IV SA/Wr 241/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. z siedzibą w J. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania do usunięcia stwierdzonych w czasie kontroli nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 1 W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Okręgowego Inspektora Pracy we W. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (tj. w części objętej zaskarżeniem). Zasadność tego wniosku skarżąca w pierwszej kolejności motywowała poważnymi uchybieniami materialnoprawnymi i procesowymi, jakie – jej zdaniem – miały miejsce przed organami obu instancji oraz wysokim prawdopodobieństwem uwzględnienia zarzutów spółki. Podniosła również, że "w razie przeprowadzenia przez Państwową Inspekcję Pracy kontroli wydanych nakazów, skarżąca mogłaby zostać obciążona wysoką karą pieniężną za brak ich wykonania". Natomiast realizacja nakazów przed wydaniem orzeczenia Sądu spowodowałaby konieczność poniesienia przez skarżącą spółkę znacznych nakładów pieniężnych, które nie będą podlegały zwrotowi. Podkreśliła, że taki stan rzeczy w zasadzie niweczyłby sens wniesienia środka odwoławczego. W podsumowaniu strona stwierdziła, że "mając na względzie poważne konsekwencje, jakie może nieść za sobą wydanie nakazów nakładających wykonanie obowiązków jeszcze przed uprawomocnieniem się decyzji, w tym niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej spółce znacznej szkody, wstrzymanie zaskarżonych nakazów w całości do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego jest konieczne". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, przesłanka wyrządzenia znacznej szkody zawarta w art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GZ 49/22). Jak powszechnie się również przyjmuje w orzecznictwie sądowym, na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o potrzebie udzielenia ochrony tymczasowej. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zobligowana uprawdopodobnić, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GZ 76/22). Konfrontując dotychczasowe uwagi z treścią złożonego w sprawie wniosku trzeba stwierdzić, że skarżąca spółka nie uprawdopodobniła ryzyka następstw z art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku koncentruje się wokół merytorycznych zarzutów podniesionych w skardze. Tymczasem, o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej nie mogą świadczyć merytoryczne zarzuty podniesione przeciwko kwestionowanej decyzji, lecz prawdopodobieństwo zdarzeń, o jakich mowa w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie bada zgodności rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki, jakie może ponieść strona w związku z jego wykonaniem przed rozpoznaniem skargi (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 583/20). O uprawdopodobnieniu przez spółkę przesłanek uzasadniających wydanie orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji nie może świadczyć także dalsza część argumentacji wniosku. Niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody skarżąca spółka łączy z obawą nałożenia kary pieniężnej za brak realizacji nakazów, przy czym uzasadnienie wniosku w tym zakresie ma charakter ogólnej argumentacji, bez odniesienia się do stanu majątku spółki, ani konsekwencji ewentualnej kary pieniężnej dla niezakłóconego działania tego podmiotu. Z uwagi na ogólnikowość przedstawionej we wniosku argumentacji Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia i na podstawie art. 61 § 3 orzekł jak w sentencji postanowienia. Na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. postanowienie Sądu zostało wydane na posiedzeniu niejawnym. ----------------------- 3