I OSK 2849/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie NSA Irena Kamińska del. WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant asystent sędziego Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 415/14 w sprawie ze skargi T. D. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w sprawie o zwolnienie ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 415/14 oddalił skargę T.D. na decyzję Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w sprawie o zwolnienie ze służby w Policji. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że Komendant Powiatowy Policji w Siemiatyczach rozkazem personalnym nr [...], na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zwolnił mł. asp. T.D. z dniem 6 marca 2014 r. ze służby w Policji. Podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowiło orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Białymstoku z dnia [...] grudnia 2013 r. uznające T.D. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. W odwołaniu od powyższego rozkazu T.D. zarzucił naruszenie art. 41 ust.1 pkt 1 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie jako prawidłowe wadliwych ustaleń dokonanych przez Okręgową Komisję Lekarską co do prawomocności orzeczenia z dnia [...] grudnia 2013 r. Odwołujący się podniósł także, iż organ pierwszej instancji naruszył art. 43 ust.1 ustawy o Policji, poprzez niezastosowanie się do dwunastomiesięcznego okresu ochrony przed zwolnieniem z uwagi na zaprzestanie służby z tytułu choroby oraz naruszył przepisy proceduralne, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 61 § 1, 107 § 3 i 108 § 1 k.p.a. Podlaski Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Siemiatyczach z dnia [...] marca 2014 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wyjaśnił, że podstawę prawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wprawdzie otrzymał w dniu 24 stycznia 2014 r. orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Białymstoku z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] stwierdzające całkowitą niezdolność mł. asp. T.D. do służby i zaliczające go do trzeciej grupy inwalidów, tym niemniej w dniu [...] marca 2014 r. (tj. w dniu wydania zaskarżonego rozkazu) orzeczenie to nie było jeszcze prawomocne. W tych okolicznościach, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego, nie było podstawy prawnej do zwolnienia policjanta w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Konieczne zatem stało się uchylenie rozkazu z dnia [...] marca 2014 r. i umorzenie w całości postępowania pierwszej instancji. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, stanowiącego, iż zwolnienie policjanta ze służby nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby, organ odwoławczy stwierdził, że nie ma on w przedmiotowej sprawie zastosowania. Dla zastosowania dobrodziejstwa omawianej wyżej normy ochronnej musi bowiem zaistnieć faktyczne korzystanie przez policjanta ze zwolnienia lekarskiego. W analizowanej zaś sprawie policjant w 2013 r. w ogóle nie korzystał ze zwolnienia lekarskiego, a na Komisję Lekarską MSW w Białymstoku stanął w dniu 10 grudnia 2013 r. W tych okolicznościach uzasadniona była odmowa ochrony przewidzianej przepisem art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Na potwierdzenie powyższego stanowiska organ drugiej instancji powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stanowiące, iż ochrona przewidziana w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji służy wyłącznie policjantom, którzy od jakiegoś czasu nie pełnili służby z powodu choroby, a następnie komisja lekarska stwierdziła ich trwałą niezdolność do służby w Policji. Skargę na powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł T.D. wnosząc o uchylenie zaskarżonego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu rozkazowi pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie: 1) art. 41 ust.1 pkt 1 ustawy o Policji, poprzez oparcie decyzji o zwolnieniu ze służby na nieprawomocnym orzeczeniu komisji lekarskiej; 2) art. 43 ust.1 tej ustawy, poprzez przyjęcie, że zwolnienie ze służby policjanta w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy może nastąpić bez zastosowania art. 43 ust.1 ustawy o Policji, tj. przed upływem okresu ochronnego wynoszącego 12 miesięcy; 3) art. 108 k.p.a., polegające na nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pomimo braku zagrożenia dla ważnego interesu społecznego w wyniku braku jej natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż za zwolnieniem skarżącego ze służby nie może przemawiać interes społeczny, albowiem nie posiada on praw emerytalnych i na skutek wydanego rozkazu pozostaje bez środków do życia. W odpowiedzi na skargę Podlaski Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji, nie podzielając zarzutów skargi wskazał, iż podstawę prawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 41 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm. – dalej jako ustawa o Policji), który przewiduje, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby. Przepis ten sformułowany jest kategorycznie i nie daje przełożonemu możliwości uznaniowego potraktowania sprawy. W tych warunkach sądowa kontrola legalności decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego z policjantem ogranicza się do zbadania, czy istotnie kwestia stanu zdrowia i zdolności do służby, będąca podstawą jego zwolnienia, została rozstrzygnięta w formie prawomocnego orzeczenia o trwałej niezdolności funkcjonariusza do służby (tak m.in. NSA w wyroku z 15 grudnia 2011r. I OSK 882/11, publik. Lex nr 1134311). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku podkreślił, iż ocena stanu zdrowia funkcjonariusza Policji musi mieć formę prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby. W przedmiotowej zaś sprawie rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Siemiatyczach z dnia [...] marca 2014 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby został wydany w oparciu o orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Białymstoku nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. stwierdzające całkowitą niezdolność mł. asp. T.D. do służby i zaliczające go do trzeciej grupy inwalidów. W toku prowadzonego postępowania okazało się jednak, iż orzeczenie to w dniu wydania zaskarżonego rozkazu było jeszcze nieprawomocne. Potwierdzało to pismo Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Warszawie z dnia 11 marca 2014 r. W tych okolicznościach, skoro odpadła podstawowa przesłanka do zwolnienia skarżącego policjanta w trybie art. 41 ust.1 pkt 1 ustawy o Policji, organ odwoławczy zobligowany był uchylić rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Siemiatyczach z dnia [...] marca 2014 r. i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości. Takie też rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało wydane i Sąd rozpoznający sprawę w pierwszej instancji nie znalazł podstaw do jego podważenia. Analizując zarzuty skargi dotyczące w szczególności oparcia rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby na nieprawomocnym orzeczeniu lekarskim, Sąd stwierdził, iż to właśnie ta okoliczność stanowiła podstawę uchylenia rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby i umorzenia postępowania organu pierwszej instancji. Zatem za niezrozumiałe należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia zaskarżonym rozkazem interesu społecznego i pozostawienia skarżącego bez środków do życia. Słusznie bowiem podkreślił organ w odpowiedzi na skargę, iż na skutek uchylenia rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2014 r. skarżący funkcjonariusz nadal pozostaje w służbie i ma prawo korzystać z wszelkich przysługujących mu uprawnień finansowych. Uwzględniając powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie stwierdził, aby zaskarżony rozkaz personalny naruszał przepisy prawa materialnego. Nie doszło też do naruszenia przepisów procedury w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.). Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 415/14 stał się przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez T.D. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie zakwestionował wyrok w całości (błędnie przy tym zaskarżone orzeczenie nazwał postanowieniem) i zarzucił naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia (podstawy z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.), poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a., a tym samym sprzeczność rozstrzygnięcia z jej uzasadnieniem i brak merytorycznego rozpoznania sprawy, które w ocenie organu świadczą o niezasadności zwolnienia skarżącego ze służby oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji indywidualnej pomimo braku zagrożenia dla ważnego interesu społecznego w wyniku braku jej natychmiastowego wykonania. Autor skargi kasacyjnej podniósł również zarzut naruszenia prawa materialnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia (podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), poprzez błędną wykładnię art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, polegającą na przyjęciu, że zawiadomienie komisji lekarskiej, które nie stanowi decyzji administracyjnej było prawomocne w sytuacji, gdy termin do wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego nie zaczął biec, a także niezastosowanie art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, iż zwolnienie ze służby policjanta na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy może nastąpić przed upływem 12-to miesięcznego okresu ochronnego, wbrew wyraźnemu brzmieniu art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Z podanych względów skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym wg. norm przepisanych, 3) rozważenie możliwości podjęcia uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie poszerzonym, 4) prowadzenie rozprawy także pod nieobecność skarżącego lub jego pełnomocnika. Skarżący kasacyjnie nie zgadzając się z wyrokiem Sądu pierwszej instancji podniósł, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki podmiotowe i przedmiotowe bezprzedmiotowości postępowania z art. 105 § 1 k.p.a., bowiem istnieje strona postępowania jak i jego przedmiot w postaci zwolnienia z zawodowej służby wojskowej (powinno być w Policji). Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, więc zwolnienie ze służby nastąpiło. Umorzenie postępowania i to w sytuacji, gdy organy obu instancji twierdzą, iż nastąpiło ustalenie niezdolności do służby, powodowane jest dążeniem do niewypłacenia odszkodowania z tytułu bezprawnego zwolnienia ze służby. Czym innym jest bowiem bezprzedmiotowość sprawy, a bezzasadność zarzutów skutkująca de facto koniecznością utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. W niniejszej zaś sprawie, w ocenie skarżącego kasacyjnie, organ choć powołał się na bezzasadność zarzutów odwołania postępowanie jednak umorzył. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie podniósł także, iż gdyby nawet hipotetycznie przyjąć, że organ Policji wydając decyzję o zwolnieniu ze służby działał w oparciu o ustalenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Białymstoku, to zwolnienie ze służby skarżącego mogło nastąpić po upływie 12-to miesięcznego okresu ochronnego z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, tj. dopiero po dniu [...] grudnia 2014 r., nie zaś jak przyjął organ w dniu [...] grudnia 2013 r. Nadto za zwolnieniem skarżącego ze służby nie przemawiał interes społeczny albowiem skarżący nie nabył praw emerytalnych i zwolnienie policjanta ze służby pozbawia go środków do życia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Podlaski Wojewódzki Komendant Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu pisma procesowego organ podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres jego kontroli ograniczony jest wyłącznie do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), której przesłanki określa przepis art. 183 § 2 p.p.s.a. (patrz. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, publik. ONSAiWSA 2010/1/1). W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż wniosek skarżącego kasacyjnie o rozważenie możliwości podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w składzie poszerzonym nie został uzasadniony. Trudno zatem dociec, jakie w istocie zagadnienie prawne budzi poważne wątpliwości interpretacyjne autora skargi kasacyjnej. W świetle art. 187 § 1 p.p.s.a., jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu. W art. 187 § 1 p.p.s.a. chodzi więc o zagadnienie prawne o szczególnej doniosłości. Uwzględniając bowiem sens wyrazu "poważne", należy przyjąć, że w przepisie tym mowa jest tylko o takich zagadnieniach prawnych, których wyjaśnienie ma zasadnicze znaczenie przy rozstrzyganiu konkretnej sprawy (R. Hauser, A. Kabat, Uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w nowych regulacjach..., s. 33). W niniejszej zaś sprawie wątpliwości interpretacyjne przepisów powołanych w skardze kasacyjnej nie występują. Przechodząc do oceny zasadności zarzutu niewłaściwego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a., należy stwierdzić, iż zarzut ten ma nie usprawiedliwionych podstawy. Przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. obejmuje wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to najprawdopodobniej zapadłoby rozstrzygnięcie o innej treści. Można zatem zarzucić sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy sąd stwierdził naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. Jeśli zatem z wyroku wynika, jak w analizowanym przypadku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd pierwszej instancji normy prawnej. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, jej autor naruszenia art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a., a tym samym zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji sprzeczności rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem, upatruje w tym, że Podlaski Komendant Wojewódzki Policji bezpodstawnie umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Odnosząc się do tego zarzutu zaznaczyć należy, iż sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o Policji i obowiązującego w dacie orzekania rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. nr 79 poz. 349 ze zm.), o zdolności do służby orzekają komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w trybie dwuinstancyjnym. Zgodnie zaś z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Z powołanych przepisów wynika, iż jedynie prawomocne orzeczenie komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby stanowi podstawę obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Nie można zatem wszcząć z urzędu, a gdy takowe zostało wszczęte, prowadzić postępowania o zwolnienie policjanta ze służby na wskazanej podstawie prawnej w sytuacji, gdy w stosunku do policjanta nie zostało wydane prawomocne orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające jego trwałą niezdolność do służby. W takiej sytuacji nie ma faktycznego przedmiotu sprawy, który podlegałby rozpoznaniu i władczemu rozstrzygnięciu organu administracji publicznej. W analizowanym zaś przypadku nie jest sporne, iż w dacie orzekania przez Komendanta Powiatowego Policji w Siemiatyczach orzeczenie lekarskie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Białymstoku z dna [...] grudnia 2013 r. nr [...] r. stwierdzające całkowitą niezdolność mł. asp. T.D. do służby i zaliczenie go trzeciej grupy inwalidzkiej nie stało się ostateczne na skutek wniesienia przez policjanta odwołania, które nie zostało przez odwoławczą komisję lekarską rozpatrzone. Ustaleń w tym zakresie dokonał dopiero Podlaski Komendant Wojewódzki Policji w toku postępowania odwoławczego, co