IV SA/Wr 355/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Protokolant Referent Agnieszka Zych-Zaborska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 r. oraz 31 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2024 r. nr SKO 4532.215.2024 w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi M. S. (dalej: strona, skarżąca, wnioskodawczyni) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO, organ drugiej instancji) z dnia 5 czerwca 2024 r. (nr 4532.215.2024) wydana po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Prezydenta Wrocławia z dnia 7 maja 2024 r. (nr DZSW/SP/005213/2024) na mocy której stronie zostało przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad synem W. Z. na okres od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 30 listopada 2025 r. Jak wynika z przedstawionych w decyzji SKO ustaleń faktycznych, w dniu 28 marca 2024 r. strona zwróciła się, za pośrednictwem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu, o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad synem W. Z. Wnioskodawczyni zwróciła się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 4 listopada 2022 r., tj. od dnia złożenia wniosku o orzeczenie o stopniu niepełnosprawności syna, przy czym od dnia 1 stycznia 2024 r. na podstawie przepisów ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2024 r. Wraz z wnioskiem strona przedłożyła (wydane na wniosek z dnia 4 listopada 2022 r.) orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności we Wrocławiu z dnia 1 marca 2023 r. (PZON.ółO.106880.2022), orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim z dnia 15 czerwca 2023 r. (ZP.WZON.9531.226.2023) - uchylające orzeczenie z dnia 1 marca 2023 r. (PZON.610.106880.2022), oraz wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 14 marca 2024 r. (IV U 678/23) - zmieniający orzeczenie z dnia 15 czerwca 2023 r. (ZP.WZON.9531.226.2023). Na skutek złożonego przez stronę wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego organ pierwszej instancji wydał dwie decyzje (obie z dnia 7 maja 2024 r.), przy czym pierwsza decyzja dotyczyła ustalenia stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego według stanu obowiązującego do 31 grudnia 2023 r. a druga przyznawała stronie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego wedle przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2024 r. I tak, decyzją z dnia 7 maja 2024 r. (nr DZSW/SP/005212/2024) organ pierwszej instancji przyznał stronie świadczenie pielęgnacyjne z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad synem W. Z. na okres od dnia 18 grudnia 2022 r. do dnia 3 maja 2023 r., od dnia 31 października 2023 r. do dnia 1 grudnia 2023 r. oraz od dnia 3 grudnia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Natomiast odmówił przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego za okresy: od dnia 1 listopada 2022 r. do dnia 17 grudnia 2022 r., od dnia 4 maja 2023 r. do dnia 30 października 2023 r. oraz od dnia 2 grudnia 2023 r, do dnia 2 grudnia 2023 r. Z kolei decyzją z dnia 7 maja 2024 r. (nr DZSW/SP/005213/2024) organ pierwszej instancji przyznał stronie świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaniem opieki nad synem W. Z. na okres od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 30 listopada 2025 r. w kwocie 2 988 zł miesięcznie. Działając na skutek odwołania strony od tej ostatniej decyzji, tj. decyzji z dnia 7 maja 2024 r. (nr DZSW/SP/005213/2024), SKO na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.) w decyzji z dnia 5 czerwca 2024 r. orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W treści tej decyzji SKO dla porządku wskazało, że działając na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym w związku z art. 17 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r., organ pierwszej instancji decyzją z dnia 7 maja 2024 r. (nr DZSW/SP/005212/2024) rozpoznał wniosek w zakresie świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego stronie do dnia 31 grudnia 2023 r., natomiast decyzją z dnia 7 maja 2024 r. (nr DZSW/SP/005213/2024) organ pierwszej instancji, zgodnie z wnioskiem strony, działając na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2024 