IV SA/Wr 271/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie stwierdzenia, że obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy nie odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy oddala skargę. Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy we W. decyzją z dnia 10 stycznia 2011 r. nr [...] , powołując się na art. 154 § 1 i 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku D. spółka z o.o. z siedzibą w L., odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji podał, że pismem z dnia 03.06.2009 r. skierowanym do Okręgowego Inspektoratu Pracy we W. D. z siedzibą w L., powołując się na art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych, wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej, że użytkowany obiekt i pomieszczenia kuchni przy ul. [...]w R. odpowiadają przepisom i zasadom bhp, uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich. Inspektor Pracy OIP we W., na podstawie protokołu kontroli z dnia 30.06.2009 r. Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Ł. wydał w dniu [...]r. w trybie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.) decyzję administracyjną nr [...]z dnia 15.07.2009 r., w której stwierdził, że: "obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy: D. [...][...]L., ul. L., zlokalizowane pod adresem: [...] R., ul. J. tj.: pomieszczenie kuchni głównej, kuchni mlecznej, pomieszczenia magazynowe, pomieszczenie higieniczno-sanitarne, w tym jadalnia, szatnia damska i męska oraz pomieszczenia ustępów i natrysków, znajdujące się na poziomie "0" budynku jw. oraz pomieszczenie ręcznego obierania ziemniaków, znajdujące się na poziomie "-1" budynku jw. nie odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy". W uzasadnieniu tej decyzji Inspektor Pracy podał, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniach 26 i 30.06.2009 r. Inspektor Pracy OIP w Ł. ustalił, że schody zewnętrzne rampy o szerokości użytkowej 0,87 m oraz wysokości 1,03 m, stanowiącej dojście do głównych drzwi wejściowych części budynku, w którym zlokalizowane są użytkowane pomieszczenia pracy, nie są zaopatrzone w balustradę od strony przestrzeni otwartej (parkingu), schody wewnętrzne łączące kondygnację poziomu "0" z poziomem "-1" nie posiadają poręczy przyściennej umożliwiającej prawostronne ich użytkowanie, w wewnętrznej klatce schodowej, łączącej kondygnację poziomu "0" z poziomem "-1", nie zapewniono sprawnie działającego oświetlenia sztucznego (uszkodzone świetlówki) oraz, że w pomieszczeniu kuchni głównej kocioł warzelny nr 6 posiada uszkodzony manometr, co narusza dyspozycję §10 ust. 1, §39 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3, §55, §57 rozporz. Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.) oraz §21 ust. 4 rozporz. Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.) w związku z §68 ust. 3, §296 ust. 1, §296 ust. 3 rozporz. Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Inspektor Pracy w uzasadnieniu stwierdził również, że z uwagi na fakt niezatrudniania podczas kontroli w pomieszczeniach pracy zlokalizowanych pod w/w adresem osób niepełnosprawnych czynnościami kontrolnymi nie objęto okoliczności ustalonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o rehabilitacji (...), tj. dotyczących uwzględnienia potrzeb osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych, a także dotyczących spełnienia wymagań dostępności do nich. Organ ustalił, że od powyższej decyzji strona skarżąca nie wniosła odwołania. W kolejnym piśmie z dnia 07.09.2009 r. skierowanym do Okręgowego Inspektoratu Pracy we W. strona skarżąca, powołując się na art. 28 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych, wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej, że użytkowany obiekt i pomieszczenia kuchni przy ul. J. w R. odpowiadają przepisom i zasadom bhp, uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich. Czynności kontrolne w tej sprawie ponownie dokonał Inspektor Pracy OIP w Ł. w dniach 08.10.2009 r. i 12.11.2009 r., z których ustalenia odnotował w notatce urzędowej z kontroli z dnia 08.10.2009 r. oraz w protokole z kontroli z dnia 12.11.2009 r. Na podstawie w/w notatki urzędowej oraz protokołu kontroli Inspektor Pracy OIP we W., powołując się na art. 28 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej (...) wydał w dniu [...]r. decyzję, w której stwierdził, że obiekty i pomieszczenia użytkowane przez stronę skarżącą zlokalizowane w R. przy ul. J. , tj. pomieszczenie kuchni o łącznej powierzchni 3203,20 m2, znajdujące się na parterze i kondygnacji -1, zaplecza Szpitala Powiatowego w R. odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy. W uzasadnieniu w/w decyzji inspektor pracy stwierdził również, że z uwagi na fakt niezatrudniania podczas kontroli w pomieszczeniach pracy zlokalizowanych pod w/w adresem osób niepełnosprawnych, czynnościami kontrolnymi nie objęto okoliczności ustalonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o rehabilitacji (...), tj. dotyczących uwzględnienia potrzeb osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych, a także dotyczących spełnienia wymagań dostępności do nich. W dniu 16.11.2010 r. wpłynął do organu I instancji wniosek strony skarżącej: 1) o zmianę zakresu żądania objętego wnioskiem Spółki z dnia 18.10.2010 r., na wniosek o: uchylenie decyzji Inspektora Pracy OIP z dnia [...]r. znak: nr rej.