IV SA/Wr 279/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), , Protokolant: Przemysław Pawłowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 31 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w policji: I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzający ją rozkaz personalny z dnia 19 listopada 2020 r.; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz skarżącego P. L. kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w O. nr [...] z dnia [...] w sprawie zwolnienia P. L. ze służby w Policji. Jak wynikało z akt sprawy wskazanym rozkazem personalnym, wydanym na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm., dalej ustawa o Policji), Skarżący został zwolniony ze służby w tej formacji z dniem 20 grudnia 2020r. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.). W uzasadnieniu organ wskazał, że orzeczeniem D. Rejonowej Komisji Lekarskiej we W. nr [...] z dnia [...]. Skarżący został uznany za trwale niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do III grupy inwalidzkiej z jednoczesnym stwierdzeniem, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą. Od tego orzeczenia Skarżący nie złożył odwołania. Nadto orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji z dnia 19 listopada 2020 r., wydaną na podstawie § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2020 r. poz. 1113 ze zm., dalej rozporządzenie) Skarżący został zwolniony od zajęć służbowych na okres od dnia 19 listopada 2020 r. do dnia zwolnienia ze służby, tj. do dnia 20 grudnia 2020 r. Organ wskazał też na art. 43 ust. 1 ustawy o Policji stwierdzając, że zwolnienie ze służby nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Rygor natychmiastowej wykonalności nadano z uwagi na ważny interes społeczny tożsamy z interesem służby, sprowadzający się do konieczności przestrzegania porządku prawnego. W odwołaniu od rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby Skarżący zarzucał naruszenie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, poprzez oparcie rozkazu na nieprawomocnym orzeczeniu komisji lekarskiej oraz naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i podaniu nieprawdziwych informacji, że inwalidztwo Skarżącego nie pozostaje w związku ze służbą, gdy z orzeczenia komisji lekarskiej wynika wniosek odmienny. Strona skierowała także zarzuty pod adresem orzeczenia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Wywodziła, że przesłanki zwolnienia ze służby na wskazanej podstawie prawnej wystąpią dopiero z chwilą prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej, przy czym organ nie ma uprawnień do weryfikacji tych orzeczeń. Wobec braku prawomocności orzeczenia komisji lekarskiej nie ma faktycznego przedmiotu sprawy podlegającego rozpoznaniu i władczemu rozstrzygnięciu organu administracji. Skarżący podkreślał, że orzeczenie komisji lekarskiej odebrał 9 listopada 2020r. i nie zrzekł się prawa do odwołania, co powoduje, że stało się ono ostateczne z dniem 23 listopada 2020 r., a zatem po wydaniu rozkazu. Nadto w treści rozkazu sprzecznie z orzeczeniem komisji lekarskiej wskazano, że jego inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą. Powyższe wpływa zakres uprawnień Strony. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że w związku z długotrwałą nieobecnością Skarżącego w służbie, spowodowaną przebywaniem na ciągłym zwolnieniu lekarskim od dnia 16 listopada 2019 r., organ I instancji w dniu 1 lipca 2020 r. skierował go do komisji lekarskiej, celem ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej. Orzeczeniem z dnia 28 października 2020 r. komisja lekarska uznała Skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji, z jednoczesnym zaliczeniem do II grupy inwalidzkiej i określeniem, że pozostaje ono w związku ze służbą. Orzeczenie to wpłynęło do organu I instancji w dniu 16 listopada 2020 r. W następstwie tego w dniu 19 listopada 2020 r. wydano dwa rozkazy personalne – objęty odwołaniem i zwalniający od zajęć