IV SA/Wr 281/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2015 r sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], [...] w sprawie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego oddala skargę w całości. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej: Kolegium), po rozpatrzeniu wniosku Z. R. (dalej: skarżący) o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] stycznia 2012r. ([...]) utrzymującą w mocy – wydaną z upoważnienia Prezydenta W. decyzję Zastępcy Kierownika Działu Świadczeń Sekcję Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] listopada 2011r. (Nr [...]), wstrzymującą z dniem 1 listopada 2011r. wypłatę dodatku mieszkaniowego, na podstawie art. 149 § 3-4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: Kpa) odmówiło wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] stycznia 2012r. ([...]) W motywach uzasadnienia Kolegium wskazało, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji z dnia [...] listopada 2011r. (Nr [...]), wstrzymującej z dniem 1 listopada 2011r. wypłatę dodatku mieszkaniowego, decyzją z dnia [...] stycznia 2012r. ([...]), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej. Skarżący podaniem z dnia 30 października 2014 r., powołując się na art. 145 § 2 k.p.a., wystąpił, m.in., o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] stycznia 2012 r. ([...]). W treści tego podania wskazano, m in.:, (...) wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia zagrożenia dla życia i zdrowia mojego wywołanego wydanymi w sprawie decyzjami Organów Administracyjnych na których treść zdaniem skarżącego miało także wpływ dokonane przestępstwo, które nie może być zakończone wyrokiem, bowiem czyn ten nie podlega weryfikacji sądów karnych czy prokuratury. [...] Datą okoliczności będącej podstawą do wznowienia jest data złożenia wniosku o wznowienie, gdyż wznowienia postępowania domagam się przede wszystkim w trybie art. 145 § 2 k.p.a.. bowiem wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia mojego. Okoliczność ta wysnuta jest jedynie z subiektywnych odczuć skarżącego i nie podlega swobodnej ocenie organu administracyjnego ani sądu administracyjnego zobowiązując do wznowienia postępowania, jeżeli w sposób uzasadniony zwróci się o to skarżący. [...] Nie mam obowiązku okazywać dokumentów na okoliczność, która jest oczywista i nie powinna budzić wątpliwości oraz że dowody i okoliczności popełnienia przestępstwa znajdują się w posiadaniu organu administracyjnego i są znane mu z urzędu". Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje: Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3-4 k.p.a.). Organ winien odmówić wznowienia postępowania, gdy wznowienie nie jest możliwe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przyczyny podmiotowe to złożenie wniosku o wznowienie postępowania przez osobę niebędącą stroną, złożenie go przez osobę nieposiadającą zdolności do czynności prawnych bez udziału przedstawiciela ustawowego. Do przyczyn przedmiotowych zalicza się zaś złożenie przez stronę żądania wznowienia postępowania z uchybieniem terminu określonego w art. 145a § 2, art 145b § 2 albo art. 148 § 1 i 2 k.p.a., gdy sprawa nie była rozstrzygnięta w formie decyzji lub postanowienia zaskarżalnego, gdy decyzja nie była ostateczna (odpowiednio postanowienie), gdy podnoszono inne zarzuty niż określone w art. 145, art. 145a i art. 145b k.p.a. Odmowa wznowienia postępowania może również dojść wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń wnioskującego wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia, a treścią dotychczasowej decyzji. Innymi słowy, jeżeli da się z góry wykluczyć ten związek przyczynowy, dopuszczalną będzie odmowa wznowienia (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2005, VI SA/Wa 291/04, http://orzeczema.nsa.gov.pl). "[...] samo sformułowanie w skardze o wznowienie postępowania zarzutów w sposób odpowiadający ustawowo "określonym podstawom, które uzasadniają wznowienie postępowania, nie oznacza, że skarga opiera się na takiej podstawie i że postępowanie może zostać wznowione /Postanowienie SN z 26 marca 1999r. sygn. III AO 5/99 i US 14/2000 poz.564. Tym bardziej brak jest podstaw do wznowienia, jeżeli skarżący we wniosku o wznowienie postępowania powołał się tylko werbalnie na podstawy wznowienia wskazując jedynie art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 8 kpa. Nie wskazał natomiast konkretnej podstawy wznowienia określonej w tych przepisach. Nie wskazał żadnych