IV SA/Wr 147/17

|Sygn. akt IV SA/Wr 147/17 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 4 lipca 2017 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.), , Sędziowie, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, , , Protokolant, starszy asystent sędziego Krzysztof Caliński, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 4 lipca 2017 r., sprawy ze skargi M. J., na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego, Inspektora Sanitarnego we W., z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, , oddala skargę w całości., , , D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. (dalej zwany organem odwoławczym, Wojewódzkim Inspektorem lub w skrócie DPWIS) zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., Nr [...], działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1412 ze zm., dalej w skrócie u.P.I.S.), art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, dalej w skrócie k.p.) oraz § 8 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t. jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1367, dalej w jako rozporządzenie RM z 2009 r. lub w skrócie r.R.M.), jak również art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. J. (zwanej dalej skarżącą, stroną skarżącą, wnioskodawcą) od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. (dalej zwanego organem I instancji, Powiatowym Inspektorem lub w skrócie PPIS) z dnia [...] października 2016 r., Nr [...], o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół rowka łokciowego (poz. 20 pkt 2 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia RM z 2009 r.) - w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji w części dotyczącej stron postępowania jakimi byli: Spółka [...],[...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w C. W., [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we W., D. Centrum Onkologii z siedzibą we W. – - w pkt II w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca, urodzona w 1960 r. pracowała kolejno: - od 4 października 1982 r. do 15 października 1983 r., jako pracownik gospodarczy (od 4 października 1982 r. do 11 maja 1983 r.) i referent ds. mechanizacji (od 12 maja 1983 r. do 1 października 1983 r.) we [...] we W. - dokumentacja osobowa i płacowa 1955-2005 w Archiwum Państwowym we W. - praca w narażeniu na sposób wykonywania pracy; - od 24 stycznia 1984 r. do 6 lutego 1984 r. jako telefonistka w "[...]" we W. (data uprawomocnienia wykreślenia z KRS: 30 październik 2003 r.) - praca w narażeniu na sposób wykonywania pracy, - od 14 lutego 1984 r. do 31 sierpnia 1994 r., jako telefonistka w D. Centrum Onkologii we W. - praca w narażeniu na sposób wykonywania pracy, - od 12 czerwca 1997 r. do 17 lipca 2003 r., jako szwaczka ręczna w [...] Sp. z o.o. w likwidacji we W. - praca w narażeniu na sposób wykonywania pracy, - od 18 marca 2004 r. do 9 kwietnia 2004 r. (1/2 etatu), jako szwaczka w [...] we W. - praca w narażeniu na sposób wykonywania pracy, - od 26 lipca 2004 r. do 14 sierpnia 2004 r., jako kontroler jakości w [...] Sp. z o.o. w likwidacji w C. W. - praca w narażeniu na sposób wykonywania pracy, - od 5 stycznia 2005 r. do 31 marca 2005 r., jako pomoc w krojowni w Spółce [...] we W. - praca w narażeniu na sposób wykonywania pracy, - od 1 czerwca 2005 r. do 26 kwietnia 2007 r. prace pomocnicze i wykończeniowe w PPHU [...] we W. - praca w narażeniu na sposób wykonywania pracy, - od 4 czerwca 2007 r. do chwili obecnej, jako monter zaworów w [...] Sp. z o.o. we W. - praca w narażeniu na sposób wykonywania pracy. Dalej wskazano, iż Powiatowy Inspektor na skutek zgłoszenia z dnia 19 maja 2015 r. podejrzenia choroby zawodowej dokonanego przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół rowka nerwu łokciowego (poz. 20 pkt 2 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia RM z 2009 r.) u skarżącej. Następnie organ I instancji przeprowadził ocenę narażenia zawodowego i dokonano przebadania skarżącej w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W., który [...] listopada 2015 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu rowka nerwu łokciowego (poz. 20 pkt 2 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia RM z 2009 r.). W uzasadnieniu powyższego orzeczenia podano, iż rozpoznano "Stan po odbarczeniu rowka nerwu łokciowego lewego w dniu 28 maja 2015 r. Kręgozmyk przedni C2/C3. Wielopoziomowe wypukliny krążka międzykręgowego kręgosłupa szyjnego (C3/C4, C5/C6, C6/C7). Wielopoziomowe wypukliny krążka międzykręgowego kręgosłupa lędźwiowego (L1/L2/L3/L4/L5) z uciskiem na korzenie