[...]; 2) o przyjęcie art. 154 §1 k.p.a. ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony, jako podstawy prawnej uchylenia w/w decyzji Inspektora Pracy OIP z dnia [...]r. Okręgowy Inspektor Pracy we W. wystąpił do wnioskodawcy o sprecyzowanie żądania określonego w w/w piśmie z dnia 16.11.2010 r. W odpowiedzi na w/w pismo skarżąca Spółka podała, że wnosi o uchylenie decyzji PIP Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy z dnia [...]r. znak: nr rej. [...]na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony oraz, że cofa wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji z dnia [...]r. Organ wskazał, że zgodnie z art. 154 §1 k.p.a., decyzja ostateczna, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeśli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Wzruszenie decyzji w tym trybie oparte jest na spełnieniu następujących przesłanek: decyzja musi być ostateczna oraz za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Organ ustalił, że w piśmie z dnia 12.11.2010 r. strona skarżąca podniosła, że pomieszczenia użytkowane przez nią na podstawie umowy najmu, położone w Radomsku przy ul. Jagiellońskiej 36 są pomieszczeniami Szpitala Powiatowego, który posiada decyzję zezwalająca na użytkowanie zaplecza Szpitala, w związku z czym wydanie decyzji z dnia [...]było przedwczesne. Odnosząc się do w/w twierdzeń strony, organ stwierdził, że nie budzi wątpliwości stan faktyczny ustalony przez Inspektora Pracy OIP w Ł. opisany w protokole z kontroli z dnia [...]r., który to stan potwierdza, że obiekt i pomieszczenia wskazane we wniosku z dnia 03.06.2009 r. nie odpowiadały przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy. Organ wyjaśnił, że prawo do użytkowania pomieszczeń Szpitala, nadane przedmiotową decyzją, nie wskazuje, że poddane ocenie przez Inspektora Pracy obiekt i pomieszczenia wskazane we wniosku strony z dnia 03.06.2009 r. spełniają wszystkie warunki wynikające z przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Organ zwrócił uwagę, że Państwowa Inspekcja Pracy działająca na podstawie ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U Nr 89, poz. 589 ze zm.) jest organem powołanym do sprawowania nadzoru i kontroli przestrzegania prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Posiadanie decyzji wydanej przez właściwy organ nadzoru budowlanego, zezwalającej na użytkowanie określonych pomieszczeń nie wyłącza prawa organu, jakim jest inspektor pracy, do stwierdzania nieprawidłowości w zakresie bhp w odniesieniu do tych pomieszczeń. Odnosząc się do zarzutu wykonania przez stronę skarżącą części decyzji Inspektora Pracy OIP w Ł. określonych w nakazie nr [...]z dnia [...]r., przed wydaniem decyzji tzw. statusowej (negatywnej) z dnia [...]., organ wskazał, że decyzja z dnia [...]r. została wydana na podstawie stanu faktycznego opisanego w protokole z kontroli z dnia [...]r. Na rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji miały wpływ w szczególności naruszenia opisane w protokole z kontroli z dnia [...]r., na podstawie których wydano nakaz nr rej. [...] z dnia [...]r. Odnosząc się do zawartego w rozpatrywanym wniosku stwierdzenia strony, że pracownicy Spółki nie świadczyli pracy w pomieszczeniach, których postępowanie dotyczy oraz, że w trakcie kontroli dokonywanej przez Inspektora PIP pracodawca nie zatrudniał żadnych osób niepełnosprawnych, jak i pracowników pełnosprawnych, a prace porządkowe wykonywały inne osoby, z którymi nie łączył pracodawcy stosunek pracy, w związku z czym Inspektor Pracy nie objął ich zakresem kontroli, organ wskazał, że decyzja z dnia [...]r. była wydana w oparciu o stan faktyczny opisany w protokole z kontroli z dnia [...]r., w którym stwierdzono, że pracodawca aktualnie nie zatrudnia w kontrolowanym obiekcie żadnych osób niepełnosprawnych. Natomiast powołane wyżej stwierdzenia zawarte we wniosku strony z dnia 12.11.2010 r. zawarł Inspektora Pracy w pismach z dnia 29.07.2010 r. oraz 17.08.2010 r., które kierowane były do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we W., w związku z czym nie można przyjąć, że decyzja z dnia [...]r. została wydana bez uwzględnienia stanu faktycznego wskazanego w omawianych pismach. Odnosząc się do zarzutów strony, że decyzja z dnia [...]r. została wydana "bez uwzględnienia interesu strony i słusznego interesu społecznego, w związku z nieupłynięciem terminów wynikających z nakazu z dnia [...] r. znak: Nr rej.