IV SA/Wr 25/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie sędzia WSA Ireneusz Dukiel, asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi I. U. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Decyzją z dnia [...].09.2017 r., nr [...] Starosta G., działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) i b), art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 73 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2017 r., poz. 1065 ze zm.) – dalej: "ustawa", orzekł o uznaniu I. U. za osobę bezrobotną z dniem 07.09.2017 r. oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia orzekający organ podniósł, że odmowa przyznania stronie prawa do zasiłku z dniem 07.09.2017 r. jest fakt, że w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających ostatnią rejestrację w urzędzie pracy zainteresowana nie udokumentowała, wymaganych przez ustawodawcę, co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku. Organ nie zaliczył do okresu, od którego zależy nabycie prawa do zasiłku okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego od 01.01.2017 r. do 09.08.2017 r., ponieważ podstawę wymiaru tego świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia. W odwołaniu od powyższej decyzji I. U. podała, że w dniu 14.06.2016 r., w drodze do pracy, doznała urazu kręgosłupa i od tego dnia nieprzerwanie przebywała na zwolnieniu lekarskim a po wykorzystaniu 182 dni zasiłkowych przebywała od dnia 13.12.2016 r. do dnia 09.08.2017 r. na świadczeniu rehabilitacyjnym. W tym okresie nie była zdolna do podjęcia pracy i w związku z tym umowa zlecenie nr [...], która kończyła się 30.06.2016 r., nie mogła być przedłużona na kolejny okres. Strona uważa, że z uwagi na powyższe fakty i podniesienie minimalnego wynagrodzenia za pracę z dniem 01.01.2017 r. z kwoty 1850 zł na 2000 zł w okresie, kiedy nie miała możliwości podjęcia pracy ze względu na stan zdrowia, zasiłek dla bezrobotnych powinien jej zostać przyznany. Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...].11.2017r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do możliwości przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, organ odwoławczy przedstawił regulację prawną dotyczącą przyznania osobie bezrobotnej prawa do zasiłku na tzw. okres uzupełniający, której poświęcone są przepisy art. 73 ust. 5-7 w związku z art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy. Powołując się na tą regulacje organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż strona w dniu kolejnej rejestracji, tj. w dniu 07.09.2017 r. w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. od dnia 06.03.2016 r. do dnia 06.09.2017 r.: - od dnia 06.03.2016 r. do dnia 30.06.2016 r. świadczyła pracę na podstawie umowy zlecenia, od dnia 01.07.2016 r. do dnia 12.12.2016 r. pobierała zasiłek chorobowy, od dnia 13.12.2016 r. do dnia 09.08.2017 r. pobierała świadczenie rehabilitacyjne. Do okresu, od którego zależy nabycie prawa do zasiłku zaliczono zainteresowanej na podstawie zaświadczenia wystawionego przez A w Ś. okres świadczenia pracy zarobkowej na umowę zlecenia od dnia 06.03.2016 r. do dnia 30.06.2016 r., tj. 117 dni, ponieważ podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy w tym okresie stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca i okres pobierania zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia od dnia 01.07.2016 r. do dnia 12.12.2016 r" tj. 165 dni oraz okres pobierania świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 13.12.2016 r. do dnia 31.12.2016 r. tj. 19 dni, ponieważ podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, co daje łącznie 301 dni. Na podstawie zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 06.09.2017 r. nie zaliczono zainteresowanej okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego od 01.01.2017 r. do 09.08.2017 r., ponieważ podstawę wymiaru tego świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę. W świetle takich dokumentów, organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o