IV SA/Wr 279/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 marca 2014 r. A.D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] nr [...]w przedmiocie odmowy Z. D. wyznaczenia terminu do załatwienia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Pismem z dnia 25 kwietnia 2014 r. – w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 kwietnia 2014 r. wezwano A.D. do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi – pod rygorem niedopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze pełnomocnika. W odpowiedzi A.D. nadesłał pismo z dnia 29 kwietnia 2014 r., w którym zwrócił się o udzielenie zgody do działania przed wojewódzkim sądem administracyjnym "w trybie i na zasadach określonych w art. 28 k.p.a.". Pismem z dnia 28 maja 2014 r. – w wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 22 maja 2014 r. – wezwano skarżącą Z. D. do podpisania skargi, tj. podpisanie skargi w tutejszym Sądzie, bądź nadesłanie odpisu skargi oryginalnie podpisanej – pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 3 czerwca 2014 r. zatytułowanym "skarga" A.D. powołując się na art. 198 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zakwestionował bezprzedmiotowe- jego zdaniem- zarządzenie Sędziego z dnia 22 maja 2014 r. wnosząc o jego "oddalenie i odrzucenie". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 279/14 odrzucił – jako niedopuszczalne, zażalenie A.D. na zarządzenie sędziego sprawozdawcy z dnia 22 maja 2014 r. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OZ 655/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie A.D. na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne badanie zasadności skargi musi być zawsze poprzedzone sprawdzeniem jej wymogów formalnych. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. skarga musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 p.p.s.a. wszystkim pismom w postępowaniu sądowym (tj. powinna zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma; osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, wymienienie załączników) oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. (wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego). Jeżeli powyższe warunki formalne skargi nie zostaną spełnione, skarżący winien być w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a wezwany do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., I OSK 7/10, publ. LEX nr 578341 oraz Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych). Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę , gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie , albowiem skarżąca w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania nie uczyniła zadość wezwaniu , a mianowicie nie uzupełniła braku skargi poprzez jej podpisanie, względnie nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi , co w konsekwencji musiało skutkować odrzuceniem skargi. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.