IV SA/Wr 139/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi P. [...] sp. z o.o. w K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika oddala skargę. Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem P [...] Spółka z o. o. w K. z dnia [...] października 2010r. o dofinansowanie pracodawcy kosztów kształcenia młodocianego pracownika W. O. w zawodzie elektromechanika pojazdów samochodowych . Decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 70b ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60, poz. 278 ze zm.) oraz § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie praktycznej nauki zawodu z dnia 15 grudnia 2010 r. (Dz. U. Nr 244, poz. 1626), Wójt Gminy C. B. odmówił E. K. - członkowi Zarządu P. [...] Spółka z o. o. w K. przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika W. O. – zwanego dalej młodocianym pracownikiem. Samorządowe Kolegium w W. decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] uchyliło w całości wskazaną wyżej decyzję Wójta Gminy C. B. i umorzyło postępowanie w sprawie przyznania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika z tym uzasadnieniem ,że decyzja organu I instancji została skierowana do osoby niebędącej stroną przedmiotowego postępowania. Decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] organ I instancji odmówił przyznania P.[...] Spółka z o. o. w K. G.– zwanego dalej pracodawcą, dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] uchyliło w całości powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że prowadząc ponownie postępowanie organ winien ustalić zakres obowiązków R. K., będącego instruktorem praktycznej nauki zawodu i charakterystykę jego stanowiska pracy, bowiem właśnie te ustalenia mogą mieć istotny wpływ na podjęcie właściwej decyzji. Wójt Gminy C. B. decyzją z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] ponownie odmówił pracodawcy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika z tym uzasadnieniem ,że pełniący obowiązki instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. nie spełniał wszystkich warunków koniecznych, albowiem nie posiadał kwalifikacji zawodowych tj. stażu pracy w zawodzie, którego miał uczyć. Według ustaleń organu I instancji pomiędzy pracodawcą a młodocianym pracownikiem została zawarta umowa, w której czas trwania przygotowania zawodowego, nauki w zawodzie elektromechanika pojazdów samochodowych, określony został od dnia 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2010 r. Do przedmiotowego wniosku dołączono między innymi: świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej oraz świadectwo czeladnicze młodocianego pracownika w zawodzie elektromechanika pojazdów samochodowych, a także oświadczenie, że wskazany zawód jest jego pierwszym wyuczonym zawodem. Organ wskazał, że pracodawca podał, że uczeń kwalifikacje zawodowe zdobywał w warsztacie stacji obsługi od D. D., zatrudnionego na stanowisku elektromechanika, pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K., który posiada wykształcenie wyższe oraz skończył technikum zawodowe uzyskując tytuł technika mechanika o specjalności naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych, co zawiera w sobie również elektromechanikę pojazdów samochodowych. Dalej organ I instancji wskazał , że przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić osoba zatrudniona u pracodawcy, pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu. Organ zakwestionował kwalifikacje zawodowe zatrudnionego u pracodawcy instruktora praktycznej nauki zawodu, bowiem stosowanie do § 10 ust. 5 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu - zwane dalej: rozporządzeniem, R. K. nie legitymuje się odpowiednim stażem pracy, w zawodzie elektromechanika pojazdów samochodowych, którego nauczał. Według organu I instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, że instruktor praktycznej nauki zawodu w okresie zatrudnienia u pracodawcy, czyli od dnia 2 lipca 1984 r., wykonywał obowiązki na stanowisku elektromechanika pojazdów samochodowych. Z ustaleń poczynionych przez organ wynika ,że R. K. jest zatrudniony w P. [...] Spółka z o. o. w K. na stanowisku Kierownika Stacji Obsługi oraz jako instruktor praktycznej nauki zawodu i uzyskał świadectwo ukończenia technikum zawodowego w zawodzie technika mechanika o specjalności "naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych", dyplom ukończenia studiów wyższych zawodowych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu", a także świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego dla czynnych zawodowo nauczycieli. Dodatkowo organ wskazał, że również D. D., u którego w warsztacie młodociany