IV SA/Wr 374/18

|Sygn. akt IV SA/Wr 374/18 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , Dnia 17 października 2018 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska, , Sędziowie, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków, , , Protokolant, sekretarz sądowy Katarzyna Leśniowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu17 października 2018 r., sprawy ze skargi P. J., na decyzję Rektora A, z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, , , oddala skargę w całości., Zaskarżoną decyzją Rektor A, działając na podstawie art. 16 ust 1 i ust 2, art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1330; dalej przywoływana w skrócie jako "u.d.i.p.") w związku z art. 104 § 1 i art.107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku skarżącego P. J. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie imiennej listy pracowników Wydziału [...] A, którzy w związku z oceną jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej przeprowadzonej przez Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych (KEJN), będący organem opiniodawczo-doradczym Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, zostali zakwalifikowani do kategorii N0 - odmówił udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że pismem z dnia 26.06.2018 r. poinformowano skarżącego, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W związku z powyższym, wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez wykazanie, jaki szczególnie istotny interes publiczny przemawia za udostępnieniem wnioskowanych informacji. W odpowiedzi skarżący zakwestionował przyjętą przez organ kwalifikację prawną żądanej informacji, jednocześnie utrzymując, że ujawnienie listy 33 pracowników zakwalifikowanych do kategorii N0 leży w interesie publicznym, ponieważ: " - A realizuje ważną społeczną funkcję i wydaje publiczne pieniądze, - A wypłaca pracownikom naukowo-dydaktycznym pensje za pracę naukową i dydaktyczną, - osoby zakwalifikowane do kategorii N0 - nic nie publikując - nie realizowały swoich obowiązków naukowych, - ponieważ rzecz dotyczy okresu ostatnich 4 lat, istnieją przesłanki, by sądzić, że władze Wydziału [...] nie starały się tego problemu rozwiązać i środki publiczne były marnowane, - dlatego zasadne jest uzyskanie tej listy, żeby społeczeństwo zyskało możliwość oceny polityki kadrowej władz wydziału, a co za tym idzie i gospodarności w dysponowaniu publicznymi pieniędzmi." Następnie organ przywołał podstawy prawne udostępniania informacji publicznej, to jest przepisy zawarte w art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do udostępnienia informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ wywodził, że w ustawie brak jest definicji legalnej tego pojęcia. W literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowano podział na informację prostą i informację przetworzoną. Wspierając swą argumentację tezami z motywów wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) podkreślano, że informacją prostą jest taka informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Informację przetworzoną stanowi zaś suma informacji prostych, które są zebrane według określonych kryteriów, tworzących nową, dotąd nieistniejącą informację publiczną. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu. Z kolei pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym, niemającym zwartej zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa, Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza, jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, organ wskazał, że na dzień złożenia wniosku nie posiadał i w dalszym ciągu nie dysponuje gotową informacją spełniającą kryteria zakreślone przez skarżącego, dlatego realizacja przedmiotowego wniosku w formie i w zakresie w nim wskazanym wymaga podjęcia przez organ dodatkowych czynności, polegających na przeanalizowaniu wszystkich danych znajdujących się w systemie i wszystkich pracowników Wydziału [...], których publikacje, objęte były ewaluacją a przeprowadzona ocena parametryczna skutkowała przyznaniem kategorii