nerwowe. Zmiany zwyrodnieniowo-wytwórcze kręgosłupa. Zmiany zwyrodnieniowe stawów dłoni. Zaburzenia mieszane gospodarki lipidowej. Wole guzowate tarczycy". W zakresie oceny narażenia zawodowego dokonanego na podstawie karty oceny narażenia zawodowego, charakterystyki stanowiska pracy podanego przez pracodawcę z 13 maja 2015 r. oraz na podstawie wywiadu zawodowego zebranego od badanej ustalono, że z "informacji przekazanych przez pracodawcę wynika, iż w czasie zatrudnienia w [...]Sp. z o.o. we W. badana pracowała na kilku liniach produkcji zaworów: w okresie czerwiec 2007 - październik 2007 linia montażowa PREV; w okresie październik 2007 - luty 2008 zespół linii montażowych [...] w okresie luty 2008 - kwiecień 2009 nieistniejąca obecnie linia [...]; w okresie kwiecień 2009 - luty 2012 linia montażowa [...]; a od lutego 2012 do chwili obecnej linia montażowa [...]. Praca montera zaworów jest pracą zmianową (3 zmiany i 20 minut przerwy), rotacyjną (codziennie zmiana stanowiska w obrębie linii) i polega na montażu elementów hamulcowych, ich teście funkcjonalnym oraz kontroli wzrokowej i pakowaniu. Monter w zależności od rodzaju montowanego zaworu pobiera z kuwet elementy, które umieszcza wewnątrz obudowy. Następnie podzespoły skręcane są przy użyciu wkrętaków pneumatycznych. W zależności od wariantu zaworu, monter poza skręcaniem wykonuje także prace przygotowawcze, przy których używa np. praski ręcznej lub praski pneumatycznej oraz nakłada uszczelki na tłoki i elektromagnesy, montuje tabliczkę znamionową przy użyciu nitownicy lub praski ręcznej. Po zmontowaniu zaworu monter umieszcza gotowy wyrób w testerze i następnie po pozytywnym teście dokonuje kontroli wzrokowej produktu i przybija młotkiem pneumatycznym tzw. stempel osobisty. Po tym wszystkim monter pakuje gotowy wyrób do worka foliowego i następnie do opakowania zbiorczego. Na koniec zmiany produkcyjnej, jeśli zachodzi taka potrzeba, pracownicy są zobowiązani do uzupełnienia potrzebnych do produkcji części. Wydajność linii [...] przy 3 operatorach to 75 szt./zmianę, czas cyklu 263 sek.; waga końcowa zaworu 4 kg. Na linii [...] wydajność przy 5 operatorach to 376 szt./zmianę, czas cyklu 76 sek., waga końcowa zaworu 2,3 kg. Na linii [...] wydajność przy 3 operatorach to 160 szt./zmianę, czas cyklu 153 sek., waga końcowa zaworu 1,5 kg. Na linii [...] przy obsadzie 4 operatorów produkowanych jest 300 szt. zaworów/zmianę, czas cyklu 72 sek., waga końcowa zaworu 1,5 kg. W zakresie stanu klinicznego na podstawie badania lekarskiego (25 września 2015 r.) i przeprowadzonych badań dodatkowych oraz konsultacji specjalistycznych (neurologiczna, ortopedyczna) ustalono, że - badana jest osobą leworęczną. Pierwsze dolegliwości pod postacią bólów łokcia lewego wystąpiły w lipcu 2013 r. Gdy zaczęła tracić czucie w ręce zgłosiła się do lekarza rodzinnego i następnie do specjalistów: neurologa i ortopedy. W wykonanym w dniu 25 listopada 2014 r. EMG ręki wykazano: ciężkie aksonalne uszkodzenie włókien nerwu pośrodkowego i łokciowego ze znacznym wydłużeniem latencji końcowych; włókna czuciowe tych nerwów nie wykazują żadnych cech uszkodzenia; wynik nie spełnia neurologicznych kryteriów rozpoznania zespołu cieśni nadgarstka; może m. in. świadczyć o uszkodzeniu korzenia przedniego C8/Thl. Po L4 z poprawą powróciła do pracy. Nawrót dolegliwości bólowych łokcia lewego i cierpnięcie palców III-V ręki lewej, jak podaje badana, wystąpił w styczniu 2014 r. Badana została poddana dalszej diagnostyce oraz leczeniu farmakologicznemu i rehabilitacyjnemu. W dniu 27 maja 2015 r. badana została poddana operacji odbarczenia nerwu łokciowego lewego. Obecnie zgłasza bóle ramienia lewego poniżej stawu barkowego lewego. Badana podaje także, że od stycznia 2014 r. pozostaje w kontroli poradni endokrynologicznej z powodu guzka tarczycy. Wizyty co 12 miesięcy. Aktualnie z tego powodu żadnych leków nie pobiera; - w badaniu fizykalnym: BMI=24; blizna pooperacyjna kończyny górnej lewej na wysokości łokcia bez wyraźnych zaników mięśniowych, niedoczulica łokciowej powierzchni lewego przedramienia i ręki (bez sprecyzowania zaburzeń czucia palców), siła mięśni prawidłowa. Prezentuje objawy bólowe przy odwodzeniu lewego barku; - w badaniu EMG (24 sierpnia 2015 r.): obustronnie nie wykazano elektrofizjologicznych cech zespołu cieśni nadgarstków ani zespołu rowka łokciowego; - w badaniach laboratoryjnych (25 września 2015 r.) stwierdzono zaburzenia gospodarki tłuszczowej; - w badaniu radiologicznym nadgarstków i rąk z dnia 25 września 2015 r. wykazano sklerotyzację powierzchni