[...], jednocześnie biorąc pod uwagę fakt, że ich wykonanie zostało zrealizowane przed upłynięciem terminów wynikających z nakazu.", organ wyjaśnił, że decyzja ta została wydana na podstawie stanu faktycznego, którego strona nie kwestionowała. Decyzja ta była zgodna z przepisami prawa, które miał obowiązek przestrzegać inspektor pracy przy jej wydawaniu. Ponadto decyzja z dnia [...]r. została wydana zgodnie z ustanowioną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania, której konkretyzacją jest art. 35 § 3 k.p.a. W odniesieniu do stwierdzenia, że Spółka złożyła w dniu 3 czerwca 2009 r. wniosek w sprawie wydania opinii, a nie spełniania warunków, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt ustawy o rehabilitacji (...) organ wskazał, że w w/w wniosku, strona skarżąca m.in. domagała się wydania decyzji stwierdzającej, że użytkowany obiekt i pomieszczenia kuchni położone przy ul. J. w R. odpowiadają przepisom i zasadom bhp, uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich. Za niezasadny organ I instancji uznał zarzut naruszenia przez Inspektora Pracy przy wydawaniu decyzji z dnia [...] r. przepisu art. 7 k.p.a. wskazując przy tym, że słuszny interes strony nie może być przedkładany nad spoczywający na inspektorze pracy obowiązek przestrzegania prawa przy wydawaniu decyzji administracyjnej. Podał, że skutki, jakie mogą być wywołane przez decyzję z dnia [...] r. nie mogły być uwzględnione przy wydawaniu tej decyzji, gdyż stwierdzone w czasie kontroli naruszenia przepisów bhp nie dały inspektorowi pracy możliwości wydania decyzji w brzmieniu oczekiwanym przez stronę. Ponadto podkreślił, że podjęte przez organ I instancji działania były zainicjowane wnioskiem strony z dnia [...]r., strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania w trybie art. 98 §1 k.p.a. do czasu usunięcia nieprawidłowości opisanych w protokole z kontroli z dnia [...]r. oraz, że strona nie odwołała się od w/w decyzji podnosząc np., że usunięto stwierdzone naruszenia opisane w protokole z kontroli z dnia [...]r. w związku z czym decyzja ta stała się ostateczna. W odniesieniu do twierdzenia strony przedstawionego we wniosku, zgodnie z którym "słuszny interes obywateli" ma ogromne znaczenie, ponieważ decyzja administracyjna może dotyczyć nie tylko stron, lecz jej skutki mogą rozciągać się też na inne osoby - ze wskazaniem na ok. 1000 osób niepełnosprawnych, w których interesie leży zapewnienie jak największej liczby stanowisk pracy - organ I instancji, godząc się z takim stanowiskiem jednocześnie zauważył, że pojęcie "interesu społecznego" nie może być rozpatrywane w sposób zawężający, tj. w sposób przedstawiony w uzasadnieniu wniosku strony. W pojęciu tym mieści się bowiem również zapewnienie przestrzegania przepisów prawa pracy. Zauważył, że w tym przypadku inspektor pracy miał obowiązek rozważyć, czy nabycie praw przez stronę w wyniku uchylenia decyzji wskazanej przez stronę we wniosku nie nastąpi w warunkach niespełniania wymagań, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że w dniu wydania decyzji, tj. w dniu [...]r. nie spełniono wymagań przepisów umożliwiających wydanie decyzji pozytywnej dla strony. Uzasadniając trafność podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji powołał się na wyrok WSA we W. z dnia 13.10.2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 113/08, zgodnie z którym: "Słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem prawa, ani go zastępować (...). Interes prawny strony powinien być rozumiany jako zobiektywizowana, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Nie można uznać za słuszny interes strony w świetle art. 154 k.p.a., jej dążenia do innej oceny przez organ tego samego stanu faktycznego sprawy, który był już przedmiotem rozpoznania przez ten organ w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Naruszenia prawa (przepisów bhp) stwierdzone we wcześniej wydanej decyzji ostatecznej oznacza, że uchylenie tej decyzji ostatecznej byłoby sprzeczne z interesem społecznym. Interes społeczny w rozumieniu art. 154 k.p.a. nie może bowiem sprowadzać się do naruszania przepisów prawa, skoro warunkiem dopuszczalności wzruszenia decyzji w trybie art. 154 k.p.a. jest stwierdzenie, że stan prawny powstały wskutek uchylenia lub zmiany decyzji będzie zgodny z prawem." Powołując się na powyższe organ I instancji podał, że nie miał możliwości uchylenia decyzji wskazanej we wniosku strony. D. sp. z o.o. z siedzibą w L. wniosła odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art 28 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie oraz zarzut naruszenia art. 154 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu strony. Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i orzeczenie zgodnie z wnioskiem z dnia 12 listopada 2010 r. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr[...], Okręgowy Inspektor Pracy we W., powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589), utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ II instancji podzielił stanowisko zajęte przez organ I instancji w wydanej przez ten organ decyzji. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych organ odwoławczy podał, że w jego ocenie zaskarżona decyzja Inspektora Pracy z dnia 10 stycznia 2011 r. nie narusza w/w przepisu prawa. Decyzja ta dotyczy wniosku strony o uchylenie decyzji z dnia [...]nr rej.[...], a nie ustalenia zasadności wydania tej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że w/w decyzja z dnia [...] r. wydana została na podstawie w/w przepisu ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Przy jej wydawaniu uwzględniono również stan faktyczny ustalony w trakcie kontroli Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Ł., opisany w protokole kontroli nr rej.[...], co zostało wykazane w wydanej w sprawie w I instancji decyzji z dnia [...] r. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu nieuwzględnienia przez organ I instancji interesu społecznego i słusznego interesu strony, o jakich mowa w art. 154 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji rozważał sprawę słusznego interesu strony i interesu społecznego i wyjaśnił, że przy rozpatrywaniu sprawy miał na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., sygn. akt IV SA/Wr[...], w którym Sąd ten wskazał na obowiązki organu określone w art. 6 k.p.a. przy rozważaniu zasadności dokonywania rozstrzygnięć na podstawie art. 154 k.p.a. Mając na względzie zarówno stanowisko organu I instancji, jak i w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Okręgowy Inspektor Pracy uznał, że poniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 154 § 1 k.p.a. jest bezzasadny. Zauważył, że w uzasadnieniu odwołania odwołujący się wskazał na błąd zawarty w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]r. twierdząc, że Inspektor Pracy przyjął datę 30 czerwca 2009 r. jako dzień wydania ostatecznej decyzji nr rej.[...], a nie dzień faktycznego jej wydania, tj. 15 lipca 2009 r. Organ odwoławczy podał, że zarzut ten najprawdopodobniej dotyczy treści uzasadnienia w części zawartej w drugim akapicie na pierwszej stronie spornej decyzji, gdzie Inspektor Pracy wskazał dzień [...]r. jako dzień podpisania protokołu kontroli bez wniesienia zastrzeżeń. Błędne odczytanie tekstu mogło wynikać z niewłaściwego postawienia nawiasu kończącego zdanie wtrącone. Niezależnie od powyższego błędu należy zdaniem organu odwoławczego stwierdzić, że zarówno w rozstrzygnięciu, jak i w pozostałej części treści decyzji organ I instancji prawidłowo wskazał dzień [...] r. jako dzień wydania decyzji nr rej.[...], w związku z czym brak jest podstaw aby uznać, że wskazany w odwołaniu błąd miał wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji. Za niezasadny również organ ten uznał podniesiony w uzasadnieniu odwołania zarzut naruszenia art. 77 k.p.a. Organ wskazał, że z treści zarzutu można wnioskować, że dotyczy on decyzji z dnia [...] r. nr rej. [...]oraz, że naruszeniem art. 77 k.p.a. było wydanie decyzji z [...]r. przez Inspektora Pracy OIP we W., a nie przez Inspektora Pracy OIP w Ł., na podstawie ustaleń zawartych w protokole kontroli nr rej.[...]. Organ odwoławczy podkreślił, że zarówno inspektora pracy OIP we W., jak i inspektora pracy OIP w Ł. obowiązuje właściwość miejscowa, określona w art. 17 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o Państwowej inspekcji Pracy. Mając na względzie powyższe, należy zdaniem organu odwoławczego stwierdzić, że z przyczyn opisanych w omawianym zarzucie, nie można decyzji z dnia [...]r. nr rej. [...]zarzucić, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Za niezasadny należy zdaniem organu odwoławczego uznać także zarzut naruszenia przez Inspektora Pracy art. 9 k.p.a. z tego względu, że przed wydaniem decyzji Inspektor Pracy dochował w ocenie organu odwoławczego należytej staranności, na co wskazuje zawiadomienie strony odwołującej się o wszczęciu postępowania administracyjnego. Organ podkreślił, że odwołująca się skorzystała z przysługujących jej uprawnień, zapoznając się w dniu 20.12.2010 r. z dokumentami dotyczącymi prowadzonego postępowania w sprawie rozpoznania wniosku o uchylenie decyzji [...]r. w trybie art. 154 k.p.a. Z treści omawianego zarzutu można zdaniem organu II instancji wywieść, że dotyczy on prowadzonego postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...]r. nr rej.