IV SA/Wr 115/14

|Sygn. akt IV SA/Wr 115/14 | | , , , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 15 lipca 2014 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, , Przewodniczący, , Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , Sędziowie, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędzia NSA Julia Szczygielska, , , Protokolant, asystent sędziego Krzysztof Caliński, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 lipca 2014 r., sprawy ze skargi [...], na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z dnia [...] 2013 r. nr [...], w przedmiocie przyznania zasiłku celowego, , , oddala skargę., , , , , , , , Decyzją z dnia [...] 2013r. nr ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu odwołania [...] - dalej skarżący od wydanej z upoważnienia Prezydenta W. decyzji Kierownika Zespołu ds. Osób Bezdomnych Uchodźców Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] 2013r. (nr [...]) przyznający zasiłek celowy w kwocie 300.000 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie potrzeb umożliwiających życie i aktywne poszukiwanie pracy tj. na zakup żywności, środków czystości i higieny osobistej, biletów komunikacji miejskiej oraz dofinansowanie opłat mieszkaniowych (czynsz + energię elektryczną) utrzymywało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w dniu 21 października 2013r. skarżący wniósł o przyznanie pomocy finansowej z przeznaczeniem na dofinansowanie zabezpieczenie potrzeb umożliwiających życie i aktywne poszukiwanie pracy. Decyzją z dnia [...] 2013r. podjęto po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, przyznano skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 300 zł. Jednocześnie decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jest osobą bezrobotną, a osiągnięty dochód (w wysokości 49 zł ) nie przekracza kryterium dochodowego osoby samotnej, co tym samym uzasadnia przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego. Skarżący został zobowiązany do aktywnego poszukiwania stałego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej poprzez wykorzystanie własnych zasobów i możliwości (skarżący jest w wieku aktywności zawodowej i nie ma przeciwskazań lekarskich do wykonywania pracy). Skarżącego zobowiązano także do dopełnienia formalności związanych z zameldowaniem się w otrzymanym lokalu socjalnym. W odwołaniu do powyższej decyzji skarżący wniósł o wskazanie jakie wielkości kwot powinien przeznaczyć z otrzymanego zasiłku celowego na poziomie 300 zł na poszczególne potrzeby życiowe (żywność, środki czystości i higieny osobistej, bilety komunikacji miejskiej oraz dofinansowanie opłat mieszkaniowych). Stwierdził, że z powodu niezabezpieczenia środków finansowych z pomocy społecznej nie posiada "uprawnień do podjęcia zatrudnia w wybranym zawodzie deficytowym". Uznał, że przyznana pomoc finansowa w kwocie 300 zł jest niewielką i "poniżającą". Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym Kolegium decyzją z dnia [...] 2013r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję i wskazało: że na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tj. Dz.U. z 2013r. poz. 182 ze zm.), dalej ustawą prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobom, których dochód nie przekracza ustawowo określonego kryterium dochodowego, przy jednoczesnym wystąpieniu, co najmniej jednego z powodów wskazanych w art. 7 pkt 2 - 15 ustawy, takich jak np. sieroctwo, bezdomność, bezrobocie, niepełnosprawność lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Obecnie kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł, a kryterium dochodowe dla osoby w rodzinie - 456 zł (§ 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej - Dz. U. z 2012 r., poz. 823). Jednym ze świadczeń pieniężnych udzielanych w ramach pomocy społecznej jest na podstawie art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy - zasiłek celowy, który może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. W rozpatrywanej sprawie, organ pierwszej instancji ustalił, że skarżący zajmuje otrzymany lokal socjalny (pokój + aneks kuchenny + łazienka z wc). Jest osobą samotną, prowadzącą odrębne gospodarstwo domowe i od dnia 12 sierpnia 2013 r. jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Na podstawie wywiadu środowiskowego i przedłożonych dokumentów stwierdzono, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji bytowej z powodu braku dochodów, a dodatkową przesłanką uzasadniającą przyznanie pomocy jest w tym przypadku bezrobocie. Organ pomocy społecznej, dostrzegając trudną sytuację życiową Strony, uznał, że ma do czynienia z przypadkiem uzasadniającym przyznanie zasiłku celowego. Świadczenie w kwocie 300 zł zostało udzielone w celu dofinansowania zakupu żywności, środków czystości i higieny osobistej, biletów komunikacji miejskiej oraz dofinansowania opłat mieszkaniowych (czynsz + energia elektryczna). Odwołujący się zakwestionował wysokość udzielonego wsparcia, uznając je za niewystarczające. Organ odwoławczy podkreślił, iż z przepisów ustawy o pomocy społecznej wynika, że instytucja pomocy społecznej nie ma na celu rozwiązywania wszystkich problemów życiowych jednostki oraz że świadczenia udzielone w jej ramach nie muszą w całości pokrywać niedostatków podopiecznych, w tym comiesięcznych kosztów ich utrzymania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia lutego 2011 r., II SA/Łd 1456/10 Lex 994170). Ponadto z jednej strony, pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne zasoby, uprawnienia i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy), ale z drugiej strony potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy). Z treści przywołanego wyżej art. 39 ustawy wynika, że zasiłek celowy należy do fakultatywnych form pomocy społecznej, co oznacza, że ocena okoliczności uzasadniających przyznanie świadczenia, jak i samo jego przyznanie, a także określenie kwoty zasiłku, ustawodawca pozostawił swobodnej ocenie organu. Tym samym oznacza to, że zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń i pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1578/10, LEX nr 750691). W ocenie Kolegium w rozpatrywanej sprawie nie można zarzucić organowi pierwszej instancji przekroczenia granic uznania administracyjnego, a ponadto Kolegium w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w decyzji. Należy z jednej strony uwzględnić, że Strona jest osobą samotną. Zamieszkuje bez zameldowania w otrzymanym od Gminy W. mieszkaniu socjalnym (ostatnie stałe zameldowanie było w Szczecinie). W przypadku Wnioskodawcy brak jest przeciwwskazań lekarskich do podjęcia pracy (nie posiada orzeczenia o stopniu o stopniu niepełnosprawności). Wnioskodawca jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, zarejestrowaną w Urzędzie Pracy. W wywiadzie środowiskowym wskazał, że we wrześniu i październiku nigdzie nie pracował, a swój dochód miesiącu wrześniu określił na poziomie 49 zł. W tym przypadku spełnione zostało kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, którego wysokość, co do zasady, uprawnia do otrzymania potencjalnego świadczenia pieniężnego z pomocy Społecznej. Jednocześnie należy uznać, że żywność, środki czystości i higieny osobistej, bilety komunikacji miejskiej oraz dofinansowanie opłat mieszkaniowych, stanowią niezbędną życiową potrzebę. Organ odwoławczy podniósł, że przyznana pomoc dostosowana jest do możliwości finansowych organu, które uwzględniają gradację potrzeb stale wzrastającej liczby osób ubiegających się o wsparcie. Budżet zasiłków celowych w 2013 r. we W. wynosi 8 419 560 zł, a średnia wysokość zasiłku celowego w 2013 r. kształtowała się (narastająco) na poziomie 268,52 zł. Kwota poznanego zasiłku celowego (300 zł) jest nawet nieznacznie wyższa od kwoty średniego zasiłku celowego przyznawanego w Gminie W. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżący w miesiącu wrześniu 2013 r. otrzymała zasiłek celowy w wysokości 260 zł z przeznaczeniem na zakup żywności, biletów MPK, odzieży, obuwia i opłat mieszkaniowych za miesiąc wrzesień. Biorąc pod uwagę, że Wnioskodawca nie dysponuje orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, należy uznać, że posiada potencjalne możliwości w zakresie podjęcia zatrudnienia, ponadto skarżący został poinformowany o możliwości uzyskania zarówno pomocy w formie rzeczowej tj. odzieży, artykułów gospodarstwa domowego, w formie bezpłatnego miesięcznego abonamentu na posiłki do jadłodajni, jak i uzyskania ewentualnego dofinansowania do opłat mieszkaniowych. Kolegium podkreśliło, że pomoc społeczna ma charakter uzupełniający i nie musi zaspokoić potrzeb wnioskodawców całkowicie, bowiem nie może zastępować ich i własnych starań zmierzających do stworzenia warunków do utrzymywania się w trudnej życiowo sytuacji. Tym samym przyznanie świadczenia w kwocie 300 zł być może całkowicie nie sfinansuje wszystkich potrzeb, lecz niewątpliwie stanowi wsparcie, które pozwoli na chociażby ich częściowe sfinansowanie. Pomoc społeczna ma bowiem za zadanie wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiać im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art 3 ustawy). Ponadto dodano, że w postępowaniu o udzielenie pomocy społecznej, oprócz czynności, jakie podejmuje sama osoba ubiegająca się o pomoc, szczególnie ważne jest czy współpracuje z instytucjami, które wspierają ją w celu poradzenia sobie z zaistniałą trudna sytuacją życiową. Zgodnie bowiem z art. 4 ustawy, osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej Współpraca ta wiąże się również ze stosowaniem się do zaleceń i propozycji pracownika socjalnego. Jak wynika z akt sprawy, podczas przeprowadzania wywiadu środowiskowego w dniu 29 października 2013 r. wnioskodawca ponownie został poinformowany o obowiązku dokonania zameldowania w otrzymanym lokalu socjalnym, a kwestionowaną decyzją został zobowiązany do dopełnienia tego obowiązku. Niewątpliwie postawę Wnioskodawcy, która lekceważy zalecenia pracownika socjalnego należy oceniać negatywnie. Ponadto w ocenie Kolegium, skarżący powinien zrewidować również wielkość swoich żądań płacowych w stosunku do przedkładanych ofert pracy (z odpowiedzi potencjalnego pracodawcy – [...] z W. - na skierowanie z urzędu pracy z dnia 24 października 2013 r. wynika, że powodem niezatrudnienia skarżącego na stanowisku operatora były wygórowane żądania płacowe). Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że udzielone kwestionowaną decyzją świadczenie nie pozbawia skarżącego możliwości ponownego złożenia wniosku o przyznanie pomocy celowej, w przypadku zaistnienia potrzeb, których nie będzie w stanie zaspokoić we własnym zakresie. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz z dnia [...] 2013 r. oraz decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] 2013 r. Zarzucił, że decyzję organu pierwszej instancji nie czyni zdolność art. 39 ust. 1 ustawy bowiem nie określa, jaką część kwoty skarżący powinien wydać na poszczególne potrzeby. Podniósł, że Kolegium nie odniosło się do "uzasadnienia" złożonego w sekretariacie MOPS i nie wypowiedziało się czy przyznana kwota może być uznana za warunki odpowiadające godności człowieka. Skarżący stwierdził, że Kolegium w uzasadnieniu decyzji powołało się na cytaty nieistniejące w jego pismach. Podał, że nie otrzymał odpowiedzi na swój wniosek o wyjaśnienie uzasadnienia decyzji Kolegium. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 22 listopada 2013r. (data wpływu) organ pierwszej instancji przesłał pismo skarżącego zaopatrzone datą 15 listopada 2013r., którego treść ewidentnie wskazywała, że niezadowolony z pierwszoinstancyjnej decyzji jako przyznającej zasiłek celowy w kwocie jedynie 300 zł. Mając na względzie art. 128 kodeksu postępowania administracyjnego, Kolegium zakwalifikowało ww. pismo skarżącego jako odwołanie. Oceniając bowiem, czy wniesione przez Stronę pismo jest odwołaniem, należy kierować się treścią pisma (E. Iserzon (w: Komentarz, 1970, s. 227, wyrok NSA z dnia 22 stycznia 1988, SA/Wr 815/87, ONSA 1988 w 1, poz. 31 i z dnia 23 czerwca 2006 r., I OSK 999/05, Lex nr 265751) oraz tym, czy pismo wniesione w terminie otwartym dla złożenia odwołania (wyrok SN z dnia 20 czerwca 1996 r., III ARN 14/96, OSNAP i Ks 1997, nr 2 poz. 16; "Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, pismo strony postępowania odwoławczego wniesione do organu odwoławczego w ustawowym terminie do wniesienia odwołania, wyrażające niezadowolenie z decyzji nieostatecznej, podlega rozpatrzeniu jako odwołanie od decyzji".) W wyniku rozpatrzenia jako odwołania pisma wniesionego przez skarżącego przez skarżącego w dniu 15 listopada 2013 r., Kolegium decyzją z dnia [...] 2013r. (Nr [...]), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po podjęciu ww. decyzji ostatecznej do Kolegium wpłynęły – w dniach 28 listopada i 4 grudnia 2013 r. – podania skarżącego zatytułowane - odpowiednio - "Odwołanie" i "Uzasadnienie", których tezy i zarzuty w większości rozwiały argumentację odwołania z dnia 15 listopada 2013 r., a w pozostałej części nie zawierały żadnych istotnych argumentów, mogących mieć wpływ na inny niż dotychczasowy ogląd opisanej sprawy. Następnie w dniu 8 stycznia 2014 r. do Kolegium wpłynęło pismo skarżącego o wyjaśnienie uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, w szczególności "co do przytaczania (...) tez i argumentów zawartych w Odwołaniu od decyzji z dnia [...] 2013 r. ([...])", w którym to piśmie wniesiono o ujawnienie dokumentów na podstawie, których skład orzekający zacytował słowa Strony i wydał kwestionowaną decyzję. W odpowiedzi (pismo z dnia 4 lutego 2014r.) Kolegium wyjaśniło zaistniałą sytuację oraz wskazało, że ze względu na treść odwołania z dnia 15 listopada 2013r., w części decyzji Kolegium opisujące zarzuty Strony odnośnie do pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia, znalazło się m.in. sformułowanie o uznaniu przez skarżącego, że "przyznana pomoc finansowa w kwocie 300 zł jest niewielka i "poniżająca". Po zapoznaniu się z treścią skargi Kolegium ocenia, że skarga nie podważa dokonanych w sprawie ustaleń i nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślono, że z treści art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wynika, iż zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej na pokrycie części lub całości wymienionych w tym przepisie w szczególności kosztów. Tym samym w przypadku przyznania zasiłku w celu dofinansowania kilku potrzeb świadczeniobiorcy, organ pomocy społecznej me ma obowiązku określenia kwot przeznaczonych na poszczególne wnioskowane potrzeby bowiem o tym decyduje podopieczny. Zasiłek celowy nie musi sfinansować wszystkich potrzeb strony w pełnym zakresie, lecz tylko stanowi wsparcie, które pozwoli na chociażby ich częściowe sfinansowanie. Istotą pomocy społecznej jest bowiem wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ustawy). W ocenie Kolegium skarżący pomimo odpowiednich warunków (wiek aktywności zawodowej, brak przeciwskazań lekarskich do wykonywania pracy), nie podejmuje samodzielnie wysiłków zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, a tym samym życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, co przejawia się np. w wygórowanych żądaniach płacowych ferowanych do potencjalnych pracodawców. W odpowiedzi na pozostałe zarzuty skargi należy wyjaśnić, że do podania Strony zatytułowanego "Uzasadnienie" oraz cytatów powołanych w uzasadnieniu decyzji Kolegium, organ odwoławczy odniósł się w piśmie z dnia 4 lutego 2014 r. Podkreślono także w kontekście złożonej skargi, iż biorąc pod uwagę treść wzmiankowanych powyżej podań [...] z 28 listopada i 4 grudnia 2013 r. oraz 8 stycznia 2014 r., Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia skargi Strony, na podstawie art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga jest nieuzasadniona. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi ustawa z dnia 12 marca 2004 o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2013r. poz. 182 ze zm.), i dalej ustawa: Ustawa stanowi w art. 2 ust. 1, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Przepis art. 3 ust. 3 ustawy stanowi, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenia pomocy. W myśl art. 3 ust. 4 potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W przepisach tych ustanowiono zasady indywidualizacji i fakultatywności świadczeń z pomocy społecznej. Zasada indywidualizacji dotyczy z jednej strony indywidualnego rozpoznania świadczeń, z drugiej zaś dostosowanie rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do indywidulanych właściwości świadczeniodawcy. Zasada fakultatywności polega na niemożności domagania się przez osoby i rodziny ubiegające się o świadczenie pomocy społecznej, aby przyznani im świadczenie w określonym rodzaju, formie i rozmiarze. Pomoc społeczna, także świadczona w formie zasiłku celowego ma charakter uzupełniający. Pomoc ta nie zaspokaja całkowicie potrzeb osób ubiegających się o przyznanie świadczeń. Powinni oni również wykorzystać własne środki i możliwości. Z uwagi na ograniczoność środków, którymi dysponują organy pomocy społecznej, a także z uwagi na wielkość potrzebujących, takie całkowite zaspokojenie potrzeb jest niemożliwe. Zasiłek celowy, którego podstawę materialnoprawną stanowi art. 39 ustawy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu i jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy. Chodzi o dostosowanie rodzaju formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie środków finansowych "na zabezpieczenie potrzeby umożliwiające życie w warunkach odpowiadających godności człowieka a także umożliwiających aktywne poszukiwanie pracy i jej ewentualnego podjęcia". Z ustaleń dokonanych przez organ administracyjny wynika, że skarżący zajmuje lokal socjalny (pokój + aneks kuchenny+ łazienka z wc). Jest osobą samotną, prowadzącą odrębne gospodarstwo domowe. Skarżący jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. – od 12 sierpnia 2013 r. – jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W miesiącu wrześniu osiągnął dochód w wysokości 49 zł. Skarżący jest w wieku aktywności zawodowej i nie ma przeciwskazań lekarskich do wykonywania pracy, nie legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności. Organ wskazał, że budżet zasiłków celowych w 2013r. we W. wyniósł 8.419, 560 zł a średnia wysokość zasiłku celowego w 2013 r. kształtowała się (narastająco) na poziomie 268,52 zł. Kwota przyznanego skarżącemu zasiłku celowego jest wyższa od kwoty średniego zasiłku celowego. Skarżący w miesiącu wrześniu 2013r. otrzymał już zasiłek celowy w wysokości 260 zł, z przeznaczeniem na zakup żywności, biletów MPK, odzieży, obuwia i opłat mieszkaniowych. Rolą Sądu administracyjnego w niniejszej sprawie była ocena, czy organ administracyjny nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Działanie w trybie uznania administracyjnego nie oznacza bowiem dowolności, ale wykazania, że w danej sprawie istniały przesłanki uzasadniające podjęte rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie nie można postawić zarzutów organowi administracyjnemu przekroczenia granic uznania administracyjnego. Oceniono z jednej strony sytuację materialną, osobista skarżącego a z drugiej własne możliwości finansowe w ramach, których przyznano skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 300 zł. Wysokość przyznanego świadczenia mieści się w granicach udzielonego wsparcia innym wnioskodawcom. Podkreślić należy, że wartość przyznanego świadczenia zależy od uznania organu wydającego decyzję. Uznanie administracyjne obejmuje prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy uznać w kontekście ogólnej liczby ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nie żądań. Ośrodki pomocy społecznej, w tym organ w niniejszej sprawie, dysponują ograniczonymi środkami finansowymi. Posiadane środki muszą być rozdzielane pomiędzy osoby wymagające wsparcia. Nie ma więc wątpliwości, że organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb ubiegających się o pomoc , jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Dodać trzeba, że pomoc społeczna nie może stanowić stałego źródła dochodu. Osoby ubiegające się o świadczenie z pomocy społecznej powinny wykorzystać własne środki i możliwości. W świetle wyżej powiedzianego skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw prawnych. Stąd też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku. J.T.14.08.14r.