służbowych. Pierwszy z nich doręczono 7 grudnia 2020 r. zaś postanowieniem z dnia 29 grudnia 2020 r. organ I instancji dokonał jego sprostowania poprzez wskazanie, że inwalidztwo Strony pozostaje w związku ze służbą. Wskazując na kompetencje organu odwoławczego polegające na ponownym rozpoznaniu sprawy Komendant Wojewódzki Policji we W. stwierdził, że w chwili wydawania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w obrocie prawnym funkcjonowało nieprawomocne orzeczenie komisji lekarskiej z dnia 28 października 2020 r. Powołując się na art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020r. poz. 398 ze zm. dalej ustawa o komisjach lekarskich) organ wskazał, że od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej służy odwołanie co Centralnej Komisji Lekarskiej. Zgodnie z art. 130 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie podlega wykonaniu. Sporne orzeczenie doręczono 9 listopada 2020 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 23 listopada 2020 r. Wyznaczony zaś rozkazem personalnym termin zwolnienia ze służby ustalono na dzień 20 grudnia 2020 r. Data ta wypada ponad 12 miesięcy od dnia wystąpienia przesłanki obligatoryjnego zwolnienia ze służby oraz zwolnienia z zajęć służbowych. Termin 12 miesięcy upłynął 16 listopada 2020 r. Organ odwoławczy przyznał, że w dacie wydania rozkazu personalnego orzeczenie komisji lekarskiej nie było ostateczne, co wynikało z błędnego założenia, że skoro od dnia jego wydania do dnia jego doręczenia organowi upłynęło 19 dni to ma ono taki walor. W tym względzie nie podjęto żadnych ustaleń faktycznych. W opinii organu odwoławczego jest to uchybienie formalne, które nie wpływa na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, tj. zwolnienie Skarżącego ze służby z dniem 20 grudnia 2020 r. Na ten dzień orzeczenie komisji lekarskiej było już ostateczne. W tym zakresie organ wskazał na art. 146 § 2 k.p.a. oraz charakter orzeczenia komisji lekarskiej – oświadczenia wiedzy o stanie zdrowia Skarżącego. Stwierdzało ono niezdolność do pracy Strony, zaś od dnia ustania służby z powodów zdrowotnych upłynęło 12 miesięcy. Nadto w dacie zwolnienia ze służby orzeczenie komisji było prawomocne. Odnosząc się do błędów w treści rozkazu personalnego organ odwoławczy stwierdził, że zapis dotyczący związku powstałego u Strony inwalidztwa ze służbą stanowi oczywistą omyłkę nie wpływającą na merytoryczne rozstrzygnięcie, przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji nie uzależnia zwolnienia ze służby od takiego stwierdzenia. Nie wpływa także na uprawnienia emerytalne Strony, które wynikają z ustawy, a nie rozkazu personalnego, ustawy, która odsyła do orzeczenia komisji lekarskiej. Nadto błąd ten został sprostowany odrębnym aktem. Postanowieniem z dnia 9 lutego 20021 r. Komendant Policji odmówił wstrzymania natychmiastowego wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia 19 listopada 2020 r. W skardze Strona zaskarżyła ww. decyzję w całości, zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz stanowiska Strony, dowolną ocenę, w szczególności uznania, że dokumenty zebrane w sprawie pozwalały na wydanie decyzji zwalniającej ze służby, przekroczenie swobodnej oceny dowodów, błędne ustalenia faktyczne poprzez uznanie, że doszło do zwolnienia ze służby na podstawie ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej uznającego Stronę za niezdolną do służby w Policji. Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia organu I instancji, w sytuacji konieczności uchylenia tego orzeczenia i umorzenia postępowania. Naruszenia art. 146 § 2 k.p.a., który w tej sprawie nie ma zastosowania oraz art. 269 k.p.a. poprzez odniesienie się do daty zwolnienia ze służby, a nie daty wydania rozkazu personalnego bez pewności czy orzeczenia komisji lekarskiej nie zostanie zaskarżone. Naruszenie art. 108 § 1 k.p.a poprzez utrzymanie w mocy decyzji, której bezpodstawnie nadano rygor natychmiastowe wykonalności, w sytuacji wprowadzenie przyszłego terminu zwolnienia ze służby, a zatem gdy nie zostały spełnione przesłanki do nadania takiego rygoru. Zarzucała także naruszenie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, poprzez wsparcie decyzji na nieprawomocnym orzeczeniu komisji lekarskiej, co nastąpiło w dniu 23 listopada 2020 r., a więc po dniu wydania decyzji organu I instancji. Strona skarżyła także postanowienie z dnia 9 lutego 2020 r. w sprawie odmowy wstrzymania natychmiastowego wykonania rozkazu. Wnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu w całości, w tym w zakresie nadania rygoru natychmiastowe wykonalności oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Strona wskazując na zasady procedowania komisji lekarskich wywodziła, że podstawą zwolnienia ze służby jest fakt potwierdzenia przez komisję istnienia schorzenia a nie jego wystąpienie, zatem konieczne jest prawomocne orzeczenie komisji. Orzeczenia te nie podlegają weryfikacji przez organ Policji. Do czasu ich prawomocności nie można wszcząć ani prowadzić postępowania w sprawie zwolnienia ze służby, co potwierdza wskazane w skardze orzecznictwo. Zestawiając daty wydania i doręczenia orzeczenia komisji niespornie rozkaz wydano przed uprawomocnieniem się ww. orzeczenia. Potwierdza to sam organ odwoławczy wskazując na art. 130 § 1 k.p.a. i art. 4 ustawy o komisjach lekarskich. Postępowanie organu narusza zasady bezpieczeństwa prawnego i zaufania. Dla oceny podstawy prawnej i faktycznej decyzji miarodajny jest dzień jej wydania, w tej dacie nie było prawomocne postanowienie komisji lekarskiej, gdyż nie było przedmiotu sprawy. Nie ma zatem znaczenia data zwolnienia Strony ze służby. Przepisy dotyczą wydania decyzji a nie terminu zwolnienia ze służby czy zajęć służbowych. Sam organ odwoławczy przyznaje, że nie podjęto kroków celem dokonania ustaleń faktycznych, błędnie przyjmując datę zwolnienia ze służby jako właściwą dla rozstrzygnięcia. Strona zarzucała bezpodstawne powoływanie przepisu art. 146 § 2 k.p.a. odnoszącego się do postępowania w sprawie wznowienia postępowania, co nie wystąpiło w tej sprawie. Skarżący przywołał zasadę legalizmu, pewności prawa, decyzja o zwolnieniu ze służby może być skuteczna wówczas gdy zaistnieją ustawowe przesłanki do jej wydania. Naruszając wskazane terminy organ stanął ponad prawem łamiąc powołane zasady. Odnosząc się do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Strona wskazywała, że przesłanki jego nadania nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Przywołując przepis art. 108 k.p.a. wywodziła, że zamiast rygoru organ winien zwolnić stronę od pełnienia służby, nadanie rygoru miało na celu jedynie skrócenie okresu pozostawiania w służbie. W odpowiedzi na skargę organ wnioskował o rozdzielenie skarg na postanowienie o odmowie wstrzymania natychmiastowego wykonania rozkazu oraz na decyzję, w zakresie pierwszego z orzeczeń domagał się odrzucenia skargi, w zakresie drugiego o oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 31 marca 2021 r. do odrębnego postępowania wyłączono skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia 9 lutego 2021 r. odmawiające wstrzymania wykonania rozkazu personalnego z dnia 19 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie trzeba wskazać, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021 r. poz. 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 poz. 2325. ze zm. dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Taką okoliczność Sąd stwierdził badając legalność zaskarżonego aktu, co skutkowało uchyleniem zarówno orzeczenia odwoławczego jak i rozkazu personalnego z dnia 19 listopada 2020 r. Spór w sprawie, pomimo zgłaszania w skardze obszernych zarzutów prawa procesowego, zasadniczo sprowadza się do wykładni norm prawa materialnego stanowiących podstawę zwolnienia Skarżącego ze służby. Stanowiska stron wywodzą bowiem odmienną interpretację i zastosowanie zapisu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm., dalej ustawa o Policji). W