pracownik zdobywał doświadczenie zawodowe, nie posiada kwalifikacji do prowadzenia praktycznej nauki zawodu, zgodnie z § 10 ust. 5 rozporządzenia. Zdaniem organu pierwszo-instancyjnego R. K. jako instruktor praktycznej nauki zawodu, musi spełnia wymóg określony w § 10 ust. 5 rozporządzenia, tj. 3-letni, bądź 6-letni staż pracy w zawodzie, którego nauczał. Zgodnie bowiem z przepisem § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia instruktorzy praktycznej nauki zawodu, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs oraz: świadectwo ukończenia technikum, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać. Przy czym według organu obie przesłanki wymienione w tym przepisie, tzn. posiadanie przez instruktora praktycznej nauki zawodu odpowiedniego wykształcenia oraz co najmniej trzyletniego stażu pracy w zawodzie, którego będzie nauczać, muszą być spełnione łącznie. Wprawdzie R. K. posiada również dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu", lecz nie jest odpowiedni dla zawodu, którego nauczał, zatem jako instruktor praktycznej nauki zawodu, powinien posiadać, zgodnie z § 10 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego nauczał. Również i w tym przypadku obie przesłanki, tj. wykształcenie i staż w zawodzie, powinny być spełnione łącznie. Jednocześnie organ I instancji wskazał , że pismem z dnia 9 sierpnia 2011 r. pracodawca został wezwany do przedłożenia m.in. dokumentów potwierdzających zakres obowiązków instruktora praktycznej nauki zawodu oraz charakterystyki stanowiska pracy w okresie jego zatrudnienia. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych pisma, w zakreślonym 7 dniowym terminie, skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Pismo zostało odebrane przez pracodawcę w dniu 16 sierpnia 2011 r., natomiast odpowiedź została nadesłana za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu 24 sierpnia 2011 r., a zatem po upływie terminu zakreślonego przez organ. Wobec tego przesłane dokumenty nie zostały uwzględnione w postępowaniu dowodowym prowadzonym w sprawie. W odwołaniu od powyższej decyzji P. [...] Spółka z o. o. w K. podniosło zarzut naruszenia następujących przepisów: - art. 70b ust. 1 i ust. 7 ustawy o systemie oświaty, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że wraz z wnioskiem o dofinansowanie nie zostały złożone wszystkie wymagane dokumenty, w tym dokumenty potwierdzające posiadanie stosownych uprawnień przez osobę prowadzącą u skarżącego przygotowanie zawodowe młodocianych; - art. 70b ust. 1 i ust. 7 ustawy o systemie oświaty , § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania oraz § 10 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie ujawniające się bezpodstawnym przyjęciem, że R. K. - jako osoba prowadząca u skarżącego przygotowanie zawodowe młodocianych, nie posiada wymaganych uprawnień w przedmiotowym zakresie w sytuacji, gdy przedstawiony organowi I instancji materiał dowodowy w sposób jednoznacznie wskazuje, że prowadzący kształcenie zawodowe stosowne uprawnienia posiada; – art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (zwana dalej k.p.a.) polegające na pominięciu przedstawionych przez skarżącego wyjaśnień, dotyczących zakresu obowiązków i charakterystyki pracy instruktora praktycznej nauki zawodu, jako spóźnionych i jednocześnie rozstrzygnięciu niniejszej sprawy co do jej istoty i odmówienia przyznania skarżącemu dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika, w sytuacji gdy wskazany przepis nie może stanowić podstawy do rozstrzygnięcia żądania strony na jej niekorzyść. - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Ponadto strona odwołująca podniosła zarzut istotnego błędu w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ I instancji polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że młodociany pracownik zdobywał kwalifikacje zawodowe od D. D., zatrudnionego na stanowisku elektromechanika pojazdów samochodowych, w sytuacji, gdy faktyczne przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika, przez cały okres nauki zawodu i zdobywania przez niego kwalifikacji zawodowych, prowadził R. K. - instruktor praktycznej nauki zawodu; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy wskazał , że przedmiotowy wniosek dotyczy dofinansowania nauki zawodu elektromechanika pojazdów samochodowych młodocianego pracownika, który zdobywał kwalifikacje zawodowe w warsztacie stacji obsługi u D. D., pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. Wobec tego oceniając kwalifikacje instruktora praktycznej nauki zawodu organ II instancji ustalił ,że R. K. ukończył studia wyższe w zakresie logistyki i technologii transportu, jak