IV SA/Wr 419/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 października 2011 r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] L.dz. [...] w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Miejski Policji w J. G. orzekł o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia [...] nr [...] w sprawie zwolnienia A. Ż. ze służby w Policji. Od powyższej decyzji funkcjonariusz odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., który decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swe stanowisko organ odwoławczy wskazał, że prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej nr [...] skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji oraz zaliczony do III grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji. W dniu wydania orzeczenia, tj. [...], otrzymał stosowny wypis. W związku z powyższym, Komendant Miejski Policji w J.G., rozkazem personalnym nr [...] z dniem [...], uchylił zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych i jednocześnie zwolnił go z obowiązku wykonywania zadań służbowych w związku z orzeczeniem komisji lekarskiej. Następnie, w dniu [...], wydał rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu strony ze służby w Policji z dniem [...] z zachowaniem terminu wymaganego przepisem art. 43 ust 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.). Opisany rozkaz personalny pracownicy kadr dwukrotnie usiłowali osobiście doręczyć stronie w miejscu zamieszkania (notatka służbowa z dnia 16 września 2008 r.), następnie zaś za pośrednictwem poczty, za zwrotnym poświadczeniem odbioru. Przesyłkę awizowaną dwukrotnie zwrócono jednak do jednostki z adnotacją – "nie podjęto w terminie". W dniu [...] skarżący zgłosił się do Zespołu Kadr Komendanta Miejskiego Policji w J. G., gdzie został poinformowany o rozkazie personalnym w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji z dniem [...]. W dniu [...] strona złożyła pismo z prośbą o możliwość wglądu do akt osobowych. W tym samym dniu zwróciła się o udzielenie bezzwrotnej zapomogi, w związku z brakiem wynagrodzenia wobec wydanego rozkazu o zwolnieniu ze służby. Komendant Miejski Policji w J. G., pismem z dnia [...], poinformował stronę o możliwości przeglądu akt osobowych w dniu [...]. Pismami z dnia [...] oraz [...] strona wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w J. G. z dnia [...] nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji. Komendant Miejski Policji, po rozpatrzeniu wniosków strony, wydał decyzję nr [...] z dnia [...], w której odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że "wszelkimi dostępnymi środkami organ dążył do tego, aby strona uczestniczyła w postępowaniu, zaś strona uporczywie unikała swojego udziału, nie odbierając przesyłek poczty i unikając kontaktów z pracownikami organu". Ponadto strona nie udowodniła faktu, że bez własnej winny nie uczestniczyła w postępowaniu. Organ uznając, że nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., odmówił zatem wznowienia postępowania. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie. Organ II instancji, pierwotnie, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W następstwie złożonej przez stronę skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Wr 230/09, uchylił to postanowienie. Wobec powyższego, organ odwoławczy rozpatrzył odwołanie skarżącego od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w J. G. nr [...], utrzymując ją w mocy. Decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wnosząc o jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności zarzucił, że organ bez wszczęcia postępowania prowadził ustalenia co do przyczyn wznowienia postępowania, czym naruszył przepisy k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji we W., po otrzymaniu skargi, uznał zarzuty za zasadne. Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm.) ppsa, uchylił decyzję własną z dnia [...] nr [...] oraz stwierdził nieważność decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w J. G. Następnie, Komendant Wojewódzki Policji we W. rozpatrzył wnioski strony z dnia [...] i z dnia [...] o wznowienie postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 1 i 2 oraz art. 150 § 2 k.p.a. wydał w dniu [...] postanowienie nr [...] o wznowieniu postępowania w przedmiocie zwolnienia strony ze służby w Policji. Jednocześnie wyznaczył Komendanta Miejskiego Policji w J.G. jako organ właściwy do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zadaniem wyznaczonego organu było przeprowadzenie postępowania mającego doprowadzić do stwierdzenia, czy rzeczywiście we wznowionym postępowaniu wystąpiła przyczyna wskazana przez stronę oraz jakie ewentualne skutki mogła ona wywrzeć na rozstrzygnięcie w postępowaniu o zwolnieniu ze służby w Policji. Komendant Miejski Policji w J. G., pismem z dnia [...], poinformował stronę o przysługującym prawie do czynnego udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału oraz zgłoszonych żądań. W dniu [...] skarżący został zapoznany z materiałami postępowania w sprawie wznowienia postępowania, jednocześnie poinformował, że do dnia [...] złoży wnioski, które pozwolą zgromadzić kompletny materiał dowodowy w sprawie. W piśmie z dnia [...] podniósł, że w rozkazie nr [...] o uchyleniu decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych organ zwolnił go z obowiązku wykonywania zadań służbowych ze względu na orzeczenie komisji lekarskiej w sprawie niezdolności do służby, nie określając podstawy prawnej i daty końcowej zwolnienia. Komendant Miejski Policji w J. G., po przeprowadzeniu postępowania, na podstawie art. 151 §1 pkt 1 k.p.a., decyzją nr [...] z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...]. W trybie odwoławczym Komendant Wojewódzki Policji we W. uchylił zaskarżoną decyzję, gdyż po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ I instancji zobowiązany był rozstrzygnąć sprawę, w myśl przepisu art. 151 k.p.a., w formie decyzji, w której winien odmówić uchylenia decyzji ostatecznej albo ją uchylić i wydać nową, rozstrzygającą o istocie sprawy. W następstwie Komendant Miejski Policji wydał decyzję nr [...], w której odmówił uchylenia rozkazu personalnego nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że przeprowadzone postępowanie nie stwierdza wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ wszelkimi środkami dążył, aby strona uczestniczyła w postępowaniu dotyczącym zwolnienia ze służby, zaś strona uporczywie unikała swojego udziału w postępowaniu, nie odbierając przesyłek pocztowych i unikając kontaktów z pracownikami organu. Doręczenia przesyłek następowały w trybie art. 44 k.p.a. Strona została zapoznana z całością materiału dowodowego wznowionego postępowania. Organ odwoławczy zauważył, że wznowione postępowanie w przedmiocie zwolnienia strony ze służby w Policji w związku z niezdolnością do służby, nie wniosło istotnych dla sprawy okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w rozkazie personalnym nr [...]. Organ odwoławczy podał, że stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi podstawę do obligatoryjnego rozwiązania stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Przepis ten określa bowiem, iż w przypadku trwałej niezdolności do służby orzeczonej przez komisję lekarską policjanta zwalnia się ze służby. Ograniczenie w zakresie obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby wynika z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt. 1 powołanej ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Skarżący zgodnie z rozkazem personalnym nr [...] zaprzestał służby z powodu choroby z dniem [...]. Pomimo, że Komendant Miejski Policji w J.G. w akcie tym nie określił daty końcowej zwolnienia z obowiązku świadczenia służby i nie wskazał stosownego przepisu to należy przyjąć, że orzeczenie o niezdolności policjanta podlegało wykonaniu stosownie do § 23 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby (Dz.U. nr 151 poz. 1261) i wobec spełnienia przesłanki z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Sprawa zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji nie wymagała zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, a jedynie spełnienia przesłanek obligatoryjnych wynikających z przepisów prawa. Załatwienie sprawy to zastosowanie normy prawa materialnego do danego stanu faktycznego. Organ, ustalając stan faktyczny w oparciu o fakty znane z urzędu, zobowiązany był poinformować o nich stronę. Informacja taka choć niekompletna została zawarta w rozkazie personalnym nr [...] o ustaniu zawieszenia w obowiązkach służbowych i jednoczesnym zwolnieniu z wykonywania zadań służbowych z uwagi na orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby w Policji. Należy podkreślić, że udział strony w postępowaniu dotyczącym zwolnienia ze służby na podstawie obligatoryjnego przepisu jest ograniczony, a jej udział nie miałby wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Spełnienie przesłanki 12 miesięcy zaprzestania służby przez policjanta z powodu choroby i prawomocne orzeczenie komisji lekarskiej obliguje organ do zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Organ odwoławczy, po zbadaniu sprawy jednoznacznie zatem stwierdził, że nieprawidłowości procesowe organu I instancji, nie mają wpływu na merytoryczną treść decyzji o zwolnieniu strony ze służby. Okoliczności sprawy oraz całokształt materiału dowodowego nie dają podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył A.Ż., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa, tj. - art.art. 7-10 k.p.a. poprzez naruszenie jego prawa do czynnego udziału w postępowaniu, tzn. przez nieprzeprowadzenie z nim rozmowy i niewysłuchanie w związku z zamiarem zwolnienia ze służby w Policji, a także niedoręczenie rozkazu personalnego nr [...]; - art. 43 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji poprzez zwolnienie ze służby na dwa dni przed upływem terminu do odebrania decyzji po jej ponownym awizowaniu; - bezpodstawne przyjęcie, że nie nastąpiła przesłanka braku udziału w postępowaniu bez jego winy. W uzasadnieniu skargi A.