IV SA/Wr 116/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 2 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją administracyjną Starosty K. z dnia [...] września 2009 r., nr [...], orzeczono o utracie przez H. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 20 października 2009 r. z powodu, że jest niezdolny do podjęcia jakiejkolwiek pracy, w tym w warunkach pracy chronionej. Od tej decyzji H. B. złożył odwołanie wnosząc o pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej z dniem 10 lipca 2002 r. W toku postępowania odwoławczego na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że H. B. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. dnia [...] lipca 2002 r. i z dniem zgłoszenia został uznany za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia 18 lipca 2002 r. Zasiłek utracił od dnia 18 lipca 2003 r. z powodu ustawowego okresu jego pobierania. W dniu 9 września 2003 r. zainteresowany dostarczył do Powiatowego Urzędu Pracy w K. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności nr [...], wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K., z dnia 6 maja 2003 r., w którym podano, że H. B. posiada lekki stopień niepełnosprawności i może wykonywać prace lekkie. Orzeczony stopień niepełnosprawności wydano okresowo do 31 maja 2005 r. Dnia 14 października 2003 r. H. B. otrzymał skierowanie na badania lekarskie do Poradni Medycyny Pracy w K. w celu stwierdzenia zdolności do podjęcia kursu "Kierowca wózków jezdniowych z napędem silnikowym". W dniu 15 października 2003 r. zainteresowany dostarczył zaświadczenie lekarskie, że jest niezdolny przystąpić do takiego kursu. W dniu 16 marca 2004 r. bezrobotny dostarczył zaświadczenie lekarskie z dnia 7 listopada 2003 r, o przeciwwskazaniu do pracy, jako stolarz budowlany. W dniu 25 sierpnia 2005 r. strona dostarczyła zaświadczenie lekarskie, że jest niezdolna do wykonywania pracy na stanowisku stolarza budowlanego, na okres 12 miesięcy. W dniu 4 listopada 2005 r. H. B. otrzymał skierowanie na badania lekarskie do Poradni Medycyny Pracy w K. w celu stwierdzenia zdolności do podjęcia kursu "Kierowca wózków jezdniowych z napędem silnikowym". W tym samy dniu zainteresowany dostarczył dwa zaświadczenia lekarskie o przeciwwskazaniu do podjęcia szkolenia. W dniu 16 listopada 2005 r. bezrobotny otrzymał skierowanie do pracy na stanowisko pracownika ochrony. W dniu 17 listopada 2005 r. strona dostarczyła zaświadczenie lekarskie o przeciwwskazaniu do wykonywania ww. pracy. W dniu 1 sierpnia 2007 r. H. B. otrzymał skierowanie do pracy na stanowisko stolarza. W dniu 3 sierpnia 2007 r. dostarczył zaświadczenie lekarskie o przeciwwskazaniu do takiej pracy. W dniu 12 listopada 2008 r. bezrobotny otrzymał skierowanie do pracy na stanowisko stolarza meblowego. Kandydat nie został przyjęty. Z opinii doradcy zawodowego, sporządzonej w dniu 12 listopada 2008 r. wynika, że H. B. bezskutecznie poszukuje pracy. Jest zainteresowany doskonaleniem zawodowym. Określono kierunek szkolenia "Operator ładowarki". Skierowano do specjalisty ds. rozwoju zawodowego. W dniu 12 listopada 2008 r. bezrobotny otrzymał propozycję szkolenia "Operator ładowarki jednonaczyniowej kl. III". Tego samego dnia strona dostarczyła zaświadczenie lekarskie, że jest niezdolna do podjęcia pracy ww. zawodzie. W dniu 5 marca 2009 r. zainteresowany dostarczył do Powiatowego Urzędu Pracy w K. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności nr [...], wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K., z dnia 20 lutego 2009 r., w którym podano, że H. B. posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności i może wykonywać prace w warunkach chronionych. Osoba orzekana wymaga częściowej lub czasowej pomocy osoby drugiej. Orzeczony stopień niepełnosprawności wydano do 28 lutego 2012 r. W aktach sprawy znajdują się dwa zaświadczenia lekarskie z Poradni Medycyny Pracy w K., z dnia 13 sierpnia 2009 r., w których podano, że H. B. ze względu na przeciwwskazania (stan zdrowia) w chwili obecnej nie ma możliwości przekwalifikowania. W dniu 16 października 2009 r. do organu I instancji wpłynął wniosek zainteresowanego, w którym podał, że w związku z trwającym postępowaniem w