też posiada tytuł technika mechanika, ukończył kurs pedagogiczny dla czynnych zawodowo nauczycieli i pracuje u wnioskodawcy od 2 lipca 1984 r. na stanowisku Kierownika Stacji Obsługi - instruktora praktycznej nauki zawodu. Natomiast analizując przedłożoną przez stronę charakterystykę stanowisk pracy R. K. organ odwoławczy stwierdził , że przez cały okres zatrudnienia u przedsiębiorcy był zatrudniony na następujących stanowiskach pracy: kierowcy towarowego, kontrolera technicznego, instruktora praktycznej nauki zawodu, diagnosty Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów, kierownika Stacji Obsługi, rzeczoznawcy w zakresie środków transportowych, nauczyciela przedmiotów zawodowych, a u poprzedniego pracodawcy wykonywał obowiązki na stanowisku mechanika pojazdów samochodowych. Z kolei z przedłożonych kopii świadectw pracy wynika, że R. K. był zatrudniony na stanowisku mechanika samochodowego w P. W., na stacji obsługi w Ś. w okresie od 8 sierpnia 1979 r. do 20 maja 1981 r. oraz w P. W., na stacji obsługi w W. w okresie od 21 maja 1981 r. do 1 lipca 1981 r. Organ II instancji ustalił , że łączny okres pracy R. K. na stanowisku mechanika pojazdów samochodowych wyniósł 1 rok 10 miesięcy i 22 dni. Na tej podstawie Kolegium uznało , że R. K. nie posiada wymaganego - określonego w § 10 ust. 5 rozporządzenia- stażu pracy w zawodzie, którego nauczał. A wskazany przepis wymaga, aby instruktor praktycznej nauki zawodu, nieposiadający tytułu mistrza w zawodzie, posiadał odpowiedni, w zależności od posiadanych kwalifikacji zawodowych, staż pracy w zawodzie, którego będzie nauczał. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przyznał , że organ I instancji nie umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, jednak naruszenie to nie miało istotnego znaczenia, bowiem rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło tylko na podstawie dowodów doręczonych przez stronę postępowania. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi wywiedzionej przez P. [...] Spółka z o. o. w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowiła zarzuty oraz argumentację podniesioną w odwołaniu . W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W punkcie wyjścia oceny zasadności wywiedzionej skargi przywołać należy przepis art. 70b ust.1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze. zm.) , wedle którego pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach; oraz młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami. W myśl ust. 6 i 7 cytowanego przepisu dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust. 1. Natomiast dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Do wniosku należy dołączyć kopie: 1) dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1; 2) umowy o pracę z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania zawodowego; 3) dyplomu, świadectwa lub zaświadczenia potwierdzającego spełnienie warunku określonego w ust. 1 pkt 2. Z kolei zasady i warunki odbywania przygotowania zawodowego młodocianych zostały uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. z 1996 r. Nr. 60, poz. 278 ze zm.). Zgodnie z § 2 wskazanego rozporządzenia przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić: pracodawca, osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy, lub osoba zatrudniona u pracodawcy - pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu. Warunki i tryb organizowania praktycznej nauki zawodu oraz kwalifikacje wymagane od osób prowadzących praktyczną naukę zawodu i przysługujące im uprawnienia zostały określone w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2010 r. Nr 244, poz. 1626) , którego § 10 ust. 1 stanowi ,że zajęcia praktyczne prowadzą nauczyciele. Jednak ust.2 § 10 tegoż rozporządzenia przewiduje, że zajęcia praktyczne realizowane u pracodawców i w indywidualnych gospodarstwach rolnych mogą także prowadzić: 1) pracownicy, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi stanowi podstawowe zajęcie i jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin przewidzianym dla nauczycieli (ust. 2 pkt 1) 2) pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy (ust. 2 pkt 2); Osoby prowadzące zajęcia praktyczne zwane są "instruktorami praktycznej nauki zawodu". Instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 1, powinni posiadać kwalifikacje wymagane od nauczycieli, określone w odrębnych przepisach. Zgodnie z ust. 2 pkt 4 cytowanego przepisu instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Zgodnie z ust. 2 pkt 5 wskazanego przepisu instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o których mowa w ust. 4, oraz: 1) świadectwo ukończenia technikum, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub 2) świadectwo ukończenia liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub 3) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub 4) dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku (specjalności) odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu dyplomu lub dyplom ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać. Z materiału aktowego badanej sprawy wynika, że naukę zawodu w zakresie elektromechanika pojazdów samochodowych młodociany uczeń zdobywał w warsztacie stacji obsługi pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. Pozostaje poza sporem w sprawie ,że R. K.– będący instruktorem praktycznej nauki zawodu - posiada świadectwo ukończenia technikum zawodowego w zawodzie technika mechanika o specjalności naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych, dyplom ukończenia studiów wyższych zawodowych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu", a także świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego dla czynnych zawodowo nauczycieli. Z niekwestionowanych ustaleń poczynionych przez organ II instancji na podstawie świadectw pracy wystawionych przez poprzednich pracodawców wynika , że R. K. był zatrudniony na stanowisku mechanika samochodowego w P. W., na stacji obsługi w Ś. w okresie od 8 sierpnia 1979 r. do 20 maja 1981 r. oraz w P. W., na stacji obsługi w W. w okresie od 21 maja 1981 r. do 1 lipca 1981 r. A zatem prawidłowo organ odwoławczy ustalił ,że łączny okres pracy R. K. na stanowisku mechanika pojazdów samochodowych wyniósł 1 rok 10 miesięcy i 22 dni. Wobec powyższych - niezakwestionowanych przez stronę skarżącą - okoliczności faktycznych analizowanej sprawy spór sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie , czy w świetle tak ustalonego stanu faktycznego R. K. posiada kwalifikacje zawodowe do bycia instruktorem praktycznej nauki zawodu mechanika pojazdów samochodowych, bądź zawodu pokrewnego elektromechanika pojazdów samochodowych. Według strony skarżącej R. K. spełnia wszystkie warunki wymagane w rozporządzeniu w sprawie praktycznej nauki zawodu. Natomiast organy orzekające w sprawie kwestionują posiadanie kwalifikacji zawodowych w zawodzie, którego instruktor nauczał, bowiem nie został spełniony warunek stażu pracy, w zawodzie elektromechanika pojazdów samochodowych. W badanej sprawie niesporny jest fakt , że R. K. jest wyznaczonym przez pracodawcę pracownikiem do prowadzenia zajęć praktycznych oraz nie posiada tytułu mistrza w zawodzie. Stwierdzenie tego uzasadnia odwołanie się do przepisu § 10 ust. 5 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu ,wedle którego jeżeli instruktor praktycznej nauki zawodu nie posiada tytułu mistrza w zawodzie, to powinien legitymować się przygotowaniem pedagogicznym lub ukończonym kursem pedagogicznym oraz w zależności od rodzaju wykształcenia odpowiednim świadectwem oraz odpowiednim stażem pracy. Analiza wykształcenia R. K. prowadzi do wniosku, że dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu" nie jest pokrewny dla zawodu elektromechanika samochodowego, którego nauczał, a zatem jeżeli instruktor legitymuje się dyplomem ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności), którego będzie nauczał, to zgodnie z § 10 ust. 5 pkt 4 powołanego wyżej rozporządzenia wymagany jest od niego co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będzie nauczał. Z akt sprawy wynika ,że R. K. posiada również świadectwo ukończenia technikum zawodowego w zawodzie technik mechanik, a więc w tej sytuacji będzie miała zastosowanie regulacja z § 10 ust. 5 pkt 1 wskazanego wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym wymagane jest również posiadanie co najmniej trzyletniego stażu pracy w zawodzie, którego będzie nauczał. Z niewadliwych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że posiada on udokumentowany staż pracy na stanowisku mechanika samochodowego, który wynosił łącznie 1 rok, 10 miesięcy i 22 dni i tym samym nie spełnia on przesłanki posiadania trzyletniego stażu pracy. A zatem dokonana przez organy obu instancji ocena spełnienia powyższych przesłanek prowadzi do wniosku, że zasadnie uznano, że R. K. nie posiada wymaganych kwalifikacji zawodowych, nie legitymuje się bowiem co najmniej trzy letnim stażem pracy w zawodzie , którego nauczał, tj. elektromechanika pojazdów samochodowych, bądź w zawodzie pokrewnym. Natomiast instruktorzy praktycznej nauki zawodu, niemający tytułu mistrza w zawodzie, którego będą nauczać , muszą łącznie spełniać wymagane warunki posiadania kwalifikacji w czasie okresu przygotowania zawodowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 