stawowych stawów śródręczno-nadgarstkowych kciuków z nieco zwężonymi szparami stawowymi; niewielką sklerotyzację powierzchni stawowych stawów międzypaliczkowych dalszych z drobnymi powyciąganiami ich krawędzi oraz zwężeniem szerokości szpar stawowych; drobne torbiele w głowach kości śródręczy oraz nadgarstków; szpary stawów śródręczno policzkowych nieco węższe; - w badaniu radiologicznym stawów łokciowych z dnia 25 wrzesnia 2015 r. wykazano: niewielkie zmiany entezopatyczne na krawędzi nadkłykcia bocznego lewej kości ramiennej; poza tym części kostne bez zmian; - w badaniu MRI kręgosłupa szyjnego (7 stycznia 2014 r.) wykazano: krzywiznę fizjologiczną kręgosłupa szyjnego całkowicie patologicznie odprostowania; na poziomie C3/C4 widoczna jest mała dwuboczna wypuklina krążka międzykręgowego zwężająca dyskretnie otwory między kręgowe; na poziomie C5/C6 widoczna jest mała szeroko podstawna wypuklina krążka międzykręgowego modelująca brzuszną powierzchnię rdzenia i zwężająca lewy otwór między kręgowy; na poziomie C6/C7 widoczna jest mała wypuklina krążka; w trzonie C4 widoczne jest 8 mm ognisko mieszanego sygnału o niespecyficznym charakterze - ubogo tłuszczowy naczyniak trzonu; do rozważenia TK kręgosłupa szyjnego w celu oceny struktury kostnej; - w badaniu TK kręgosłupa szyjnego (19 marca 2014 r.) wykazano: spłycenie fizjologicznej lordozy szyjnej: w centralnej części trzonu C4 widoczne ognisko niejednorodnego wzmożenia utkania kostnego (osteosklerotyczne) o wymiarze 6x4 mm silniej wysycone obwodowo: w jego sąsiedztwie pod górną blaszką graniczną trzonu C4 widoczne drobne ognisko rozrzedzenia utkania kostnego o wymiarach 2 mm; osteofity krawędzi brzeżnych trzonów C3-C7, w tym krawędzi tylno-bocznych; na poziomie C6/C7 widoczna centralna częściowo uwapniona przepuklina krążka międzykręgowego uciskająca worek oponowy i przylegająca do przedniej powierzchni rdzenia kręgowego; na poziomie C5/C6 widoczna centralna szeroko podstawna wypuklina krążka międzykręgowego, która z przylegającymi osteofitami tworzy kompleks uciskający worek oponowy i przylegający do przedniej powierzchni rdzenia kręgowego; również na poziomach C3/C4 i C4/C5 widoczne są centralne niewielkie przepukliny krążków międzykręgowych uciskające worek oponowy i przylegające do przedniej powierzchni rdzenia kręgowego. Na podstawie przeprowadzonych badań, wykonanych badań dodatkowych i oceny narażenia zawodowego ustalono, że pierwsze objawy bólowe stawu łokciowego lewego wystąpiły około 2 lata temu w czasie zatrudnienia w [...] Sp. z o.o. we W. wobec tego, jako środowisko zawodowe przyjęto ww. zakład pracy. Nie potwierdzono, iż przyczyną podawanych dolegliwości w zakresie stawu łokciowego lewego jest uszkodzenie nerwu łokciowego, jak też nie wykazano cech uszkodzenia nerwów pośrodkowych na poziomie nadgarstka oraz nie rozpoznawano w badaniach elektroneurograficznych uszkodzenia nerwu łokciowego na wysokości rowka (w badaniu EMG z dnia 25 listopada 2014 r. cechy uszkodzenia aksonalnego włókien ruchowych lewego nerwu łokciowego i pośrodkowego na tle ucisku korzeni rdzeniowych C8/Thl). Nadto w ocenie narażenia zawodowego nie wykazano, aby sposób wykonywania pracy mógł doprowadzić do podwyższenia ciśnienia w rowku nerwu łokciowego (badana nie pracowała z łokciami opartymi o twarde podłoże, w trakcie pracy nie wykonywała długotrwałe czynności, które powodowałyby bezpośredni ucisk nerwu łokciowego w obrębie jego bruzdy na nadkłykciu przyśrodkowym kości ramiennej). Wobec przywołanych wyżej treści zawartych w orzeczeniu lekarskim lekarz orzecznik uznał, iż nie można bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, iż choroba została spowodowana sposobem wykonywania pracy, co jest warunkiem koniecznym do uznania etiologii zawodowej wyżej wymienionego schorzenia. Skarżąca złożyła wniosek o powtórne badanie w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., który dnia 26 kwietnia 2016 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] również o braku podstaw do rozpoznania niniejszej choroby zawodowej - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy. W uzasadnieniu jednostka orzecznicza II stopnia diagnostycznego wskazała, iż "...przeprowadzone w trakcie obecnej hospitalizacji pacjentki w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. badanie neurofizjologiczne (ENeG) wykazało prawidłowe przewodnictwo we włóknach czuciowych i ruchowych lewego nerwu pośrodkowego, lewego nerwu łokciowego oraz włóknach czuciowych prawego nerwu pośrodkowego i prawego nerwu łokciowego. Podczas konsultacji neurologicznej