[...]. Organ wskazał, że na żadnym etapie postępowania, jak również po wydaniu przez Inspektora Pracy decyzji z dnia [...]r., strona nie kwestionowała i dalej nie kwestionuje stanu faktycznego, na podstawie którego Inspektor Pracy wydał decyzję z dnia [...]W takiej sytuacji trudno zarzucić Inspektorowi Pracy niewywiązanie się z przestrzegania zasad zawartych w art. 9 k.p.a., gdy przez okres ponad roku strona sama nie widziała naruszenia swojego interesu w wyniku wydania decyzji z dnia [...] r. Z akt sprawy wynika, że taki wniosek zarówno do Inspektora Pracy, jak i Okręgowego Inspektora Pracy nie wpłynął. Organ dodał, że strona odwołująca się od lat posiada status zakładu pracy chronionej i co najmniej kilkakrotnie występowała z wnioskiem o rozszerzenie tego statusu z czego wynika, że posiada zastosowania przepisów zawartych w w/w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Organ odwoławczy zauważył, że kolejny podniesiony w odwołaniu zarzut odnosił się nie do będącej przedmiotem kontroli w tej sprawie decyzji wydanej przez organ I instancji, lecz do ostatecznej decyzji z dnia [...]r. nr rej[...]. W związku z tym fakt, że decyzja ta dotyczyła drobnych, w ocenie strony odwołującej się, usterek oraz fakt, że zostały one usunięte przed terminem, w ocenie organu odwoławczego nie mają wpływu na wynik niniejszego postępowania. Organ dodał, że w decyzji z dnia [...]r. nr rej [...]nie zarzucono skarżącej Spółce naruszenia przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, lecz wskazano jedynie, że obiekty wymienione we wniosku strony z dnia 3 czerwca 2009 r. nie spełniają wymagań określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Organ dodał, że dla oceny spełnienia w obiektach zgłoszonych we wniosku wymagań określonych w w/w przepisie prawa, bez znaczenia są informacje dotyczące niezatrudniania pracowników w dniach 26 i 30 czerwca 2009 r. w Oddziale G. w R. przy ul. J.. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. organ odwoławczy podał, że decyzja z dnia [...]r. nr rej. [...]nie stwierdza naruszenia przez skarżącą Spółkę przepisów prawa pracy w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. Rozstrzygnięcie zawarte w w/w decyzji potwierdzało jedynie, że obiekty i pomieszczenia pracy wskazane przez stronę we wniosku z dnia 3 czerwca 2009 r. nie spełniały wymagań art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Z oceny dokonanej przez organ odwoławczy wynika, że Inspektor Pracy, który wydał sporną decyzję, badał całość sprawy związanej z wydaniem decyzji z dnia [...]r. nr rej.[...], co potwierdza treść uzasadnienia zawartego w decyzji z dnia [...]r. nr rej[...]. Podkreślono, że w uzasadnieniu tym Inspektor Pracy szczegółowo wskazał kolejne etapy poprzedzające wydanie decyzji z dnia [...]nr rej.[...], wskazując przy tym na okoliczności potwierdzające, że stan faktyczny, będący podstawą wydania w/w decyzji, został udokumentowany w protokole kontroli nr rej [...]. Z tych względów zarzut o braku wywiązania się przez organ I instancji z obowiązków określonych w art. 7 k.p.a., w tym zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, jest bezzasadny, na co w ocenie organu odwoławczego wskazują zarówno wyjaśnienia przedstawione w niniejszym uzasadnieniu, jak również uzasadnienie decyzji wydanej w niniejszej sprawie przez organ I instancji. Przedstawione w dalszej części wniesionego odwołania rozważania strony odwołującej się dotyczące możliwości utraty przyznanego stronie statusu zakładu pracy chronionej oraz innych prawdopodobnych skutków związanych z wydaniem przez Inspektora Pracy decyzji z dnia [...]r. nr rej.[...], nie mogą być, zdaniem organu odwoławczego, podstawą do uchylenia spornej decyzji z tego względu, że zarówno Inspektor Pracy, jak i Okręgowy Inspektor Pracy nie są właściwi w sprawie przyznania lub utraty statusu zakładu pracy chronionej. Okoliczności przedstawione przez stronę może uwzględnić Wojewoda, jako organ przyznający, bądź wydający decyzję o utracie statusu zakładu pracy chronionej. Obowiązek stosowania przez inspektora pracy właściwych przepisów prawa, z uwzględnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. sygn. akt IV SA/Wr[...], na który powołał się Inspektor Pracy, wskazują że stan faktyczny ustalony przez Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Ł. nie dał możliwości wydania innego rozstrzygnięcia niż zawarte w decyzji z dnia [...]r. nr rej.[...]. Mając powyższe na względzie, Okręgowy Inspektor Pracy we W. uznał, że brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia wydanej w I instancji w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...]r., w związku z czym utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia[...]