321/10, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wymaga bowiem podkreślenia, że celem całego systemu kształcenia zawodowego młodocianych jest zapewnienie im takich warunków, które pozwalają im na zgłębienie praktyki danego zawodu pod okiem doświadczonego, spełniającego dokładnie określone warunki instruktora. W tym też celu prawodawca ukształtował bardzo wyraźne i restrykcyjne zasady, jakie musi spełniać osoba, która chce nabyć uprawnienia do kształcenia młodocianych pracowników w danym zawodzie. Ustawodawca powołał do życia instytucję instruktora praktycznej nauki zawodu, aby zapewnić prawidłowy tok szkolenia młodocianego pracownika. Poza wszelkim sporem pozostaje fakt, że osoba prowadząca szkolenie powinna się legitymować odpowiednimi kwalifikacjami oraz posiadać takie doświadczenie zawodowe, aby w prawidłowy sposób ukształtować zawodowo przyszłego rzemieślnika (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/GL 426/08, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni aprobuje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1140/10, (publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), w którym stwierdzono ,że ze wszystkich instrumentów służących odczytaniu treści normy art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty wynika, że dofinansowanie przysługuje, gdy przygotowanie zawodowe było prowadzone przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje, a więc młodociani uczestniczyli w zajęciach prowadzonych przez osoby mające kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego (podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 587/11, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie ulega wątpliwości , że decyzje orzekające o dofinansowaniu kosztów przyuczenia do wykonywania określonej pracy młodocianego pracownika są decyzjami, na mocy których strona nabywa prawa i są to decyzje o charakterze związanym. Przepis art. 70b ustawy o systemie oświaty wyraźnie bowiem wskazuje sytuacje, w których organ ma obowiązek przyznać pracodawcy dofinansowanie kosztów przyuczenia młodocianego pracownika do wykonywania określonej pracy zawsze, gdy spełni on warunki przewidziane w określonych przepisach. Organ nie ma w takiej sprawie możliwości swobodnego decydowania o przyznaniu bądź nieprzyznaniu dofinansowania kosztów, gdyż jest związany w tym zakresie obowiązującymi przepisami (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt II SA/Go 543/10, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieuzasadnionego przyjęciamącego nieuzasadnionymnego skutku.prowadząca u skarżacego przez organ administracyjny I instancji, że wraz z wnioskiem o dofinansowanie, nie zostały złożone wszystkie wymagane dokumenty, w szczególności potwierdzające posiadanie stosownych uprawnień przez osobę prowadzącą u skarżącego przygotowanie zawodowe młodocianych, zauważyć należy, że skarżący był wzywany do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Z materiału aktowego sprawy wynika, że przyczyną wezwań była przede wszystkim konieczność udokumentowania stażu pracy R. K., w zawodzie elektromechanika pojazdów samochodowych. Ostatecznie dokumenty potwierdzające staż pracy R. K. we wskazanym zawodzie zostały przedłożone przez skarżącego pismem z dnia 23 sierpnia 2011 r. Zatem prawidłowo organ administracyjny dążył do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bowiem powyższe ustalenia miały istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcia przez organy administracyjne. Natomiast ma rację strona skarżąca , kiedy zarzuca naruszenie prawa procesowego , a to art. 64 § 2 k.p.a., bowiem organ I instancji niezasadnie pozostawił nadesłane przez stronę dokumenty, potwierdzające zakres obowiązków i charakterystykę stanowiska pracy instruktora praktycznej nauki zawodu - R. K. - bez rozpoznania i w ogóle nie odniósł się do nich w decyzji pierwszo-instancyjnej. Należy w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) na organie administracji państwowej ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. W postępowaniu administracyjnym wszczętym przedmiotowym wnioskiem nieuprawnione było zastosowanie w wezwaniu do przedłożenia określonych dokumentów, rygoru pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wskazać bowiem należy ,że czynność podjęta w trybie art. 64 § 2 k.p.a. jest też czynnością jednostronną i władczą w tym sensie, że zamyka drogę do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Zatem przepis art. 64 § 2 k.p.a., nakazujący pozostawienie podania bez rozpoznania, odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której strona w ogóle nie uzupełni braku formalnego uniemożliwiającego