r., rozpoznał wniosek w zakresie świadczenia pielęgnacyjnego przysługującego jej za okres od dnia 1 stycznia 2024 r. W ocenie SKO, strona spełniała przesłanki do ustalenia jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r. Wnioskodawczyni sprawuje opiekę nad małoletnim synem W. Z., urodzonym w dniu [...] r. W. Z. został zaliczony do osób niepełnosprawnych na mocy orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim we Wrocławiu z dnia 15 czerwca 2023 r. (ZP.WZON.9531.226.2023), zmienionego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 14 marca 2024 r. (IV U 678/23). Zgodnie z treścią orzeczenia, W. Z. wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu SKO odnotowało, że strona kwestionuje decyzję organu pierwszej instancji przyznającą jej świadczenie pielęgnacyjne od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 30 listopada 2025 r. domagając się naliczenia i wypłaty odsetek od środków pieniężnych wypłaconych na mocy tej decyzji lecz po terminie. Zarzut ten SKO oceniło jako pozbawiony podstaw wyjaśniając, że w ustawie o świadczeniach rodzinnych brak jest regulacji pozwalających na przyznanie odsetek od świadczeń nieterminowo wypłaconych. Podzielając stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji SKO działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji (decyzję z dnia 7maja 2024 r. nr DZSW/SP/005213/2024). Pismem z dnia 9 lipca 2024 r. (z odnotowanym wpływem do organu w dniu 10 lipca 2024 r.) strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję SKO z dnia 5 czerwca 2024 r., zaskarżając tę decyzję w całości oraz wnosząc o: 1. jej uchylenie i przyznanie stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego "za okresy podane w decyzji MOPS nr DZSW/SP/005212/2024 w pkt II"; 2. przyznania stronie "prawa do odsetek od należności przeterminowanych dla środków wypłaconych na mocy ww. decyzji jak i decyzji MOPS nr DZSW/SP/005213/2024." W rozwinięciu tych zarzutów strona podniosła, że, wbrew temu co twierdzi SKO w skarżonej decyzji, skarżąca nigdy nie kwestionowała decyzji MOPS w całości, a jedynie w zakresie określonym w jej pkt II, dotyczącym odmowy przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego w wymienionych okresach. Jak argumentowała, podejmowanie przez nią zatrudnienia w ramach umowy zlecenia w okresach wymienionych w pkt II decyzji MOPS nr DZSW/SP/005212/2024 nie było naruszeniem ustawy o świadczeniach rodzinnych (ani żadnego innego aktu prawnego), ponieważ orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności syn skarżącej nie został zaliczony do osób niepełnosprawnych, a co za tym idzie, skarżącej nie przysługiwało prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Strona wniosła od tego orzeczenia wprawdzie odwołanie, ale nie wiedziała jakie będzie orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności a już na pewno nie mogła przewidzieć, że będzie zmuszona odwołać się do sądu powszechnego oraz że dopiero sąd ten wyda wyrok orzekający o niepełnosprawności syna z uwzględnieniem punktu 7, który uprawniałby stronę do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca podkreśliła, że gdyby wówczas wiedziała o tym, że za 1,5 roku sąd wyda korzystny dla niej wyrok to nie podjęłaby zatrudnienia. Podniosła także, że aktywność zarobkowa podejmowana była przez nią z konieczności życiowej i na zasadzie minimum minimorum (nie była to praca na pełny etat a jedynie dorabianie na kilka godzin w weekendy, kiedy to dzieckiem mógł zaopiekować się mąż skarżącej lub jej ojciec). Odnosząc się do żądania przyznania odsetek od "przeterminowanych należności" strona zaznaczyła, że odsetki stanowią swoiste odszkodowanie za niewykonanie zobowiązania w przewidzianym przez strony terminie. Podstawową ich funkcją jest waloryzacja kapitału, a więc zrekompensowanie spadku siły nabywczej pieniądza, która nastąpiła w czasie pomiędzy terminem, kiedy zobowiązanie miało zostać uregulowane a dniem, w którym faktycznie zostało zrealizowane. Zdaniem strony, naliczenie odsetek od przeterminowanego świadczenia jest obowiązkiem MOPS i powinno być stosowane z urzędu. Jak podkreśliła skarżąca, "przyzwoitość i zasady współżycia społecznego" nakazują podejmowanie działania nakierowanego na korzyść obywatela. W ocenie strony, w sprawie można było zastosować odpowiednie regulacje kodeksu cywilnego. Skarżąca zaznaczyła, że bezustanna walka z MOPS, najpierw o uznanie syna za osobę niepełnosprawną, następnie o zmianę – dodanie punktu kwalifikującego go do odpowiedniej grupy niepełnosprawności i w końcu kolejna walka o należne pieniądze, pozostawiły trwałe ślady w stanie zdrowia tak skarżącej, jak i jej syna. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła nadto niestaranność redakcyjną (błędy w nazwisku, "brak w piśmie usystematyzowania czego jaki fragment dotyczy itd.) oraz "prawniczy żargon" (przez co decyzja ta nie była zrozumiałą dla strony), co w ocenie skarżącej było działaniem celowym ze strony organu, ukierunkowanym na odstraszenie strony od podejmowania dalszych czynności. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wezwaniem z dnia 29 września 2024 r. Sąd wezwał SKO do nadesłania postanowienia tego organu (lub jego uwierzytelnionej kopii) z dnia 2 lipca 2024 r. (nr SKO 4532.214.2024) stwierdzającego niedopuszczalność odwołania strony od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 7 maja 2024 r. (nr DZSW/SP/005212/2024). Pismem z dnia 6 grudnia 2024 r. Sąd wezwał SKO o nadesłanie dowodu doręczenia tego postanowienia stronie. W odpowiedzi na to wezwanie SKO nadesłało elektroniczne potwierdzenie odbioru tego postanowienia stronie skarżącej (doręczenia dokonano do rąk dorosłego domownika (P. Z.) w dniu 18 lipca 2024 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja SKO z dnia 5 czerwca 2024 r. odpowiada prawu. Mając na uwadze argumentację strony podniesioną w skardze na wstępie porządkująco należy zwrócić uwagę na dwie kwestie. Po pierwsze, na wynikające z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) przesłanki uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny. Po drugie, na zagadnienie granic sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla tę decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., może polegać bądź na błędnej jego wykładni, czyli mylnym pojmowaniu treści lub znaczenia określonego przepisu, bądź na niewłaściwym jego zastosowaniu, czyli podciągnięciu ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę niewłaściwego przepisu (błąd w subsumcji) i naruszenie to musi mieć wpływ na wynik sprawy. Uchylenie decyzji lub postanowienia z uwagi na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego nastąpi w wypadku stwierdzenia jednej z przesłanek tego wznowienia określonych w odpowiedniej ustawie procesowej. Chodzi tu głównie o przesłanki wznowienia wskazane w art. 145 § 1 pkt 1–8, art. 145a § 1 i art. 145b k.p.a. Z kolei naruszenie przepisów postępowania przez organ stanowi podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego jeżeli występuje prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. Granice orzekania przez sąd administracyjny ustawodawca zakreślił w treści art. art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z kolei na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Mając na uwadze przedstawione wyżej uwagi natury ogólnej należy podkreślić, że strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję SKO z dnia 5 czerwca 2024 r. na mocy której organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia 7 maja 2024 r. (nr DZSW/SP/005213/2024) wydaną w sprawie ustalenia stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 stycznia 2024 r. do 30 listopada 2025 r. Powyższe oznacza, że przedmiot sądowej kontroli w sprawie ograniczał się do treści zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Dla zrozumienia podnoszonych przez stronę zarzutów (do których Sąd odniesie się na dalszym etapie rozważań) wymagane jest zwrócenie uwagi na treść wniosku strony z 28 maja 2024 r., w którym skarżąca wniosła o: o przyznanie i wypłacenie świadczenia pielęgnacyjnego "od dnia 4 listopada 2022 r., tj. od dnia złożenia wniosku o orzeczenie niepełnosprawności" syna W. Z. "przy czym od 1 stycznia 2024 r. na nowych zasadach". Stosownie bowiem do wyrażonego w treści tego wniosku żądania, organy administracji publicznej o prawie strony do świadczenia pielęgnacyjnego orzekały dwutorowo, tj. wydając decyzję