IV SA/Wr 27/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale IV w dniu 5 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi D.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego I. oddala skargę w całości; II. przyznaje adwokatowi S.K. od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 507, 49 (słownie: pięćset siedem 49/100) złotych w tym od kwoty 295,20 złotych 23 % podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia 6 listopada 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 16 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1952 ze zm., zwanej dalej u.ś.r.), utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Wójta Gminy O. decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. z dnia 27 sierpnia 2018 r., nr [...], odmawiającą przyznania D. K., dalej: (strona, skarżąca), zasiłku pielęgnacyjnego dla osoby niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wymienioną wyżej decyzją organ I instancji odmówił przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego dla osoby niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ I instancji wskazał, że z orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. wydanego w dniu 23 maja 2018 r. wynika, że strona została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z tym, że nie da się ustalić od kiedy niepełnosprawność powstała, zaś ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 9 kwietnia 2018 r. Ponadto organ I instancji wskazał, że z dołączonych przez stronę do wniosku orzeczeń Lekarza Rzeczoznawcy Kasy KRUS z dnia 13 maja 2015 r. i dnia 19 czerwca 2017 r., w których nie stwierdzono niezdolności strony do samodzielnej egzystencji również nie wskazano, kiedy powstała u strony niepełnosprawność. Ponadto z zaświadczenia lekarskiego z 13 sierpnia 2018 r. wydanego przez lekarza medycyny wynika, że choroba wystąpiła przed 24 rokiem życia. Organ wskazał, że nie można jednoznacznie stwierdzić, że niepełnosprawność strony postała przed 21 rokiem życia, a zatem wystąpiła przesłanka negatywna przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o pozytywne rozpoznanie jej odwołania i wskazała, że prośbę swoja motywuje tym, że zdiagnozowanie jej choroby trwało lata. Do odwołania załączyła zaświadczenie lekarskie z dnia 26 września 2018 r. wydane przez lekarza medycy, w którym wskazano, że "... pacjentka ze zdiagnozowaną ch. układową tkanki łącznej w 2015 r. w zaawansowanym stanie. Objawy występowały od młodych lat ale były maskowane, leczona na zapalenie stawów. Można stwierdzić, iż choroba wystąpiła przed 21 rokiem życia". Kolegium wskazało, że strona złożyła w dniu 8 sierpnia 2018 r. wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Do wniosku dołączyła orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. z 23 maja 2018 r., którym zaliczono stronę do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Stwierdzono, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 9 kwietnia 2018 r., przy czym nie da się ustalić od kiedy niepełnosprawność istnieje. W toku postępowania strona przedłożyła także zaświadczenie lekarskie z dnia 13 sierpnia 2018 r., zaś do odwołania strona dołączyła zaświadczenie lekarskie z 26 września 2018 r. wydane ponownie przez tego samego lekarza, tym razem ze stwierdzeniem, że " ...Można stwierdzić, że choroba wystąpiła przed 21 rokiem życia...". Organ I instancji odmówił stronie przyznania wnioskowanego zasiłku pielęgnacyjnego uznając, że brak jest dowodów na to, iż niepełnosprawność powstała u strony przed 21 rokiem życia. Dalej Kolegium wskazało, że stosownie do art. 16 ust. 1 u.ś.r. zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 2 u.ś.r. zasiłek pielęgnacyjny przysługuje osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Stosownie zaś do art. 16 ust. 3 u.ś.r. zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21. roku życia. Ze zgromadzonej dokumentacji, a zwłaszcza z orzeczenia w zakresie ustalenia stopnia niepełnosprawności wynika, że strona została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności od dnia 9 kwietnia 2018 r. Jednocześnie stwierdzono, że nie da się ustalić dokładnej daty powstania niepełnosprawności. W ocenie Kolegium, przedstawiona przez organ I instancji argumentacja przemawia za uznaniem, że strona nie spełniła przesłanki podmiotowej do przyznania jej wnioskowanego świadczenia. Z przedłożonego przez nią orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, nie wynika bowiem, aby jej niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 21 roku życia. Takiego domniemania nie można zwłaszcza wywieść ze stwierdzenia organu orzeczniczego, że nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności. Skoro zatem brak jest pewności, co do wystąpienia istotnej w sprawie okoliczności powstania niepełnosprawności przed ukończeniem przez stronę 21. roku życia, nie można było uznać za dopuszczalne przyjęcie niejako wbrew przepisom ustawy, że spełnia ona przesłankę uprawniającą ją do otrzymania zasiłku pielęgnacyjnego. Za brakiem możliwości wydania korzystnej dla odwołującej się decyzji przemawia również fakt, że stopień niepełnosprawności został jej przyznany od dnia 9 kwietnia 2018 r. W tej zaś dacie miała ona już dawno ukończony 21. rok życia, co tym bardziej uzasadniałoby wydanie odmownego rozstrzygnięcia, gdyby to właśnie ta okoliczność miała decydujące znaczenie w niniejszej sprawie. Jednakże w związku z tym, że nie dotyczyła ona wprost samej niepełnosprawności, mogła być wzięta pod uwagę jedynie pomocniczo, albowiem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała treść punktu IV orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Kolegium wskazało przy tym, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie mogą podjąć czynności procesowych w celu samodzielnego ustalenia daty, od której niepełnosprawność istnieje. Ustalenie to odbywa się w oparciu o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez zespół ds. orzekania o niepełnosprawności. Tylko ten dokument uprawnia do poczynienia ustaleń w zakresie stopnia i daty powstania niepełnosprawności. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ stwierdził, że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zawiera bowiem datę lub okres powstania niepełnosprawności oraz datę lub okres powstania ustalonego stopnia niepełnosprawności. A zatem, zaświadczenie lekarskie, nawet to z dnia 26 września 2018 r., dołączone do odwołania, z którego treści wynika (odmiennie, niż z treści zaświadczenia tego samego lekarza z 13 sierpnia 2018 r.), że choroba wystąpiła u strony przed 21 rokiem życia, nie może być podstawą do uznania, iż także niepełnosprawność u strony wystąpiła przed 21 rokiem życia. Dokument ten nie mógł mieć zatem wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, gdyż odnosił się do stanu zdrowia strony i nie ustalał stopnia niepełnosprawności, ani tym bardziej nie określał daty jej powstania. Reasumując poczynione rozważania stwierdzono, że strona nie spełniła przesłanki podmiotowej z art. 16 ust. 3 u.ś.r., uprawniającej ją do otrzymania zasiłku pielęgnacyjnego. Ze zgromadzonej dokumentacji nie wynikało bowiem, aby jej niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 21. roku życia. W takiej sytuacji orzeczenie o odmowie przyznania świadczenia było zasadne. W skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła Kolegium: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 16 ust. 1 i 3 u.ś.r. polegające na odmowie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego dla osoby niepełnosprawnej i uznanie, że istnieje przesłanka negatywna przyznania zasiłku, pomimo że organ ten dysponował dokumentacją lekarską stwierdzającą przesłanki do uzyskania w/w świadczenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ naruszenie prawa materialnego tj. art. 16 ust. 3 u.ś.r. w związku z § ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 27 grudnia 2011 r. Ministra Pracy i Polityki Społecznej w spawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenie rodzinne przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ustalenie iż niepełnosprawność powstała w wieku poniżej 21 roku życia może zostać dokonane tylko przez Powiatowy Zespół Orzekania o Niepełnosprawności; 3/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 2 u.ś.r., w szczególności poprzez: - nieuwzględnienie przez organ, że pierwsze z zaświadczeń lekarskich wskazujących na istnienie niepełnosprawności przed 24 rokiem życia wydane zostało po mylnym pouczeniu przez pracownika organu administracji w tym zakresie, jak również pominięcie, że skarżąca dostarczyła zaświadczenie lekarskie, z którego treści wynika, że niepełnosprawność powstała przed 21 rokiem życia; - przerzucenie ciężaru mylnego pouczenia przez pracownika organu administracji na skarżącą jako osobę uprawnioną do pobierania zasiłku, a wskutek powyższego uczynienie błędnych ustaleń w przedmiocie ustalenia podstaw do przyznania zasiłku; - wskutek powyższego nieuznanie dostarczonego przez skarżącą zaświadczenia lekarskiego z dnia 26 września 2018 r. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Skarżąca wniosła także o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania oraz zasądzenie na rzecz adwokata S. K. kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu wedle norm przepisanych, albowiem koszty te nie zostały uiszczone całości ani w części. Uzasadniając swoje zarzuty skarżąca wskazała, że zgodnie z powszechnie akceptowalnym poglądem, jak również przepisami prawa, w tym nakazującymi organom administracji ustalenie stanu faktycznego sprawy, poczynienie ustaleń w zakresie pozytywnego rozpatrzenia wniosku w przedmiocie przyznawania zasiłku pielęgnacyjnego może nastąpić na podstawie innych dokumentów i oświadczeń niezbędnych do ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, o których mowa w § ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 27 grudnia 2011 r. Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie sposobu i tryb postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne. Skarżąca podała, że wykazała, za pomocą zaświadczenia lekarskiego - a więc w oparciu o specjalistyczną wiedzę, iż można bez przeszkód stwierdzić, że jej choroba powstała przed ukończeniem przez nią 21 roku życia. Wykazywanie jakoby pierwotnej treści zaświadczenie lekarskie- wskazując na okoliczności — co do których istnienia została, według niej, pouczona mylnie przez pracownika organu, nie może powodować dla strony ujemnych skutków. Dodała, że organ mylnie ją pouczył, iż do wniosku winna dodatkowo przedłożyć zaświadczenie, z którego wynika iż choroba powstała przed 24 rokiem życia, a nie jak nakazuje przepis art. 16 ust. 3 u.ś.r.— przed 21 rokiem życia. Stąd jedynie w postępowaniu przed organem II instancji skarżąca mogła przedstawić już poprawne zaświadczenie. Przerzucenie więc odpowiedzialności za mylne pouczenie na skarżącą, uznać należy za rażące naruszenie przysługujących jej praw. W ocenie skarżącej w rozpoznawanej sprawie organ nie przeprowadził należycie postępowania wyjaśniającego dotyczącego ustalenia, czy niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym powstała u skarżącej w wieku do ukończenia przez nią 21 roku życia. W tym konkretnym przypadku zatem, mając na uwadze ogólne zasady postępowania administracyjnego oraz cel u.ś.r. organ winien odebrać od skarżącej wyjaśnienia i zażądać złożenia odpowiednich dokumentów potwierdzających tę okoliczność i w zależności od ich treści rozważyć konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Przypomnieć należy, że zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji (art. 16 ust. 1 u.ś.r.). Przysługuje on niepełnosprawnemu dziecku; osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; osobie, która ukończyła 75 lat. Ponadto, stosownie do treści art. 16 ust. 3 u.ś.r. zasiłek pielęgnacyjny przysługuje także osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16. roku życia legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeżeli niepełnosprawność powstała w wieku do ukończenia 21. roku życia. Z ww. przepisów wynika, że przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego osobie wskazanej w art. 16 ust. 3 u.ś.r. uzależnione jest od zaistnienia łącznie dwóch przesłanek – osoba niepełnosprawna w wieku powyżej 16. roku życia musi legitymować się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności oraz jej niepełnosprawność musi powstać przed ukończeniem 21. roku życia. W okolicznościach niniejszej sprawy niespornym było spełnienie przez skarżącą pierwszej z ww. przesłanek, bowiem – jak wynika z akt sprawy – skarżąca jest osobą w wieku powyżej 16. roku życia i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. W zakresie spełnienia drugiej przesłanki niezbędnej do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, tj. powstania niepełnosprawności przed ukończeniem 21 roku życia, wskazać trzeba, że z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia 23 maja 2018 r. nr [...] zaliczającego skarżącą do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do dnia 31 maja 2020 r. nie wynika aby niepełnosprawność skarżącej powstała przed ukończeniem 21. roku życia. W orzeczeniu tym bowiem nie określono od kiedy istnieje niepełnosprawność, o czym świadczy zapis pkt. IV – "nie da się ustalić". Jednocześnie zaznaczyć należy, że organy rozpoznające wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego nie są kompetentne do ustalenia we własnym zakresie daty powstania niepełnosprawności, ponieważ związane są w zakresie daty powstania niepełnosprawności i jej stopnia orzeczeniem wydanym przez uprawnioną do tego jednostkę. Stwierdzenie niepełnosprawności, w tym również daty jej powstania, powinno być zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności wydanym w odrębnym postępowaniu poprzedzającym postępowanie w sprawie ustalenia prawa do świadczenia rodzinnego. Zgodnie bowiem z § 13 ust. 2 pkt 11 i 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. z 2015 r. poz. 1110), orzeczenie o stopniu niepełnosprawności winno zawierać datę lub okres powstania niepełnosprawności oraz datę lub okres powstania ustalonego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie to nie może być zastąpione żadnym innym dokumentem ani też ustaleniami organu pomocowego dokonanymi w prowadzonym przez ten organ postępowaniu wyjaśniającym (zob. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2012r. sygn. akt I OSK 259/12; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 lutego 2012r. sygn. akt II SA/Ol 34/12; wyrok WSA w Kielcach z dnia 17 października 2012r. sygn. akt II SA/Ke 625/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lipca 2008r. sygn. akt VII SA/Wa 151/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym stwierdzić należy, że organ orzekający w sprawie przyznania skarżącej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego związany był orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z dnia 23 maja 2018 r. i nie posiadał uprawnień do samodzielnej weryfikacji twierdzeń skarżącej co do daty powstania niepełnosprawności oraz oceny dokumentacji medycznej przedłożonej przez niego w toku postępowania administracyjnego. Zaznaczyć trzeba, że również sąd administracyjny, badając zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa, nie posiada kompetencji do ustalania daty powstania niepełnosprawności w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Na marginesie należy także zauważyć, że skarżąca twierdząc, że jej niepełnosprawność powstała przed ukończeniem przed nią 21 roku życia, nie skorzystała jednocześnie z możliwości weryfikacji orzeczenia z dnia 23 maja 2018 r. i nie wniosła odwołania do Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności we W., pomimo zawartego w tym orzeczeniu stosownego pouczenia. Wobec powyższego nieuzasadnione pozostają zarzuty skargi. Wbrew twierdzeniom skargi organ orzekający nie posiadał uprawnień do samodzielnej weryfikacji twierdzeń skarżącej co do daty powstania niepełnosprawności oraz oceny dokumentacji medycznej przedłożonej przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego. Zaświadczenie lekarskie, nawet to z dnia 26 września 2018 r., dołączone do odwołania, z którego treści wynika (odmiennie, niż z treści zaświadczenia tego samego lekarza z dnia 13 sierpnia 2018 r.), że choroba skarżącej wystąpiła przed ukończeniem przez nią 21 roku życia nie może być podstawą do uznania, że niepełnosprawność strony wystąpiła przed 21 rokiem życia. Dokument ten nie mógł mieć zatem wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, gdyż odnosił się do stanu zdrowia skarżącej i nie ustalał stopnia niepełnosprawności, ani tym bardziej nie ustalał daty jej postania. Powyższego stanowiska nie zmienia fakt, że w § 6 ust.2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne prawodawca przewidział możliwość złożenia wraz z wnioskiem o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego "innych dokumentów i oświadczeń" niezbędnych do ustalenia tego prawa, gdyż nie mogą one zastąpić orzeczenia właściwego organu uprawnionego do orzekania w zakresie stopnia niepełnosprawności oraz daty jej powstania. Przepis ten nie otwiera zatem drogi organowi do przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia daty, od której istnieje niepełnosprawność. Innymi dokumentami i oświadczeniami, o jakich mowa w § 6 omawianego rozporządzenia może być natomiast postanowienie sądu powszechnego o ustanowieniu opieki lub kurateli dla osoby niepełnosprawnej, jeżeli z wnioskiem występuje w jej imieniu opiekun lub kurator, dokument pełnomocnictwa w przypadku złożenia wniosku przez pełnomocnika, dokument wykazujący uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem na rzecz niepełnosprawnego dziecka przez jego przedstawiciela ustawowego itp. Podsumowując stwierdzić należy, że decyzja w sprawie ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego nie ma charakteru decyzji uznaniowej, co oznacza, że przyznanie świadczenia uzależnione jest ścisłe od spełnienia wymogów przewidzianych przepisami prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy nie został spełniony wymóg wskazania w orzeczeniu właściwej jednostki do spraw orzekania o niepełnosprawności, iż niepełnoprawność skarżącej powstała przed 21. rokiem życia, a to ma decydujące znaczenie dla oceny legalności decyzji odmawiającej skarżącej przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Z tego względu skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.. Zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit "c" oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2019 , poz. 18). Pełnomocnikowi z urzędu przyznano zatem wynagrodzenie w kwocie 295, 20 zł, tj. 240,00 zł plus 23 % VAT powiększone o kwotę wykazanych kosztów dojazdu w kwocie 212, 29 zł).