IV SA/Wr 248/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 września 2011 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J.G., po rozpatrzeniu odwołania M. J. od decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. G. z dnia [...] nr [...] o przyznaniu zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup posiłku i żywności w okresie od dnia [...] do dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 3 pkt 1, art. 5 ust. 1 i art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz.U. nr 267, poz. 2259 ze zm.); zwanej dalej "ustawą o dożywianiu" i art. 39 ust. 1 i 2 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362 ze zm.), kwestionowaną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że decyzją pierwszoinstancyjną orzeczono o przyznaniu stronie zasiłku celowego w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności w okresie od dnia [...] do dnia [...] w wysokości: - [...] – [...] zł (20 dni x 2,50 zł x 2 osoby); - [...] – [...] zł (20 dni x 2,50 zł x 2 osoby); - [...] – [...] zł (23 dni x 2,50 zł x 2 osoby); - [...] – [...] zł (20 dni x 2,50 zł x 2 osoby); - [...] – [...] zł (21 dni x 2,50 zł x 2 osoby); - [...] – [...] zł (21 dni x 2,50 zł x 2 osoby). Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że dochód rodziny M. J. nie przekracza 150% kryterium dochodowego określonego w art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Organ pierwszej instancji wskazał też, że nie ma możliwości zapewnienia posiłku w pobliżu miejsca zamieszkania wnioskodawcy, a stan jego zdrowia wyklucza możliwość korzystania z żywienia zbiorowego. Od decyzji tej strona odwołała się. M.J. nie odniósł się wprost do treści kwestionowanej decyzji, ale podał, że nie ma środków do życia, a organ pomocy społecznej nie udziela mu wsparcia, bo nie odpowiada na jego wnioski o pomoc. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji podało, że wnioskami z dnia [...] M. J. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. G. o przyznanie m.in. pomocy na żywność. Na podstawie rodzinnego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] ustalono, że rodzina strony składa się z dwóch osób – M. J. i jego małżonki K. J. K.J. jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. G. M.J. jest na stałe zaliczony do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, co wynika z orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w J. G. z dnia [...] nr [...]. Rodzina nie ma własnego dochodu wynikającego z aktywności zawodowej jej członków; rodzina utrzymuje się ze świadczeń otrzymywanych z pomocy społecznej. M.J. decyzją z dnia [...] nr [...], ma przyznany od dnia [...] zasiłek stały, który wynosi obecnie 351,00 zł miesięcznie. Rodzina zajmuje trzypokojowe mieszkanie z kuchnią, wyposażone w zimną i ciepłą wodę, łazienkę i centralne ogrzewanie. Wydatki rodziny na czynsz wynoszą miesięcznie 460 zł, nie licząc opłat za wodę, gaz i prąd elektryczny. Nadto rodzina ponosi wydatki na leki i leczenie, które miesięcznie są szacowane na kwotę 100 zł oraz na bieżące utrzymanie, w tym na żywność. Na podstawie art. 3 pkt 1 ustawy o dożywianiu, w ramach Programu są realizowane działania dotyczące w szczególności zapewnienia pomocy w zakresie dożywiania: 1) dzieciom do 7 roku życia, 2) uczniom do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej, 3) osobom i rodzinom znajdującym się sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r. nr 175, poz. 1362 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o pomocy społecznej", w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym - w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie, co wynika z art. 5 ust. 1 ustawy o dożywianiu, osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 7 ustawy o dożywianiu do udzielania pomocy w zakresie dożywiania mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej, dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy przysługuje w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, za którą w szczególności uważa się pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu. Po myśli art. 7 ustawy o pomocy społecznej pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu: 1) ubóstwa; 2) sieroctwa; 3) bezdomności; 4) bezrobocia; 5) niepełnosprawności; 6) długotrwałej lub ciężkiej choroby; 7) przemocy w rodzinie; 7a) potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi; 8) potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności; 9) bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych; 10) braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej całodobowe placówki opiekuńczo-wychowawcze; 11) trudności w integracji cudzoziemców, którzy uzyskali w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą; 12) trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego; 13) alkoholizmu lub narkomanii; 14) zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej; 15) klęski żywiołowej lub ekologicznej. W myśl art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z wyjątkami określonymi w tej ustawie, przysługuje osobie w rodzinie, której dochód nie przekracza kwoty 351 zł; kwota ta jest tzw. kryterium dochodowym na osobę w rodzinie. Na podstawie art. 3 