w przedmiocie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. (decyzja Prezydenta Wrocławia z dnia 7 maja 2024 r. nr DZSW/SP/005212/2023) oraz wydając decyzję w przedmiocie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r. (decyzja Prezydenta Wrocławia z dnia 7 maja 2024r. nr DZSW/SP/005213/2024). Co w sprawie wymaga po raz wtóry wyraźnego zaakcentowania, zaskarżona przez stronę decyzja SKO z dnia 5 czerwca 2024 r. (nr SKO 4532.215.2024) została wydana po rozpatrzeniu odwołania strony od drugiej z wymienionych decyzji, tj. decyzji Prezydenta Wrocławia z dnia 7 maja 2024 r. nr DZSW/SP/005213/2024. Jako że skarga strony została wniesiona na wspomnianą decyzję SKO, to ta decyzja oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja organu pierwszej instancji stanowią przedmiot sądowej kontroli w sprawie. Treść rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, wyznaczająca granice kontrolowanej sprawy, dotyczy ustalenia stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad synem W. Z. na okres od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 30 listopada 2025 r. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji SKO w myśl powołanych na wstępie kryteriów z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia 7 maja 2024 r. (nr DZSW/SP/005213/2024) SKO nie naruszyło art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) albowiem decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu. Jak wynika z treści decyzji z dnia 7 maja 2024 r. nr DZSW/SP/005213/2024, orzekając na wniosek strony z dnia 28 marca 2024 r., Prezydent Wrocławia działając na podstawie art. 17, art. 20, art. 24 oraz art. 32 ust. 1d ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2024 r. po. 323) przyznał stronie świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad małoletnim synem W. na okres od 1 stycznia 2024 r. do 30 listopada 2025 r. w kwocie 2.988,00 zł. Przy ocenie spełnienia przez stronę przesłanek do ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego organ stosował przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r., w myśl którego: świadczenie pielęgnacyjne przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2023 r. poz. 2809) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, 3) opiekunowi faktycznemu dziecka, 4) rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego - jeżeli sprawują opiekę nad osobą w wieku do ukończenia 18. roku życia legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Wskazać należy, że organ zgodnie z przepisami prawa wspomniane świadczenie przyznał stronie do 30 listopada 2025 r., albowiem zgodnie z punktem I wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 marca 2024 r. (sygn. akt IV U 678/23) małoletni syn skarżącej W. został zaliczony do osób niepełnosprawnych do dnia 23 listopada 2025 r. W myśl natomiast art. 24 ust. 3 u.ś.r., w przypadku ustalania prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności osoby, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W tym przypadku prawo do świadczeń rodzinnych ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia, nie dłużej jednak niż do końca okresu zasiłkowego. Prawidłowo również organ orzekł o wysokości przyznanego stronie od 1 stycznia 2024 r. świadczenia pielęgnacyjnego, które zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 13 listopada 2023 r. w sprawie wysokości świadczenia pielęgnacyjnego w roku 2024 wynosiło od 1 stycznia 2024 r. kwotę 2988 zł. SKO, utrzymując w mocy decyzję z dnia 7 maja 2024 r. (nr DZSW/SP/005213/2024) w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia odniosło się także do podniesionego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji żądania wypłacenia stronie odsetek z tytułu wypłacenia środków pieniężnych po terminie. W ramach przedstawionej tam argumentacji SKO wyjaśniło, że w ustawie o świadczeniach rodzinnych brak jest regulacji pozwalającej na przyznanie stronie odsetek od świadczeń nieterminowo wypłaconych. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że zarzut związany z powinnością wypłacenia stronie odsetek z tytułu wypłaconych po terminie należności pieniężnych skarżąca powtórzyła także w skardze na decyzję SKO z dnia 5 czerwca 2024 r. domagając się przyznania jej "prawa do odsetek od należności przeterminowanych dla środków wypłaconych" na mocy decyzji z dnia 7 maja 2024 r. (nr DZSW/SP/005213/2024). Ustosunkowując się do tego zarzutu skargi Sąd wskazuje, że pogląd wyrażony przez SKO w zaskarżonej decyzji odnośnie do braku podstaw prawnych do domagania się wypłaty rzeczonych odsetek jest prawidłowy. Zasadnie bowiem zwraca uwagę organ drugiej instancji na to, że w ustawie o świadczeniach rodzinnych brak jest przepisu prawa który mógłby stanowić podstawę do dochodzenia przez stronę tego rodzaju roszczeń w trybie administracyjnym. Trafnie również wskazuje, że w treści art. 26 ust. 1 u.ś.r. wskazano jedynie, że świadczenia rodzinne wypłaca się w okresach miesięcznych, nie regulując przy tym skutków uchybienia terminu wypłaty świadczenia rodzinnego. Należy zauważyć, że organy administracji publicznej, związane zasadą legalizmu, obowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powyższe oznacza, że w sytuacji gdy ustawa o świadczeniach rodzinnych nie reguluje kwestii wypłaty odsetek w przypadku opóźnienia w wypłacie świadczeń rodzinnych, to nieuprawnionym "wyjściem poza granice prawa" ze strony organów administracji publicznej byłoby uwzględnienie żądania strony w zakresie wypłaty odsetek od nieterminowo wypłaconych świadczeń. Wbrew argumentacji podniesionej w skardze, w sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 418 ustawy kodeks cywilny albowiem stanowi on podstawę naliczania odsetek w związku ze spóźnionym spełnieniem świadczenia o charakterze cywilnoprawnym, a więc wynikającym z przepisów tejże ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 964/09, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem, relacja pomiędzy skarżącą a organem administracji publicznej dotycząca przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i jego wysokości ma charakter publicznoprawny. Dodatkowo należy zauważyć, że ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera w żadnym miejscu przepisu odsyłającego do stosowania ustawy kodeks cywilny. W odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących niestaranności redakcyjnej decyzji SKO stwierdzić trzeba, że kwestia popełnionych w tej decyzji omyłek pisarskich w zakresie nazwiska strony skarżącej jakkolwiek nie powinna się zdarzyć to jednak nie stanowi takiego uchybienia z powodu którego zaskarżoną decyzję należałoby wyeliminować z obrotu prawnego. Dodać w tym miejscu trzeba, że postanowieniem z dnia 26 czerwca 2024 r. SKO sprostowało błędnie ujęte nazwisko strony skarżącej. Co się tyczy podniesionego w skardze zarzutu jakoby niezrozumiała dla skarżącej treść tej decyzji była zabiegiem celowym ze strony organu stwierdzić trzeba, że zarzut ten jest nieuprawniony w świetle kontrolowanej decyzji, spełniającej wymogi z art. 107 § 1 pkt 6) k.p.a. W nawiązaniu do pozostałych zarzutów skargi a ukierunkowanych na wykazanie braku podstaw do pozbawienia strony prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okresy zatrudnienia w ramach umowy zlecenia w podmiocie "[...]" wskazać należy, że kwestia ta stanowiła przedmiot rozstrzygnięcia w decyzji Prezydenta Wrocławia z dnia 7 maja 2024 r. (nr DZSW/SP/005212/2024), które to postępowanie zostało zakończone wydaniem niezaskarżonego do Sądu (pomimo prawidłowego pouczenia), ostatecznego i prawomocnego postanowienia SKO z dnia 3 lipca 2024 r. (nr SKO 4532.214.2024) stwierdzającego niedopuszczalność wniesionego przez stronę odwołania . Sąd dostrzega, że zaskarżając do Sądu decyzję SKO z dnia 5 czerwca 2024 r. strona wniosła jednocześnie o uchylenie pkt II decyzji z dnia 7 maja 2024 r. nr DZSW/SP/005212/2024. Sąd nie mógł jednak zgodnie z żądaniem skargi przeprowadzić kontroli tej decyzji albowiem jest ona decyzją pierwszoinstancyjną, wydaną za inny okres niż zaskarżona decyzja SKO a postanowienie SKO z dnia 3 lipca 2024 r. (nr SKO 4532.214.2024) wydane na skutek odwołania od decyzji z dnia 7 maja 2024 r. (nr DZSW/SP/005212/2024) nie zostało zaskarżone do Sądu. Kierując się przedstawioną argumentacją Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę strony w całości oddalił nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.