IV SA/Wr 326/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Z. Z. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę w całości. Wnioskiem z dnia 9 lutego 2012 r. Z. Z. (dalej wnioskodawca, strona lub skarżący) zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w D. o wydanie zaświadczenia "o braku ofert pracy w PUP dla osób z moim wykształceniem" z tym uzasadnieniem, że zaświadczenie potrzebne jest mu do wytoczenia powództwa. Starosta D. postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], wydanym z powołaniem się na przepisy art. 217 § 1 i 2, art. 218, art. 219 k.p.a. odmówił stronie wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że zaświadczenie o treści żądanej przez wnioskodawcę jest czynnością faktyczną, rodzajem dokumentu urzędowego. Zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego, potwierdzającym istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Natomiast organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, jeżeli z prowadzonych przez niego rejestrów, ewidencji, czy innych danych będących w jego posiadaniu wynika istniejący stan prawny. Organ I instancji przywołał przepis art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 149) ,zgodnie z którym minister właściwy do spraw pracy może tworzyć rejestry centralne zawierające dane dotyczące rynku pracy, instytucji rynku pracy, projektów, udzielonej pomocy i świadczeń, a także dane dotyczące poszukujących pracy, bezrobotnych, pracodawców i ofert pracy, gromadzone przez publiczne służby zatrudnienia na podstawie przepisów ustawy, oraz może przetwarzać te dane na zasadach określonych w przepisach o ochronie danych osobowych. W myśl ust. 5 powyższego artykułu, publiczne służby zatrudnienia przekazują dane do rejestrów centralnych utworzonych na podstawie ust. 4 oraz mogą z nich korzystać w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w ustawie, wykorzystując oprogramowanie, o którym mowa w ust. 3, lub narzędzia określone w art. 4 ust. 1 pkt 2 lit.c. Stosownie zaś do przepisu § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji oraz trybu i sposobów prowadzenia usług rynku pracy (Dz. U. 2014 r., poz. 667) powiatowy i wojewódzki urząd pracy upowszechnia informacje o zakresie pomocy udzielanej w ramach usług rynku pracy, w szczególności w postaci elektronicznej, udostępnianej z wykorzystaniem stron internetowych tych urzędów lub systemów teleinformatycznych i oprogramowania udostępnianego przez ministra właściwego do spraw pracy, zwanego dalej "ministrem". Powiatowy i wojewódzki urząd pracy, z wykorzystaniem stron internetowych, o których mowa w ust. 1, zapewnia dostęp do stron internetowych prowadzonych przez urząd obsługujący ministra, i do internetowych baz danych z zakresu rynku pracy, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. e ustawy, w tym do: internetowej bazy ofert pracy udostępnianej przez ministra, zwanej dalej "internetową bazą ofert pracy", krajowego rejestru agencji zatrudnienia, rejestru instytucji szkoleniowych, bazy danych z opisami zawodów występujących w klasyfikacji zawodów i specjalności, bazy danych standardów kwalifikacji zawodowych oraz modułowych programów szkolenia, rejestru podmiotów, które uzyskały akredytację do prowadzenia na terenie Rzeczypospolitej Polskiej pośrednictwa pracy w ramach sieci EURES zwanych dalej "podmiotami akredytowanymi", a także dostęp do bazy ofert pracy EURES prowadzonej przez Komisję Europejską zwanej alej "bazą ofert pracy EURES". Dalej organ I instancji przywołał art. 33 ust. 1 o promocji zatrudnienia rynku pracy , zgodnie z którym powiatowy urząd pracy rejestruje bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzi rejestr tych osób. Zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r., poz. 1299) rejestr bezrobotnych i poszukujących pracy stanowi elektroniczny zbiór danych o bezrobotnych i poszukujących pracy, uzyskanych w trakcie rejestracji, oraz w trakcie posiadania statusu bezrobotnego albo poszukującego pracy, w tym w szczególności danych dotyczących proponowanych i udzielanych form pomocy określonej w ustawie, pozbawienia posiadanego statusu oraz przyczyn tego pozbawienia. Ponadto, stosownie do § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji oraz trybu i sposobów prowadzenia usług rynku pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 667) powiatowy urząd pracy prowadzi w postaci elektronicznej, karty pracodawców krajowych, z którymi współpracuje. Dokonując analizy powyższych przepisów organ I instancji stwierdził, że prowadzi jedynie rejestr osób bezrobotnych i poszukujących pracy oraz karty pracodawców krajowych, z którymi współpracuje. Wobec tego mając na uwadze to , że wydanie zaświadczenia o żądanej treści nie ma odzwierciedlenia w prowadzonych przez Powiatowy Urząd Pracy ewidencjach i rejestrach , organ odstąpił od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. , z tym uzasadnieniem ,że ewentualne wykazanie interesu prawnego przez stronę i tak nie wpłynęłoby na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, a jedynie niepotrzebnie przedłużyło postępowanie. Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie , polemizując z treścią uzasadnienia wydanego orzeczenia i kwestionując powołane przez organ I instancji fakty uzasadniające odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści. Wojewoda D. postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ przywołał przepisy art. 217 § 2 k.p.a. oraz art. 218 § 1 k.p.a. regulujące kwestię wydawania przez organy administracji publicznej zaświadczeń, wskazując jednocześnie, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa bądź jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ II instancji wyjaśnił, że "zaświadczeniem w rozumieniu k.p.a. jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ administracji publicznej (w znaczeniu ustrojowym lub funkcjonalnym) na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie." (Z. R. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo 2004 r., nr 10, s. 58- 68). Zaświadczenie jest więc pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom (por. wyrok NSA z 28 czerwca 1983 r., sygn. akt I SA 268/83, publik, w ONSA 1983, Nr 1, poz. 47). Oznacza to, że zaświadczenie to akt, który potwierdza istnienie uprawnień, czy obowiązków określonych (stworzonych lub ustalonych) uprzednio wydanym indywidualnym aktem prawnym (konstytutywnym lub deklaratoryjnym). Przedmiotem zaświadczenia może być nie tylko stan prawny określony decyzją administracyjną , ale także innym aktem indywidualnym, np. ugodą lub umową zawartą w myśl przepisów prawa administracyjnego lub cywilnego przed organem albo przez organ z wnioskodawcą lub inna osobą , a także stan prawny wyznaczony przez konkretne działanie administracji, podjęte na podstawie ogólnie obowiązujących przepisów prawa (Z. R. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo 2004 r., nr 10, s. 58-68). Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że z przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j. t. Dz. U. z 2015 r., poz. 149) wynika, iż organy zatrudnienia dokonują rejestracji osób bezrobotnych i poszukujących pracy i prowadzą rejestry tych osób (art. 33 ust. 1). Zgodnie zaś z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2012 r., poz. 1299) rejestr bezrobotnych i poszukujących pracy stanowi elektroniczny zbiór danych o bezrobotnych i poszukujących pracy, uzyskanych w trakcie rejestracji, oraz w trakcie posiadania statusu bezrobotnego albo poszukującego pracy, w tym w szczególności danych dotyczących proponowanych i udzielanych form pomocy określonej w ustawie, pozbawienia posiadanego statusu oraz przyczyn tego pozbawienia. Z tym zastrzeżeniem, że zgodnie z § 11 ust. 1 cytowanego rozporządzenia bezrobotnego albo poszukującego pracy wyłącza się z rejestru bezrobotnych i poszukujących pracy w przypadku utraty odpowiednio statusu bezrobotnego albo poszukującego pracy. Nadto z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji oraz trybu i sposobów prowadzenia usług rynku pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 667), wynika, że powiatowy urząd pacy prowadzi rejestr pracodawców krajowych, z którymi współpracuje. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści , albowiem nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o treści wskazanej przez stronę ,gdyż wskazane we wniosku okoliczności nie są faktami wynikającymi z ksiąg, rejestrów i innych dokumentów będących w posiadaniu organu administracji publicznej. Z tego też względu za w pełni uzasadnione uznał odstąpienie przez organ I instancji od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia istnienia interesu prawego wymaganego art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. , nawet bowiem jego wykazanie w tym postępowaniu nie mogło wpłynąć na wynik postępowania z uwagi na treść art. 218 § 2 k.p.a. Postanowienie ostateczne stał się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której skarżący podniósł zarzut niezgodności z prawem i stanem faktycznym. W szczególności strona zakwestionowała powołane przez organy obu instancji fakty uzasadniające odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie , a uzasadniając swoje stanowisko przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 25 stycznia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest skrępowany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami, co wprost wynika z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego sąd administracyjny bada jedynie, czy przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że uchylenie takiego aktu administracyjnego względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku wystąpienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 p.p.s.a.). Dokonując zatem pod takim kątem oceny postanowienia będącego przedmiotem osądu Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie jest ono obarczone wadami wynikającymi z naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 9 lutego 2015 r., skierowanym do organu zatrudnienia, o wydanie zaświadczenia "o braku ofert pracy w PUP dla osób z moim wykształceniem". Według twierdzenia skarżącego wspomniane zaświadczenie jest mu potrzebne do wytoczenia powództwa. Z wskazanej w zaskarżonym postanowieniu podstawy prawnej i motywów rozstrzygnięcia wynika, że organ orzekał na podstawie przepisów normujących postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń, a to przepisów działu VII kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanego "Wydawanie zaświadczeń", zawartych w art. 217 – 220 k.p.a. Przewidują one wydawanie zaświadczeń w dwóch przypadkach, po pierwsze – jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1), po drugie zaś – jeżeli dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2). W każdym z tych dwóch przypadków zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia (art. 217 § 1 k.p.a.). W sytuacji, gdy podstawą wydania zaświadczenia jest przepis art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. (interes prawny osoby ubiegającej się o zaświadczenie w jego uzyskaniu) organ jest obowiązany wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.) Z powyższego wynika więc, że zaświadczeniem w rozumieniu k.p.a. jest urzędowe potwierdzenie w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania weryfikacji jego treści, PiP z. s10, 2004 r. s. 58). Oznacza to, że zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień czy obowiązków, określonych (tzn. stworzonych lub ustalonych) uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Wymaga podkreślenia, że postępowanie w tym zakresie ma charakter uproszczony i odformalizowany (vide: J. Borkowski, B. Adamiak: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa, Wydawnictwo C.H. Beck, 2008 str. 833). Na postępowanie składają się wyłącznie czynności materialno - techniczne polegające na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. W przedmiotowym postępowaniu nie dokonuje się ustaleń i ocen tak, jak w postępowaniu jurysdykcyjnym. Dlatego zaświadczenie nie może rozstrzygać o żadnych prawach i obowiązkach oraz nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Potwierdza ono stan ustalony, jest wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie (vide: wyrok NSA z 16 września 2005 r. sygn. II OSK 36/05, ONSAiWSA 2006/2/64, wyroki WSA w Warszawie z 23 marca 2006 r. sygn. I SA/Wa 1356/04, Lex nr 202335 oraz z 21 listopada 2008 r. sygn. III SA/Wa 1612/08, Lex nr 519918). Przy czym przewidziana w art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadza się w istocie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych. Postępowanie wyjaśniające nie może prowadzić do dokonywania jakichkolwiek ocen, w tym ocen prawnych odnośnie informacji będących w dyspozycji organu (vide: wyrok WSA w Warszawie z 23 marca 2006 r. wcześniej powoływany). Ma zatem racje organ II instancji , kiedy wywodzi ,że przytoczonych wyżej przepisów wynika, że omawiane postępowanie może się zakończyć jednym z następujących rozstrzygnięć , a mianowicie: 1/ przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana; 2/ przez odmowę w ogóle wydania zaświadczenia; 3/ przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści z powodu nie potwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Zgodnie z art. 219 k.p.a., odmowa wydania zaświadczenia następuje w drodze postanowienia. Podstawy do odmowy wydania zaświadczenia istnieją, gdy organ jest niewłaściwy, gdy nie dysponuje danymi, a strona domagała się tego zaświadczenia ze względu na swój interes prawny, gdy strona nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, a brak przepisu nakazującego wydanie takiego zaświadczenia (M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2014). Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy, zatem jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. Organ administracji bowiem, stwierdzając, że sprawy mające stanowić przedmiot zaświadczenia są sporne, jest zobowiązany odmówić wydania zaświadczenia (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1998 r., III SA 1282/97, LEX nr 37646). Jak już wskazano na wstępie , natura prawna zaświadczenia ogranicza postępowanie tylko do takich działań, które pozwolą na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego. W ocenie Sądu, na gruncie badanej sprawy organy obu instancji zasadnie uznały, że sposób sformułowanego przez skarżącego wniosku o wydanie zaświadczenia, spowodował niemożność jego pozytywnego rozpatrzenia. Istota żądania wykraczała bowiem poza ramy zaświadczenia, a wnioskodawca usiłował wymóc na organie I instancji wydanie zaświadczenia o treści nie znajdującej swojego odzwierciedlenia w prowadzonych przez organ ewidencjach, rejestrach bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z kolei odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić , że wynikają one przede wszystkim z niezrozumienia przez skarżącego podstaw odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Natomiast organy przeanalizowały wszystkie istotne okoliczności sprawy , konieczne do jej prawidłowego rozpoznania i wyprowadziły z nich logiczne i merytorycznie uzasadnione wnioski, zaś swoje stanowisko w tym zakresie wraz z uzasadniającą je argumentacją zawarły w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu postanowienia, spełniającym wymogi, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Wypada w tym miejscu ponownie zaakcentować ,że postępowanie o wydanie zaświadczenia nie ma charakteru pełnego postępowania administracyjnego, w którym uczestniczą strony. Jest to postępowanie gabinetowe, uproszczone, w którym organ wyłącznie konfrontuje treść wniosku osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia z treścią posiadanych przez organ danych, których dotyczyć ma zaświadczenie. Wynikająca z art. 218 § 2 k.p.a. możliwość przeprowadzenia przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, nie może być rozumiana jako "tworzenie" na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia, podstawy (bazy) do wystawienia zaświadczenia. Niedopuszczalne jest zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, gdyż treść zaświadczenia ma się opierać na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach, czy zbiorach danych. Natomiast żądanie skarżącego w istocie sprowadzało się do wydania zaświadczenia - o konkretnej treści sformułowanej przez skarżącego - mającego potwierdzać fakty nie wynikające z danych będących w posiadaniu organu i zawierającego treści ocenne. Tymczasem treścią zaświadczenia musi być jedynie pozytywne załatwienie wniosku osoby ubiegającej się o potwierdzenie faktu lub stanu prawnego. W sytuacji gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać jedynie orzeczenie odmawiające wydania zaświadczenia . Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanym przypadku , co obligowało organ do wydania postanowienia odmownego . Mając powyższe na uwadze Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów, które zobowiązywałyby go do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Prawidłowo również organy orzekające w sprawie odstąpiły od przeprowadzenia postepowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia istnienia interesu prawnego , wymaganego art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., trafnie oceniając, że nawet wykazanie interesu prawnego w niniejszym postepowaniu, nie mogło wpłynąć na wynik postepowania z uwagi na treść art. 218 § 2 k.p.a.. Z tych względów skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.