniając wniosek wskazano, że skarżący na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. uzyskał płatność w ramach wsparcia bezpośredniego za rok 2012 r. Uzasadniając wniosek o wtrzymanie, wskazano, że skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału ARiMR we W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie utrzymania w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. nr [...] z dnia [...] września 2014r. w sprawie zmiany wyżej wymienionej decyzji o przyznaniu płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego za rok 2012. Z uwagi na okoliczność, że wykonanie tych decyzji nie zostało wstrzymane, to Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. wszczął postępowanie administracyjne i wydał w dniu [...] lutego 2015 r. decyzję nr [...] ustalającą kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i wezwał skarżącego do dokonania ich zwrotu. Dalej skarżący podniósł, że decyzja, ustalająca kwoty nienależnie pobranych płatności, jest bezpośrednio związana z toczącym się postępowaniem przed tutejszym Sądem. Podniósł także, że "organ administracyjny mógł wstrzymać zaskarżoną decyzję z urzędu do czasu rozpoznania skargi i zbadania legalności decyzji, jednakże tego nie uczynił i wszczął postępowanie w celu dochodzenia zwrotu dopłaty. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zażądał zwrotu pobrany płatności za rok 2012 w terminie 60 dni w wysokości [...] zł. Decyzja ta nie została jeszcze wykonana". Podkreślił również, iż nie przesądzając, na tym etapie postępowania, o słuszności zaskarżonej do tutejszego Sądu decyzji, wskazać należy, że działanie organu ma na celu wyegzekwowanie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji przed merytorycznym zbadaniem jej legalności przez Sąd. W tym stanie faktycznym skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji zmierzającej do egzekucji pobranych przez niego należności. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie zaś art. 61 § 3 zdanie 1 tej samej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym – wedle zdania 3 w § 3 art. 61 – dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji unormowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nadto podkreślenia wymaga, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny samego kwestionowanego orzeczenia, tj. czy jest ono zgodne z prawem (zaskarżona decyzja, do momentu jej uchylenia, korzysta z domniemania zgodności z prawem). Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 powołanej ustawy ma natomiast charakter szczególny. Jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Dodatkowego podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony. To z kolei oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. Tymczasem po pierwsze skarżący wniósł o wstrzymanie dwóch decyzji tj. - decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] w sprawie uchylenia decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności na rok 2012, czyli decyzji utrzymanej w mocy przez zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję drugoinstancyjną z dnia [...] grudnia 2014 r. stanowiącej przedmiot sprawy; - decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności za rok 2012 r., a zatem decyzji, która nie stanowi przedmiotu sprawy. Tym samym podnieść należy, że decyzja ta (jako niepodlegająca zaskarżeniu do tut. Sądu w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 99/15) nie mogła stanowić przedmiotu wstrzymania. Przedmiotem wstrzymania – na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. - mogą być bowiem jedynie - akty lub czynności – które zostały zaskarżone do Sądu i które, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Po wtóre zaś w niniejszej sprawie skarżący, wnosząc o wstrzymanie przywołanych decyzji, nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Odnosząc się zaś w szczególności do decyzji mogącej stanowić wg. powyższych wskazań Sądu przedmiot wstrzymania tj. do orzeczenia pierwszoisntancyjnego z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] podnieść należy, że skarżący wnosząc o jej wstrzymanie nie przywołał żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania wobec niego trudnych do odwrócenia skutków, nie przywołał nawet podstawy prawnej wniosku. Ograniczył się jedynie do uzasadnienia zasadności samej skargi i przedstawienia naruszeń, które w jego ocenie wystąpiły po stronie organu. Co – z kolei - uniemożliwiło Sądowi pozytywne rozpoznanie wniosku również w tym zakresie. Sąd bowiem orzeka o wstrzymaniu wykonania decyzji przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony. To w jej interesie leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Co więcej twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak zaś takiego odniesienia – co niewątpliwie miało miejsce w rozpatrywanej sprawie - uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (podobnie: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011 r., II GSK 373/11, LEX nr 783884; z dnia 3 lutego 2011 r., I OZ 74/11, LEX nr 741996; z dnia 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, LEX nr 569795; z dnia 1 października 2009 r., I FSK 1312/08, LEX nr 573178; z dnia 30 lipca 2009 r., I OZ 754/09, LEX nr 552410; z dnia 19 czerwca 2009 r., II GSK 466/09, LEX nr 563508; z dnia 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, LEX nr 564208; z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347). Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił, jak w sentencji.