czyniło postępowanie w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby bezprzedmiotowym. Wobec tego odpowiadające prawu jest stanowisko Sądu pierwszej instancji przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego kasacyjnie wyroku, iż w niniejszej sprawie odpadła podstawowa przesłanka do zwolnienia skarżącego ze służby w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, organ zobligowany był uchylić rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Siemiatyczach z dnia [...] marca 2014 r. i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. umorzyć postępowanie w pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze nie sposób podzielić zarzutu skargi kasacyjnej mówiącego o niedostrzeżonym przez Sąd pierwszej instancji dysonansie pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem zaskarżonej decyzji Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji, albowiem rozbieżność w tym zakresie nie występuje. Jako całkowicie chybiony jawi się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji indywidualnej, pomimo braku zagrożenia dla ważnego interesu społecznego w wyniku jej natychmiastowego niewykonania. Autor skargi kasacyjnej zdaje się nie dostrzegać, iż organ odwoławczy nie mógł naruszyć art. 108 § 1 k.p.a. wydając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem tego przepisu nie stosował, lecz wskutek wydania swej decyzji usunął wszelkie wady prawne decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Siemiatyczach. Z tego samego powodu nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Przepis ten bowiem został prawidłowo zinterpretowany przez organ odwoławczy, czego wyrazem stało się uchylenie kwestionowanej przez stronę decyzji o zwolnieniu ze służby i umorzenie postępowania, jako wydanej w oparciu o nieprawomocne orzeczenie komisji lekarskiej, do czego w wystarczającym stopniu odniósł się Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Natomiast ma rację skarżący kasacyjnie twierdząc, iż Podlaski Komendant Wojewódzki Policji w uzasadnieniu swej decyzji przedstawił mylne rozumienie art. 43 ust. 1 ustawy o Policji przyjmując, iż dla zastosowania dyspozycji omawianej w tym przepisie normy ochronnej (zakazu zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby), musi zaistnieć faktyczne korzystanie przez policjanta ze zwolnienia lekarskiego. Wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 16/13 (publ. LEX nr 1477407) orzekł, iż przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji może mieć zastosowanie także do policjanta, który przed wydaniem przez komisję lekarską orzeczenia o trwałej niezdolności do służby nie zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby. W uzasadnieniu uchwały podał m.in., że: "Jeżeli policjant przed wydaniem orzeczenia o trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby, okres ochronny, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, rozpoczyna się od dnia zaprzestania służby z tego powodu, zaś w przypadku, gdy policjant nie zaprzestał służby przed wydaniem orzeczenia, okres ochronny rozpoczyna się od dnia, w którym policjant zaprzestał służby z powodu choroby stwierdzonej w orzeczeniu o trwałej niezdolności do służby". Jednakże zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku, bowiem powołany powyżej przepis prawa materialnego nie stanowił podstawy podjętego przez Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji rozstrzygnięcia o charakterze stricte procesowym. Wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzja organu odwoławczego, uchylająca zaskarżoną decyzję i umarzająca postępowanie przed organem pierwszej instancji, zapada wówczas, gdy postępowanie to było bezprzedmiotowe przed wydaniem zaskarżonej decyzji, czyli istniały podstawy jego umorzenia przez organ pierwszej instancji. W niniejszej zaś sprawie podstawy do umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji zaistniały, o czym wyżej, zaś nieuwzględnienie przez wskazany organ właściwej wykładni art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, nie wpływa na prawidłowość wydanej decyzji. Mogłoby to jedynie doprowadzić do stwierdzenia zaistnienia kolejnej przesłanki uzasadniającej wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a zatem jedynie wzmocnić argumentację przemawiającą za trafnością podjętego przez organ drugiej instancji rozstrzygnięcia. Wprawdzie w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji zabrakło odniesienia do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, niemniej nie miało to istotnego wpływu na prawidłowość dokonanej kontroli sądowej. Co do zasady bowiem, przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. wymaga ustosunkowania się do zarzutów przedstawionych w skardze, jednakże brak tego, jak również skoncentrowanie się tylko na kwestiach, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygniecie nie wpływają nie stanowi uchybień, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Sąd nie musi odnosić się do wszystkich zagadnień podniesionych w skardze, jeśli nie mają one istotnego znaczenia dla końcowego wyniku kontroli zaskarżonego aktu lub czynności (patrz postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 1810/10, publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.