IV SA/Wr 26/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia NSA Henryk Ożóg, Protokolant: asystent sędziego Marcin Jarecki, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę w całości. | | | | | | Decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] odmówiono przyznania Z. R. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) dodatku mieszkaniowego na okres od dnia 1 maja 2015 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r. (pkt 1 rozstrzygnięcia) i przyznano stronie dodatek mieszkaniowy na okres od 1 września 2015 r. do 31 października 2015 r., w kwocie 328,53 zł miesięcznie (pkt 2 rozstrzygnięcia). Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wnioskiem z dnia 30 czerwca 2015 r. strona zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji przyznającej dodatek mieszkaniowy z tym uzasadnieniem , że decyzja rażąco narusza prawo , gdyż " przyznaje dodatek mieszkaniowy jedynie na część ustawowo zagwarantowanego sześciomiesięcznego okresu". W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podniósł, że "obie formy decyzji – przyznająca i odmowna wzajemnie się wykluczają i nie mogą być łączone". Według strony jest to "oczywisty błąd logiczny". Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] wydaną z powołaniem się na przepisy art. 156 § 1 w związku z art. 158 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.), odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] utrzymującej w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta W., decyzję Administratora w Dziale Świadczeń w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], którą odmówiono stronie dodatku mieszkaniowego na okres od dnia 1 maja 2015 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r. (pkt 1 rozstrzygnięcia) i przyznano stronie dodatek mieszkaniowy na okres od 1 dnia września 2015 r. do dnia 1 października 2015 r., w kwocie 328,53 zł miesięcznie (pkt 2 rozstrzygnięcia). W motywach decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji nie może być jakiekolwiek uchybienie popełnione przy jej wydawaniu, ale tylko takie uchybienie, które wskazane zostało w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji jest bowiem wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Z tego powodu może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Dlatego wykładnia przesłanek zawartych w powołanych przepisach winna mieć charakter ścieśniający. Z powyższego powodu niezbędna była analiza decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2015 r., pod kątem wystąpienia chociażby jednej z kwalifikowanych wad wymienionych w powołanych powyżej przepisach prawa. W odniesieniu do możliwości zastosowania podstawy nieważnościowej określonej w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości organ wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2013 r., poz. 966 ze zm.), dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Organ wykonawczy gminy może upoważnić inną osobę do wydawania decyzji w sprawach dodatku mieszkaniowego (art. 7 ust. 1a ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Odwołanie od decyzji w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego wnosi się do samorządowego kolegium odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał tę decyzję (art. 7 ust. 8 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Na mocy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., jedną z możliwych decyzji, jaką może wydać organ wyższego stopnia na skutek rozpatrzenia odwołania, jest decyzja utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję. Obszar właściwości miejscowej Kolegium obejmuje, m.in., miasto W. (§ 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925). W analizowanym przypadku Kolegium utrzymało w mocy - wydaną z upoważnienia Prezydenta W. - decyzję Administratora Działu Świadczeń w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], odmawiającą przyznania stronie dodatku mieszkaniowego na okres od dnia 1 maja 2015 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r. (pkt 1 rozstrzygnięcia) i przyznającą stronie dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 września 2015 r. do dnia 31 października 2015 r., w kwocie 328,53 zł miesięcznie (pkt 2 rozstrzygnięcia). Odnosząc się do podstawy nieważnościowej określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wyjaśniono, że Kolegium po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] było kompetentne do wydania decyzji utrzymującej w mocy kwestionowaną decyzję (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.). Nie ma więc podstaw do konstatacji, że decyzja Kolegium z dnia [...] czerwca 2015 r. została wydana bez podstawy prawnej. W zakresie "rażącego naruszenia prawa" (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) Kolegium odwołało się do ustalonego znaczenia w literaturze przedmiotu i orzecznictwa. Zdaniem Kolegium, przeważa pogląd, który upatruje rażącego naruszenie prawa nie w błędach jego wykładni, lecz w przekroczeniach prawa jasnych i niedwuznacznych i to takich, które z uwagi na ich skutki powodują, że dotknięte wadą rozstrzygnięcie nie da się pogodzić z panującym porządkiem prawnym. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa decyduje zatem przede wszystkim oczywistość tego naruszenia, prowadząca do nadania prawa lub jego odmowy wbrew wszystkim przesłankom przepisu. Innymi słowy, stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie "rażącego naruszenia prawa" może nastąpić tylko w sytuacji jednoznacznego i niebudzącego wątpliwości ustalenia, że w bezspornym stanie prawnym i faktycznym nie mogłaby zostać wydana decyzja o danej treści. Przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd wskazujący na to , że "rażące naruszenie prawa" zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Kolegium wskazało ,że jego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymało decyzję organu pierwszej instancji, odmawiającą stronie dodatku mieszkaniowego na okres od dnia 1 maja 2015 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r. (pkt 1 rozstrzygnięcia) i przyznającą stronie dodatek mieszkaniowy na okres od 1 września 2015 r. do 31 października 2015 r., w kwocie 328,53 zł miesięcznie (pkt 2 rozstrzygnięcia), gdyż jak stwierdziło w uzasadnieniu "(...) dodatek mieszkaniowy na okres od 1 maja 2015 r. do 31 sierpnia 2015 r. (pkt 1 rozstrzygnięcia), na wniosek złożony w dniu 8 kwietnia 2015 r., nie mógł być przyznany Z. R. Jak wskazało dalej Kolegium na ten okres przyznano stronie dodatek mieszkaniowy już innymi decyzjami, co wynika z uzasadnienia zakwestionowanej decyzji, a mianowicie chodzi o : 1) decyzję z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], na okres od dnia 1 maja 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r., 2) decyzję z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], na okres od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r.." Kolegium przytoczyło przepis art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którym dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. W kontekście tego przepisu organ powołał się na pogląd judykatury, wedle którego zgodnie z art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, złożenie wniosku spełniającego wszystkie wymogi formalne skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego. Ponadto jego złożenie jest dopuszczalne w każdym czasie. Zatem w konsekwencji złożenia wniosku organ zobligowany jest do załatwienia sprawy poprzez wydanie rozstrzygnięcia co do meritum, chyba że w sprawie zachodziłaby bezprzedmiotowość postępowania. Natomiast bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas gdy w sprawie niedopuszczalne jest wydanie rozstrzygnięcia co do meritum z uwagi na przeszkody natury podmiotowej lub przedmiotowej, takie jak na przykład: brak upoważnienia prawodawcy do wydania decyzji administracyjnej czy tożsamość sprawy administracyjnej z już wcześniej rozpoznaną sprawą. Według Kolegium w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą jednak tego rodzaju przeszkody. W tym zakresie organ wyjaśnił ,że złożenie wniosku przez skarżącego, w listopadzie 2009 r., oznacza, że orzeczenie w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego nie obejmowałoby tego samego okresu 6 miesięcy, którego dotyczy wcześniejsza decyzja organu I instancji z lipca 2009 r. Zatem w sprawie nie zachodzi tożsamość przedmiotu postępowania i tym samym postępowanie nie jest bezprzedmiotowe. W konsekwencji Kolegium uznało, że zarzut naruszania przepisu art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie jest zasadny. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter decyzji czasowej i zawsze musi zawierać rozstrzygnięcie o dodatku we wskazanym wyżej okresie czasu. Ustawodawca jednocześnie nie określił w ustawie w jakim czasie winien być złożony wniosek ani też nie wiąże z datą złożenia wniosku skutku w postaci utraty uprawnień materialnoprawnych przysługujących stronie na podstawie omawianej ustawy. Strona może zatem składać dowolną ilość wniosków, a obowiązkiem organu jest ich merytoryczne rozpatrzenie. Niewątpliwie nie jest dopuszczalne przyznanie dwóch dodatków tej samej osobie, na ten sam okres czasu. Zasadne jest zatem stanowisko , że art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie wyłącza możliwości objęcia merytorycznym rozstrzygnięciem jedynie części z sześciomiesięcznego okresu objętego wnioskiem, o ile o pozostałej części rozstrzygnięto inną decyzją. Kolegium odwołując się do ratio legis omawianej ustawy, przyjęło, że