N0 tj. kategorii osób, których publikacje w okresie parametrycznym nie zostały uznane. Wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, do omawianej kategorii zaklasyfikowano nie tylko osoby, które w okresie nie wydały żadnej publikacji, ale także osoby, których dorobek nie był w tym zakresie należycie wysoko oceniony. Dodatkowo, z przyczyn technicznych uniemożliwiających prawidłową migrację danych do systemu do kategorii N0 zaliczono także niektórych pracowników Wydziału [...], którzy posiadają znaczny dorobek naukowy. Powyższe skutkowało koniecznością zakwestionowania decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...].10.2017 r. przyznającej Wydziałowi [...] kategorię naukową C. Jednostka złożyła aż 634 odwołań, przy czym ich zakres był różny - zasadnicze zarzuty sprowadzały się do przyjętych kryteriów oceny oraz kwalifikacji pracowników do kategorii N0. Po dokonaniu ponownej oceny, dane dotyczące kategorii N0 nie są bezpośrednio widoczne w systemie. Informacja natomiast o sposobie rozstrzygnięcia odwołania publikowana jest w zakładce dotyczącej konkretnej osoby. Bezpośrednio dostępne są z kolei te informacje, które dotyczą Wydziału jako całości, albowiem to jednostka podlega ewaluacji a nie dorobek poszczególnych osób w okresie objętym parametryzacją. W związku z tym organ uznał, że udostępnienie żądanej informacji wymaga podjęcia dodatkowych czynności o znacznym nakładzie pracy i czasu, połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem określonych środków osobowych i finansowych. Organ przyjął również, że wnioskodawca nie wykazał przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. istnienia szczególnej istotności udostępnienia przetworzonej informacji dla interesu publicznego. Stosownie zaś do treści wyroku NSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2018 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 658/17, zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego. Na tle takiego rozumienia "szczególnego interesu publicznego" organ nie dopatrzył się istnienia interesu uzasadniającego udostępnienie żądanej przez wnioskodawcę informacji publicznej. Brak bowiem podstaw do przyjęcia twierdzenia, że skarżący wykorzystałby uzyskaną informację dla usprawnienia działania A, czy też innych organów państwa. Jest to o tyle istotne, albowiem skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Wobec braku spełnienia przesłanki "istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego" organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W skardze, wnosząc o uchylenie decyzji oraz o zobowiązanie Rektora A do udostępnienia informacji, skarżący zarzucił naruszenie posiadanego prawa do informacji publicznej, określonego w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Na poparcie żądania skargi skarżący wywodził, że w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia kategoria N0 została błędnie określona jako kategoria "osób, których publikacje w okresie parametrycznym nie zostały uznane", bo to stwierdzenie implikuje, że takie publikacje były, ale nie zostały uznane. Liczba N0 oznacza "liczbę pracowników, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, uwzględnianych przy określeniu liczby N, którzy byli zatrudnieni w jednostce łącznie przez co najmniej 3 lata w okresie objętym ankietą i nie byli autorami lub współautorami osiągnięć naukowych i twórczych, o których mowa w § 10 ust. 1, z wyłączeniem: pracowników inżynieryjno-technicznych; pracowników inżynieryjnych i technicznych; pracowników, którzy w okresie objętym ankietą przebywali na urlopach związanych z rodzicielstwem, udzielonych na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666 i 2138), albo pobierali zasiłek chorobowy lub świadczenia rehabilitacyjne w związku z niezdolnością do pracy, w tym spowodowaną chorobą wymagającą rehabilitacji leczniczej łącznie przez okres co najmniej 3 lat" (według Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym i uczelniom, w których zgodnie z ich statutami nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych). Zdaniem