IV SA/Wr 283/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca), , Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę w całości. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] stycznia 2015r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 70b ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), w związku z § 10 ust.5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2010 r. Nr 244, poz. 1626), po rozpatrzeniu odwołania A. G. od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] grudnia 2014r., Nr [...] odmawiającej przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika P. T., Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie oparte zostało na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych: Wnioskiem złożonym w dniu 28 października 2014 r. A. G., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A, wystąpił o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika P. T. w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych. Do wniosku załączono między innymi: umowę o pracę z dnia 1 września 2011 r., zawartą w celu przygotowania zawodowego wraz z aneksem z dnia 8 listopada 2011 r., świadectwo ukończenia przez P. T. Zasadniczej Szkoły Zawodowej oraz świadectwo czeladnicze z dnia 8 września 2014 r., zaświadczenie z dnia 8 września 2014 r. o ukończeniu przez P. T. nauki zawodu, dyplom A. G. z dnia 12 lipca 2006 r. potwierdzający tytuł inżyniera w zawodzie Zarządzanie i Marketing, dwa zaświadczenia o ukończeniu przez A. G. kursu pedagogicznego, wymaganego od instruktorów praktycznej nauki zawodu oraz umowę o pracę, zawartą w dniu 1 lipca 1999 r. z L. C., a także dyplom mistrza L. C. w zawodzie kierowca mechanik pojazdów samochodowych. Powołaną we wstępie decyzją organ pierwszej instancji odmówił skarżącemu przyznania dofinansowania kosztów kształcenia, wskazując w uzasadnieniu, że pracodawca (który był instruktorem praktycznej nauki zawodu) nie posiada tytułu mistrza w zawodzie, którego nauczał lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu nauczanego. W odwołaniu od tej decyzji A. G., wnosząc o zmianę decyzji organu pierwszej instancji i przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia zarzucił, że wbrew stanowisku organu, posiada uprawnienia zawodowe, potwierdzone dyplomem wydanym przez Akademię [...] we W., a także uprawnienia pedagogiczne, potwierdzone zaświadczeniem z dnia 25 maja 2006 r. do prowadzenia praktycznej nauki zawodu. Zarzucił także, że w zakwestionowanej decyzji organ pierwszej instancji powołał podstawę prawną, która z dniem 1 stycznia 2011 r. utraciła moc prawną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, powołało się m. innymi na przepis art. art. 70b ust.1 w/w ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty, zgodnie z którym: pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania; 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Kolegium podkreśliło, że w rozpatrywanej sprawie pracodawca – A. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A, zawarł w dniu 1 września 2011r. umowę o pracę z młodocianym pracownikiem – P. T., w celu przygotowania zawodowego. Umowę tę zawarto na okres 36 miesięcy. Przygotowanie zawodowe P. T. prowadził A. G. (umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego z dnia 1 września 2011 r., pkt 11.1). Przedmiotem przygotowania zawodowego była nauka zawodu "mechanik samochodowy". Młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i w dniu 8 września 2014 r. zdał egzamin potwierdzający nabycie kwalifikacji zawodowych w zawodzie mechanika pojazdów samochodowych ([...]). W tym zakresie przedłożono zaświadczenie z dnia 8 września 2014 r., nr [...], o ukończeniu nauki zawodu. Kolegium stwierdziło, że odrębne przepisy, powołane w art. 70b ust. 1 w/w ustawy - jak słusznie podkreślono w odwołaniu, zawarte zostały w ww. rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (dalej jako rozporządzenie). Przywołując przepis przepisu § 10 ust.1 w/w rozporządzenia, Kolegium stwierdziło, że instruktor praktycznej nauki zawodu – A. G., posiada kwalifikacje pedagogiczne wymagane od instruktora praktycznej nauki zawodu (zaświadczenie z dnia 30 maja 2006 r., nr [...] oraz zaświadczenie z dnia 25 maja 2006 r., nr [...]). Wniosek o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia został złożony w dniu 28 października 2014 r., tj. w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia nauki zawodu młodocianego pracownika P. T. (8 września 2014 r.). Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie są – zdaniem Kolegium, uprawnienia zawodowe A. G. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Kolegium przywołując treść przepisu § 10 ust.4 oraz § 10 ust. 5 w/w rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu, stwierdziło, że instruktor praktycznej nauki zawodu – A. G., dla udokumentowania swoich kwalifikacji zawodowych przedstawił dyplom inżyniera na kierunku Zarządzanie i Marketing, uzyskany w Akademii [...] we W. z dnia 12 lipca 2006 r. Zdaniem Kolegium, specjalność ta nie jest odpowiednia dla nauki zawodu "mechanik pojazdów samochodowych". W tych okolicznościach warunkiem posiadania niezbędnych kwalifikacji zawodowych przez A. G. jest – zdaniem Kolegium, co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie "mechanik pojazdów samochodowych". Do wniosku skarżący nie przedłożył natomiast dokumentów potwierdzających taki staż pracy. Ustalono natomiast, że A. G. od dnia 1 lutego 1992 r. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "A". W ocenie Kolegium, dokumenty załączone do wniosku nie potwierdzają wystarczających kwalifikacji zawodowych (odpowiedniego, sześcioletniego stażu pracy) A. G. w zawodzie "mechanik pojazdów samochodowych". Wprawdzie do wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia dołączono dyplom mistrzowski L. C., zatrudnionego na podstawie umowy o pracę u A. G., z którego wynika, że L. C. posiada tytuł mistrza w zawodzie kierowca mechanik pojazdów samochodowych, tym niemniej na podstawie okoliczności, że jeden z pracowników pracodawcy ubiegającego się o dofinansowanie kosztów kształcenia posiada dyplom mistrzowski nie można – zdaniem Kolegium przyjąć, że zostały spełnione warunki do przyznania dofinansowania, bowiem z akt nie wynika by L. C. posiadał wymagane kwalifikacje pedagogiczne a przede wszystkim nic nie wskazuje na to, że to on prowadził naukę zawodu (zresztą nie twierdzi tak nawet sam Wnioskodawca). Ponadto z umowy między pracodawcą a młodocianym pracownikiem jednoznacznie wynika, że przygotowanie zawodowe odbywało się pod nadzorem A. G. Podsumowując tę kwestię Kolegium stwierdziło, że dokumenty przedłożone do wniosku z dnia 27 października 2014 r. (złożonego w dniu 28 października 2014 r.) nie potwierdzają, aby instruktor praktycznej nauki zawodu – A. G., posiadał odpowiednie kwalifikacje zawodowe do prowadzenia nauki zawodu "mechanik pojazdów samochodowych". W tych okolicznościach nie można było przyznać dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika P. T. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium przyznało, że organ pierwszej instancji powołał w uzasadnieniu faktycznym decyzji błędną podstawę prawną, tj.rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, które w dacie podjęcia rozstrzygnięcie nie obowiązywało. Niemniej jednak treść powołanego przepisu odpowiada swoim brzmieniem przepisowi, który na gruncie rozpatrywanej sprawy ma aktualnie zastosowanie. Kolegium zwróciło także uwagę na niepełność uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego rozstrzygnięcia, które niewątpliwie stanowią o niekompletności zakwestionowanej decyzji, jednakże wady te nie mogą zdaniem Kolegium stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, P. T., bowiem wnioskodawca nie wykazał stosownymi dowodami, że posiada odpowiednie doświadczenie zawodowe w zawodzie "mechanik pojazdów samochodowych", natomiast uchybienia zawarte w decyzji organu I instancji nie stanowią podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W tych okolicznościach Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję, skarżący wniósł o jej uchylenie, zarzucając: • naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 70b ust.1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty w związku z § 10 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, poprzez ich błędną wykładnię efektem czego było uznanie, że skarżący nie posiada wymaganych kwalifikacji do prowadzenia przygotowania zawodowego pracowników młodocianych w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych; • naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 7 i 77 i 80 k.p.a., poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz brak dokonania przez organ wyczerpującej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego, przede wszystkim w zakresie ustalenia czy skarżący posiadał wymagany staż pracy w zawodzie "mechanik pojazdów samochodowych"- prowadząc od 1992 roku warsztat samochodowy, a w konsekwencji nie zgromadzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, który miał istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca podkreśliła, że wbrew twierdzeniom organu, przedłożone do wniosku o udzielenie przedmiotowej pomocy dokumenty potwierdzają w myśl § 10 ust. 5 pkt 4 w/w rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, wymagane kwalifikacje niezbędne do prowadzenia przygotowania zawodowego pracowników młodocianych w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych. Pozostałe warunki, spełnione przez skarżącego, nie pozostają sporne. W dalszej części skargi, skarżący przywołując treść przepisu § 10 ust. 5 w/w rozporządzenia, podkreślił, że warsztat samochodowy prowadzi od 1992 roku, co potwierdza spełnienie – w Jego ocenie, przesłanki posiadania 6-letniego stażu pracy w zawodzie "mechanik pojazdów samochodowych", gdy tymczasem organ II instancji poprzestał jedynie na "ustaleniu", że skarżący prowadzi od 1 lutego 1992r. działalność gospodarczą po nazwą "A", pomijając w swojej ocenie przedłożone dokumenty potwierdzające prowadzenia działalności gospodarczej w wymaganym przedmiotowo zakresie, nie przeprowadzając w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Powyższe potwierdza także okoliczność zatrudniania przez skarżącego, w prowadzonym warsztacie samochodowym od 1 lipca 1999r. L. C. na stanowisku mechanika pojazdów samochodowych, który w tym zawodzie posiada dyplom mistrza. Nie można zatem – zdaniem skarżącego uznać za prawidłowe twierdzenia organu II instancji o nieposiadaniu odpowiednich kwalifikacji zawodowych do prowadzenia nauki zawodu "mechanik pojazdów samochodowych" przez skarżącego. W ocenie skarżącego, niewątpliwie spełnia On warunki do dofinansowania kształcenia młodocianego pracownika określone w art. 70b ust. 1 w/w ustawy oraz warunki do przyznania pomocy de minimis, o której mowa w art. 70b ust. 11 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Mając powyższe na względzie skarga niniejsza jest - zdaniem skarżącego konieczna i uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podkreślając, że w okolicznościach niniejszej sprawy, warunkiem posiadania niezbędnych kwalifikacji zawodowych przez A. G. jest co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie "mechanik pojazdów samochodowych". Do wniosku strona nie przedłożyła dokumentów potwierdzających taki staż pracy, ustalono natomiast, że A. G. od 1 lutego 1992 r. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą "A". Wobec braku inicjatywy dowodowej skarżącego, zarówno na etapie postępowania przed organem pierwszej, jak i przed Kolegium, a także przy skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwestię tę należy zdaniem Kolegium ocenić na podstawie danych wykazanych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej [www.firma.gov.pl]. Jak wynika z aktualnej bazy danych CEIDG, A (Regon [...],[...]) rozpoczęła wykonywanie działalności gospodarczej w dniu 1 lutego 1992 r. Aktualnie, przeważająca działalność gospodarcza to transport drogowy towarów (49.41.Z). W bazie CEIDG wskazano również inną działalność gospodarczą: wydobywanie żwiru i piasku; wydobywanie gliny i kaolinu (8.12.Z), pozostałe górnictwo i wydobywanie, gdzie indziej niesklasyfikowane (8.99.Z), działalność usługowa wspomagająca pozostałe górnictwo i wydobywanie (9.90.Z), obróbka i usuwanie odpadów innych niż niebezpieczne (38.21.Z), działalność związana z rekultywacją i pozostała działalność usługowa związana z gospodarką odpadami (39.00.Z), roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych (41.20.Z), roboty związane z budową mostów i tuneli (42.13.Z), roboty związane z budową rurociągów przesyłowych i sieci rozdzielczych (42.21.Z), roboty związane z budową obiektów inżynierii wodnej (42.91.Z), roboty związane z budową pozostałych obiektów inżynierii lądowej i wodnej, gdzie indziej niesklasyfikowane (42.99.Z), przygotowanie terenu pod budowę (43.12.Z), wykonywanie wykopów i wierceń geologiczno- inżynierskich (43.13.Z), wykonywanie