nowych istotnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, które okazały się fałszywe w rozumieniu art.145§ 2 kpa. Nie wskazał też żadnych nowych istotnych okoliczności faktycznych łub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji ale nie były znane organowi, który ją wydał. Cały wniosek skarżącego składa się po prostu z obszernego przedstawienia przebiegu sprawy i zarzutów pod adresem organów. Zatem wszystkie podnoszone okoliczności były w dacie wydawania kwestionowanej decyzji znane skarżącemu a więc również z uwagi na treść art. 148 § 1 kpa nie mogły stanowić podstawy do wznowienia postępowania" - wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2005 r., IV SA/Wa 1002/05, http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Skarżący podał w sposób bardzo ogólny - w podaniu z dnia 30 października 2010 r. - iż domaga się wznowienia postępowania. Do podania z dnia 30 października 2014 r. nie załączono orzeczenia sądu lub innego organu, stwierdzającego popełnienie przestępstwa. W ww. podaniu sformułowano bezpodstawną tezę o przestępstwie, "które nie może być zakończone wyrokiem, bowiem czyn ten nie podlega weryfikacji sądów karnych czy prokuratury". Co warte zaznaczenia, obowiązkiem skarżącego było sprecyzowanie okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a w kontekście przesłanki, której mowa art 145 § 1 pkt 2 k.p.a. - przedstawienie orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodu/popełnienie przestępstwa, czego tenże nie uczynił. Nie rzeczą organu administracji przeprowadzanie dowodu w postaci orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego popełnienie przestępstwa we własnym zakresie. Skarżący mimo nawiązania do ustawowej przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, nie wykazał jej i w istocie nie uzasadnił wniosku o wznowienie postępowania. Określenie podstaw wznowienia poprzez wskazanie poszczególnych punktów art. 145 § 1 k.p.a., bez skonkretyzowania podstaw wznowienia postępowania, nie oznacza, że wniosek opiera się na takich podstawach i że postępowanie może zostać wznowione. Za skonkretyzowanie owych przesłanek nie można uznać - w analizowanym przypadku - twierdzenia o spowodowaniu "niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia" skarżącego abstrahując od jego prawdziwości. Administrowany nie przytoczył ani jednej okoliczności, która pozostawałaby rzeczywiście w związku ze wskazaną przez niego przesłanką wznowieniową. Zauważyć jeszcze należy, że by mówić w ogóle o podejrzeniu popełnienia przestępstwa Z. R. powinien wskazać bezprawne działanie konkretnego sprawcy lub sprawców. W analizowanym przypadku brak podstaw do poczynienia konstatacji o oczywistości popełnienia przestępstwa (art. 145 § 2 k.p.a.). Co istotne, subiektywne odczucia skarżącego że popełniono przestępstwo nawet w najmniejszym stopniu nie uzasadnia stwierdzenia, iż rzeczywiście doszło do jego popełnienia. Subiektywne przeświadczenie skarżącego, że zostało popełnione przestępstwo nie jest wystarczającą przesłanką dla wznowienia postępowania. Poczucie krzywdy jaką miałyby mu wyrządzić organy administracji swoimi rozstrzygnięciami także nie uzasadnia wznowienia postępowania administracyjnego. Stwierdzenie Strony, że "dowody i okoliczności popełnienia przestępstwa znajdują się w posiadaniu organu administracyjnego i są znane mu z urzędu" jest nieprawdziwe. Ocena zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie - w świetle okoliczności - jest bezprzedmiotowa i niecelowa. Skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r. [...] mops [...] Kolegium, na podstawie art. 138§1 pkt 1 w związku z art. 144, art. 127 § 1 i art. 149§1 Kpa utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2014r. ([...]). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 27 stycznia 2015 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie spraw, w których Kolegium wydało m.in. postanowienia z dnia [...] grudnia 2014 r. – [...], [...], [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał : "Nie zgadzam się z doręczonymi mi postanowieniami. W mojej ocenie o odmowa jest bezzasadna i szczegółowo to opisałem w poprzednich pismach. Wskażę tylko na najnowszy nabytek jakim jest postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Sędziego Wiesława Morysa z 13 stycznia 2015 o sygn. I OZ 1214/14, którym uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wskazując, i naruszenie ekonomii w postępowaniu administracyjnosądowym jest okolicznością na uchylenie postanowienia." Nadto zdaniem strony, w wydaniu kwestionowanej decyzji z dnia brat udział członek Kolegium, który winien zostać wyłączony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje: W postanowieniu z dnia [...] grudnia 2014 r. Kolegium wyczerpująco opisało okoliczności faktyczne, które poprzedził jego wydanie. Szczegółowo wyjaśniło również okoliczności prawne, które zdecydowały o podjęciu rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia postępowania. Orzekając w przedmiotowej sprawie - w ramach rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - Kolegium przede wszystkim zważyło, że wnioskodawca nie przedstawił żadnych okoliczności faktycznych lub prawnych, które by mogły prowadzić do podjęcia innego rozstrzygnięcia, niż zawarte w postanowieniu Kolegium z dnia [...] grudnia 2014 r. ([...]). W szczególności w żadnym normalnym związku prawnym czy faktycznym nie pozostaje ze sprawą wznowienia postępowania powoływane we wniosku orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy można jedynie powtórzyć podstawowe elementy uzasadnienia kwestionowanego postanowienia Kolegium z dnia [...] grudnia 2014 r. ([...]), które obecny skład orzekający w pełni podziela. Skarżący podaniem z dnia 30 października 2014 r., powołując art. 145 § 2 k.p.a., wystąpił o wznowienia postępowanie administracyjnego m. in. w sprawie zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] stycznia 2012 r. ([...]). Skarżący uzasadniając wniosek argumentował: "wznowienia postępowania domagam się w głównej mierze w trybie art. 145 § 2 k.p.a., gdyż wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia zagrożenia dla życia i zdrowia mojego wywołanego wydanymi w sprawie decyzjami Organów Administracyjnych, na których treść zdaniem skarżącego miało także wpływ dokonane przestępstwo, które nie może jednak być zakończone wyrokiem, bowiem czyn ten nie podlega weryfikacji sądów karnych czy prokuratury. (...) Datą okoliczności będącej podstawą do wznowienia jest data złożenia wniosku o wznowienie, gdyż wznowienia postępowania domagam się przede wszystkim w trybie art. 145 § 1 k.p.a., bowiem wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia mojego". Za poprzednio orzekającym składem stwierdzić trzeba, złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego nie skutkuje samo przez się wznowieniem postępowania. Wniosek taki podlega wstępnej ocenie w kategoriach przedmiotowej i podmiotowej dopuszczalności wznowienia oraz zachowania ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Niedopuszczalność wznowienia musi prowadzić do wydania postanowienia odmownego (art. 149 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Warunkiem skuteczności podania o wznowienie postępowania jest zachowanie opisanego terminu, przy czym ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na wnioskującym [por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 października 1998 r. (III SA 2802/97, LEX nr 34954) oraz z dnia 19 maja 2000 r. (I SA/Wr 1038/97, LEX nr 43046); podobnie w literaturze przedmiotu: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004 r., str. 656 - 657], Ustalenie daty powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania oraz daty złożenia podania o wznowienie postępowania mają fundamentalne znaczenie dla ustalenia zachowania terminu do wniesienia podania, o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Nie ulega przy tym wątpliwości, że aby termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania rozpoczął bieg, okoliczność wskazywana jako podstawa wznowienia postępowania, musi uprzednio zaistnieć. W przeciwnym razie wszczęcie i prowadzenie postępowania wznowionego z przyczyn przedmiotowych będzie niedopuszczalna Nie jest istotne, w jaki sposób strona uzyska wiedzę o przesłance wznowienia, niemniej jednak przepis art. 148 § 2 k.p.a. wymaga, aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji o jej zaistnieniu. Brak ustalenia okoliczności zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest naruszeniem, które może mieć wpływ na wynik sprawy [por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r., II OSK 2721/13 (LEX nr 1394988)]. Z. R. nie wyjaśnił, kiedy i w jakich okolicznościach dowiedział się o podstawach wznowienia postępowania, nie podał też okoliczności uzasadniających zachowanie terminu do jego wniesienia. W podaniu z dnia 30 października 2014 r. wskazał, że "datą okoliczności będącej podstawą do wznowienia jest data złożenia wniosku o wznowienie". Mając