. D. sp. z o.o. z siedzibą w L. złożyła skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia. W skardze podniosła zarzut naruszenia: 1) art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art 28 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.); 2) art. 154 § 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy uwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu strony przemawiało za uchyleniem zaskarżonej decyzji; 3) przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podtrzymała zarzuty i twierdzenia zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając swoje stanowisko, przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, co wynika z art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej naruszającej przepisy prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, jak też decyzji dotkniętej wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego, a także decyzji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), jak również decyzji rażąco naruszającej prawo (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a.). Oceniając stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd uznał, że wydane w sprawie decyzje w niczym nie naruszają przepisów prawa. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest wydana w trybie art. 154 § 1 k.p.a. decyzja Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...]r. nr[...], którą to decyzją organ ten, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Spółki od decyzji Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy we W. z dnia [...]r. nr [...]o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia [...]r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji. Z prawidłowych i niekwestionowanych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy we W., na podstawie protokołu kontroli z dnia 26 i 30.06.2009 r. Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Ł. wydał z powołaniem się na art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.) decyzję administracyjną nr [...]z dnia [...]r., w której stwierdził, że: "obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy: D.., L., ul. L., zlokalizowane pod adresem: R., ul. J. tj.: pomieszczenie kuchni głównej, kuchni mlecznej, pomieszczenia magazynowe, pomieszczenie higieniczno-sanitarne, w tym jadalnia, szatnia damska i męska oraz pomieszczenia ustępów i natrysków, znajdujące się na poziomie "0" budynku jw. oraz pomieszczenie ręcznego obierania ziemniaków, znajdujące się na poziomie "-1" budynku jw. nie odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy". Przedmiotem oceny przez Sąd w niniejszej sprawie jest zatem decyzja wydana w nadzwyczajnym trybie weryfikacji decyzji ostatecznej, jakim jest tryb określony w art. 154 k.p.a. Zważyć należy, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego) - nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, jak tego w istocie domaga się skarżąca Spółka, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W trafnie powołanym w wydanych w sprawie decyzjach wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 19 września 2008 r. sygn. akt IV SA/Wr [...] (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Sąd ten wskazał, że w przypadku, gdy postępowanie administracyjne prowadzone jest na podstawie art. 154 k.p.a. wyłania się zagadnienie, czy występują przesłanki do ewentualnego wzruszenia ostatecznej decyzji nie tworzącej prawa nabytego dla strony postępowania. Z przepisu § 1 tegoż artykułu wynika, że chodzi tu o dwie przesłanki, które muszą zaistnieć kumulatywnie. Po pierwsze, musi to być decyzja, która nie kreuje prawa nabytego dla strony postępowania. Po drugie - za wzruszeniem tej decyzji ma przemawiać wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes samej strony. Zwrócić też trzeba uwagę na okoliczność, że organ administracji stosuje art. 154 k.p.a. według swego swobodnego uznania, co wynika z użycia w w/w przepisie prawa zwrotu "może". Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 154 § 1 k.p.a. daje podstawy do wzruszenia decyzji, która cechuje się tym, że jest ostateczna, a żadna ze stron nie nabyła na jej podstawie praw w sferze prawa materialnego. W ocenie Sądu, zagadnienie to powinno być rozważane przede wszystkim w płaszczyźnie materialnego prawa administracyjnego, gdyż wiąże się ono z koncepcją decyzji administracyjnej jako aktu stosowania prawa, którą ustala się wynikające z norm tego prawa konsekwencje w sferze praw i obowiązków adresata aktu." Ustalenie, że decyzja nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania, wymaga "zbadania treści rozstrzygnięcia oraz stwierdzenia, że z jego treści strony nie mogą wyciągnąć dla siebie żadnych korzyści prawnych, nie mogą ani wywieść uprawnień, ani też sprecyzowania swoich obowiązków lub takich obowiązków innych podmiotów, które byłyby korelatem ich uprawnień" (J. Borkowski, Komentarz do art. 154 k.p.a. [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 700). Zauważyć należy, że w przepisie art. 154 § 1 k.p.a. ustawodawca, określając uprawnienia organu orzekającego na jego podstawie, użył słowa "może", co oznacza, że przepis ten jest stosowany na zasadzie uznania administracyjnego. Hipotezą tego przepisu nie zostały objęte decyzje ostateczne, które mają charakter związany. W wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt I OSK 815/05 (LEX nr 217423) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "W sprawach, w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. nie jest możliwe". Zgodnie także ze stanowiskiem tego Sądu z dnia 18 października 2007 r. sygn. II OSK 1406/06 (LEX nr 427601): "Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a. musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Rozpatrując kwestię przesłanek z art. 154 k.p.a. należy przyjąć, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a. zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa." W wyroku z dnia 28.03.2008 r. sygn. akt II SA/Łd 104/08 (LEX nr 477485) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyraził pogląd, zgodnie z którym: "Postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem - w przeciwieństwie do postępowania głównego zakończonego decyzją ostateczną - nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz zweryfikowanie decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za jej zmianą lub uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony." W swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał również, że: "Tryby nadzwyczajne określone w art. 154 i 155 k.p.a. mogą mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne. Ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne." (por. wyrok NSA z dnia 25.02.2011 r. sygn. akt I OSK 607/10, LEX nr 784233) oraz, że: "W trybie art. 154 k.p.a. nie mogą być uchylane lub zmieniane tzw. decyzje związane, przy wydaniu których przepisy prawa nie pozwalają organom na swobodne uznanie." (por. wyrok NSA z dnia 26.01.2007 r. sygn. akt I OSK 232/06, LEX nr 341253). W świetle przytoczonego wyżej orzecznictwa sądów administracyjnych oraz stanowiska doktryny uznać należy, że decyzja ostateczna Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy we W. z dnia [...]r. nr [...]będąca przedmiotem weryfikacji przez organ administracji w trybie art. 154 k.p.a., ze względu na swój przedmiot, miała charakter związany. Decyzją tą organ stwierdził, że: "obiekty i pomieszczenia użytkowane przez zakład pracy: D. L., ul. L., zlokalizowane pod adresem: R., ul. J. tj.: pomieszczenie kuchni głównej, kuchni mlecznej, pomieszczenia magazynowe, pomieszczenie higieniczno-sanitarne, w tym jadalnia, szatnia damska i męska oraz pomieszczenia ustępów i natrysków, znajdujące się na poziomie "0" budynku jw. oraz pomieszczenie ręcznego obierania ziemniaków, znajdujące się na poziomie "-1" budynku jw. nie odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy". W uzasadnieniu powyższej decyzji organ ten ustalił, że w wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektora pracy w dniach [...] Inspektor Pracy OIP w Ł. stwierdził, że pomieszczenia użytkowane przez stronę skarżącą zlokalizowane w R. przy ul. J. nr [...] nie spełniają wymagań stawianych zakładom pracy chronionej określonych w art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy we W. stwierdził, że będący przedmiotem kontroli użytkowany obiekt i pomieszczenia położone w R. przy ul. J. nr [...] wynajmowany przez pracodawcą – skarżącą Spółkę narusza przepisy § 10 ust. 1, § 39 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 , § 55, § 57 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 ze zm.) w związku z § 68 ust. 3, § 296 ust. 1 , § 296 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, wydał w dniu [...]r. decyzję, której weryfikacji w trybie art. 154 § 1 k.p.a. domaga się w niniejszym postępowaniu strona skarżąca. Zważyć należy, że w sprawie oceny przystosowania obiektu i pomieszczeń pracy pod kątem spełnienia wymagań zawartych w przepisach i zasadach bezpieczeństwa i higieny pracy nie ma miejsca na uznanie administracyjne albowiem przepisy i zasady bezpieczeństwa i higieny pracy mają charakter przepisów związanych, w związku z czym tryb przewidziany w art. 154 k.p.a. nie ma zastosowania do weryfikacji decyzji wydanych w tych sprawach na podstawie przepisów regulujących zasady bezpieczeństwa i higieny pracy i tryb ten nie może służyć uchyleniu