IV SA/Wr 166/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania uchyla zaskarżone postanowienie Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania J. B od pisma Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia [...] w sprawie wypłacenia równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006, 2007 i 2008. Postanowienie to zostało wydane w następujących okolicznościach. Decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. przyznał skarżącemu J. B. prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia, następnie decyzją z dnia [...] nr [...] stwierdził wygaśnięcie w/w decyzji własnej z dnia [...] o przyznaniu J. B. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W dniu [...] Komendant Miejski Policji w W. wydał decyzję nr[...] , którą przyznał skarżącemu z dniem 1 stycznia 2004 r. prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 4 norm zaludnienia. J. B. złożył odwołanie od w/w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] o wygaszeniu decyzji własnej z dnia [...] r. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. o wygaszeniu decyzji własnej z dnia 24 maja 2002r. o przyznaniu J.B. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. J. B. złożył skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który wyrokiem z dnia 3 października 2005 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 1585/04 uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji w W.. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nr [...] z dnia [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji własnej tego organu z dnia 24 maja 2002 r. nr [...] o przyznaniu J. B. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Pismem z dnia 29 grudnia 2008 r. J. B. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w W. o naliczenie i wypłatę równoważnika pieniężnego za lata 2006, 2007 i 2008 za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w W.. Podał, że w/w równoważnik należy mu się na podstawie nadal obowiązującej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] . W odpowiedzi na powyższy wniosek Komendant Miejski Policji w W., pismem z dnia [...] poinformował wnioskodawcę, w związku ze złożonym oświadczeniem mieszkaniowym z dnia 29 grudnia 2008 r. w sprawie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, że szczegółowe zasady przyznawania tego świadczenia regulują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 819 ze zm.). Wskazał ponadto, że § 8 tego rozporządzenia stanowił podstawę do stosowania przepisów rozporządzenia wobec emerytów i rencistów policyjnych a także członków rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach i rencistach, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246) dokonano nowelizacji powołanych wyżej przepisów - uchylono § 8 oraz ust. 2 § 9, pozbawiając emerytów i rencistów policyjnych z dniem 1 stycznia 2006 r. uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Reasumując stwierdzono, że z uwagi na utratę uprawnień tej grupy osób, brak jest podstaw do wypłaty przedmiotowego świadczenia za lata, o które ubiega się wnioskodawca. J. B. złożył odwołanie od powyższego stanowiska do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.. Przedstawiając dotychczasowy stan faktyczny sprawy podniósł, że moc obowiązującą i wiążącą dla organu administracji ma nadal decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 24 maja 2002 r., którą przyznano mu prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu, bowiem do chwili obecnej decyzja ta nie została uchylona. W tej sytuacji w jego ocenie stanowisko organu dotyczące braku podstaw do wypłaty wnioskowanego świadczenia nie znajduje oparcia w stanie faktycznym sprawy. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...]Komendant Wojewódzki Policji we W. stwierdził niedopuszczalność odwołania skarżącego J. B. od pisma Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu dla emerytów policyjnych wynikało z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm.). Przepis § 8 rozporządzenia odnosił się wprost do emerytów i rencistów policyjnych, a także do członków rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu oraz emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67). Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246) dokonano nowelizacji powołanych wyżej przepisów, w wyniku której uchylono § 8 oraz § 9 ust. 2 i tym samym pozbawiono tę grupę osób uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego ze skutkiem od 1 stycznia 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji we W. uznał, że wobec braku przepisu prawnego przyznającego emerytom policyjnym prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, wniosek o przyznanie przedmiotowego równoważnika złożony do Komendanta Miejskiego Policji nie może być załatwiony w drodze decyzji o odmowie przyznania tego prawa, lecz jedynie w drodze odpowiedzi pisemnej, która została zainteresowanemu udzielona. Zdaniem organu, zastosowana przez Komendanta Miejskiego Policji w W. forma udzielenia odpowiedzi pisemnej, a nie wydania decyzji, jest właściwa w związku z wprowadzeniem nowelizacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 266, poz. 2246) uchylającej w § 9 ust. 2, który określał organ właściwy do wydawania decyzji administracyjnych emerytowanym funkcjonariuszom Policji. W ocenie organu brak jest w tej sytuacji podstaw materialno-prawnych do podjęcia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. jakichkolwiek działań dotyczących wypłaty dla emerytów i rencistów policyjnych świadczeń finansowych związanych z prawem do lokalu mieszkalnego. W skardze na powyższe postanowienie złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J. B. wniósł o jego uchylenie, podnosząc zarzut rażącego naruszenia art. 16 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi powołał się na zasadę ogólną ochrony trwałości decyzji ostatecznej. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podniósł, że w swoim piśmie z dnia 29 grudnia 2008 r. skierowanym do Komendanta Miejskiego Policji w W. nie występował o wydanie decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego, lecz o wypłacenie zaległego równoważnika za lata 2006, 2007 i 2008. Podkreślił, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1585/04, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. nr [...] z dnia [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego, w związku z czym decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za remont lokalu, wobec jej niezaskarżenia, jest decyzją ostateczną, a odmowa wypłacenia równoważnika na jej podstawie stanowi rażące naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, nie można uznać za niedopuszczalne odwołania od pisma Komendanta Miejskiego Policji w W.. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto dodał, że uchylając § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., który nadał uprawnienia do przedmiotowego równoważnika także emerytom i rencistom policyjnym, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyeliminował niezgodność regulacji prawnej w zakresie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu z konstytucyjnym porządkiem prawnym. W następstwie wejścia w życie regulacji zawartej w § 8 rozporządzenia doszło do takiej sytuacji, w której o nabyciu prawa zadecydowało rozporządzenie, a nie ustawa, co jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego zawartą w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organu, żądanie skarżącego nie wszczęło postępowania administracyjnego. Nie było więc podstaw do wydania decyzji, w związku z czym trafne było załatwienie żądania strony poprzez udzielenie jej pisemnej odpowiedzi zawierającej stanowisko organu. W konsekwencji należało przyjąć, że od takiego załatwienia żądania strony nie służy jej odwołanie wobec braku rozstrzygnięcia w drodze decyzji. Z tych względów postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania jest zgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu uwzględniać także z urzędu. Przedmiotem kontroli Sądu pod względem legalności w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącego od pisma Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia [...] w sprawie wypłacenia równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008. Prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego dla policjantów wynika z przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm.). W myśl art. 91 ust. 1 ustawy: "Policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych". Zarówno krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania przedmiotowego świadczenia, jak i funkcja świadczenia są określone bezpośrednio w ustawie. W art. 91 ust. 2 ustawy zawarta jest delegacja ustawowa do określenia w drodze rozporządzenia wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania zwrotu w/w równoważnika oraz sposób postępowania w przypadku zbiegu uprawnień do jego otrzymania. Załatwienie indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa przed powołanym do tego organem może nastąpić jedynie w formie władczej ingerencji administracji publicznej w sferę praw i obowiązków jednostki. W przedmiotowej sprawie, analiza postanowień prawa materialnego wskazuje, że mamy do czynienia ze sprawą administracyjną, co oznacza, że równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznaje się (odmawia przyznania, cofa) w drodze decyzji administracyjnej konkretyzującej ustawowe uprawnienie do otrzymania świadczenia przez policjanta. Skoro ustawodawca zawarł w normie prawa materialnego minimum elementów wystarczających to tego, aby po połączeniu ich ze stanem faktycznym mogła powstać sprawa administracyjna, to wiadomo, że zastrzega dla załatwienia takiej sprawy formę decyzji. Ponadto należy zwrócić uwagę, że skarżący otrzymywał równoważnik za remont mieszkania w formie decyzji. Indywidualna sprawa administracyjna rozstrzygnięta raz w formie decyzji zawsze w tej formie powinna być rozstrzygana (trwałość materialna decyzji administracyjnych). W sprawie będącej przedmiotem skargi niezbędnym jest ustalenie charakteru prawnego pisma Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia 21 stycznia 2009 r. W piśmie tym Komendant Miejski Policji w W., do którego wpłynął wniosek skarżącego o naliczenie i wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2008, wyraził pogląd, że brak jest podstaw do wypłaty przedmiotowego świadczenia za lata, których wniosek dotyczy. Tym samym, załatwiając sprawę w tej formie uznał, że brak jest prawnych podstaw do rozpatrzenia wniosku w drodze decyzji administracyjnej. W doktrynie prawa i w judykaturze utrwalony jest pogląd, że o tym, czy dany akt administracyjny jest decyzją, nie przesądza jego nazwa czy forma, lecz charakter sprawy oraz treść przepisu będącego podstawą działania organu powołanego do załatwienia sprawy (por. wyrok SN z 18 października 1985 r. sygn. II CR 320/85, OSNCP 1986, nr 10, poz. 158). Elementy, jakie winna zawierać decyzja administracyjna, określa art. 107 § 1 k.