opinii Skarżącego warunkiem zastosowania ww. przepisu jest istnienie w obrocie prawnym ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej stwierdzającej niezdolność do służby. Zatem w dacie orzeczenia o zwolnieniu ze służby stanowisko komisji lekarskiej prawomocnie winno stwierdzać trwałą niezdolność do służby funkcjonariusza. Niespornie takich faktów w rozpoznawanej sprawie w dacie wydania rozkazu z dnia 19 listopada 2020 r. nie było. Organ nie neguje tego stanu rzeczy, wywodzi jednak, że datą, która ma ważące znaczenie w tej sprawie jest określony w treści rozkazu dzień zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W rozpoznawanej sprawie wyznaczony na 20 grudnia 2020 r., a zatem niewątpliwie po uprawomocnieniu się orzeczenia właściwej komisji lekarskiej. W sporze tym trzeba przyznać rację Skarżącemu. Jak wskazano, stan faktyczny nie jest w sprawie sporny. Rozkaz personalny zwalniający Stronę ze służby z dniem 20 grudnia 2020 r. został wydany w dniu 19 listopada 2020 r., kiedy orzeczenie D. Rejonowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia 28 października 2020 r. uznające Stronę za trwale niezdolnego do służby nie było jeszcze prawomocne. Obie strony sporu przyznają i wynika to także z akt sprawy, że stanowisko komisji lekarskiej Skarżący otrzymał w dniu 9 listopada 2020 r., a zatem termin na złożenie odwołania do komisji lekarskiej wyższego stopnia mijał z dniem 23 listopada 2020 r. Bezskuteczny upływ tego terminu skutkuje ostatecznością orzeczenia wydanego przez komisje lekarską I stopnia. Nie jest także sporne, że Strona nie skorzystała z instytucji przewidzianej w art. 127a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 235 ze zm., dalej k.p.a.) i nie zrzekła się prawa do wniesienia odwołania. Wspomniane okoliczności mają zasadnicze znaczenie, gdyż w tej sprawie podstawą zwolnienia Skarżącego ze służby był tylko i wyłącznie przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Wynika to z treści rozkazu z dnia 19 listopada 2020 r. Stosownie do brzmienia powołanego zapisu Policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Zasadnie obie strony sporu przywołują regulacje ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 398 ze zm., dalej ustawa o komisjach lekarskich). Po pierwsze regulując tryb postępowania przed komisjami lekarskimi wyznacza dwuinstancyjność postępowania, po drugie w sprawach nieuregulowanych nakazuje posiłkowanie się przepisami ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Przepis art. 4 ww. ustawy w zakresie w niej nieuregulowanym nakazuje stosowanie przepisów ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Uważna lektura ustawy o komisjach lekarskich, trybie orzekania przez te komisje - w tym także odwoławczym - prowadzi do wniosku, że nie reguluje ona kwestii wykonalności ww. orzeczeń. Zasadnie zatem organ odwoławczy, jak i Skarżący rozwiązania tej kwestii poszukują na gruncie ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Zagadnienie wykonalności orzeczeń wydanych w I instancji reguluje art. 130 k.p.a stanowiąc w § 1, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Nie ma zatem wątpliwości, że orzeczenie D. Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 28 października 2020 r. w dacie orzekania o zwolnieniu Skarżącego ze służby nie było ani ostateczne ani wykonalne. Tym samym nie mogło stanowić podstawy do wydania rozkazu personalnego, w tej dacie nie istniała bowiem przesłanka, na którą powołuje się ww. orzeczenie o zwolnieniu ze służby. Wada tkwiła w samym akcie, zatem błędne jest przekonanie organu odwoławczego, że wobec następczego uprawomocnienia się orzeczenia komisji lekarskiej I stopnia uchybienie organu nie miało wpływu na wynik sprawy. Otóż miało, gdyż do dnia uprawomocnia się tego orzeczenia nie istniała możliwość wydania spornego rozkazu wspartego na przesłance wynikającej z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Rację ma Skarżący wywodząc, że pogląd o niedopuszczalności wydania