lub zmianie takich decyzji. Nie może w tej sytuacji zasługiwać na uwzględnienie jakkolwiek uzasadniany "słuszny interes strony", o jakim mowa w art. 154 § 1 k.p.a., jako przesłanka zmiany, bądź uchylenia wydanej w trybie zwykłym decyzji administracyjnej o charakterze związanym. Nie leży też w interesie społecznym zmiana w trybie art. 154 § 1 k.p.a. decyzji administracyjnej mającej charakter związany. Weryfikacja decyzji związanych w trybie art. 154 § 1 k.p.a., to jest przez pryzmat interesu społecznego lub słusznego interesu strony, mogłaby doprowadzić do wydania decyzji sprzecznej z jasno brzmiącym przepisem prawa, co naruszałoby ustanowioną w art. 6 k.p.a. zasadę praworządności, która zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącej jako przedsiębiorcy zatrudniającego osoby niepełnosprawne nie stanowi, w świetle tego, co powiedziano wyżej, wystarczającej podstawy do usunięcia z obrotu prawnego ze względu na słuszny interes strony decyzji administracyjnej o charakterze związanym. Interes prawny strony powinien być rozumiany jako zobiektywizowana, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Nie można uznać za słuszny interes strony w świetle art. 154 k.p.a. jej dążenia do innej oceny przez organ tego samego stanu faktycznego sprawy, który był już przedmiotem rozpoznania przez ten organ w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Naruszenia prawa (przepisów bhp) stwierdzone w decyzji z dnia 15 lipca 2009 r. oznacza, że uchylenie tej decyzji ostatecznej byłoby sprzeczne z interesem społecznym. Interes społeczny w rozumieniu art. 154 k.p.a., nie może bowiem sprowadzać się do naruszania przepisów prawa, skoro warunkiem dopuszczalności wzruszenia decyzji w trybie art. 154 k.p.a. jest stwierdzenie, że stan prawny powstały wskutek uchylenia lub zmiany decyzji będzie zgodny z prawem. Należy mieć na względzie, że zadaniem organów inspekcji pracy jest nadzór i kontrola przestrzegania prawa pracy, a w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Dostrzeżenie przez organy inspekcji pracy naruszenia przez pracodawcę przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy obliguje ten organy do decyzyjnego nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie (art. 11 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy). Zważyć należy, co podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w powołanym wyżej wyroku z dnia 19.09.2008 r. sygn. IV SA/Wr [...], że każdy obywatel, zgodnie z art. 66 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ma prawo do bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, zaś sposób realizacji tego prawa oraz obowiązki pracodawcy w tym zakresie określa ustawa. Obowiązki pracodawcy w dziedzinie ochrony pracy wynikają z przepisów prawa, z zasad bezpieczeństwa i higieny pracy oraz z osiągnięć nauki i techniki, o czym mowa w postanowieniach art. 207 Kodeksu pracy. Z treści tego przepisu wynika norma nakazująca pracodawcy chronić zdrowie i życie pracowników poprzez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. W szczególności pracodawca jest zobowiązany m. in. organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy. Z powyższych względów nie zasługiwał na uwzględnienie nie tylko podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organy rozpoznające niniejszą sprawę przepisu art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art 28 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ale także zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 k.p.a., skoro w sprawie weryfikacji decyzji w trybie art. 154 § 1 k.p.a. organ administracji rozpoznaje sprawę jedynie przez pryzmat ustanowionych w nim przesłanek, a przepis ten ma zastosowanie jedynie do decyzji w ramach uznania administracyjnego. W niczym także organy administracji nie naruszyły przepisu art. 154 § 1 k.p.a., który to przepis, jak to trafnie uznały organy rozpoznające sprawę, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, skoro decyzja ostateczna z dnia 15 lipca 2011 r., której wniosek dotyczył, ma charakter związany, w związku z czym nie może być przedmiotem weryfikacji w trybie art. 154 k.p.a. Przeprowadzona w niniejszej sprawie weryfikacja decyzji ostatecznej Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy we W. z dnia [...]r. nie stoi na przeszkodzie powtórnej jej weryfikacji w jednym z nadzwyczajnych trybów przewiedzianych w k.p.a., które to tryby oparte są na zasadzie niekonkurencyjności. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w niczym nie naruszają prawa. Argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła okoliczności umożliwiających wzruszenie decyzji ostatecznej z dnia 15 lipca 2009 r. w trybie art. 154 § 1 k.p.a. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.