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, przy czym rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Na podstawie art. 8 ust. 3 tej ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Jednakże stosownie do art. 8 ust. 4 ustawy do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się: jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego; zasiłku celowego; pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty; wartości świadczenia w naturze; świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych. Z kolei, art. 6 pkt 14 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że rodziną są osoby spokrewnione i niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Natomiast, co wynika z art. 6 pkt 3 i 4 ustawy dochodem na osobę w rodzinie jest dochód rodziny podzielony przez liczbę osób w rodzinie, a dochodem rodziny jest suma miesięcznych dochodów osób w rodzinie. Całkowitą niezdolnością do pracy, zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy, jest legitymowanie się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie bezspornie wynika, że rodzina odwołującego się spełnia kryteria dochodowe i osobiste, aby otrzymać zasiłek celowy w ramach programu w zakresie dożywiania. Taki też zasiłek został przyznany na dwie osoby w rodzinie odwołującego się na okres pierwszego półrocza 2011 r. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa w stopniu nakazującym jej uchylenie lub zmianę. Z brzmienia wskazanego wyżej przepisu art. 39 ustawy o pomocy społecznej wynika, że organ pomocy społecznej orzeka o przyznaniu zasiłku celowego w ramach tzw. uznania administracyjnego, decydując o wyborze rodzaju świadczenia z pomocy społecznej i jego wysokości. Jednocześnie zastosowanie w niniejszej sprawie ma przepis art. 3 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym określając wysokość świadczenia organ pierwszej instancji kieruje się potrzebami osób korzystających z pomocy, ale również bierze pod uwagę możliwości pomocy społecznej. Istnieje zatem pewien zakres swobody organu w zakresie ustalania świadczeń, jednak rozpatrując wniosek o przyznanie zasiłku celowego, organ powinien kierować się interesem obywatela, interesem społecznym oraz środkami finansowymi, jakie ma do dyspozycji organ pomocy społecznej. Tym samym osoby ubiegające się o przyznanie im świadczeń z pomocy społecznej muszą liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i nie w pełnym zakresie zostanie automatycznie uwzględniony, bowiem rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale również do możliwości finansowych organu udzielającego pomocy. Jak wskazuje doktryna oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne "z brzmienia art. 39 powołanej ustawy o pomocy społecznej i użytego w niej zwrotu “może" wynika, że decyzja podejmowana na jego podstawie ma charakter uznaniowy, co oznacza, że zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. (...) sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza zatem załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwieniu sprawy (jest on bowiem związany przepisami procedury administracyjnej i przepisami ustawy o pomocy społecznej), ale nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Należy również podkreślić, że uznaniowy charakter decyzji wydawanych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oznacza, że kontrola sądowa takich decyzji jest ograniczona i sprowadza się z reguły do oceny czy przy jej podejmowaniu organ administracji nie przekroczył zasad uznania administracyjnego i czy wydane rozstrzygnięcie nie ma dowolnego charakteru" - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2009 r., sygn. I OSK 12/09. Także w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "Z przepisu art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. nr 115 z 2008 r., poz. 728 ze zm.) wynika, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania zasiłku celowego podejmowane jest przez organy w ramach uznania administracyjnego. Obejmuje ono prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Sam fakt zatem spełnienia ustawowych kryteriów nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego i to w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej" - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. I OSK 599/09. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy nie dopatrzył się wadliwości zaskarżonej decyzji. Kwota przyznanego zasiłku celowego po 2,50 zł na osobę w dni robocze wprawdzie nie pokrywa całości kosztów zakupu żywności i wyżywienia, ale jednak stanowi realne wsparcie w zaspokojeniu tej potrzeby. Nadto, zasiłek celowy przyznany został wraz z innymi zasiłkami, co oznacza, że wsparcie udzielone rodzinie odwołującego się ma wymiar realny i stanowi podstawę do zabezpieczenia podstawowych potrzeb bytowych, a okoliczności sprawy wskazują, że rodzina M.J. objęta jest stałym wsparciem finansowym ze strony Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. G. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administarcyjnego we Wrocławiu złożył M.J. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący podniósł, iż stawka wyżywieniowa w kwocie 2,50 zł nie spełnia żadnego kryterium. Skarżący z żoną muszą głodować. Nie mają na chleb, a podstawowe artykuły żywnościowe podrożały. “Uzasadnienie SKO jest bezzasadne". Zdaniem skarżącego przyznanie tak niskiej stawki nie zostało należycie uzasadnione. Nadto dodał, iż posiada wiedzę, że w innych decyzjach organu pierwszej instancji stawka żywieniowa określona była na kwotę 7,50 zł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administarcyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Po myśli art. 3 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz.U. z 2005 r. nr 267, poz. 2259 ze zm.) w ramach Programu są realizowane działania dotyczące w szczególności zapewnienia pomocy w zakresie dożywiania osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o pomocy społecznej", w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym – w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Tego rodzaju pomoc może być przyznana nieodpłatnie jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej (art. 5 ustawy o dożywianiu). Z kolei art. 7 tej ustawy stanowi, iż do udzielania pomocy w zakresie dożywiania, z wyłączeniem pomocy określonej w art. 6a, mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Zgodnie z jej art. 39 ust. 1 i 2 pomoc społeczna może mieć formę zasiłku celowego. Według tego przepisu prawa w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jest to wyliczenie przykładowe, co oznacza, że nie ma ono charakteru zamkniętego. Natomiast kryteria uprawniające do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej zostały ściśle określone w przepisie art. 8 omawianej ustawy. Przepis ten ogranicza dostęp do świadczeń społecznych, wprowadzając tzw. kryterium dochodowe, przy jednoczesnym wystąpieniu jednej z okoliczności wymienionych w art. 7 ustawy, takich jak np. ubóstwo, bezdomność, bezrobocie, niepełnosprawność, długotrwała lub ciężka choroba, zdarzenie losowe, sytuacja kryzysowa, itd. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna jest instytucją polityki państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, w których się znalazły i nie są w stanie ich pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Jej art. 3 ust. 4 z kolei stanowi, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Bezspornym w sprawie jest, iż skarżący i jego rodzina spełniają ustawowe kryteria ubiegania się o przyznanie pomocy finansowej w ramach pomocy społecznej. Uzyskiwane przez rodzinę dochody mieszczą się w kryterium dochodowym, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, prowadzi gospodarstwo domowe wraz z bezrobotną żoną, która nie posiada prawa do zasiłku dla bezrobotnych, utrzymuje się wyłącznie ze środków z pomocy społecznej. Dlatego też skarżący otrzymał zasiłek celowy w ramach programu w zakresie dożywiania na okres pierwszego półrocza 2011 r. Zakwestionował on jednak wysokość udzielonej pomocy. Jak już wcześniej na to wskazywano, celem pomocy społecznej nie jest zaspokajanie wszystkich zgłaszanych potrzeb oraz spełnianie żądań i oczekiwań, a zasiłek celowy jest świadczeniem uznaniowym, nie obligatoryjnym. Organ orzekający nie jest w takim przypadku związany normą prawa materialnego z tym, że argumentacja organu co do odmowy lub rozmiaru udzielonej pomocy musi odpowiadać regule art. 7 k.p.a. Zaś stanowisko organu orzekającego w tym zakresie powinno znaleźć – stosownie do art. 107 k.p.a. – wyraz w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Uznaniowy charakter decyzji wydawanych na podstawie omawianego przepisu prawa sprawia, że dokonywana przez sąd administracyjny ich kontrola jest znacznie ograniczona. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Czy zatem zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz, czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, to jest, czy nie nosi cech dowolności (por. wyrok NSA sygn. akt SA/Kr 1543/95, Biul. Skarb. 1997/2/29). Co do zasady, organy rozpoznające niniejszą sprawę, powyższym zadaniom sprostały. Wprawdzie Sąd zauważa, iż nie wyjaśniono szczegółowo kwestii posiadanych środków i ich podziału pomiędzy innych beneficjentów pomocy społecznej. Niemniej jednak nie mogło to przesądzić o wyeliminowaniu zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, gdyż Sądowi znana jest choćby z urzędu okoliczność systematycznego korzystania przez skarżącego z pomocy społecznej. Z kolei, faktem powszechnie znanym jest okoliczność posiadania przez gminy zbyt małych, w stosunku do potrzeb, możliwości finansowych w zakresie pomocy społecznej. Wzrastająca liczba beneficjentów pomocy społecznej powoduje, że posiadane fundusze muszą być rozdzielane pomiędzy rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Nie ulega więc wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. W świetle stanu faktycznego sprawy sąd uznał, że zaskarżona decyzja, choć nie posiada uzasadnienia w pełnym zakresie zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a., nie narusza procedury administracyjnej w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że decyzje organów obydwu instancji nie zawierają wad powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Skarga zatem jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, o czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono w sentencji wyroku.