autora skargi, przyjęte przez organ błędne rozumienie kategorii N0 jest używane do sugerowania, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, ponieważ mogą istnieć pracownicy, którzy co prawda publikowali, ale ich publikacje nie zostały uznane przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, co wymagałoby weryfikacji. Jak dalej skarżący przekonywał - być może jest tak, że istnieją tacy pracownicy, którzy publikowali i ich publikacje nie zostały uznane, ale nie to jest przedmiotem wnioskowanej informacji publicznej. Przedmiotem wnioskowanej informacji jest lista pracowników zakwalifikowanych do kategorii N0 zgodnie z decyzją Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 17 maja 2018 r. o przyznaniu Wydziałowi [...] A kategorii B. Ta ministerialna decyzja jest ostateczna (po odwołaniu) i jest teoretycznie możliwe, że zawiera błędy, lecz skarżący nie wnioskował o weryfikację prawdziwości ostatecznej decyzji Ministra, lecz wnioskował o informacje zgodnie ze stanem, jaki ta decyzja uznała za ostateczny. A zgodnie z nią 33 pracowników Wydziału [...] przez okres co najmniej 3 lat nie opublikowało żadnej pracy naukowej. Jeśli oczywiście jest tak, jak twierdzi Rektor, że do omawianej kategorii (N0) zaklasyfikowano nie tylko osoby, które w wymeinionym okresie nie wydały żadnej publikacji, ale także osoby, których dorobek nie był w tym zakresie należycie wysoko oceniony - to oczywiście skarżący będzie mógł to sprawdzić (publikacje naukowe są z zasady publiczne), ale dopiero po udostępnieniu mu wnioskowanej listy. Ponadto, jeśli Rektor ma rację i wspomniane 33 osoby lub ich część zostały niesłusznie zakwalifikowane do kategorii osób niepublikujących, to ujawnienie tej listy i jej zweryfikowanie pozwoli "oczyścić atmosferę". Wnosząc, by sąd ocenił, czy wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną, skarżący wyraził opinię, że jest to informacja prosta, a jej przygotowanie zajęłoby organowi z pewnością mniej czasu i wymagało mniejszego nakładu pracy, niż przygotowanie kilkustronicowej decyzji odmownej. W dalszych wywodach zaś argumentował, że w systemie informatycznym, w którym znajduje się ankieta parametryzacyjna jednostki, w wykazie pracowników znajdują się informacje o tym, do jakiej kategorii zostali zaliczeni poszczególni pracownicy. Załączył także stronę 21 Instrukcji użytkownika Systemu Prezentacji Wyników Ewaluacji Dorobku Naukowego. Z instrukcji tej jasno wynika zdaniem skarżącego, że obok nazwiska pracownika znajduje się informacja o liczbie N. Nawet jeśli jest prawdą, że po odwołaniu od pierwotnej decyzji Ministra "informacja o sposobie rozstrzygnięcia odwołania publikowana jest w zakładce dotyczącej konkretnej osoby", to wciąż dane te są w sposób bezpośredni gotowe w tymże systemie i przygotowanie listy pracowników zakwalifikowanych do kategorii N0 nie zajęłoby organowi więcej niż 30 minut. Stworzenie tej listy wymaga tylko skopiowania z systemu informatycznego, a jedyną dodatkową czynnością jest wybranie osób zakwalifikowanych do kategorii N0 (33 spośród 121 zakwalifikowanych do N0 w pierwotnej decyzji). Rozsądny Dziekan sam na własny użytek taką listę z pewnością przygotował, żeby ją następnie zweryfikować, a jeśliby się potwierdziło, że któryś pracownik nic przez 4 lata nie opublikował, wyciągnąć wobec niego konsekwencje. W kontekście wypowiedzi organu, że ujawnienie wnioskowanej informacji nie umożliwi skarżącemu usprawnienia funkcjonowania państwowej instytucji, skarżący podkreślił, że sam fakt wiedzy przez władze Wydziału i A, że ktoś zna i może poznać szczegóły polityki kadrowej względem osób niedopełniających swych obowiązków zawodowych, wpłynie na tę politykę kadrową, co z kolei przysłuży się polskiemu społeczeństwu przez podniesienie poziomu polskiej nauki. Polski nie stać na utrzymywanie naukowców, którzy zaniedbują swoje obowiązki naukowe. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując zaś w całości twierdzenia wskazane w zaskarżonej decyzji podniesiono, że ocena parametryczna przeprowadzana jest zgodnie z przepisami ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi. Natomiast założeniem ewaluacji jest dokonanie oceny podstawowych jednostek naukowych, a nie pracowników zatrudnionych w ramach ocenianego wydziału. Dane znajdujące się w ankiecie parametrycznej służą zatem ocenie zdarzeń ewaluacyjnych przypisanych do dorobku danej jednostki naukowej, a nie do kreowania jakichkolwiek ocen czy list rankingowych dorobku indywidualnego pracowników. Podkreślono nadto, że w decyzji Ministra wskazuje się wprost na "liczbę pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy", a więc tym samym nie odnosi się liczby N0 do indywidualnych osób. Ocena pracowników (ich aktywności naukowej) przeprowadzana jest w innym trybie, określonym ustawowo. Poszczególne odwołania złożone przez Wydział [...] od konkretnych zdarzeń ewaluacyjnych (w tym od uznania lub nie określonych publikacji pracowników Wydziału) były rozpatrywane przez odpowiedni zespół KEJN, ale rozstrzygnięcia w tym zakresie nie zostały bezpośrednio wprowadzone do ankiety jednostki, lecz stanowiły podstawę obliczeń, w wyniku których Minister podjął ostateczną decyzję o nadaniu Wydziałowi kategorii B. Stopień przetworzenia informacji o poszczególnych zdarzeniach ewaluacyjnych jest w związku z tym znacznie wyższy niż w wyniku pierwszej oceny dokonywanej przez KEJN. Na marginesie organ zauważył, że informacje o dorobku naukowym poszczególnych pracowników Wydziału są dostępne publicznie w bazie danych Biblioteki A we W. (http://[...]). W piśmie procesowym skarżący uzupełniająco wskazał, odnosząc się do instrukcji, o której wyżej mowa, że jeśli faktycznie jest tak, że po odwołaniu sprawdzenie, do której kategorii został przyporządkowany który pracownik, trzeba wchodzić w "profil" każdego z tych pracowników, to, biorąc pod uwagę, że przed odwołaniem do kategorii N0 zostało zakwalifikowanych 130 pracowników, sprawdzenie tej informacji zajęłoby organowi mniej czasu niż przygotowanie zaskarżonej decyzji. Skarżący dodał nadto, że jest naukowcem, publikującym na tematy naukowe w "[...]" zaś na blogu - artykuły na temat nieprawidłowości w świecie nauki polskiej. Sprawę ilości pracowników zakwalifikowanych do wymienionej kategorii na Wydziale [...] traktuje jako wstęp do dalszych działań, mających na celu ukazanie ogólnopolskiej skali zatrudnienia na uczelniach osób, które nie publikują i wywarcie nacisku na władze uczelni, by poważnie zajęły się tym problemem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz.1302; zwanej dalej "p.p.s.a."), w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się zatem wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 p.p.s.a. Rozstrzygając daną sprawę sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a., przy czym sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu administracyjnego nie jest władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony i czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla niej względnie, czy narusza zasady współżycia społecznego. W kontekście powołanych przesłanek kontroli sądowej legalności zaskarżonego aktu, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzję wydano bez naruszenia prawa. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Rektor odmówił udzielenia skarżącemu informacji publicznej w przedmiocie przedstawienia imiennej listy pracowników Wydziału [...] A, którzy w związku z oceną jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej przeprowadzonej przez Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych, będący organem opiniodawczo-doradczym Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, zostali zakwalifikowani do kategorii N0 (tzn. niepublikujących prac naukowych). W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że przedmiotowa informacja ma charakter informacji przetworzonej, a skarżący nie wykazał, że za jej udostępnieniem przemawia szczególnie istotny interes publiczny. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd musiał zatem w pierwszym rzędzie poddać ocenie kwestię charakteru prawnego żądanej informacji publicznej, tj. rozstrzygnąć, czy w rzeczy samej ma ona walor informacji przetworzonej, czy też prostej jedynie – w rozumieniu normatywnym, czyli na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1330; zwanej dalej "u.d.i.p."), której przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 stanowi, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W tej materii Sąd uznał, że trafne jest przyjęcie, iż rzeczona informacja udostępnienia imiennej listy pracowników naukowych Wydziału [...], których sklasyfikowano jako "N0" w ramach przeprowadzonej parametryzacji (ewaluacji) tej placówki naukowej – nosi cechy informacji przetworzonej. Na tle wykładni pojęć informacji prostej i przetworzonej w judykaturze podkreśla się - różnicując oba pojęcia – że informację prostą znamionuje fakt, iż jej zasadnicza treść nie ulega zmianie przed udostępnieniem wnioskodawcy, czyli organ jest w istocie w posiadaniu w swych zasobach gotowej informacji odpowiadającej potrzebom wnioskodawcy. A contrario – informacja przetworzona to taka, którą w kształcie żądanym przez wnioskodawcę podmiot zobowiązany nie dysponuje i musiałby w celu jej uzyskania sporządzić jakościowo nową, tzn. jak słusznie przywołał organ – taką, która nie istnieje w przyjętej treści i formie, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu. Nawet jeśli organ posiada cząstkowe informacje, ale w celu zaspokojenia żądania wniosku musi je opracować choćby poprzez ich łączne zebranie, ewentualną selekcję, weryfikację, analizę, poprzez wnikanie do źródłowych dokumentów (w wersji elektronicznej lub sporządzonych na piśmie), ustalanie czy i które z nich kwalifikują się według kryteriów przytoczonych przez wnioskodawcę – bez względu na to, czy tych czynności dokona organ przy wykorzystaniu technik komputerowych, czy też metodą tradycyjną, to wypadkową takich dodatkowych czynności jest już informacja przetworzona. Na takie cechy przesądzające, iż mamy do czynienia z informacją przetworzoną zwraca uwagę orzecznictwo dokonując interpretacji komentowanego wyrażenia. I tak np. w wyroku z dnia 27 lutego 2018 r., o sygnaturze II SA/Ol 85/18 (publ. LEX nr 2460905), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie sformułował tezy następujące: "Przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagających samodzielnego ich zredagowania, związanego z koniecznością przeprowadzenia przez tenże podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów." Informacją przetworzoną jest zatem taka informacja, którą organ opracowuje dla wnioskodawcy w oparciu o informacje proste, posiadane w swych zasobach, zwłaszcza jeżeli wymaga to dokonania szeregu drobiazgowych czynności poprzez szczegółowy przegląd znacznej liczby materiałów, czy też danych cyfrowych lub gdy system informatyczny nie pozwala na automatyczne zsumowanie tych informacji z prowadzonych zbiorów, w wersji końcowej odpowiadającej zapotrzebowaniu wnioskodawcy. Innymi słowy – chodzi o sytuację wytworzenia nowego dokumentu w stosunku do posiadanych, o nowej treści, przystosowanej do użytku wnioskodawcy. Przetworzony charakter przedmiotowej informacji organ zasadnie upatruje w tym, że przede wszystkim nie dysponuje gotową informacją o żądanej treści, a jej zredagowanie wymagałoby absorbujących dodatkowych czynności celem sporządzenia odpowiedniego dla wnioskodawcy zestawienia, a w szczególności - przeanalizowania danych w systemie informatycznym wszystkich pracowników, albowiem pierwotnie do omawianej kategorii zaklasyfikowano różne osoby, a mianowicie te, które nie wydały żadnej publikacji, nadto osoby, których dorobek naukowy nie był należycie wysoko oceniony oraz także niektórych pracowników posiadających znaczny dorobek naukowy. Po złożeniu zaś ponad 600 odwołań o rozmaitym zakresie i dokonaniu ponownej oceny, dane dotyczące kategorii N0 nie są bezpośrednio widoczne w systemie informatycznym, natomiast informacja o sposobie rozstrzygnięcia odwołania publikowana jest w zakładce dotyczącej konkretnej osoby, co wymaga szczegółowego przeszukania tych danych. Informacje przekazane przez Wydział w procedurze oceny tej instytucji naukowej nie wiązały się bezpośrednio z oceną indywidualną konkretnego pracownika, bowiem wynik dotyczący oceny osiągnięć naukowych i twórczych jednostki w zakresie publikacji naukowych wynikał ze specyficznego uśrednienia tej oceny. W szczególności zważyć trzeba, że omawiane dane wynikały z przeliczenia na pełne etaty, tymczasem żądanie wniosku dotyczy konkretnych pracowników, już bez tej zależności. Twierdzenia organu znajdują odzwierciedlenie w treści aktu wykonawczego do ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2016 r. poz. 2015 i 1933), tj. rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym i uczelniom, w których zgodnie z ich statutami nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2154). Ponadto konkluzja o niewadliwości zaskarżonej decyzji w tej mierze nasuwa się po skonfrontowaniu jej motywów z treścią uzasadnienia decyzji Ministra z [...] maja 2018 r. Nr [...] oraz z lekturą tekstu Instrukcji użytkownika do "Systemu Prezentacji Wyników Ewaluacji Dorobku Naukowego". Zgodnie z § 13 cytowanego rozporządzenia: "1. Ważona liczba publikacji naukowych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 1-5, łącznie z liczbą osiągnięć naukowych i twórczych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 6 i 11-13, uwzględnianych przy kompleksowej ocenie, nie mogą być większe niż: (3N-2N0)*T/48 gdzie: N - oznacza średnią arytmetyczną, z okresu objętego ankietą, liczby pracowników zatrudnionych w jednostce w poszczególnych latach przy prowadzeniu badań naukowych lub prac rozwojowych w ramach stosunku pracy, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, ustaloną na podstawie oświadczeń, o których mowa w art. 4c ust. 11 ustawy, składanych przez tych pracowników do celów ubiegania się przez jednostkę o przyznanie środków finansowych na działalność statutową; N0 - oznacza liczbę pracowników, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, uwzględnianych przy określeniu liczby N, którzy byli zatrudnieni w jednostce łącznie przez co najmniej 3 lata w okresie objętym ankietą i nie byli autorami lub współautorami osiągnięć naukowych i twórczych, o których mowa w § 10 ust. 1, z wyłączeniem: pracowników inżynieryjno-technicznych; pracowników inżynieryjnych i technicznych; pracowników, którzy w okresie objętym ankietą przebywali na urlopach związanych z rodzicielstwem, udzielonych na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666 i 2138), albo pobierali zasiłek chorobowy lub świadczenia rehabilitacyjne w związku z niezdolnością do pracy, w tym spowodowaną chorobą wymagającą rehabilitacji leczniczej łącznie przez okres co najmniej 3 lat; T - oznacza liczbę miesięcy okresu objętego ankietą ocenianej jednostki. 2. Liczbę (3N-2N0)*T/48 zaokrągla się w górę do liczby całkowitej. 3. Pracownikami, o których mowa w ust. 1, są w przypadku: 1) podstawowych jednostek organizacyjnych uczelni i uczelni, w których zgodnie z ich statutami nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych - pracownicy, o których mowa w art. 108 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1842 i 1933), oraz pracownicy naukowo-techniczni i inżynieryjno-techniczni, zatrudnieni w celu wykonywania prac pomocniczych w badaniach naukowych lub pracach rozwojowych, 2) jednostek naukowych Polskiej Akademii Nauk - pracownicy, o których mowa w art. 87 pkt 1, 2 i 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz. U. z 2016 r. poz. 572, 1311 i 1933), 3) instytutów badawczych - pracownicy, o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. z 2016 r. poz. 371, 1079 i 1311), 4) pozostałych jednostek - pracownicy zatrudnieni na stanowiskach związanych z prowadzeniem badań naukowych lub prac rozwojowych - zwani dalej "pracownikami jednostki". 4. Liczba N jest określana: 1) na podstawie wykazów pracowników jednostki zamieszczonych przez tę jednostkę w ankiecie, zawierających informacje, o których mowa w części B ust. 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia, 2) według stanu na dzień złożenia wniosków o przyznanie środków finansowych na działalność statutową składanych w każdym roku objętym ankietą - i nie może być mniejsza od liczby pracowników podanej przez jednostkę we wnioskach, o których mowa w pkt 2, chyba że zmniejszenie jest wynikiem kontroli przeprowadzonej w jednostce. 5. W przypadku zmniejszenia liczby N, o którym mowa w ust. 4, jednostka dokonuje w ankiecie szczegółowego wyjaśnienia powodów zaistniałych różnic. (...) 7. Do osiągnięć naukowych i twórczych jednostki zalicza się publikacje naukowe, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 1-5: 1) jeżeli ich autorzy lub współautorzy zostali uwzględnieni przy określeniu liczby N i wskazali tę jednostkę jako afiliację; 2) autorów nieuwzględnionych przy określeniu liczby N, jeżeli wskazali tę jednostkę jako afiliację, z zastrzeżeniem, że liczba tych publikacji nie może przekroczyć 20% wartości (3N-2N0)*T/48. 8. Liczba publikacji naukowych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 4, zaliczanych do osiągnięć naukowych i twórczych jednostki nie może przekroczyć 10% wartości (3N-2N0)*T/48. 9. Do osiągnięć naukowych i twórczych jednostki zalicza się monografie naukowe i rozdziały w monografiach naukowych: 1) jeżeli ich autorzy lub współautorzy zostali uwzględnieni przy określeniu liczby N i wskazali tę jednostkę jako afiliację; 2) autorów nieuwzględnionych przy określeniu liczby N, jeżeli wskazali tę jednostkę jako afiliację, z zastrzeżeniem, że liczba tych monografii i rozdziałów nie może stanowić więcej niż 20% wszystkich monografii naukowych i rozdziałów w monografiach naukowych, uwzględnianych przy kompleksowej ocenie w poszczególnych grupach nauk. 10. Liczba monografii naukowych i rozdziałów w monografiach naukowych, uwzględnianych przy kompleksowej ocenie nie może łącznie przekroczyć w grupie: 1) nauk humanistycznych i społecznych - 40%, 2) nauk o sztuce i twórczości artystycznej - 25%, 3) nauk ścisłych i inżynierskich - 20%, 4) nauk o życiu - 10% - wartości (3N-2N0)*T/48. (...) 14. Ważenie liczby publikacji naukowych, o którym mowa w ust. 1, oznacza, że w przypadku publikacji naukowych wieloautorskich, których autorzy są pracownikami różnych jednostek, za które jednostce przyznaje się punkty w wysokości niższej niż maksymalna liczba punktów przyznawana za publikację naukową w danym czasopiśmie naukowym: 1) publikacja ta w liczbie osiągnięć naukowych i twórczych jednostki, określonej zgodnie z ust. 1, jest uwzględniana jako wynik dzielenia liczby punktów przyznanych jednostce za tę publikację przez maksymalną liczbę punktów; 2) przy kompleksowej ocenie uwzględnia się dodatkowo inne publikacje naukowe, aby uzupełnić liczbę osiągnięć naukowych i twórczych jednostki do liczby całkowitej." Na podstawie redakcji § 13 należy skonstatować, że nie tylko chodzi o przeliczenie na pełny wymiar czasu pracy, ale też i o ważoną liczbę publikacji naukowych według sposobu określonego w powołanym, podustawowym akcie prawnym, z odniesieniem (generalnie ujmując) do zróżnicowanych parametrów, o których mowa z kolei w § 10, podług wymienionych tamże rodzajów i miejsca publikacji. Samo już normatywne zdefiniowanie pojęcia N0 zakłada więc dokonywanie zabiegów analitycznych. W powyższym świetle zarzut skargi o dokonaniu błędnej wykładni kategorii N0 nie jawi się jako zasadny. W wyniku zastrzeżeń Wydziału i złożonych odwołań, opisaną decyzją Ministra (o czym mowa na stronach 4 i 9 uzasadnienia tej decyzji) ustalono wartości liczby N = 320,52 oraz liczby N0 = 33,5, z tym, że pierwotnie (przez rozpoznaniem odwołań) ustalona liczba N0 wynosiła 121. Treść natomiast Instrukcji, w szczególności na stronach 21, 22, 31, nie przeczy twierdzeniom organu, że informacje tam zamieszczone dotyczą wprawdzie danych konkretnych pracowników, ale dostęp do tych danych następuje poprzez zakładki, a gdy zostały złożone odwołania dotyczące pracowników, nie wynika z Instrukcji by finalnie po rozpatrzeniu odwołań, ukazywała się w systemie sumaryczna lista imienna ostatecznie zakwalifikowanych do N0 pracowników. Przeciwnie, omawiana aplikacja prezentuje wyniki kompleksowej jedynie oceny