III SAB/Wr 266/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska - Wojnar po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. H. na bezczynność Starosty Powiatu Wrocławskiego w przedmiocie przyznania kosztów usunięcia i przechowywania oraz wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki [...] postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi; III. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. T. H. (dalej jako skarżący) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty Powiatu Wrocławskiego w przedmiocie wniosku o przyznanie kosztów usunięcia i przechowywania oraz wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki [...]. W piśmie z dnia 27 maja 2021 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę na bezczynność organu w związku z wydaniem postanowienia z dnia 21 maja 2021 r. rozstrzygającego merytorycznie sprawę. Jednocześnie podtrzymał wniosek zawarty w pkt 6 petitum skargi o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 – zwaną dalej p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięciem tym sąd jest związany, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Po przeanalizowaniu akt sprawy Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne oraz skuteczne. Ponadto udzielone radcy prawnemu pełnomocnictwo z dnia 7 grudnia 2020 r. nie wyłączało możliwości złożenia wniosku o cofnięcie skargi. Mając to na względzie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 60 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Nie zasługuje na uwzględnienie wniosek o zasądzenie od organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Prawo takie przysługuje stronie z mocy art. 201 § 1 p.p.s.a. jedynie w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. (tzn. w sytuacji uwzględnienia skargi przez organ w trybie tzw. autokontroli). Organ wówczas we własnym zakresie, uznając zawarte w skardze zarzuty za uzasadnione, uwzględnia ją w całości. W sytuacji, gdy organ uwzględnia skargę w trybie autokontroli sąd zazwyczaj wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. – uznając, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Zauważyć jednak należy, że w sprawach dotyczących skarg na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przyjmuje się, że wydanie przez organ decyzji/postanowienia po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia czy organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) jak również czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu - art. 149 § 1a, art. 149 § 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1441/16). Nie można zatem było wprost przyjąć, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Skoro w niniejszym postępowaniu Sąd uznał cofnięcie skargi za skuteczne, nie ma zatem podstaw do zastosowania art. 201 § 1 p.p.s.a. Przy umorzeniu postępowania na skutek cofnięcia skargi, niezależnie od przyczyny, która legła u podstaw takiej decyzji strony skarżącej, przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują zwrotu kosztów postępowania, a jedynie zwrot wpisu od pisma cofniętego, o czym stanowi art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 1028/14, niepubl.). Z tych względów wniosek o zwrot kosztów zastępstwa procesowego nie mógł zostać uwzględniony, wobec tego Sąd orzekł jak w pkt 3 sentencji postanowienia.