postawiono rozpoznanie zespołu rowka nerwu łokciowego lewego, stan po zabiegu odbarczenia nerwu łokciowego lewego w rowku oraz zespół bolesnego barku lewego. Z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że czynności wykonywane przez panią M. J. na stanowisku montera zaworów charakteryzowały się zmiennością w ciągu dnia pracy. Z analizy sposobu ich wykonywania należy wnioskować, że mogą one obciążać kończyny górne jednak nie wymagają wykonywania takich ruchów, które mogłyby spowodować ucisk na nerw łokciowy i przyczynić się w istotny sposób do powstania objawów choroby". Przed wydaniem decyzji przez organ I instancji ze zgromadzonym materiałem dowodowym zapoznał się pełnomocnik [...] Sp. z o.o. we W. oraz skarżąca wnosząc uwagi w oświadczeniu z dnia 28 czerwca 2016 r. i załączając pismo z dnia 25 czerwca 2016 r., które zostały przesłane do pełnomocnika celem odniesienia się do jego treści. Pełnomocnik pracodawcy zajął stanowisko dnia 1 sierpnia 2016 r. Następnie organ I instancji skierował niniejsze uwagi skarżącej wraz ze stanowiskiem pełnomocnika ww. pracodawcy do jednostek orzeczniczych, które badały zainteresowaną celem wypowiedzenia się, czy okoliczności te mogą mieć wpływ na kierunek zapadłego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi z dnia 23 sierpnia 2016 r. D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. poinformował, iż skarżąca wykorzystała możliwość odwołania od orzeczenia lekarskiego [...] z dnia 24 listopada 2015 r. do jednostki orzeczniczej II stopnia (Instytut Medycyny Pracy w Ł.) i DWOMP we W. po przesłaniu dokumentacji do jednostki nadrzędnej merytorycznie zakończył postępowanie orzecznicze". W odpowiedzi zaś z dnia 1 września 2016 r. Instytut Medycyny Pracy w Ł. wyjaśnił, że analiza dokumentacji załączonej do ww. pisma nie dostarcza danych mogących wpłynąć na treść wydanego orzeczenia lekarskiego, a ponowna szczegółowa analiza procesu diagnostyczno-orzeczniczego, w tym w szczególności przebiegu i wyników badań wykonanych podczas hospitalizacji skarżącej w Oddziale Chorób Zawodowych MP wykazały, iż proces diagnostyczny został wykonany zgodnie z zasadami przyjętymi w orzecznictwie o chorobach zawodowych i nie ma żadnych merytorycznych podstaw do weryfikacji wydanego orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W tak kształtujących się okolicznościach Powiatowy Inspektor decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2016 r., działając na podstawie art. 5 pkt 4a, art. 12 ust. 1 u.P.I.S., art. 2351 i art. 2352 k.p.), rozporządzenia RM z 2009 r., art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. nie stwierdził u skarżącej choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu rowka nerwu łokciowego wymienionej w pozycji 20.2 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. Nie zgadzając się z treścią powyższej decyzji odwołanie złożyła skarżąca stwierdzając, że jej schorzenie: zespół rowka łokciowego, powstało na skutek ciężkiej pracy w [...], wszystkie badania były wykonywane po operacji, a karta oceny narażenia zawodowego nie odzwierciedla rzeczywistej pracy w zakładzie. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wskazał, iż do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego muszą być spełnione łącznie - jak to wynika w art. 2351 i art. 2352 k.p. oraz § 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia RM z 2009 r. - trzy warunki: - choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych, - choroba musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy, - wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych musi nastąpić w okresie ustalonym w załączniku do ww. rozporządzenia. Zdaniem organu odwoławczego w przypadku skarżącej ww. kryteria nie zostały spełnione. Zespół rowka nerwu łokciowego spowodowany jest uciskiem nerwu w rowku w obrębie nasady dalszej kości ramiennej w następstwie urazów, zmian zwyrodnieniowych i zapalnych, zwiększonej koślawości łokcia. Praca wymagająca ciągłego utrzymywania łokci w pozycji zgiętej przy równoczesnym opieraniu się ich o podłoże stwarza warunki do powstania ucisku nerwu, w wyniku czego może dojść do jego niedowładu lub porażenia ("Choroby zawodowe" pod red. Kazimierza Marka, Warszawa 2001 Wydawnictwo Lekarskie PZWL, str. 422). Zdaniem organu II instancji ocena narażenia zawodowego nie potwierdziła wykonywania czynności przez skarżącą w opisany wyżej sposób, a szeroki zakres różnorodnych innych czynności zawodowych nie stwarzał istotnego ryzyka wystąpienia neuropatii obwodowej - zespołu rowka nerwu łokciowego. Schorzenia wymienione w