jednostki naukowej, a system pozwala odnieść się jednostce naukowej do zaprezentowanych wyników i złożyć środki odwoławcze od konkretnych zdarzeń ewaluacyjnych, lecz nie wynika z Instrukcji by po decyzji Ministra rozstrzygnięcia co do poszczególnych odwołań były wprowadzane w określonym czasie do tego systemu. Organ twierdzi, że dane dotyczące rozpatrzenia odwołania od konkretnego zdarzenia ewaluacyjnego nie są widoczne w systemie, a gdyby nawet były widoczne, to jeśli zaistniał przypadek odwołania związanego z poszczególnym pracownikiem (błędne zdaniem jednostki przypisanie do liczby autorów niepublikujących w rozumieniu powołanego rozporządzenia), to w grę wchodzi wykonywanie innych poleceń na poziomie wiersza danego pracownika w systemie. Zbiór elektroniczny posiadanych informacji jest zatem nakierowany na prezentację dorobku uczelni jako całości, chociaż przez pryzmat indywidualnych osiągnięć zatrudnionych pracowników, jednak prowadzony w sposób uniemożliwiający proste przygotowanie gotowej listy 33 pracowników z imienia i nazwiska, czyli byłby czasochłonny wymagając dokładnego przeszukiwania wykazu wszystkich pracowników i przeglądu zakładek. Co istotne, powoływana przez obie strony decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego również nie wymienia w żadnym swym fragmencie oznaczonych z imienia i nazwiska pracowników naukowych Wydziału, którym omawianą kategorię przyznano, prezentując jedynie uśrednioną, wyliczoną według wzoru z § 13 powołanego rozporządzenia i zasad tamże określonych liczbę ogólną N0 bez konkretyzacji. Reasumując, z przedstawionych okoliczności wynika, że wnioskowana informacja nie istnieje we wskazanej we wniosku formule, gdyż organ dysponuje tylko danymi dotyczącymi całościowej liczby N0, a zatem żądanie skarżącego dotyczy wytworzenia nowej, zmodyfikowanej informacji, czyli przetworzonej. W takiej sytuacji, prawo do jej uzyskania podlega ograniczeniu do zakresu, w jakim uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Gdy wnioskodawca nie wykaże istnienia interesu publicznego, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udostępnienia informacji o charakterze przetworzonym. Sąd nie podzielił zapatrywania skargi co do spełnienia wymienionej przesłanki. Pogląd sformułowany w tej materii w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, właściwie poparty praktyką orzeczniczą w zakresie wykładni omawianego pojęcia. Na ocenę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego ma wpływ nie osobiste, subiektywne przekonanie wnioskodawcy co do występowania takiej przesłanki, bowiem nie jest celem uzyskania przetworzonej informacji publicznej zaspakajanie indywidualnych zamierzeń w sferze publicystycznej, naukowej, lecz znaczenie ma tu okoliczność, czy wnioskodawca posiada własną, rzeczywistą (a nie tylko hipotetyczną) możliwość wykorzystania uzyskanej informacji dla funkcjonowania określonych instytucji państwa. Okoliczności prowadzenia działalności publicystycznej oraz umieszczania artykułów w Internecie w ramach prowadzonego blogu nie świadczą o tym, że jest to "szczególnie istotne dla interesu publicznego". Gdyby rozumieć według argumentacji skargi to wówczas zastrzeżenie ustawodawcy (co do szczególnej istotności) nie miałoby racji bytu, gdyż każdy mógłby się domagać udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Na kanwie rozpatrywanej sprawy, skarżący musiałby wykazać konkretnie w sferze prawnej, że ma faktyczną możność wpływania na reorganizację personalną Wydziału, politykę kadrową tej instytucji. Działalność publicystyczna w tych ramach wszakże się nie mieści, gdyż dotyczy jedynie wyrażania opinii. Abstrahując od powyższego, w przeświadczeniu Sądu, na tle wypowiedzi, którą skarżący skonstruował celem wykazania istnienia komentowanej przesłanki, dla realizacji zamiarów tamże wyrażonych wystarczająca jest wiedza o ogólnej liczbie przeszło 33 pracowników naukowych, których zaliczono do kategorii N0. W tym stanie rzeczy, wobec braku naruszenia prawa, skarga na mocy art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.