odmowie przyznania stronie prawa do zasiłku z dniem 07.09.2017 r. jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami, gdyż w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających ostatnią rejestrację w urzędzie pracy zainteresowana nie udokumentowała, wymaganych przez ustawodawcę, co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych. W skardze do sądu I. U. wskazała, że czuje się pokrzywdzona decyzją o odmowie przyznania zasiłku, ponieważ stan jej zdrowia nie pozwolił jej na podjęcie pracy i nie miała również wpływu na decyzję co do wysokości minimalnego wynagrodzenia, które uległo podwyższeniu z dniem 01.01.2017 r. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Składu orzekającego, zmiana wysokości minimalnego wynagrodzenia w 2015 r. nie ma znaczenia dla ustalenia uprawnień skarżącej, skoro za istotną prawnie okoliczność należy przyjąć ustalenie, czy w chwili nabycia przez nią prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, podstawą wymiaru jego wysokości było minimalne wynagrodzenie (tak wyrok NSA w Warszawie z dnia 22.09.2010 r., sygn. akt I OSK 765/10). Tak więc należy przyjąć, że podniesienie minimalnego wynagrodzenia za pracę z dniem 01.01.2017 r. z kwoty 1850 zł na 2000 zł, przypadająca w okresie kontynuacji pobierania po tej dacie świadczenia rehabilitacyjnego (świadczenie takie wypłacane było stronie od 13.12.2016 r.), nie może odnosić się do skarżącej i skutkować pozbawieniem zaliczenia spornego okresu, tj. od 1.01.2017 r. do 09.08.2017 r. Jak zauważa się w orzecznictwie sądowym podejmowanym na gruncie analogicznych przypadków, przepis art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (j.t. Dz. U. z 2017r., poz. 847) pełni ochronną funkcję wobec pracowników, stąd też uprawnienia skarżącej nie mogą być uszczuplone skutkiem takiej zmiany stanu prawnego, która służyła zwiększeniu ochrony tych uprawnień (wyrok WSA w Warszawie z dnia 04.01.2012r., sygn. akt VIII SA/Wa 826/11, wyroki WSA w Krakowie z dnia 28.11.2016r., sygn. akt III SA/Kr 866/16 i z dnia 23.08.2017 r., sygn. akt III SA/Kr 611/17, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24.09.2015 r., sygn. akt II SA/Sz 232/15). W takiej sytuacji należy stwierdzić, że wobec skarżącej wzrost minimalnego wynagrodzenia przypadający w okresie niezdolności do pracy i pobierania świadczenia rehabilitacyjnego zadziałałby dyskryminująco, ze skutkiem braku możliwości zaliczenia okresu od 01.01.2017 r. do 09.08.2017 r. do okresu 365 dni wymaganych przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. W sytuacji zaliczenia do okresu, od którego zależy nabycie prawa do zasiłku okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 13.12.2016 r. do dnia 31.12.2016 r. W przedmiotowej sprawie pierwszeństwo winna mieć wykładnia systemowa art. 71 ust. 1 i 2 ustaw przed literalną, zastosowaną przez organy (taką interpretację podziela NSA w powołanym wyżej wyroku z dnia 22.09.2010 r., sygn. akt I OSK 765/10). Pobieranie świadczenia rehabilitacyjnego przez skarżącą po dniu 01.01.2017 r. było jedynie konsekwencją ustalenia prawa do jego pobierania przed tą datą, kiedy podstawą wymiaru świadczenia z ubezpieczenia społecznego było minimalne wynagrodzenie. Podstawę wymiaru tego świadczenia wówczas, z uwzględnieniem kwot składek na ubezpieczenie społeczne, stanowiła przecież kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Z powyższych rozważań wynika zatem, że organy administracji publicznej naruszyły przepis art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy przez błędną jego wykładnię, co miało wpływ na wynik sprawy, dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Rozpatrując ponownie sprawę obowiązkiem organów administracji będzie rozważyć zaliczenie skarżącej do 365 dni zatrudnienia cały okres pobierania przez nią świadczenia rehabilitacyjnego, przy zastosowaniu wykładni systemowej art. 71 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy i na tej podstawie ustalić zatem czy spełnia ona warunki do przyznania zasiłku dla bezrobotnych.