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także w piśmiennictwie, utrwalił się pogląd, że pisma organu administracyjnego zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej decyzją administracyjną należy uznać za decyzję, mimo że nie posiadają one w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do elementów tych zaliczyć należy: oznaczenie organu wydającego decyzję, wskazanie jej adresata, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. W wyroku z 20 lipca 1981 r. sygn. SA 1163/81 (OSPiKA 1982, nr 9-10, poz. 169) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji". W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie wymienione wyżej pismo Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia [...] posiada cechy decyzji administracyjnej. Zawiera bowiem oznaczenie organu, wskazuje adresata, zawiera rozstrzygnięcie w sprawie z powołaniem podstawy prawnej, w tym przypadku w oparciu o przepisy prawa materialnego, oraz podpis organu. Ta minimalna liczba elementów zawartych w piśmie Komendanta Miejskiego Policji w W. w połączeniu z uregulowaniem prawa materialnego odnoszących się do sprawy pozwala na ustalenie wszystkich wcześniej wymienionych składników materialnego pojęcia decyzji administracyjnej. Tym samym należy uznać, że pismo Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia [...] jest de facto decyzją. Zauważyć należy, że stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, według którego, wobec nowelizacji przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz.U. Nr 266, poz. 2246), którą to zmianą pozbawiono emerytów i rencistów policyjnych prawa do równoważnika za remont lokalu, wniosek o przyznanie przedmiotowego równoważnika nie może być załatwiony w drodze decyzji o odmowie przyznania tego prawa, lecz jedynie w drodze odpowiedzi, nie znajduje oparcia w treści art. 8 k.p.a. Przepis ten ustanawia zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zasada państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) oraz praworządności (art. 7 Konstytucji RP) nakazują, by zmiany sytuacji jednostki dokonywane były w sposób jednoznaczny, przejrzysty i zrozumiały, zgodnie z obowiązującym prawem. Wprawdzie z zasady ogólnej praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. wynika, że nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania, którą jest decyzja administracyjna, to jednak podstawę do wydania decyzji należy wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego (względnie procesowego) i to przepisów rangi ustawowej oraz przepisów aktów wykonawczych wydanych na podstawie wyraźnej delegacji ustawowej. Z tym, że jeżeli ustawodawca w normach tych nie określił formy działania, to ów zasadniczy element w postaci jednostronnej i władczej konkretyzacji określonej normy prawa materialnego musi zostać wywiedziony w drodze wykładni z całokształtu regulacji prawnej. Tylko w przypadku, gdy norma prawa materialnego wymaga konkretyzacji, formą dokonania tej konkretyzacji jest forma decyzji administracyjnej. Zatem tylko w przypadku, gdy norma prawa materialnego w sposób bezpośredni wyznacza wszystkie elementy stosunku prawnego, czyli przyznaje uprawnienia lub nakłada obowiązki bez potrzeby ich konkretyzacji, brak jest podstaw do działania w formie decyzji. W takim przypadku działanie organu ogranicza się do podjęcia czynności materialno- technicznej. W kontekście przedstawionych rozważań należy stwierdzić, że skoro pismo Komendanta Miejskiego Policji w W. z dnia [...] jest decyzją administracyjną, to w myśl art. 15 k.p.a. służy od niego w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Powyższe rozważania prowadzą do konstatacji, że Komendant Wojewódzki Policji we W., w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego od pisma Komendanta Miejskiego Policji w W., powinien rozstrzygnąć sprawę przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego w formie decyzji administracyjnej. Uznając, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie wyżej opisanym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną, a przede wszystkim dokona oceny treści złożonego wniosku w celu jednoznacznego ustalenia zakresu przedmiotowego sprawy, co ma podstawowe znaczenie dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Zauważyć bowiem należy, że wnioskiem z dnia [...] skarżący zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w W. z prośbą o naliczenie i wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W piśmie z dnia [...] Komendant Miejski Policji w W. podał, że brak jest podstaw do wypłaty wnioskowanego świadczenia za lata 2006 - 2008 wobec utraty uprawnień w tym zakresie przez emerytów i rencistów policyjnych z dniem 1 stycznia 2006 r. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika natomiast wprost, że organ ten, rozpatrując wniosek skarżącego w sprawie wypłaty przedmiotowego równoważnika stwierdził, że wobec braku przepisu prawnego przyznającego emerytom policyjnym prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, wniosek o przyznanie tego równoważnika złożony do Komendanta Powiatowego Policji nie może być załatwiony w drodze decyzji o odmowie przyznania tego prawa, lecz jedynie w drodze odpowiedzi pisemnej, która została wnioskodawcy udzielona. Z powyższego wynika, ze organ rozpoznający zgłoszony w sprawie wniosek w pierwszej instancji prawidłowo zauważył, że przedmiotem owego wniosku jest żądanie naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika natomiast, że organ drugiej instancji, rozpoznając odwołanie skarżącego od pisma organu pierwszoinstancyjnego z dnia [...] w sprawie wypłacenia równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006, 2007 i 2008 stwierdza, że w obecnym stanie prawnym wniosek skarżącego o przyznanie przedmiotowego równoważnika nie może być załatwiony w drodze decyzji o odmowie przyznania tego prawa, lecz jedynie w drodze odpowiedzi pisemnej. W skardze wniesionej w niniejszej sprawie skarżący, powołując się na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego podkreślił i zarzucił, że w piśmie z dnia [...] skierowanym do Komendanta Miejskiego Policji w W. nie występował o wydanie decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego, lecz o wypłacenie zaległego równoważnika pieniężnego. W tej sytuacji, rozpoznając ponownie sprawę, organ winien w sposób należyty, zgodnie z przepisami k.p.a., wyjaśnić i ustalić przedmiot żądania wniosku skarżącego z dnia 29 grudnia 2008 r. i wydać w sprawie właściwe rozstrzygnięcie. Z uwagi na charakter sprawy Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie wykonalności zaskarżonego postanowienia (art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).