na uwadze, że w art. 148 § 1 k.p.a. jest mowa o biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności Stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a więc o dacie powzięcia przez nią wiadomości o jej istnieniu, bezzasadnym jest wskazywanie przez skarżącego jako daty dowiedzenia się o przesłankach wznowienia postępowania, dnia złożenia wniosku w tej sprawie. Stwierdzić zatem należy, że wnioskodawca nie wyjaśnił, kiedy dowiedział się o ewentualnych okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania. Już tylko z tej przyczyny niedopuszczalnym jest wznowienia postępowania w opisanej sprawie. Skarżący nie wskazał też normatywnie określonych okoliczności mających stanowić podstawę wznowienia postępowania. Wnosząc o wznowienie postępowania strona zobowiązana jest jednoznacznie wskazać choćby jedną przyczynę wznowienia, spośród wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., a także przedłożyć dowody potwierdzające wskazywaną przyczynę. Nie wystarczy gołosłowne powołanie się jedynie na treść ww. przepisów [por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2011r. (II OSK 2598/10). Brak jest jakichkolwiek postaw do stosowania, celem wznowienia postępowania, wskazywanego przez Z. R. przepisu art. 145 § 2 k.p.a., w jego finalnej części. Zgodnie z tym unormowaniem, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Wnioskując o wznowienie postępowania skarżący nie powołał, ze stosownym uzasadnieniem, popartym dowodowo, okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. (sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa). Po drugie - co już zaznaczono - przepis art. 145 § 2 k.p.a. nie daje podstawy do wznowienia postępowania "bowiem wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia". Co do zasady sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Przepis art. 145 § 2 k.p.a. stanowi wyjątek od tej zasady. Do jego zastosowania konieczne jest łączne wystąpienie obu przesłanek, tj. oczywistość fałszu lub przestępstwa oraz niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody [por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 września 1999 r. (IV SA 925/97, LEX nr 48239) oraz z dnia z dnia 18 lipca 2013 r. (II OSK 678/12, LEX nr 1374799)]. Wobec wyżej powiedzianego, wznowienie postępowania w opisanej we wstępie sprawie z wniosku skarżący było niedopuszczalne, co musiało skutkować odmową wznowienia, stosownie do art. 149 § 3 k.p.a. Odnosząc się natomiast do pozostałych kwestii wskazywanych we wniosku to wyjaśnić trzeba, że wbrew twierdzeniu skarżącego w sprawie nie zachodzą okoliczności wyłączenia pracownika Kolegium. W szczególności nie zachodzą przesłanki o jakich mowa w art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. Żaden bowiem z członków Kolegium nie pozostaje ze skarżącym w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa i obowiązki, co oznacza, że nie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. W skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o stwierdzenie słusznego interesu strony do zmiany orzeczeń w trybie art. 145 i 154 kpa. W sprawach o których mowa w punkcie 1 i 2 skargi (...) . Ponadto skarżący wniósł o zwolnienie z kosztów sądowych ze względu na ciężką sytuację bytową i materialną, brak pracy, i dochodów oraz jakichkolwiek pomocy z MOPS i od innych osób trzecich. W uzasadnieniu skargi podniósł, że "wyrażam swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia i uważam, że organy kierują się dowolnością w rozstrzygnięciach orzekając za każdym razem w inny sposób w zależności od tego, jak im wygodniej w danej chwili". Wojewódzki Sąd Administracyjne zważył co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji postanowienia, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego orzeczenia. Działając na granicach kompetencji wynikających z art. 1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647) w związku z art. 3§2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten uniemożliwia sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że uchylenie postanowienia, względnie stwierdzenia jego nieważności, przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 p.p.s.a.) ,a taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2015r. NR [...] mops [...] utrzymujące w mocy postanowienie Kolegium z dnia [...] grudnia 2014r. Nr [...] o odmowie wznowienia postanowienia, zakończonego decyzją tegoż organu z dnia [...] stycznia 2012r. Nr SKO [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2011r. Nr [...] wstrzymującą z dniem 1 listopada 2011r. wypłatę dodatku mieszkaniowego. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko Kolegium nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia bowiem nie narusza ona prawa, co oznacza, że skarga nie może być uwzględniona. W sprawie zakończoną decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli w sprawie zaszła jedna z okoliczności wymienionych przez ustawodawcę w pkt 1-8 art. 145 k.p.a. Wnosząc o wznowienie postępowania strona zobowiązana jest jednoznacznie wskazać w oparciu, o które z przesłanek wymienionych w art. 145§1 Kpa domaga się wznowienia postępowania a także winna przedłożyć dowody potwierdzające wskazywane przesłanki. Skarżący w piśmie z dnia 30 października 2014r. powołując się na art. 145 §2 Kpa zawarł żądanie wznowienia postępowania " w sprawie zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] stycznia 2012r. ([...]). W treści tego podania wskazał, m.in.: ((...)( wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia zagrożenia oraz życia i zdrowia mojego wywołanego wydanymi w sprawie decyzjami Organów Administracyjnych, na których treść zdaniem skarżącego miało także wpływ dokonane przestępstwo, które nie może być zakończone wyrokiem, bowiem czyn ten nie podlega weryfikacji sądów karnych czy prokuratury ( ...). Datę okoliczności będącej podstawą do wznowienia jest data złożenia wniosku o wznowienie, gdyż wznowienie postępowania domagałem się przede wszystkim w trybie art. 145§2 Kpa. Bowiem wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia mojego. Okoliczność ta wysnuta jest jedynie z subiektywnych odczuć skarżącego i nie podlega swobodnej ocenie organu administracyjnego ani sądu administracyjnego zobowiązując do wznowienia postępowania, jeżeli w sposób uzasadniony zwróci się o to skarżący. (...). Nie ma obowiązku okazywać dokumentów na okoliczność, która jest oczywista i nie powinna budzić wątpliwości oraz że dowody i okoliczności popełnienia przestępstwa znajdują się w posiadaniu organu administracyjnego i są znane mu z urzędu. Zogodzić się należy ze stwierdzeniem Kolegium, że skarżący, mimo nawiązania do ustawowych przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego nie wykazał ich w istocie i nie uzasadnił wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący nie wyjaśnił nadto kiedy i w jakich okolicznościach dowiedział się o podstawach wznowienia, nie podał też okoliczności uzasadniających zachowanie terminu do jego wniesienia. Trafnie twierdzi Kolegium, że skarżący błędnie interpretuje przepis art. 145§2 Kpa. Zgodnie bowiem z tym przepisem, z przyczyn określonych w §1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Przepis ten – wbrew wykładni dokonanej przez skarżącego – nie obliguje organu administracyjnego do wznowienia postępowania co do zasady sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa musi być potwierdzone orzeczeniem Sądu lub innego organu. Przepis art. 145§2 kpa stanowi wyjątek od tej zasady . Zgodnie z tym przepisem, z przyczyn określonych w §1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodów lub popełnienia przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Do zastosowania tego przepisu konieczne jest zatem łączne udostępnienie obu przesłanek tj. oczywistość fałszu lub popełnienia przestępstwa oraz niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Zważyć przy tym należy, że pojęcie przestępstwa należy interpretować w takim znaczeniu jakie nadaje mu prawo karne (patrz. Komentarz do k.p.a. prof. B. Adamiak, prof. J. Borkowski Wydawnictwo C.H. Beck. Warszawa 2005, str. 640). W niniejszej sprawie skarżący nie legitymuje się orzeczeniem sądu lub organu stwierdzającym fakt popełnienia przestępstwa. Skarżący nie wskazał na przestępstwo organu w znaczeniu przyjętym przez kodeks karny i oczywiście brak jest podstawy do takiego stwierdzenia, aby zaistniało przestępstwo jest również okoliczności wymienionych w tym przepisie- zagrożenia dla życia i zdrowia, jak i nie zaistniało również szkodą dla interesu społecznego. Stąd podziela stanowisko organu, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wyłącznie pracownika Kolegium w świetle art. 24 §1 pkt 1 kpa. Uwzględniając powyższe stwierdzenie należy, że kontrolą zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, nie wykazała by orzeczenie to zostało wydane z naruszeniem przepisów, o których stanowi art. 145§1 p.p.s.a.. W tej sytuacji skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.