sprawie ustalenia statusu osoby bezrobotnej, czy też pozbawienia go tegoż prawa- domaga się przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. W dniu 20 października 2009 r. organ I instancji w nawiązaniu do wydanego przez Poradnię Medycyny Pracy w K. zaświadczenia lekarskiego H. B., z dnia 13 sierpnia 2009 r. zwrócił się z prośbą o określenie w oparciu o posiadaną przez Poradnię dokumentację czy ww. bezrobotny zdolny jest do podjęcia-zatrudnienia, w tym również w warunkach pracy chronionej. Z zaświadczenia lekarskiego z dnia 20 października 2009 r. wynika, że H. B. wobec przeciwwskazań zdrowotnych jest niezdolny do podjęcia pracy, w tym warunkach pracy chronionej. W dniu 5 listopada 2009 r. został sporządzony protokół z rozprawy administracyjnej (protokół w aktach sprawy). W trakcie rozprawy administracyjnej H. B. zgłosił zastrzeżenia i uwagi, że w aktach nie ma orzeczenia o niepełnosprawności nr [...] z dnia 13 kwietnia 2005 r. oraz orzeczenia o niepełnosprawności z dnia 28 maja 2009 r., wydane przez Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności we W. na mocy którego uchylone zostało w części orzeczenie z dnia 20 lutego 2009 r. w zakresie punktu 6, które aktualnie brzmi "6) korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki -Tak wymaga.". Strona przedłożyła ww. orzeczenia do skserowania celem wpięcia do akt sprawy. Starosta Kłodzki decyzją z dnia 9 listopada 2009 r. orzekł o utracie przez H. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 20 października 2009 r. W uzasadnieniu m.in. podał, iż w dniu 20 października 2009 r. wpłynęło do urzędu zaświadczenie lekarskie wydane w tym dniu przez lekarza medycyny pracy, stwierdzające, że H. B. jest niezdolny do podjęcia jakiejkolwiek pracy, w tym - w warunkach pracy chronionej. W dniu 8 stycznia 2010 r. do organu odwoławczego wpłynął wniosek H. B. z dnia 5 stycznia 2010 r., o uzupełnienie na mocy art. 111 k.p.a. decyzji Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], co do rozstrzygnięcia w zakresie przedstawienia stanu faktycznego i prawnego. Po rozpatrzeniu wniosku strony Wojewoda D. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. postanowił odmówić uzupełnienia swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], co do rozstrzygnięcia w zakresie przedstawienia stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z przepisem art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Zgodnie zaś z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy bezrobotnym, oznacza to osobę min. niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy. Przy ocenie stwierdzenia zdolności do podjęcia pracy, wzięto dowód w postaci zaświadczenia lekarskiego z dnia 20 października 2009 r. wydanego przez lekarza medycyny pracy, stwierdzające, że H.B. jest niezdolny do podjęcia pracy, w tym w warunkach pracy chronionej. Na tej podstawie, po rozpatrzeniu sprawy stwierdzono, że decyzja Starosty K. z dnia [...] listopada 2009 r. jest zgodna z obowiązującym prawem. W dniu 2 lutego 2010 r. H. B. złoży skargę na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz na decyzję Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty K., z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu skargi zarzucił organom naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 b, c, art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 50 i 49 ustawy o promocji zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd, stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dla porządku w pierwszej kolejności Sąd odniesie się do postanowienia Wojewody Dolnośląskiego z dnia 14 stycznia 2010 r. o odmowie uzupełnienia decyzji wydanego na podstawie art. 111 k.p.a. Stosownie do treści art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi ( § 2). Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2000 r. o sygn. akt II SA/Gd 1783/98 (ONSA 2002, nr 1, poz. 23), orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia (art. 111 k.p.a.), inaczej niż w procedurze cywilnej (art. 351 k.p.c.), nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona. Zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia - art. 111 § 2 k.p.a.). Sąd w pełni podziela powyższy pogląd. Dalszą konsekwencją zaprezentowanej tezy jest konkluzja o braku środków zaskarżenia, jakie miałyby służyć stronie od decyzji uzupełniającej lub postanowienia o odmowie uzupełnienia. Według art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji. Taki wniosek wypływa nie tylko z treści cytowanego art. 111 k.p.a., ale także wynika z faktu, iż odpowiedzi podejmowane przez organ w tym trybie nie kończą postępowania w sprawie. Takie postanowienie podlega ocenie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek wniesionego odwołania od decyzji, która objęta była wnioskiem ojej uzupełnienie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2009 r., wskutek skargi wniesionej przez H. B.. Skarga wniesiona została w terminie bowiem termin do jej wniesienia "liczy" się od dnia doręczenia stronie postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji. Zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.) – zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia. Sąd badając po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 151, poz. 1269 ze zm.) prawidłowość wydania decyzji, przede wszystkim ustala, czy zaistniały przesłanki określone w tym przepisie, dające podstawę do wydania zaskarżonych decyzji. Zgodnie z powołanym przepisem starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Dla wykładni tego przepisu i właściwego jego zastosowania istotne znaczenie mają również regulacje zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Stosownie do tej normy bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną - zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z treści powołanego przepisu wynika, że samo pozostawanie bez pracy, rejestracja w organie zatrudnienia czy zamiar korzystania z określonych świadczeń i przywilejów nie determinują jeszcze przynależności do grupy bezrobotnych w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Istotną cechą charakteryzującą pojęcie prawne "bezrobotnego" jest bowiem zdolność do podjęcia zatrudnienia. Niezdolność do podjęcia pracy eliminuje zainteresowanego z grona osób mogących ubiegać się o przyznanie czy zachowanie statusu bezrobotnego. Bezrobotnym w ujęciu normatywnym może być zatem wyłącznie osoba fizyczna zdolna do pracy. Chodzi tu przy tym o zdolność do pracy w sensie prawnym (czyli zdolność do bycia pracownikiem, uwarunkowana wiekiem i posiadaniem przynajmniej ograniczonej zdolności do czynności prawnych - art. 22 § 2 i § 3 kodeksu pracy). Zdolność do pracy oznacza również taki stan zdrowia, który pozwala pracodawcy na stałe zatrudnianie danej osoby w pełnym wymiarze, a w przypadku niepełnosprawnego - co najmniej w połowie obowiązującego czasu pracy. Wskazana osobista przesłanka (zdolność do podjęcia pracy) podlega okresowemu sprawdzeniu między innymi na podstawie zaświadczeń lekarskich wydawanych przez lekarza medycyny pracy. Powołany przepis ma kategoryczne brzmienie i nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Przedmiotowy obowiązek dotyczy wszystkich bezrobotnych. Należy zatem rozważyć czy zaistniały przesłanki uzasadniające pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej wynikające z powołanego art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia, w stanie faktycznym jaki zaistniał w niniejszej sprawie. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący zaświadczał orzeczeniem lekarskim niezdolność do podjęcia każdej z oferowanych mu ofert pracy jednak, przy ocenie stwierdzenia zdolności do podjęcia pracy, wzięto pod uwagę przede wszystkim dowód w postaci zaświadczenia lekarskiego z dnia 20 października 2009 r. wydanego przez lekarza medycyny pracy w Zespole Opieki Zdrowotnej w K., Poradnia Medycyny Pracy, stwierdzające, że H. B. jest niezdolny do podjęcia pracy, w tym w warunkach pracy chronionej. Treść powyższego orzeczenia nie została w postępowaniu administracyjnym ani w skardze zanegowana. Zatem według Sądu organy trafnie oceniły, że zaistniały podstawy do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej, albowiem H. B. zgodnie z tym orzeczeniem jest niezdolny do podjęcia pracy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjni (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak wyżej.