złożenie wniosku o dodatek mieszkaniowy, obejmującego swym zakresem częściowo okres, na który przyznano dodatek decyzją wydaną na podstawie innego, wcześniej złożonego wniosku, stanowi jedynie negatywną przesłanką materialnoprawną do przyznania dodatku za miesiące objęte tą inną decyzją. Odnośnie miesięcy nie objętych inną decyzją organ administracji winien zbadać przesłanki przyznania dodatku mieszkaniowego i wydać rozstrzygnięcie w tym zakresie. W tym zakresie Kolegium powołało się na wyrok NSA z 11.10.2006 r., sygn. akt I OSK 1384/05, w którym stwierdzono ,że sformułowanie "przyznaje na okres 6 miesięcy", użyte w przepisie art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, należy rozumieć w ten sposób, iż uprawniony organ rozpoznając sprawę dodatku przysługującego w okresie od dnia pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono wniosek, ocenia zasadność tego wniosku w całym tym okresie i stosownie do wyniku tej oceny, orzeka o przyznaniu dodatku za te miesiące, za które dodatek stosownie do poczynionych ustaleń może być przyznany, w pozostałym zaś zakresie odmawia przyznania dodatku. Jednocześnie Kolegium podzieliło pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1338/11, wedle którego brak jest regulacji prawnych wykluczających wydanie decyzji w części przyznającej dodatek mieszkaniowy, a w części odmawiającej przyznania dodatku. Podsumowując ten wątek, w ocenie Kolegium, decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w przedstawionym wyżej rozumieniu. Dodatek mieszkaniowy - na okres od dnia 1 września 2015 r. do dnia 31 października 2015 r. - został przyznany stronie w prawidłowej wysokości, zaś organ w decyzji przedstawił sposób wyliczenia przyznanego dodatku mieszkaniowego, zgodny z obowiązującymi przepisami prawa ( zwłaszcza art. 6 ust. 1 i 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Z kolei odnosząc się do art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., Kolegium stwierdziło, że nie zachodzi w niniejszej sprawie również podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. przewidziana w tym przepisie (res iudicata). Kolegium stwierdziło ponadto, że decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. została skierowana do podmiotu, który wniósł odwołanie (Z. R.) na - wydaną z upoważnienia Prezydenta W. - decyzję Administratora Działu Świadczeń w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], do czego zresztą wnioskodawca był legitymowany (jako strona postępowania zwykłego). Niedopuszczalnym jest zatem stwierdzenie nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] czerwca 2015 r. ze względu na podstawę przewidzianą w art. 156 §1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Kolegium brak jest również podstaw do przyjęcia, że kwestionowana decyzja - stosownie do art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. - była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Podobnie stwierdzono w odniesieniu do kwestii ewentualnego wywołania wykonaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.). Odnosząc się do art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., Kolegium nie stwierdziło, aby decyzja z [...] czerwca 2015 r. zawierała wadę, skutkującą jej nieważnością z mocy prawa. Brak jest bowiem takiego szczególnego przepisu prawa. W konkluzji Kolegium uznało ,że decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. nie została obarczona żadną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i tym samym należało odmówić stwierdzenia jej nieważności. Wnioskiem z dnia 14 lipca 2015 r. strona zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponawiając argumentację zawartą we wniosku z dnia 30 czerwca 2016 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] lipca 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności. Orzekając ponownie w sprawie Kolegium również nie znalazło postaw do stwierdzenia nieważności decyzji, nie zaistniały bowiem żadne nowe okoliczności faktyczne, czy prawne, które uzasadniałyby zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. Okoliczności takie nie wynikają w szczególności z wniosku strony z dnia 30 czerwca 2015 r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wyraził swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia wskazując, że domaga się stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji, "bowiem orzekają z rażącym naruszeniem prawa o przyznaniu mi dodatku mieszkaniowego jedynie na część ustawowo zagwarantowanego sześciomiesięcznego okresu oraz, że nie udzielają pouczenia co do prawa wniesienia powództwa do sądu powszechnego wobec braku wpłaty dodatku mieszkaniowego w terminie i odsetek za zwłokę, jakie nalicza administrator na moim koncie, która nie zależy ode mnie". Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 8 sierpnia 2016r. skarżący podniósł ,że organ pominął dyrektywy zawarte w wyroku WSA w Białym stoku z dnia 6 października 2005r. sygn. akt II /Bk 280/05 . W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądowo-administracyjna aktów indywidualnych wydanych przez organy administracji publicznej ma wyłącznie charakter kontroli legalnościowej rozumianej jako badanie zgodności z obowiązującym prawem. Wobec tego uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej p.p.s.a. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 powołanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany sformułowanymi w skardze zarzutami i wnioskami oraz powołaną w niej podstawą prawną. A zatem niezależnie od wyartykułowanych w skardze zarzutów (lub w przypadku ich braku) sąd administracyjny bada sprawę w całokształcie jej okoliczności faktycznych i prawnych. Analizując pod tym kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wydano ją w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy zgodnie z przedmiotem sprawy. Ocena legalności zaskarżonej decyzji wymaga w pierwszej kolejności przywołania przesłanek pozytywnych stwierdzenie nieważności, określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. wedle którego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Podkreślenia wymaga, że stwierdzenie nieważności decyzji (postanowienia) stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, określonej w art. 16 § 1 k.p.a. i dlatego wykładnia przytoczonych wyżej przesłanek stwierdzenia nieważności musi mieć charakter ścisły (dosłowny) i wymaga bezspornego ustalenia, że kwestionowana decyzja (postanowienie) dotknięte jest jedna z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych wyraźnie wskazującym, że stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że eliminowana w tym trybie decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że przesłanki stwierdzenia nieważności zostały określone w tym przepisie wyczerpująco, a tym samym zawiera on zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) i niedopuszczalne jest stosowanie rozszerzającej wykładni omawianego przepisu, a więc odwoływanie się do innych, niewymienionych w tym przepisie przesłanek. Wskazać w tym miejscu również należy, że wniosek strony w sprawie stwierdzenia nieważności i jego uzasadnienie nie jest jednak dla organu wiążące. Organ bowiem z urzędu musi zbadać, czy zaskarżony akt administracyjny nie jest dotknięty chociażby jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Powyższemu obowiązkowi zadość uczynił organ orzekający w rozpatrywanej sprawie. W szczególności w sposób wyczerpujący - z powołaniem się na przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych - organ wyjaśnił, dlaczego w analizowanym przypadku nie zaistniała przesłanka rażącego naruszenia prawa. W ślad za organem ponownie przypomnieć w tym miejscu należy ,że naruszenia prawa maja charakter rażący , gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zanegowanie w całości lub w części treści przepisów regulujący stan prawny sprawy. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. W punkcie wyjścia rozważań przywołać należy przepis art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który stanowiąc o tym, że dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku, wyznacza jedynie maksymalny okres przyznania dodatku z konkretnego wniosku strony, lecz nie wyłącza możliwości objęcia merytorycznym rozstrzygnięciem jedynie części z 6-miesięcznego okresu objętego wnioskiem, o ile o pozostałej części rozstrzygnięto już inną decyzją. Przy czym żaden z przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie ogranicza stronie prawa do ubiegania się o dodatek mieszkaniowy do dwóch razy w ciągu roku (co sześć miesięcy). Z art. 3 ust. 1 tej ustawy wynika jedynie, że podstawę do dokonania ustaleń o spełnieniu przez stronę kryterium dochodowego uprawniającego do dodatku mieszkaniowego, jest średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego wnioskodawcy w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter decyzji czasowej i zawsze musi zawierać rozstrzygnięcie o dodatku we wskazanym wyżej okresie czasu. Ustawodawca jednocześnie nie określił w ustawie w jakim czasie winien być złożony wniosek ani też nie wiąże z datą złożenia wniosku skutku w postaci utraty uprawnień materialnoprawnych przysługujących stronie na podstawie omawianej ustawy. Strona może zatem składać dowolną ilość wniosków , a obowiązkiem organu jest ich merytoryczne rozpatrzenie. Nie budzi wątpliwości ,że nie jest dopuszczalne przyznanie dwóch dodatków tej samej osobie, na ten sam okres czasu . Natomiast uprawniony jest pogląd , że cytowany art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie wyłącza możliwości objęcia merytorycznym rozstrzygnięciem jedynie części z sześciomiesięcznego okresu objętego wnioskiem, o ile o pozostałej części rozstrzygnięto inną decyzją. W związku z tym złożenie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego na okres obejmujący miesiące, na które przyznano dodatek wcześniej wydaną decyzją ostateczną , nie powoduje bezprzedmiotowości wniosku w tym zakresie. Celem ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest pomoc osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej w ponoszeniu kosztów utrzymania mieszkania. Sprzeczne z ratio legis ustawy, byłoby zatem pozbawienie pomocy osób uprawnionych do otrzymania dodatku mieszkaniowego za niektóre miesiące, tylko z tego powodu, że złożyły wniosek, który obejmuje swym zakresem część okresu sześciomiesięcznego objętego inną decyzją. W związku z tym nie można zaakceptować poglądu skarżącego w kwestii bezprzedmiotowości postępowania w zakresie dodatku mieszkaniowego za miesiące, maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2015 roku i wywodzenia przez niego z tego powodu rażącego naruszenia prawa przez organ. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, która jest podstawą decyzji o umorzeniu postępowania, należy odróżnić od bezzasadności wniosku strony, która stanowi o jego odmownym załatwieniu. O bezprzedmiotowości postępowania można mówić jedynie w sytuacji, w której brak jest jednego z elementów materialnoprawnego stosunku administracyjnego, tzn., że nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 5. wydanie. Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2003, str. 470). Z bezzasadnością żądania strony mamy natomiast do czynienia, jeśli nie zostały spełnione ustawowe przesłanki jego uwzględnienia. Niewątpliwie jednym z elementów, które wykluczają rozstrzyganie sprawy administracyjnej, jest uprzednie rozstrzygnięcie tej sprawy inną decyzją ostateczną. Natomiast stwierdzenie, że sprawa została już rozstrzygnięta możliwe jest dopiero po ustaleniu, iż decyzja ostateczna została wydana w sprawie tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym. W realiach analizowanej sprawie, w obrocie prawnym funkcjonują dwie ostateczne decyzje w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego za miesiące od maja do sierpnia 2015 roku, które w części zazębiają się z sześciomiesięcznym okresem przyznania dodatku mieszkaniowego na podstawie wniosku strony z dnia 8 kwietnia 2015 roku. Wymaga podkreślenia, że każdy wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wszczyna odrębne postępowanie w nowej sprawie. Jednakże stan faktyczny leżący u podstaw każdego z wniosków skarżącego z dnia 22 grudnia 2014 r. i z dnia 2 lutego 2015 r. inicjujących odrębne postępowanie administracyjne jest jednak odmienny. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, o czym była już mowa wyżej, przedmiotem badania organu administracji jest deklaracja o dochodach gospodarstwa domowego wnioskodawcy za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających złożenie wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Z tego powodu nie można więc przyjąć, że postępowania w sprawach z powyższych wniosków skarżącego toczyły się w tożsamym stanie faktycznym i były przesłanki do umorzenia postępowania. Natomiast brak jest regulacji prawnych wykluczających wydanie decyzji w części przyznającej dodatek mieszkaniowy, a w części odmawiającej przyznania dodatku. Stwierdzenie powyższego nie pozwala więc na uznanie, że w rozpatrywanej sprawie organ rażąco naruszył prawo. Niezależnie od zarzutów wyartykułowanych przez stronę pod adresem decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] Kolegium przeanalizowało wszystkie pozostałe normatywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji i z tej oceny organ wyprowadził merytorycznie uzasadnione i logiczne wnioski. W tym zakresie organ wywiązał się również z obowiązku dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Z wyczerpującego uzasadnienia decyzji Kolegium wynika, że jasno i należycie uzasadniło swoje stanowisko, a w szczególności dlaczego i na jakiej podstawie organ uznał, że nie zaistniała w badanej sprawie żadna z pozytywnych przesłanek stwierdzenia nieważności. Organ orzekający w sprawie ustosunkował się do każdej normatywnej podstawy stwierdzenia nieważności. Fakt, że w wyniku dokonania tej oceny organ sformułował odmienne wnioski niż twierdzenia strony nie oznacza, że pod jego adresem może być skutecznie wyartykułowany zarzut naruszenia przepisów regulujących tryb i podstawy stwierdzenia nieważności. Reasumując powyższe, skarga przedstawia się jako bezzasadna, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do jej oddalenia na podstawie art.151 p.p.s.a. | | | |