III SAB/Wr 27/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Prezydenta Miasta Bolesławiec w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty opłaty za parkowanie postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł ( sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z 4 sierpnia 2025 r. M. M. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Bolesławiec (dalej: organ) w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty opłaty za parkowanie. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący pismem z 31 sierpnia 2024 r. złożył do organu wniosek o stwierdzenie nadpłaty w wysokości 7 zł tytułem nienależnie pobranej opłaty za postój pojazdu samochodowego na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania. Pismem z 18 września 2024 r. (nr [...]) organ odpowiadając na wniosek skarżącego poinformował go, że nie stwierdzono nienależnie pobranej opłaty za postój pojazdu samochodowego w wysokości 7 zł. Wskazał, że wniosek nie może być oparty na art. 72 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.), ponieważ kwota 7 zł, którą skarżący opłacił za postój pojazdu nie jest nadpłatą podatku. Pismo to zostało doręczone skarżącemu 20 września 2024 r. Pismem z 11 marca 2025 r. skarżący złożył ponaglenie. W skardze do Sądu skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie bezczynności Prezydenta Miasta Bolesławiec, 2) zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty opłaty za parkowanie w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, 3) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, 5) wymierzenie organowi grzywny w wysokości 100 zł, 6) przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 100 zł. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w sprawie nie przeprowadzono postępowania administracyjnego, a pismo z 18 września 2024 r. nie zawiera elementów, jakie powinna zawierać decyzja administracyjna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że w sprawie została w dniu 18 września 2024 r. wydana decyzja. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z "bezczynnością organu" mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Takie rozumienie bezczynności wynika wprost z treści art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej: k.p.a.). W myśl tego przepisu bezczynność oznacza, że nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. W sprawie skarżący pismem z 4 sierpnia 2025 r. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Bolesławiec w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o stwierdzenie nadpłaty opłaty za parkowanie. Z akt sprawy wynika, że organ pismem z 18 września 2024 r. (nr [...]) odpowiadając na wniosek skarżącego poinformował go, że nie stwierdzono nienależnie pobranej opłaty za postój pojazdu samochodowego w wysokości 7 zł. Wskazał, że wniosek nie może być oparty na art. 72 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.), ponieważ kwota 7 zł, którą skarżący opłacił za postój pojazdu nie jest nadpłatą podatku. Pismo to zostało doręczone skarżącemu 20 września 2024 r. Wobec tego należało ocenić, czy pismo z 18 września 2024 r. stanowiło decyzję o odmowie stwierdzenia nadpłaty opłaty za parkowanie. W tym zaś zakresie trzeba wskazać, że przez decyzję administracyjną należy rozumieć kwalifikowany akt administracyjny, będący przejawem woli organów państwowych, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę administracyjną konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej, w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. Nie ulega przy tym wątpliwości, że decyzja administracyjna musi spełniać wymogi formalne określone w art. 107 § 3 k.p.a., choć należy też mieć na względzie regułę, że to treść aktu, a nie jego forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli więc sprawa administracyjna podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego, zawierające co najmniej cztery elementy: oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu - gdyż spełnia to minimum podstawowych warunków wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a. (por. orzeczenia NSA: z 14 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2663/12; z 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 4530/21; z 5 grudnia 2023 r., sygn. akt III OSK 1180/23, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Niezbędnym elementem prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej jest zaś przede wszystkim jej rozstrzygnięcie, czyli władcze ukształtowanie określonego stosunku administracyjnoprawnego. Jest to jeden z tych elementów składowych decyzji, bez którego decyzja nie może istnieć. Treść rozstrzygnięcia jest zawsze związana z przedmiotem postępowania i w sposób władczy ingeruje w sferę praw i obowiązków adresata (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1805/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych). Zatem pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji (zob. wyrok NSA oz. w Warszawie z 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA 1982, nr 9-10, LEX nr 10683). Zdaniem Sądu, pismo z 18 września 2024 r. zawiera niezbędne elementy decyzji, tj.: oznaczenie organu, oznaczenie adresata, rozstrzygnięcie i podpis upoważnionego pracownika organu, a zatem należy uznać je za decyzję. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec powyższego, skoro strona skarżąca wniosła skargę do Sądu po ustaniu bezczynności, to przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (punkt I). W punkcie II postanowienia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. | |