IV SA/Wr 356/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. i D. S. na postanowienie D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji o wpisie do rejestru zabytków postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej D. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych z tytułu uiszczonego wpisu sądowego. Decyzją z dnia [...], nr [...] Konserwator Zabytków Miasta W. i Województwa W. wpisał do rejestru zabytków Miasta W. pod nr rej. [...] willę przy ul. [...] we W. Pismem z dnia 29 marca 2017 r. J. B. i D. S. (zwane dalej stronami lub skarżącymi) zwróciły się do D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. o uzupełnienie treści decyzji z dnia [...] poprzez "wpisanie działki gruntu nr [...] obręb D. dla nieruchomości położonej we W. przy ul. [...]", aby nie budziło wątpliwości, że wpis dotyczy budynku i gruntu wpisanych indywidualnie do rejestru zgodnie z obowiązującą ustawą. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] D. Wojewódzki Konserwator Zabytków we W. odmówił uzupełnienia decyzji Konserwatora Zabytków Miasta W. i Województwo W. z dnia [...] nr [...] poprzez dopisanie do obiektu willi również działki gruntu nr [...] z obrębu D. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał m.in., że wniosek skarżących, potraktowany zgodnie z jego treścią jako wniosek o uzupełnienie decyzji, został złożony z przekroczeniem wynikającego z art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) terminu do żądania jej uzupełnienia. W dniu 4 lipca 2017 r. strony wniosły skargę na opisane powyżej postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. i art. 111 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., polegające na braku podjęcia przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu strony podkreśliły, że organ jednostronnie potraktował złożony przez nie wniosek jako żądanie uzupełnienia decyzji, podczas gdy w tytule literalnie podano, że był to wniosek o wpis do rejestru zabytków gruntu znajdującego się pod figurującą już w tym rejestrze nieruchomością budynkową. Zdaniem skarżących organ nie był władny do samodzielnego ustalenia charakteru złożonego pisma, a mając jakiekolwiek wątpliwości powinien był przed wydaniem skarżonego aktu, zwrócić się do wnioskodawców o ich wyjaśnienie. Z tej przyczyny – w ocenie skarżących – zakwestionowane postanowienie wydane zostało z naruszeniem powołanych przepisów, co miało istotny wpływ na wynik postępowania i winno prowadzić do jego uchylenia. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Konserwator Zabytków we W. wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji Konserwatora Zabytków Miasta W. i Województwa W. z dnia [...] nr [...] poprzez wpisanie do rejestru zabytków Miasta W. pod nr rej. [...] działki gruntu nr [...] w obrębie D, na której położona jest nieruchomość budynkowa zlokalizowana we W. przy ul. [...]. Podstawę prawną do wydania powyższego postanowienia stanowił art. 111 § 1 k.p.a., zgodnie z którym strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji żądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować z urzędu w zakresie, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (art. 111 § 1a). Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (art. 111 § 1b). W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (art. 111 § 2). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji, inaczej niż w procedurze cywilnej, nie ma samodzielnego bytu prawnego, lecz pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienie dotyczy. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym czy zażaleniowym. Na rozstrzygnięcie z art. 111 k.p.a. nie przysługuje zażalenie. W konsekwencji orzeczenie o uzupełnieniu decyzji czy postanowienia lub jego odmowa nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1089/14 oraz z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1486/10, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 29 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 252/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem zaskarżenia postanowienia do sądu administracyjnego jest m.in. konieczność uprzedniego stwierdzenia, że przysługuje na nie zażalenie w administracyjnym toku instancji, bądź że kończy ono postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty, o czym stanowi wprost art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zaskarżone postanowienie D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. wymogu tego nie spełnia, gdyż ani art. 111 k.p.a., ani żaden przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na to orzeczenie. Nie kończy ono również żadnego postępowania, ani tez nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Reasumując należało podkreślić, że skoro obowiązujące przepisy uniemożliwiają dokonanie przez sąd administracyjny kontroli postanowienia wydanego w oparciu o art. 111 k.p.a., to w niniejszej sprawie nie było podstaw prawnym do oceny, czy zaskarżony akt stanowił w istocie rozpatrzenie żądania stron skarżących zgodnie z ich intencją. Z powyższych względów skargę wniesioną na akt niepodlegający właściwości sądów administracyjnych należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia. Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 złotych zostało natomiast wydane w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.