IV SA/Wr 32/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędzia NSA Julia Szczygielska, Protokolant st. inspektor sądowy Jolanta Pociejowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę w całości. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu odwołania Z. R. (dalej: skarżący) od - wydanej z upoważnienia Prezydenta W. - decyzji Administratora w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. ([...]), odmawiającej przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego na okres od 1 września 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. (pkt 1 rozstrzygnięcia) i przyznającej skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres od 1 stycznia 2016 r. do 29 lutego 2016 r., w kwocie 328,53 zł miesięcznie (pkt 2 rozstrzygnięcia), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Opisaną na wstępie decyzją administracyjną organ pierwszej instancji odmówił przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego na okres od 1 września 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. (pkt 1 rozstrzygnięcia) i przyznał mu dodatek mieszkaniowy na okres od 1 stycznia 2016 r. do 29 lutego 2016 r., w kwocie 328,53 zł miesięcznie (pkt 2 rozstrzygnięcia), na wniosek złożony dnia 10 sierpnia 2015 r. Dodatek ten przyznano na uzupełnianie wydatków za zajmowane na podstawie stosunku prawnego najmu, przez jedną osobę, mieszkanie komunalne Gminy W., położone przy ul. [...] we W.. Mieszkanie to ma 25,30 m2 powierzchni użytkowej, jest centralnie ogrzewane i są w nim instalacje doprowadzające zimną i ciepłą wodę oraz gaz przewodowy. Nadto organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek przyznaje się na okres 6 miesięcy, począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Stosownie do powołanego przepisu na wniosek złożony w dniu 10 sierpnia 2015 r., należałoby przyznać dodatek mieszkaniowy, na okres sześciu miesięcy, od 1 września 2015 r., jednak decyzją z dnia [...] maja 2015 r. ([...]), przyznano dodatek mieszkaniowy na okres od 1 września 2015 r. do 31 października 2015 r., a decyzją z dnia 21 lipca 2015 r. ([...]), przyznano dodatek mieszkaniowy na okres od 1 listopada 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. Ponieważ przyznanie dwóch dodatków mieszkaniowych tej samej osobie na ten sam okres jest niedopuszczalne, wnioskowany dodatek mieszkaniowy należało przyznać na okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 29 lutego 2016 r. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wyraził swoje niezadowolenie. Podkreślił, że ustawa o dodatkach mieszkaniowych, wyraźnie wskazuje w jakich przypadkach organ może odmówić przyznania dodatku mieszkaniowego. Zdaniem Odwołującego się fakt, "(...) iż w danym okresie obowiązywania nowej decyzji obowiązuje decyzja poprzednia nie wzrusza faktu, iż decyzja może być jedynie przyznająca lub odmowna. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych w sposób zdeterminowany nie pozwala na koniunkcję, więc obie formy decyzji - przyznająca i odmowna wzajemnie się wykluczają i nie mogą być łączone." Podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że dodatek mieszkaniowy, jak sama nazwa wskazuje, jest świadczeniem uzupełniającym własne wydatki zajmującego mieszkanie. Według przepisu art. 6 ust. 10 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm.), wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Organ administracji publicznej właściwy w sprawach przyznawania dodatków mieszkaniowych nie może zatem przyznać wyższego dodatku mieszkaniowego niż 70% wydatków mieszkaniowych. Udział w wydatkach mieszkaniowych osoby zajmującej mieszkanie, ponoszony z uzyskanych własnych środków finansowych, powinien wynosić 30% miesięcznych wydatków. Uzyskanie środków na pokrycie udziału w wydatkach mieszkaniowych spoczywa na osobie uprawnionej do uzyskania dodatku mieszkaniowego, a mogą one pochodzić na przykład z własnego majątku, własnych dochodów z zatrudnienia w różnych formach i zajęć zawodowych, z pomocy innych osób, z okresowych lub celowych zasiłków pomocy społecznej lub z pomocy instytucji charytatywnych. Jak już wspomniano wyżej, dodatek mieszkaniowy ma na celu pokrycie z funduszy publicznych tylko części kosztów utrzymania mieszkania, jakie obowiązana jest ponosić osoba uprawniona do otrzymania takiego dodatku. Jego przyznanie stanowi formę zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku ponoszenia oznaczonej kwotowo części kosztów utrzymania zajmowanego przezeń mieszkania. Zakres udzielania pomocy określa ustawa o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którą pomoc ta ma charakter częściowy i nie pokrywa w całości wydatków na mieszkanie osoby uprawnionej do takiego dodatku. Kolegium zaznaczyło, że Rada Miejska W. nie podwyższyła, ani nie obniżyła, nie więcej niż o 20 punktów procentowych, wysokości wskaźników procentowych, o których mowa wyżej, do czego ma uprawnienie na podstawie art. 6 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Z zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że skarżący - w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego - nie uzyskał żadnego dochodu. Wydatki mieszkaniowe - potwierdzone przez zarządcę lokalu - Zarząd Zasobu Komunalnego Biuro Obsługi Klienta nr [...] we W. - w grudniu 2014 r. - wyniosły 469,33 zł. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym (w realiach niniejszej sprawy 469,33 zł). Uwzględnienie art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oznacza, że Stronie przysługuje dodatek mieszkaniowy w kwocie 328,53 zł. Kolegium podkreśliło, że w myśl art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Przedmiotowy wniosek skarżący złożył w dniu 10 sierpnia 2015 r., a więc co do zasady dodatek mieszkaniowy należałoby przyznać na okres sześciu miesięcy począwszy od dnia 1 września 2015 r. Istotnym jednak jest, że wniosek skarżącego złożony został w okresie obowiązywania decyzji organu pierwszej instancji z dnia 7 maja 2015 r. ([...]), którą odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 maja 2015 r. do 31 sierpnia 2015 r. i przyznano wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy na okres od 1 września 2015 r. do 31 października 2015 r. oraz decyzji z 21 lipca 2015 r. ([...]), którą odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 lipca 2015 r. do 31 października 2015 r. i przyznano dodatek mieszkaniowy na okres od 1 listopada 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. Tym samym złożenie w dniu 10 sierpnia 2015 r. przez skarżącego wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, obejmującego swym zakresem częściowo okres, na który już przyznano dodatek decyzją z dnia 7 maja 2015 r. i 21 lipca 2015 r. stanowiło negatywną przesłankę do przyznania dodatku za miesiące objęte tymi decyzjami (od 1 września 2015 r. do 31 grudnia 2015 r.). Odnośnie natomiast miesięcy nieobjętych tymi decyzjami organ pierwszoinstancyjny zasadnie zbadał przesłanki przyznania dodatku mieszkaniowego i wydał rozstrzygnięcie w tym zakresie przyznając wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy za okres od 1 stycznia 2016 r. do 29 lutego 2016 r. Podkreślenia bowiem wymaga, że nie jest dopuszczalne przyznanie dwóch dodatków tej samej osobie, na ten sam okres czasu. Nadmienić także należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie wykładni przepisu art. 7 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest jednolite. Przyjmuje się, że sformułowanie "na okres sześciu miesięcy" oznacza, że uprawniony organ rozpoznając sprawę dodatku mieszkaniowego w okresie od dnia pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono wniosek, ocenia zasadność tego wniosku w całym tym okresie i stosownie do wyników tej oceny orzeka o przyznaniu dodatku za te miesiące, za które stosownie do poczynionych ustaleń może być przyznany, w pozostałym zakresie zaś odmawia przyznania dodatku (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1384/05). "Przepis art. 7 ust. 5 ustawy wyznacza zatem jedynie maksymalny okres przyznania dodatku z konkretnego wniosku strony, lecz nie wyłącza możliwości objęcia merytorycznym rozstrzygnięciem jedynie części z sześciomiesięcznego okresu objętego wnioskiem, o ile o pozostałej części rozstrzygnięto już inną decyzją" (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 103/2005, wyrok NSA w Warszawie z dnia 19 stycznia 2012 r" sygn. akt I OSK 1338/11, LEX nr 1126264). Mając powyższe na uwadze należało orzec, jak na wstępie. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu skargi domagał się przyznania dodatku mieszkaniowego w wysokości 100% ponoszonych przez niego kosztów utrzymania zajmowanego lokalu mieszkalnego. Skarżący wniósł także o ukaranie organu administracyjnego grzywną w trybie art. 115 ppsa, za przewlekłość postępowania i pozostawienie bez rozpoznania podania o uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 kpa W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 24 stycznia 2017 r. skarżący wniósł o połączenie sprawy o sygn.. IV SA/Wr 32/16 ze sprawą o sygn.. akt IV SA/Wr 354/16, ewentualnie o zawieszenie postępowania w sprawie IV SA/Wr 32/16 do czasu rozstrzygnięcia sprawy IV SA/Wr 354/16 gdyż są one według skarżącego w związku i winny być rozpoznane łącznie. Na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 r. oddalono powyższe wnioski. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Akt administracyjny jest niezgodny z prawem, o ile przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego. Wówczas to sąd na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej: ppsa, może w zależności od okoliczności uchylić decyzję, stwierdzić jej nieważność lub uznać, że została wydana z naruszeniem prawa. Natomiast zgodnie z art. 134 §1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola Sądu oparta na wskazanych wyżej przepisach daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 21 sierpnia 2015 r., nr [...], odmawiającą przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 września 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. (pkt 1 rozstrzygnięcia) i przyznająca dodatek mieszkaniowy na okres od 1 stycznia 2015 r. do 29 lutego 2016 r., w kwocie 328,53 zł miesięcznie (pkt 2 rozstrzygnięcia). Podstawę materialnoprawną rozpoznania wniosku jest ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych. Dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem uzupełniającym własne wydatki zajmującego mieszkanie. Stosownie do art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego nie może przekraczać - co do zasady - 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Organ administracji publicznej właściwy w sprawach przyznawania dodatków mieszkaniowych, jest związany wskazaną regulacją prawną i nie może przyznać wyższego dodatku mieszkaniowego niż 70% wydatków mieszkaniowych. Nie może zatem uczynić zadość żądaniu skarżącego przyznania dodatku mieszkaniowego do 100 %. Ustawodawca uznał, że udział w wydatkach mieszkaniowych osoby zajmującej mieszkanie, ponoszony z uzyskanych własnych środków finansowych, powinien wynosić 30% miesięcznych wydatków. Uzyskanie środków na pokrycie udziału w wydatkach mieszkaniowych spoczywa na osobie uprawnionej do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Dodatek mieszkaniowy ma na celu pokrycie z funduszy publicznych tylko części kosztów utrzymania mieszkania, jakie obowiązana jest ponosić osoba uprawniona do otrzymania takiego dodatku. Jego przyznanie stanowi formę zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku ponoszenia oznaczonej kwotowo części kosztów utrzymania zajmowanego przezeń mieszkania. Zakres udzielania pomocy określa ustawa, zgodnie z którą pomoc ta ma charakter częściowy i nie pokrywa w całości wydatków na mieszkanie osoby uprawnionej do takiego dodatku. Rada Miejska Wrocławia nie podwyższyła, ani nie obniżyła, nie więcej niż o 20 punktów procentowych, wysokości wskaźników procentowych, o których mowa wyżej, do czego ma uprawnienie na podstawie art. 6 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń, że skarżący - w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie uzyskał żadnego dochodu. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym (w realiach niniejszej sprawy 496,33 zł). Uwzględnienie art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oznacza, że stronie przysługuje dodatek mieszkaniowy w kwocie 328,53 zł. Wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego skarżący złożył w dniu 10 sierpnia 2015r., a więc co do zasady dodatek mieszkaniowy należałoby przyznać na okres sześciu miesięcy począwszy od dnia 1 września 2015r. Jednakże skarżący złożył wniosek w okresie obowiązywania decyzji organu pierwszej instancji z dnia 7 maja 2015r., nr [...], którą odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 maja 2015r. do 31 sierpnia 2015r. i przyznano dodatek mieszkaniowy na okres od 1 września 2015r. do 31 października 2015r. oraz decyzji z dnia 21 lipca 2015 r. ([...]), którą odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 lipca 2015 r. do 31 października 2015 r. i przyznano dodatek mieszkaniowy na okres od 1 listopada 2015r. do 31 grudnia 2015r. Tym samym złożenie w dniu 10 sierpnia 2015r. wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, obejmującego swym zakresem częściowo okres, na który już przyznano dodatek decyzją z dnia 7 maja 2015 r. i 21 lipca 2015 r. stanowiło negatywną przesłankę do przyznania dodatku za miesiące objęte tymi decyzjami (od 1 września 2015r. do 31 grudnia 2015r.). Odnośnie natomiast miesięcy nieobjętych tymi decyzjami przyznano wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy za okres od 1 stycznia 2015r. do 29 lutego 2016r. Należy wskazać, że nie jest dopuszczalne przyznanie dodatku mieszkaniowego tej samej osobie, na ten sam okres czasu. Podkreślenia wymaga, że wyliczenie dodatku mieszkaniowego nie zależy od uznania organu orzekającego, jest to wyliczenie matematyczne i nie może być zwiększone lub zmniejszone niezależnie od sytuacji życiowej czy innych okoliczności w sprawie. Organy orzekające dokonały prawidłowego obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego przysługującego skarżącemu. Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w wyniku prawidłowego ustalenia istotnych w sprawie okoliczności – na podstawie danych zawartych we wniosku skarżącego o przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz w konsekwencji prawidłowego zastosowania przepisów ustawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.