IV SA/Wr 265/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Y. na niewykonanie prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 4 lutego 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wr 1261/21 postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Skargą z dnia 29 lutego 2024 r. M. Y. (dalej: "skarżąca") zarzuciła Wojewodzie Dolnośląskiemu (dalej również: organ) niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 lutego 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wr 1261/21, uwzględniającego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarżąca wniosła o wymierzenie organowi grzywny Jak wynika z uzasadnienia skargi, pomimo otrzymania przez organ prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, do chwili wniesienia skargi nie wypłacił on skarżącej sumy pieniężnej zasądzonej w pkt IV wyroku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że w dniu 4 sierpnia 2022 r. doręczono organowi odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Następnie, jak wskazuje organ, pismem z dnia 12 sierpnia 2022 r. zwrócił się do skarżącej o podanie numeru rachunku bankowego w celu uregulowania należności wynikających z powołanego wyżej prawomocnego wyroku. W dniu 26 września 2022 r. do organu wpłynęło pismo skarżącej, w którym skarżąca wskazała swój numer rachunku bankowego. Następnie pismem z dnia 14 września 2023 r. skarżąca wezwała organ do wykonania powołanego wyżej prawomocnego wyroku w zakresie zapłaty zasądzonej na jej rzecz sumy pieniężnej. Z kolei pismem z dnia 17 maja 2024 r. zwrócono się do Dyrektora Wydziału Organizacji i Rozwoju o dokonanie przelewu zasądzonych na rzecz skarżącej kwot (w tym kwoty zasądzonej w pkt IV w/w prawomocnego wyroku) wynoszących w sumie 1100 zł na wskazany przez skarżącą rachunek bankowy. Organ zaznaczył także, że zasądzone wyrokiem należności pieniężne podlegają wykonaniu w trybie postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga należało odrzucić. Jak wynika z art. 154 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny, przy czym wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Ze skargi jednak wynika, że skarżąca domaga się podjęcia działania z tytułu niewykonania prawomocnego wyroku tutejszego Sądu w zakresie punktu IV, w którym zasądzono na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1000 zł. Podkreślić należy, że norma wyrażona w art. 154 § 1 p.p.s.a. obejmuje wyłącznie kwestię niewykonania wyroku sądowego w zakresie będącej jego przedmiotem sprawy administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 154/08). Niewykonanie wyroku polegać może na pozostawaniu w bezczynności w podjęciu lub kontynuowaniu postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie prawem przewidzianej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 71/18). Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skarga jest środkiem ostatecznym służącym wymuszeniu na organie załatwienia sprawy - zatrzymaniu obstrukcji w postępowaniu. Zagwarantowanie go stronom postępowań administracyjnych, które pomimo uwzględnienia ich skarg na bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania, w dalszym ciągu nie uzyskują załatwienia ich spraw uzasadnia to, że wyrok w zakresie zobowiązującym do załatwienia sprawy, pomimo swojej prawomocności, nie jest wykonalny w sposób umożliwiający wyegzekwowanie tego przez stronę postępowania. Strona nie ma bowiem innych środków prawnych służących przymuszeniu biernego organu do załatwienia jej sprawy. Inaczej jest jednak z tymi obowiązkami zawartymi w treści wyroku, które są wykonalne. Do orzeczeń wykonalnych w tym trybie należy zaliczyć orzeczenie o przyznaniu określonej sumy pieniężnej czy zwrocie kosztów postępowania, ponieważ wynika z niego konkretne zobowiązanie pieniężne. Zatem w tym przypadku przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania, a droga przed sądem administracyjnym jest wyłączona, bowiem nie występuje konieczność podjęcia przez organ działań z zakresu administracji publicznej poprzez wszczęcie postępowania, wydanie aktu czy też dokonanie innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, zastrzeżonych prawem do jego właściwości. Wykonywanie orzeczeń sądów administracyjnych w takim zakresie odbywa się w drodze egzekucji sądowej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1550, dalej: k.p.c.), gdyż wyrok sądu administracyjnego - stosownie do art. 781 § 2 k.p.c. - jest tytułem egzekucyjnym, mogącym stanowić podstawę do wszczęcia egzekucji po opatrzeniu go klauzulą wykonalności przez sąd powszechny (zob. np.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 604/23; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 8 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Go 1136/17; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 18 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Wr 645/20 i z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 609/22 - publ. CBOSA). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wniesiona skarga na niewykonanie wyroku w zakresie odnoszącym się do przyznanej skarżącej sumy pieniężnej jest niedopuszczalna z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego w tym przedmiocie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.