instalacji wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych (43.22.Z), wykonywanie pozostałych instalacji budowlanych (43.29.Z), wykonywanie konstrukcji i pokryć dachowych (43.91.Z), konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (45.20.Z), sprzedaż hurtowa drewna, materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego (46.73.Z), sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana (46.90.Z), kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek (68.10.Z), wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (68.20.Z) oraz wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń budowlanych (77.32.Z). Kierując się aktualnym wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej można by – podkreśliło Kolegium, wnioskować, że od 1992 r. przedmiotem działalności tej firmy jest między innymi konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (45.20.Z). Jednakże Kolegium opierając się na historii wpisów w CEIDG ustaliło, że w pierwotnym zgłoszeniu z dnia 1 lutego 1992 r. przedsiębiorca nie wykazał takiego przedmiotu działalności gospodarczej, lecz dodał go dopiero w dniu 7 grudnia 2012 r., zatem po tej to dopiero dacie mógł nabywać doświadczenie zawodowe w zawodzie "mechanik pojazdów samochodowych", którego nauczał. Ponieważ umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego została zawarta z młodocianym P. T. w dniu 1 września 2011 r. i trwała do 26 lipca 2013 r., to bezspornym jest – zdaniem Kolegium, że skarżący w okresie tym nie posiadał doświadczenia zawodowego w nauczanym zawodzie, nie zostały zatem spełnione przesłanki do przyznania dofinansowania kosztów kształcenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647), w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270/, Sąd jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności, przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 p.p.s.a./. Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie. Niewątpliwe jest w sprawie, że materialną podstawę prawną ubiegania się przez pracodawcę o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika w zakresie nauki zawodu jest przepis art. 70b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Zgodnie z jego regulacją, dofinansowanie kosztów kształcenia przysługuje pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego jeżeli: pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (ust. 1 pkt 1), a młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1 (ust. 1 pkt 2). Powyższa regulacja pozwala zatem na stwierdzenie, że ustawodawca uzależnił powstanie uprawnienia do przedmiotowego dofinansowania od łącznego spełnienia trzech przesłanek, tj. zawarcia z młodocianym pracownikiem umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, posiadania przez pracodawcę lub osobę prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy, czy też osobę zatrudnioną u pracodawcy kwalifikacji wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych oraz ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy i zdania wymaganego przepisami prawa egzaminu. W myśl zaś ust. 6 cyt. przepisu, dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust.1. Natomiast zgodnie z ust.7 tegoż przepisu, dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Do wniosku należy dołączyć kopie: 1) dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1; 2) umowy o pracę z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania zawodowego; 3) dyplomu, świadectwa lub zaświadczenia potwierdzającego spełnienie warunku określonego w ust. 1 pkt 2. W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest fakt, że skarżący A. G., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A, zawarł w dniu 1 września 2011 r. umowę o pracę z młodocianym pracownikiem P. T., w celu przygotowania zawodowego na okres 36 miesięcy. Przedmiotem przygotowania zawodowego była nauka zawodu "mechanik pojazdów samochodowych". Z akt sprawy wynika także, że praktyczna nauka zawodu "mechanik pojazdów samochodowych", młodocianego pracownika P. T. - trwała w w/w firmie A. G. do 26 lipca 2013 r. (tj. 22 miesiące), a nie jak wcześniej zakładano w umowie 36 miesięcy (k.11 akt administracyjnych - świadectwo pracy z dnia 26 lipca 2013 r., (k.8 akt administracyjnych - zaświadczenie Nr [...] o ukończeniu nauki zawodu z dnia 8 września 2014 r.). Począwszy bowiem od 1 sierpnia 2013r. do 5 września 2014 r. praktyczna nauka zawodu w/w odbywała się u innego pracodawcy (k.8 akt administracyjnych - zaświadczenie Nr [...] o ukończeniu nauki zawodu z dnia 8 września 2014 r.). Niesporne jest także, że w/w młodociany pracownik ukończył naukę zawodu, zdając egzamin potwierdzający nabycie kwalifikacji zawodowych w zawodzie mechanika pojazdów samochodowych (k.10 akt administracyjnych – świadectwo czeladnicze z dnia 8 września 2014r., Nr [...]). Bezsprzecznie zatem skarżący spełnił dwie z wymaganych przesłanek przyznania dofinansowania. Elementem sporu, jak trafnie zauważyło Kolegium jest kwestia, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa skarżący, jako prowadzący przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika, spełnił trzecią z wymaganych przesłanek przyznania dofinansowania, w postaci posiadania wymaganych kwalifikacji do prowadzenia takiego przygotowania zawodowego. Dokonując oceny w tym zakresie, Sąd uznał, iż prawidłowe jest stanowisko organu, bowiem słusznie przyjęto, że skarżący nie spełnił wskazanej wyżej przesłanki, co czyniło niemożliwym zrealizowanie jego wniosku poprzez przyznanie skarżącemu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Kolegium, że wykazanie kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych spoczywa na pracodawcy, który wnioskując o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia winien do podania dołączyć wszystkie dokumenty potwierdzające spełnienie przesłanek określonych w art. 70b ust.1 omawianej ustawy. Stanowisko to zbieżne jest z przyjętym w orzecznictwie poglądem, zgodnie, z którym to wnioskodawca, niezależnie od przesłanki określonej w art. 70b ust. 1 pkt 2 w/w ustawy, ma wykazać posiadanie przez instruktora wymaganych kwalifikacji, wymaganych przepisami odrębnymi. Z powyższego przepisu nie wynika nadto, aby chodziło o jakąkolwiek część okresu przygotowania zawodowego lub o jakikolwiek wymóg kwalifikacyjny. Omawiana przesłanka jest spełniona tylko wtedy, gdy w całym okresie przygotowania zawodowego osoba prowadząca posiadała wymagane kwalifikacje, czyli spełniała wszystkie przewidziane przepisami warunki uprawniające ją do sprawowania funkcji instruktora zawodu (por. np. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2012 r. , sygn.akt I OSK 1977/12, publ.: CBOSA). Istotne jest przy tym, że zasady dotyczące przygotowania zawodowego młodocianych zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (t.j. Dz.U. z 2014, poz. 232 ), wydanym na podstawie art. 191 § 3 i art. 195 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1502). I tak przygotowanie zawodowe młodocianych pracowników może odbywać się przez naukę zawodu oraz przyuczenie do wykonywania określonej pracy (§ 1ust. 1). Nauka zawodu ma na celu przygotowanie młodocianego do pracy w charakterze wykwalifikowanego pracownika lub czeladnika i obejmuje praktyczną naukę zawodu, która jest organizowana u pracodawcy na zasadach ustalonych w odrębnych przepisach, oraz dokształcanie teoretyczne (§ 1ust. 2). Przyuczenie do wykonywania określonej pracy ma na celu przygotowanie młodocianego do pracy w charakterze przyuczonego pracownika i może dotyczyć wybranych prac związanych z nauką zawodu, o której mowa w § 6 ust. 2 i 3 (§ 1ust. 3.). Przygotowanie zawodowe młodocianych, pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu, może prowadzić pracodawca, osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy lub osoba zatrudniona u pracodawcy (§ 2 ust. 1). Tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, spornym w rozpatrywanej sprawie pozostaje to czy skarżący, występujący w niniejszej sprawie jako wnioskodawca spełnia, wynikający z art. 70 ust. 1 pkt. 1 omawianej ustawy, wymóg dotyczący posiadania "kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określonych w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania". Analizując ten wymóg w kontekście postanowień § 2 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia przyjąć należy, że chodzi o posiadanie przez taką osobę "kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu". Kwalifikacje te, jak wynika zaś z treści delegacji ustawowej zawartej w art. 70 ust. 4 w/w ustawy określa minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy. Na podstawie tej delegacji Minister Edukacji Narodowej wydał w dniu 15 grudnia 2010 r. rozporządzenie w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. 244, poz. 1626). I tak stosownie do § 3 ust. 2 tego rozporządzenia, praktyczna nauka zawodu młodocianych jest organizowana przez pracodawcę, który zawarł z nimi umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego. W myśl z kolei z § 10 ust. 2 omawianego rozporządzenia, zajęcia praktyczne realizowane u pracodawców i w indywidualnych gospodarstwach rolnych mogą prowadzić: 1/ pracownicy, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi stanowi podstawowe zajęcie i jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin przewidzianym dla nauczycieli, 2/ pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy ("instruktorzy praktycznej nauki zawodu"). Instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu (ust. 4). Z kolei zgodnie z ust. 5 § 10 tegoż rozporządzenia, instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o których mowa w ust. 4, oraz: 1/ świadectwo ukończenia technikum, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub 2/ świadectwo ukończenia liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub 3/ świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub 4/ dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku (specjalności) odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu dyplomu lub dyplom ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że skarżący składając wniosek o przedmiotowe dofinansowanie dołączył odpis dyplomu Nr [...] ukończenia Akademii [...] Wydział [...] we W. na kierunku Zarządzanie i Marketing, uzyskując w dniu 12 lipca 2006r. tytułu zawodowy inżyniera. Do wniosku tegoż skarżący przedłożył także odpis umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego z dnia 1 września 2011r. (wraz aneksem), zawartej pomiędzy firmą prowadzoną przez w/w, a P. T., zwanym dalej młodocianym, a także odpis "Zaświadczenia potwierdzającego posiadanie kwalifikacji zawodowych" z dnia 30 maja 2006r., Nr z rejestru [...] oraz odpis " Zaświadczenia o ukończeniu kursu" z dnia 25 maja 2006r., Nr z rejestru [...]. Na uwagę zasługuje pkt I ppkt 2 i pkt II ppkt 1 powołanej wyżej umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego z dnia 1 września 2011 r., zgodnie z którym naukę zawodu "Mechanik pojazdów samochodowych", młodociany zdobywał w "A ul. [...] w O. pod nadzorem A. G. Pozostaje poza sporem w sprawie, że skarżący A. G. działalność gospodarczą pod nazwą "A" prowadzi od 1 lutego 1992r. Wprawdzie we wniosku o przedmiotowe dofinansowanie skarżący wskazał symbol 45.20.Z jako przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej, tym nie mniej nie jest kwestionowane przez skarżącego ustalenie Kolegium, że dopiero od dnia 7 grudnia 2012r. przedmiot działalności gospodarczej skarżącego obejmuje "konserwację i naprawę pojazdów samochodowych (...) – tj. symbol 45.20.Z. Analiza zaś wykształcenia A. G. prowadzi do wniosku, że dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku Zarządzanie i Marketing Wydziału [...] Akademii [...] we W. nie jest odpowiedni do zawodu mechanika samochodowego, którego nauczał, co oznacza zgodnie z § 10 ust. 5 pkt 4 powołanego wyżej rozporządzenia, iż jeżeli instruktor praktycznej nauki zawodu legitymuje się dyplomem ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności), którego będzie nauczał (a co ma miejsce w niniejszej sprawie), to wymagany jest od niego co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będzie nauczał. W tej sytuacji faktycznej i prawnej, zgodzić się w pełni należy ze stanowiskiem Kolegium, że udokumentowany staż pracy skarżącego na stanowisku mechanika samochodowego liczyć należy dopiero od dnia 7 grudnia 2012r.,czyli od zgłoszenia przedmiotu działalności gospodarczej obejmującego: "konserwację i naprawę pojazdów samochodowych (...), oznaczoną symbolem 45.20.Z. Oznacza to, że zasadnie uznano, iż skarżący nie legitymując się co najmniej sześcioletnim stażem pracy w zawodzie, którego nauczał, tj. mechanika samochodowego, nie posiada tym samym wymaganych kwalifikacji zawodowych instruktora praktycznej nauki zawodu mechanika pojazdów samochodowych, bowiem nie został spełniony warunek stażu pracy, w zawodzie mechanika samochodowego (art.70b ust.1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty w związku z § 2 ust.1 pkt 1 w/w rozporządzenia z dnia 28 maja 1996r. i § 10 ust.5 pkt 4 w/w rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010r.). Ustosunkowując się do zarzutu, że skarżący posiadał wymagane kwalifikacje, skoro od 1 lipca 1999r. zatrudniał na stanowisku mechanika pojazdów samochodowych L. C., posiadającego dyplom mistrza, stwierdzić należy, że okoliczność ta nie może mieć wpływu na zasadność przyjętego przez organy stanowiska, jako, że, tak, jak to już wyżej Sąd podkreślił z treści zawartej umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego jednoznacznie wynika, że nauka zawodu odbywała się pod nadzorem A. G. (a nie L. C.), gdy nadto składając wniosek o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia nie wykazano, aby L. C., oprócz kwalifikacji, zawodowych posiadał także kwalifikacje pedagogiczne, potwierdzone stosownym dokumentem. Trafne jest stanowisko Kolegium, że sam fakt, iż od roku 1999 przedsiębiorstwo zatrudniało mistrza w zawodzie mechanik samochodowy nie może świadczyć o tym, że skarżący od tego okresu nabywał doświadczenie zawodowe jako mechanik samochodowy. Podkreślić przy tym należy, że celem całego systemu kształcenia zawodowego młodocianych jest zapewnienie im takich warunków, które pozwalają im na zgłębienie praktyki danego zawodu pod okiem doświadczonego, spełniającego dokładnie określone warunki instruktora. W tym też celu prawodawca ukształtował bardzo wyraźne i restrykcyjne zasady, jakie musi spełniać osoba, która chce nabyć uprawnienia do kształcenia młodocianych pracowników w danym zawodzie. Ustawodawca powołał do życia instytucję instruktora praktycznej nauki zawodu, aby zapewnić prawidłowy tok szkolenia młodocianego pracownika. Poza wszelkim sporem pozostaje fakt, że osoba prowadząca szkolenie powinna się legitymować odpowiednimi kwalifikacjami oraz posiadać takie doświadczenie zawodowe, aby w prawidłowy sposób ukształtować zawodowo przyszłego rzemieślnika (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/GL 426/08, publ.: CBOSA ). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni aprobuje pogląd NSA zawarty w wyroku z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1140/10, (publ.: CBOSA), w którym stwierdzono, że ze wszystkich instrumentów służących odczytaniu treści normy art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty wynika, że dofinansowanie przysługuje, gdy przygotowanie zawodowe było prowadzone przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje, a więc młodociani uczestniczyli w zajęciach prowadzonych przez osoby mające kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego (podobnie wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 587/11, publ.: CBOSA). Nie ulega wątpliwości, że decyzje orzekające o dofinansowaniu kosztów przyuczenia do wykonywania określonej pracy młodocianego pracownika są decyzjami, na mocy których strona nabywa prawa i są to decyzje o charakterze związanym. Przepis art. 70b ust.1 ustawy o systemie oświaty wyraźnie, bowiem wskazuje sytuacje, w których organ ma obowiązek przyznać pracodawcy dofinansowanie kosztów przyuczenia młodocianego pracownika do wykonywania określonej pracy zawsze, gdy spełni on warunki przewidziane w określonych przepisach. Organ nie ma w takiej sprawie możliwości swobodnego decydowania o przyznaniu bądź nieprzyznaniu dofinansowania kosztów, gdyż jest związany w tym zakresie obowiązującymi przepisami (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 września 2010r., sygn. akt II SA/Go 543/10, publ.: CBOSA). W kontekście powyższych ustaleń, Sąd uznał, że wbrew zarzutom skarżącego, organy administracyjne rozpoznając przedmiotowy wniosek nie uchybiły przepisom procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz zastosowały przepisy prawa materialnego zgodnie z przedmiotem sprawy. Organ odwoławczy przeanalizował wszystkie istotne okoliczności faktyczne, a dokonane ustalenia nie potwierdziły, że skarżący spełnił obligatoryjną przesłankę do przyznania przedmiotowego dofinansowania. W świetle powyższego, tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, nie można organowi zarzucić naruszenia tak przepisów postępowania, jak i błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanych aktów. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw i na zasadzie art. 151 p.p.s.a - orzekł jak w sentencji. H.B.15.12.2015 r.