rozkazu na podstawie nieostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych. W sposób najbardziej klarowny zostało to przedstawione powoływanym w skardze orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2849/14 (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, dalej CBOSA). Zgodnie z wyartykułowaną tam tezą: "jedynie prawomocne orzeczenie komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby stanowi podstawę obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Nie można wszcząć z urzędu, a gdy takie zostało wszczęte, prowadzić postępowania o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1990 r. o Policji, gdy w stosunku do policjanta nie zostało wydane prawomocne orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające jego trwałą niezdolność do służby". Podobne stanowisko zostało wyrażone w innym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2020 r. sygn.. akt I OSK 4376/18 (dostępne w CBOSA): "Warunkiem zastosowania trybu, o jakim mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1990 r. o Policji, jest trwała niezdolność funkcjonariusza do służby stwierdzona przez komisję lekarską. Wydanie decyzji zwolnieniowej na omawianej podstawie jest zatem możliwe wówczas, gdy komisja lekarska wyda stosowne orzeczenie stwierdzające trwałą niezdolność policjanta do służby oraz gdy takie orzeczenie stanie się ostateczne". Przeprowadzona w rozważaniach Sądu wykładnia istotnych dla sprawy przepisów nie pozwala na akceptację poglądu wyrażanego w odpowiedzi na skargę, odnoszącego moment ostateczności orzeczenia komisji lekarskiej do daty zwolnienia ze służby. Jak wskazano istotne znaczenie ma data wydania rozkazu personalnego, gdyż podstawą materialną procedowania były okoliczności wskazane w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, a zatem orzeczenie trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Jest to warunek sine qua non wydania orzeczenia o zwolnieniu ze służby w tym trybie, bez jego zaistnienia takie procedowanie pozbawione jest w istocie podstawy, co musi skutkować wyeliminowaniem go z obrotu prawnego. W konsekwencji zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. będący jego konsekwencją. W sytuacji takiej jak zaistniała w niniejszej sprawie organ odwoławczy, dostrzegając wadliwość podjętego rozstrzygnięcia, winien uchylić orzeczenie wydane w I instancji, nie zaś utrzymywać je w mocy. Jak już dowiedziono błąd tkwił w wykładni przepisów prawa materialnego, co uchyla zarzuty skargi odnoszące się do niedostatków postępowania i dowolną ocenę zebranych w sprawie materiałów dowodowych. W tym zakresie Sąd nie podziela zgłaszanych przez Skarżącego zarzutów. Istotnie natomiast wadliwie powołano w treści zaskarżonej decyzji przepis art. 146 § 2 k.p.a., co z resztą dostrzegł sam organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. to uchylenie zaskarżonej decyzji z podanych na wstępie przyczyn czyni w istocie bezprzedmiotowym donoszenie się do argumentacji Strony. Skoro bowiem nie istniała podstawa do orzekania w tej sprawie tym bardzie brak podstaw do nadawania orzeczeniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Na marginesie jednak wskazać trzeba, że w tym względzie argumentacja organu odwoławczego nie budzi zastrzeżeń, co do zasady zwolnienie ze służby z uwagi na istnienie orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską mieści się w przesłankach ujętych w powołanym przepisie, przemawia za tym zarówno wzgląd na interes społeczny, który może być utożsamiany z interesem służby w Policji. Nie niweczy tego fakt, że w rozkazie personalnym wskazano odroczoną datę zwolnienia ze służby. Rygor ten bowiem pozostaje w mocy do czasu ostateczności orzeczenia, co może być rozłożone w czasie. Uznając, że zaskarżona decyzja i poprzedzający ją akt naruszają wskazane w rozważaniach Sądu przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 ww. ustawy orzekł o ich uchyleniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy.