IV SA/Wr 250/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zamiaru likwidacji Przedszkola Publicznego nr [...] w P. postanawia: umorzyć postępowanie sądowo-administracyjne. M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zamiaru likwidacji Przedszkola Publicznego nr [...] w P. Pismem procesowym z dnia 28 maja 2012 r., skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kolejnym pismem procesowym z dnia 31 maja 2012 r. skarżący cofnął skargę W odpowiedzi Rada Miejska w P. wniosła o oddalenie zarówno skargi jak i wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 zdanie 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwana dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi uzależniona jest od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie niedopuszczalności cofnięcia skargi, o czym stanowi dalej zdanie 3 art. 60 wskazanej wyżej ustawy procesowej. Z kolei niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku ustalenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. A zatem, w świetle materiału aktowego badanej sprawy i ujawnionych okoliczności oświadczenie skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi nie nasuwa – z tego punktu widzenia – żadnych zastrzeżeń. W związku z powyższym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne, co po myśli art. 161 § 1 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy obligowało Sąd do umorzenia postępowania, wobec skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącego. Jedynie na marginesie sprawy w nawiązaniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, wskazać należy , że istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej poprzez wstrzymanie wykonalności aktu do czasu zakończenia jego kontroli pod względem zgodności z prawem, dokonywanej przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, a więc także w sytuacji umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego . Tym samym rozpoznawanie przez Sąd I instancji wniosku, opartego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, po wydaniu przez ten Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, jest bezprzedmiotowe (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt II OZ 810/10, z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1135/11, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II SAB/Sz 152/11). W związku z powyższym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne, co po myśli art. 161 § 1 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy obligowało Sąd do umorzenia postępowania, co orzeczono w sentencji postanowienia.