nadanie podaniu właściwego biegu, nie zaś sytuacji, gdy brak zostaje uzupełniony jednak z naruszeniem wskazanego terminu, skoro takiego rygoru wskazany przepis nie przewiduje. Jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 337/10, uzupełnienie braków formalnych podania z uchybieniem 7 dniowego terminu nie pozwala organowi administracji publicznej na zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a., gdyż rygor zawarty w tym przepisie odnosi się wyłącznie do nieusunięcia braków pisma, a nie do ich usunięcia z uchybieniem terminu (podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 3/11 publ. Lex 1125474 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SAB/Gl 51/08 z glosą W. Tarasa, OSP 2011, Nr 3, poz. 26). Jednakże zauważyć należy, że na etapie postępowania odwoławczego organ II instancji , po ponownym przeprowadzeniu postępowania, odniósł się w decyzji ostatecznej do wskazanych dokumentów i uwzględnił je przy ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zatem sanowanie wad postępowania pierwszo–instancyjnego przez organ odwoławczy wyeliminowało wadliwość procesową i wyłączyło sankcję wzruszalności wydanej w sprawie decyzji. W świetle tego spostrzeżenia zarzut naruszenia art. 64 § 2 K.p.a nie może odnieść zamierzonego skutku. Z kolei ustosunkowując się do zarzutu podnoszącego bezpodstawne przyjęcie przez organ I instancji, że młodociany pracownik zdobywał kwalifikacje zawodowe u skarżącego od D. D., zatrudnionego na stanowisku elektromechanika pojazdów samochodowych, należy stwierdzić, że faktycznie organ dokonał analizy posiadanych kwalifikacji zawodowych przez D. D. w kontekście spełnienia przesłanek wymienionych w § 10 ust. 5 rozporządzenia. Jednak dokonanie tej oceny nie stanowi istotnego błędu w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ I instancji , bowiem w istocie organ ten odmówił pracodawcy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, w zawodzie elektromechanika pojazdów samochodowych głównie z powodu nie posiadania kwalifikacji zawodowych przez R. K. , zatrudnionego w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu , bowiem nie legitymuje się on stosownym stażem pracy, w zawodzie którego nauczał. Zatem dokonana przez organ ocena, czy inny pracownik może, w myśl wskazanych wyżej przepisów, pełnić funkcję instruktora praktycznej nauki zawodu nie może być oceniana jako istotny błąd w ustaleniach faktycznych. Wyjaśnić w tym miejscu należy , że sąd administracyjny bada przede wszystkim legalność zaskarżonej decyzji, a naruszenie przepisów postępowania ma znaczenie i powoduje wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji tylko w przypadku istotnego naruszenia przepisów postępowania. Istotność zaś naruszenia przepisów postępowania interpretuje się jako naruszenie mające wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Inaczej mówiąc, tylko w przypadku, gdy z powodu naruszenia przepisów postępowania w sprawie mogłoby zapaść rozstrzygnięcie odmienne od zaskarżonego Sąd zobligowany jest uchylić zaskarżoną decyzję. Pozbawiony doniosłości prawnej jest również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. ,gdyż nie znajduje on potwierdzenia w materiale aktowym . Z akt rozpatrywanej sprawy wynika , że organ prowadzący postępowanie, przed wydaniem decyzji, zawiadomieniem z dnia 13 września 2011 r. pouczył stronę o przysługującym jej prawie, terminie oraz sposobie, w jaki może zapoznać się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Strona skarżąca przedmiotowe pismo otrzymał w dniu 19 września 2011 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. A zatem termin do zapoznania się z aktami sprawy upłynął w dniu 26 września 2011 r., natomiast decyzja pierwszo–instancyjna została wydana w dniu 29 września 2011 r. Niezależnie od tego zauważyć również należy, że strona brała udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnych, co potwierdza prowadzona przez nią korespondencja z organem i zaoferowanie określonych wniosków dowodowych . Rekapitulując powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał , że organy administracyjne rozpoznając przedmiotowy wniosek nie uchybiły przepisom procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz zastosowały przepisy prawa materialnego zgodnie z przedmiotem sprawy. W szczególności prawidłowo dokonały subsumcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego wyrażającego się w określeniu kwalifikacji R. K. do posiadania przez niego statusu instruktora praktycznej nauki zawodu w kontekście żądania dofinansowania kosztów kształcenia przez niego młodocianego pracownika. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)