IV SA/Wr 341/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg A w L. oraz Zarządu Oddziału B w Ś. na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie utworzenia Zespołu [...] w Ś. postanawia: odrzucić skargę Zarządu Oddziału B w Ś. Wspólnym pismem z dnia 7 lipca 2016 r. A w L. oraz Zarząd Oddziału B w Ś. wnieśli skargi m.in. na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie utworzenia Zespołu [...] w Ś. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 sierpnia 2016 r., doręczonym w dniu 29 sierpnia 2016 r., Zarząd Oddziału B został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 (słownie: trzystu) złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący w przewidzianym okresie, który upływał z dniem 5 września br., nie uiścił należnego wpisu sądowego. Jednocześnie w piśmie z dnia 2 września 2016 r. strona skarżąca wskazała, że w dniu 17 sierpnia 2016 r. solidarnie z A dokonała wpisów sądowych w sprawach IV SA/Wr 340 – 343/16 w łącznej kwocie 600,00 złotych z konta A. Kolejne zaś wezwanie do dokonania tej samej opłaty może być omyłką na skutek rozminięcia się korespondencji pocztowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona stosowna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że pismem z dnia 25 sierpnia 2016 r. przesłano Zarządowi Oddziału B odpis zarządzenia przewodniczącego z dnia 9 sierpnia 2016 r., wzywający do uiszczenia należnego wpisu sądowego, z tym pouczeniem, że nieopłacenie skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 29 sierpnia 2016 r. W tym miejscu należy podkreślić, że wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300,00 złotych nie zostało skierowane do obu skarżących w wyniku omyłki. Skarżący składając skargi zawarte w jednym piśmie realizowali uprawnienia wynikające z art. 51 p.p.s.a., zgodnie z którym, kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W takiej sytuacji skargi mogły zostać wniesione w jednym piśmie, albowiem taką możliwość przewidywał wprost art. 57 § 2 p.p.s.a. Wniesienie przez obu skarżących swoich skarg w jednym piśmie nie oznaczało jednakże automatycznie, że zobowiązani oni byli do solidarnego uiszczenia jednego wpisu w kwocie 300,00 złotych. Jak stanowi bowiem art. 214 § 2 p.p.s.a., pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Wniesienie skarg jednym pismem nie przesądza o istnieniu wspólnych praw i obowiązków, o których mowa w art. 214 § 2 p.p.s.a. Wynikająca z tego przepisu zasada, że wnoszone przez kilka osób pismo podlega jednej opłacie ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, to jest wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Odmienna sytuacja ma natomiast miejsce w przypadku współuczestnictwa formalnego, kiedy to każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OZ 980/12 oraz z dnia 1 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 123/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący występowali w charakterze współuczestników formalnych, albowiem podstawą ich działania był art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 446). Zatem wniesienie wspólnej skargi było wyłącznie wyrazem woli ich łącznego działania w niniejszej sprawie, co nie oznacza oczywiście, że wynikającego z powyższego przepisu uprawnienia do wniesienia skargi na uchwałę nr [...] nie mogli realizować osobno. W takiej sytuacji każdy ze skarżący zobowiązany był do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300,00 złotych, a opłacenie skargi przez jednego z nich nie zwalniało drugiej strony z tego obowiązku. Zarząd Oddziału zobowiązany był zatem do wykonania wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia przewodniczącego, które – jak już wyżej wspomniano – nastąpiło w dniu 29 sierpnia 2016 r. Stosownie do treści art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W myśl art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 121), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Skoro w przedmiotowej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 sierpnia 2016 r., zatem termin na opłacenie skargi upływał z dniem 5 września 2016 r., który wypadał w poniedziałek. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił jednak należnego wpisu sądowego od skargi. Wobec powyższego skargę – jako nieopłaconą – należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.