wykazie chorób zawodowych - w punkcie 20 (w tym zespół rowka nerwu łokciowego) są chorobami występującymi w populacji ogólnej z częstością podobną jak w tych grupach zawodowych, gdzie sposób wykonywania pracy może być uznany jako czynnik sprawczy. Etiologia tych schorzeń jest wieloczynnikowa i w każdym przypadku badanie interpretowane jest i oceniane w aspekcie mniejszego lub większego prawdopodobieństwa związku z warunkami pracy, a to z kolei wiąże się z koniecznością wykluczenia innych możliwych przyczyn schorzeń obwodowego układu nerwowego. Po analizie akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że upoważnione jednostki orzecznicze nie rozpoznały u skarżącej niniejszej choroby zawodowej. Natomiast ocena narażenia zawodowego z całego przebiegu zatrudnienia skarżącej wskazuje, iż w latach 1982 do nadal, zajmując różne stanowiska pracy, była narażona na sposób wykonywania pracy. Niemniej jednak pierwsze objawy bólowe stawu łokciowego lewego wystąpiły w lipcu 2013 r. w czasie zatrudnienia u ostatniego pracodawcy, tj. w [...] Sp. z o.o. we W. (od 2007 r.). W tym stanie rzeczy postępowanie w sprawie rozpoznania choroby zawodowej u skarżącej zdaniem lekarzy orzeczników należy wiązać z istnieniem narażenia zawodowego u ostatniego pracodawcy. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzeczeniach lekarskich wydanych w przedmiotowej sprawie, gdzie wskazano pracodawcę i okres zatrudnienia, w którym występowały warunki mogące potencjalnie, według wiedzy medycznej, być rozpatrywane w kontekście związku przyczynowo-skutkowego między pracą a etiologią choroby zawodowej. Tym samym zdaniem organu odwoławczego błędnie dokonano w sprawie oceny materiału dowodowego, z którego wprost wynika, iż nie wszystkie okresy zatrudnienia należało rozpatrywać jako mające potencjalną możliwość genezy zespołu rowka nerwu łokciowego. Stąd też w niniejszym postępowaniu pozostali byli pracodawcy skarżącej, tj: Spółka [...] we siedzibą we W., [...]Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we W., D. Centrum Onkologii z siedzibą we W. nie powinni występować, jako strony postępowania, gdyż nie można wiązać skutków zdrowotnych w obwodowym układzie nerwowym skarżącej z wykonywaną wówczas pracą. Zgodnie bowiem z przepisami prawa, postępowanie w sprawie chorób zawodowych prowadzi się w odniesieniu do pracodawców lub byłych pracodawców zatrudniających osobę zainteresowaną w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej. Ponadto wskazano, iż Powiatowy Inspektor błędnie wskazał jedną ze stron [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w C. W.. Zgodnie z danymi zawartymi w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego ww. spółka w dniu wszczęcia postępowania (zawiadomienie z dnia 29 lipca 2015 r.) nie miała zdolności prawnej, gdyż z dniem 6 maja 2015 r. została prawomocnie wykreślona z ww. rejestru. A zatem zgodnie z art. 30 § 1 k.p.a. nie mogła zostać uznana za stronę postępowania. W związku z powyższym – zdaniem organu odwoławczego - należało uznać postępowanie w tej części, jakiej dotyczy ww. podmiotów, za bezprzedmiotowe i wyeliminować z obrotu prawnego w tej części decyzję organu I instancji. Odnosząc się zaś do treści odwołania wskazano, iż możliwe jest rozpoznanie choroby zawodowej nawet po jej całkowitym wyleczeniu, tylko na podstawie dokumentacji medycznej. Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie przyczyną negatywnego rozstrzygnięcia było to, iż lekarze orzecznicy zespołu rowka nerwu łokciowego nie powiązali ze sposobem wykonywania pracy. W tym zakresie stwierdzili, że różnorodne czynności wykonywane na stanowisku montera zaworów nie potwierdziły długotrwałego utrzymywania kończyn górnych w zgięciu w stawach łokciowych z równoczesnym opieraniem łokci o podłoże. Wreszcie organ odwoławczy wskazał, że przepis szczegółowy tj. rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych, stawia organowi przy wydawaniu decyzji wymóg kierowania się opiniami medycznymi zawartymi w orzeczeniach lekarskich, o których mowa w § 6 ust. 1 r.R.M. Orzeczenie to jest szczególnym rodzajem dowodu, który w świetle przepisów k.p.a. ma charakter opinii biegłego. Podlega ono weryfikacji, tak jak każdy inny dowód w sprawie. W opinii organu odwoławczego, który zgodnie z art. 80 k.p.a. dokonał oceny materiału dowodowego z punktu widzenia wszystkich przesłanek dotyczących choroby zawodowej, w tym także orzeczeń lekarskich, uznać trzeba, że orzeczenia wydane w przedmiotowym postępowaniu spełniają ww. wymagania. Zostały one poprzedzone specjalistycznymi badaniami stanu zdrowia zainteresowanej oraz analizą zgromadzonej dokumentacji. Konkludując organ odwoławczy wskazał, iż nie każde schorzenie, nawet gdy pozostaje w związku ze szkodliwymi warunkami pracy, może być zakwalifikowane jako choroba zawodowa, tak jak nie zawsze szkodliwe warunki pracy prowadzą do tego wyniku. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uznanie, że jej schorzenie powstało na skutek wykonywanej pracy i jest chorobą zawodową. Zaskarżanej decyzji zarzucono brak znajomości warunków pracy w firmie [...] przez orzekającego oraz stronnicze i krzywdzące dla niej uzasadnienie decyzji. Motywując zasadność wniesionej skargi strona skarżąca wskazała, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji DPWIS na ośmiu stronach uzasadnienia w dużej części odnosi się do jej schorzeń niemających związku ze sprawą, natomiast odnośnie kwestii zasadniczej w sposób zawiły i niekiedy niezrozumiały udowadnia brak związku powstałej choroby z wykonywaną pracą. Skarżąca wyjaśniła też, iż pracę w spółce [...] podjęła w czerwcu 2007 r. będąc wówczas w pełni sprawna i zdrowa, co potwierdził lekarz medycyny pracy, ze szczególnym wskazaniem na sprawności obu rąk. Choroba wystąpiła po 6 latach przeciążenia ręki w pracy. Na poparcie, iż choroba powstała w związku z wykonywana pracą skarżąca podniosła fakt, iż co najmniej 6 pracowników z jej zmiany, przechodziło operacje związane z zespołem rowka lub cieśni nadgarstka, co w skali wszystkich zmian roboczych może dochodzić do kilkudziesięciu osób. Taki stan kalectwa pracowników [...] nie wzbudził niepokoju wśród instytucji Państwowej Inspekcji Pracy ani Inspekcji Sanitarnej mających wszelkie uprawnienia do kontroli linii produkcyjnych przedsiębiorstwa oraz analizy danych lekarza by orzec o negatywnym wpływie środowiska pracy na powstawanie chorób zawodowych. Za niewystarczające na ustalenia okoliczności sprawy strona uznała orzeczenie lekarza orzecznika i informacje pracodawcy o warunkach wykonywanej przez nią pracy. Podała bowiem, iż w toku postepowania nie uwzględniono opisu jej stanowiska pracy, "który zaprzecza kłamliwym opisom przedstawionym przez pracodawcę (pismo z dnia 25 czerwca 2016 w aktach)". Skarżąca dodała, iż choroba zespołu rowka nerwu łokciowego została u niej rozpoznana przez lekarza medycyny pracy, co zainicjowało leczenie. Następnie została potwierdzona przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. w Karcie informacyjnej leczenia klinicznego oraz orzeczeniu lekarskim nr [...]. Zdaniem skarżącej została ona spowodowana nadmiernym i występującym stale w ciągu zmiany obciążeniem lewej ręki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wskazał, iż organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponują przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć. Stąd organy nie miały w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącej kształtuje się odmiennie od wykazanego za pomocą wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. W ocenie organu przedmiotowe postępowanie prowadzone było zgodnie z wymogami prawnymi oraz uwzględnieniem specyfiki i odmienności postępowań w sprawach chorób zawodowych. Organ zgromadził i ocenił materiał dowodowy, który przemawiał za wydaniem kwestionowanej decyzji. Natomiast sam fakt, iż rozstrzygnięcie jest niezadowalające dla skarżącej nie czyni postępowania wadliwym. Na rozprawie w dniu 4 lipca 2017 r. skarżąca podtrzymała skargę, natomiast pełnomocnik uczestnika postepowania- [...] Sp. z o.o. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 stycznia 2017 r., którą uchylono decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 24 października 2016 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół rowka łokciowego (poz. 20 pkt 2 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z 2009r.) i umorzenia postępowania w części dotyczącej stron postępowania jakimi byli: Spółka [...],[...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w C. W., [...]Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą we W., D. Centrum Onkologii z siedzibą we W., a w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. Podstawę prawną do wydania ww. decyzji stanowił m.in. art. 235¹ oraz art. 237 § 1 pkt 3-6 k.p. oraz § 8 rozporządzenia RM z 2009 r. Pierwszy z wymienionych aktów prawnych definiuje pojęcie choroby zawodowej, uznając za taką " chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy". O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie następujących wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Jednocześnie art. 235² k.p. stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Dla zatem stwierdzenia wystąpienia choroby zawodowej koniecznym jest wykazanie związku przyczynowego zachorowania z wykonywana pracą. Nadto – jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 27 marca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 521/16, przyczyną ją wywołującą jest sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne i zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych, które przybrało formę rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Zawiera ono normy o charakterze materialnoprawnym, do jakich zaliczyć należy sam wykaz chorób zawodowych, jak i przepisy procesowe regulujące tryb postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych. Zgodnie z brzmieniem jego § 6 ust. 1 orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", wydaje lekarz spełniający określone w § 5 ust. 1 r.R.M. wymogi, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w odrębnych przepisach zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia (§ 5 ust. 1 r.R.M.), a jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I stopnia są jednostki badawczo- rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy (§ 5 ust. 3 r.R.M.). Lekarze zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych wydają orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane "orzeczeniem lekarskim" (§ 6 ust. 1 r.R.M.). Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 r.R.M.). Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 r.R.M.). Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, stąd organ jest takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia. Wynika to z faktu, że stanowi ono podstawowy wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Związanie organu orzeczeniem właściwej placówki medycznej nie jest wprawdzie tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, tym niemniej nie oznacza to możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 794/06). Co więcej – jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w przywołanym wyżej wyroku z 27 marca 2017 r. - "orzeczenia lekarskie, o których mowa w § 5 i § 6 rozporządzenia stanowią dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., podlegający ocenie organu właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej. Okoliczność, że organ administracji nie może we własnym zakresie, bez uzyskania orzeczenia lekarskiego, dokonać rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, nie zwalnia organu od oceny tego orzeczenia stosownie do art. 80 k.p.a. Organ ma bowiem obowiązek kontrolować, czy wydane orzeczenia wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Organ ma możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, a w razie potrzeby może zwracać się do lekarzy jednostek orzeczniczych o wyjaśnienie wątpliwości, rozbieżności czy sprzeczności, które nie pozwalają mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie. Nie są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy orzeczenia lekarskie, które nie odnoszą się w sposób szczegółowy do całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Orzeczenie lekarskie musi w sposób wszechstronny i przekonujący wyjaśniać wszystkie wątpliwości. Opinia jednostki uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych powinna zawierać merytoryczne uzasadnienie stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań tej jednostki, ale również do innych zebranych dowodów". Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy wskazać trzeba, iż przed wydaniem zaskarżonych w sprawie decyzji organy właściwe w sprawie pozyskały orzeczenia lekarskie, o których mowa powyżej. Skarżąca została bowiem przebadana w Dolnośląskim Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, jak również konsultowana w Instytucie Medycyny Pracy [...] w Ł.. W efekcie orzeczeniami nr [...]oraz nr [...] stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół rowka łokciowego (poz. 20 pkt 2 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia RM z 2009 r.). Orzecznicy stwierdzili, że wykonywane przez skarżącą na stanowisku montera zaworów czynności charakteryzowały się zmiennością w ciągu dnia pracy i nie wymagały wykonywania takich ruchów, które mogłyby spowodować ucisk na nerw łokciowy i przyczynić się w istotny sposób do powstania objawów choroby. Odwołując się do oceny narażenia zawodowego w orzeczeniu nr [...] podano, że w jej treści nie wykazano, aby sposób wykonywania pracy mógł doprowadzić do podwyższenia ciśnienia w rowku nerwu łokciowego. Nadmieniono bowiem, iż skarżąca nie pracowała z łokciami opartymi o twarde podłoże, w trakcie pracy nie wykonywała długotrwałych czynności, które powodowałyby bezpośredni ucisk nerwu łokciowego w obrębie jego bruzdy na nadłykciu przyśrodkowym kości ramiennej. W konkluzji uznano, iż nie można bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, iż choroba została spowodowana sposobem wykonywania pracy, co jest warunkiem koniecznym do uznania etiologii zawodowej. Zdaniem Sądu, wydane w niniejszej sprawie zwłaszcza przez D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, orzeczenie lekarskie, w sposób należyty i wyczerpujący przedstawia powody, z których wyprowadzono wniosek o braku podstaw do stwierdzeni choroby zawodowej. Z jego treści wynika, iż podjęte ustalenia w zakresie stanu klinicznego na podstawie badania lekarskiego i przeprowadzonych badań dodatkowych oraz konsultacji specjalistycznych (neurologicznej, ortopedycznej) zostały skonfrontowane z zakresem oceny narażenia zawodowego, charakterystyki stanowiska pracy podanego przez pracodawcę, jak również na podstawie wywiadu zawodowego zebranego od skarżącej. Podobnie też do oceny narażenia zawodowego oraz wywiadu przeprowadzonego oraz braku możliwości powiązania stwierdzonych dolegliwości z wykonywanymi pracami odwołano się w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy [...]. Stąd przyjąć trzeba, iż analiza akt sprawy dowodzi, że przed wydaniem opinii uwzględniono informacje o zagrożeniach zawodowych w środowisku pracy, dokumentację dotyczącą przebiegu zatrudnienia jak również stosowną dokumentację medyczną, popartą wynikami badań. Nadto w piśmie z dnia 1 września 2016 r. Instytutu Medycyny Pracy im. [...] odniesiono się do zastrzeżeń skarżącej zgłoszonych w piśmie z dnia 28 czerwca 2016 r. oraz w piśmie z dnia 25 czerwca 2016 r. wskazując, iż nie dostarczają one żadnych informacji mogących wpłynąć na treść wydanego orzeczenia lekarskiego, a ponowna szczegółowa analiza procesu diagnostyczno – orzeczniczego, w tym w szczególności przebiegu i wyników badań wykonanych podczas hospitalizacji skarżącej wykazały, iż proces diagnostyczny został wykonany zgodnie z przyjętymi zasadami i nie ma żadnych przesłanek do weryfikacji wydanego orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Stąd nie można też przyjąć, iż w toku rozpoznawania sprawy nie uwzględniono podnoszonych przez skarżącą kwestii związanych z charakterem wykonywanej pracy, czy też pominięto zastrzeżenia skarżącej złożone względem zebranego materiału dowodowego. Mając zatem na względzie powyższe trzeba zgodzić się ze stanowiskiem organów Inspekcji Sanitarnej, iż wydane w sprawie orzeczenia lekarskie poprzedzone zostały specjalistycznymi badaniami stanu zdrowia skarżącego oraz dokładną analizą zgromadzonej dokumentacji, są obiektywne i przekonujące. Bez z kolei pozytywnej opinii lekarskiej bądź sprzecznie z taką opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie bowiem podkreślano, że organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie – jak już wyżej wspomniano - stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej i organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych. Stąd nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącej kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, publ. CBOSA i powołane w nim orzecznictwo). Mając powyższe na względzie Sąd podziela stanowisko organu, iż w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły bowiem okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. Sporządzone natomiast uzasadnienia wyjaśniają podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Słusznie przy tym organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części w jakiej odnosi się ona do tych zakładów pracy, będących uczestnikiem postępowania sądowego w niniejszej sprawie, i jednocześnie w tej części umorzył postępowanie przed organem I instancji, gdyż w okresie pracy w tym zakładzie skarżąca nie była narażona na czynności mogące stanowić przyczynę rozpoznanego schorzenia. Postępowanie w tym zakresie jest bezprzedmiotowe gdyż podmiot ten nie występuje w charakterze strony postępowania administracyjnego. Za bezprzedmiotowe należało również uznać postępowanie prowadzone wobec [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w C. W. skoro przed dniem wszczęcia postępowania podmiot ten został wykreślony z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego. Tym samym słusznie zauważył organ, iż nie miał zdolności prawnej w postępowaniu. W tej sytuacji mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w całości.