Ż. szczegółowo przedstawił stan faktyczny sprawy. Nadto, postawił zarzuty pod adresem decyzji Komendanta Miejskiego Policji w J.G. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego rozkazu personalnego nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Jak dalej wskazał skarżący, po kilku błędnych rozstrzygnięciach Komendanta Miejskiego Policji w J. G. oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., Komendant Miejski Policji w J.G. wydał decyzję nr [...] z dnia [...]. Doręczona w dniu [...] decyzja oraz jej uzasadnienie wskazują jednak na całkowite lekceważenie przez organ orzekający przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W przekonaniu skarżącego, Komendant Miejski Policji nie udowodnił, że skarżący z własnej winy nie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym i nie odebrał wysłanej decyzji. Podkreślił, iż w miesiącu [...] przebywał poza miejscem zamieszkania, o czym poinformował pracownice Kadr Komendy Miejskiej Policji w J. G. w dniu [...]. Jak podał skarżący, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują różnorodne możliwości doręczenia decyzji, z których Komendant Miejski Policji w J. G. nie skorzystał chociaż mógł i powinien. Bezpodstawne było, zdaniem skarżącego, twierdzenie Komendanta Miejskiego Policji, że mógł zaskarżyć rozkaz personalny w ustawowym terminie, ponieważ w dniu [...] przebywał w Wydziale Kadr Komendy i został poinformowany o rozkazie. Komendant Miejski Policji pominął jednak istotne dla sprawy fakty. W tym czasie skarżący, w Wydziale Kadr, zażądał udostępnienia rozkazu personalnego nr [...] celem zaznajomienia się z nim. Niemniej jednak został poinformowany, iż nie jest już pracownikiem, a Komendant zakazał wydawać mu z akt rozkazu personalnego nr [...]. Z kolei, egzemplarz wysłany pocztą jeszcze nie wrócił. Tym samym, w opinii skarżącego, to z winy organu I Instancji nie mógł zapoznać się z treścią decyzji i podjąć niezbędnych czynności procesowych. Organ I Instancji winien znać treść art. 110 § 1 k.p.a., zgodnie z którym termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia albo ogłoszenia decyzji. Strona ma bowiem prawo wiedzieć, od jakiego rozstrzygnięcia się odwołuje. Skarżący podniósł, iż skoro organ I Instancji w dniu [...] odmówił mu zaznajomienia się z treścią rozkazu personalnego nr [...] to bezspornym jest, że to on ponosi winę polegającą na celowym uniemożliwieniu zapoznania się skarżącemu z jego treścią. Nader istotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest zdaniem strony to, że zgodnie z zapiskami o awizowaniu wysłanej do niej przesyłki poleconej z rozkazem personalnym nr [...], ostateczny termin odbioru przesyłki upływał [...], a Komendant Miejski zwolnił ją ze służby z dniem [...]. Skarżący podkreślił także, że postępowanie administracyjne toczy się według opisanych przepisami prawa zasad, w szczególności w części wstępnej Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie były one przestrzegane przez organ I Instancji w trakcie prowadzonego postępowania. Skarżący wskazał, iż nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby. Podkreślił, że postępowanie toczyło się w roku [...], a podstawą zwolnienia była jego trwała niezdolność do służby. Tymczasem, w uzasadnieniu, Komendant Miejski Policji powołuje się na rozmowę przeprowadzoną z nim w [...] r. w sprawie zwolnienia ze służby w związku z osiągnięciem wysługi [...] lat. Ta rozmowa nie dotyczyła postępowania prowadzonego w roku [...]. Nie został też zawiadomiony o możliwości zaznajomienia się z materiałami zgromadzonymi w postępowaniu dotyczącym zwolnienia go ze służby i złożenia ewentualnych wniosków dowodowych, a także wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. W przekonaniu strony, przywołane okoliczności naruszenia procedury administracyjnej, dokonane przez organ I Instancji uzasadniają twierdzenie, że rozkaz personalny nr [...] wydany został z rażącym naruszeniem prawa i jako taki winien być wyeliminowany z obrotu prawnego. W kwestii zaskarżonego rozstrzygnięcia skarżący podał, że w wywodach dotyczących art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 43 ust. 1 ustawy o Policji Komendant Wojewódzki Policji we W. pominął fakt, iż zwolnienie policjanta ze służby w tym trybie nie może nastąpić wcześniej niż po upływie 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby. Taki zapis nie zabrania dokonania zwolnienia np. w 13, 14, czy też 15 miesiącu zgodnie z zasadami prawa administracyjnego. Bezspornym jest też, iż sam organ odwoławczy stwierdził nieprawidłowości procesowe w postępowaniu organu I Instancji. Bezpodstawnie jednak przyjął, iż nie miały one wpływu na merytoryczną treść rozstrzygnięć. Pominął przy tym konstytucyjną zasadę, że organy państwowe działają na podstawie prawa i zgodnie prawem. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] Komendant Miejski Policji w J. G. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...]. W uzasadnieniu tego rozkazu wskazano, że [...] A.Ż. orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej we W. nr [...] z dnia [...] został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji z zaliczeniem do III grupy inwalidzkiej pozostającej w związku ze służbą w Policji. W okresie od [...] do [...] był zawieszony w czynnościach służbowych. W dniu [...] upłynął okres 12 miesięcy zaprzestania służby z powodu choroby przez funkcjonariusza – od uchylenia decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Orzeczenie to stało się ostateczne (k. 175 i 176 akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] skarżący wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego powyższym rozkazem. Postanowieniem z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. postanowił: 1. wznowić postępowanie w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji zakończone decyzją ostateczną – rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w J. G. z dnia [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...]; 2. wyznaczyć Komendanta Miejskiego Policji w J.G. jako organ właściwy do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W piśmie z dnia [...] skarżący podniósł, że decyzja nr [...] z dnia [...] została poprzedzona rozkazem personalnym nr [...] z [...], którym to uchylono decyzję o zawieszeniu go w czynnościach służbowych, informując jednocześnie, że w związku z wydanym przez WKL MSWiA we W. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] został zwolniony z wykonywania zadań służbowych. W wyżej wymienionym rozkazie brak było informacji na jaki okres został zwolniony z wykonywania zadań służbowych jak również brak było podstawy prawnej decyzji. Skarżący uważał, że obowiązkiem Komendanta było pisemne zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego dotyczącego rozpoczętej procedury zwolnienia ze służby w Policji bądź wezwanie go na rozmowę kadrową. Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną we wznowionym postępowaniu Komendant Miejski Policji w J.G. odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji – Rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem [...], wobec tego, że nie zachodzi podstawa określana w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podniósł, że wszelkimi dostępnymi środkami dążył do tego aby skarżący uczestniczył w postępowaniu, on zaś uporczywie unikał udziału, nie odbierając przesyłek pocztowych i unikając kontaktów z pracownikami organu. W tej sytuacji rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] o zwolnieniu ze służby w Policji doręczono stronie w trybie art. 44 kpa. Urząd Pocztowy w J. G. awizował przesyłkę w dniu [...] i [...]. Ponadto w dniu [...] do miejsca zamieszkania w J.G. ul. M. [...], dwukrotnie udawały się pracownice, aby osobiście poinformować skarżącego o podjętych przez organ działaniach oraz doręczyć mu rozkaz personalny. Organ wskazał, że w dniu [...] Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA we W. orzeczeniem nr [...] uznała skarżącego całkowicie niezdolnym do służby, zaliczając badanego do III grupy inwalidów w związku ze służbą w Policji. Skutkiem tego, zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, od dnia [...] zaczął biec termin 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby, po którym strona mogła być zwolniona ze służby, czego była świadoma. Faktycznie skarżący nie wykonywał żadnych obowiązków służbowych od dnia [...] do [...], przebywając na ciągłym zwolnieniu lekarskim oraz będąc zawieszonym w czynnościach służbowych, pobierając uposażenie. W postępowaniu wznowieniowym udowodniono, że skarżący w dniu [...] zwrócił się raportem do Komendanta Miejskiego Policji w J.G. (k.192), w którym prosi o udzielenie zapomogi ponieważ w dniu tym otrzymał informację od pracowników kadr KMP w J. G. o zwolnieniu ze służby w Policji, w związku z czym nie otrzymał wynagrodzenia. Skarżący został poinformowany przez pracownika Kadr KMP, że przedmiotowego rozkazu nie odebrał z Poczty w terminie i organ oczekuje na zwrot niedoręczonej przesyłki. Zdaniem organu skarżący miał wiedzę o rozkazie i mógł złożyć odwołanie w ustawowym terminie, czego zaniechał. Podkreślono, że w obecności przedstawiciela NSZZ Policjantów została przeprowadzona z nim rozmowa w sprawie rozwiązania stosunku służbowego w związku z osiągnięciem [...] lat wysługi emerytalnej. Z rozmowy sporządzono notatkę, której podpisania skarżący odmówił. Odwołania od tej decyzji nie uwzględnił Komendant Wojewódzki Policji we W., który decyzją z dnia [...] utrzymał orzeczenie I instancji w mocy. (omówiono je w części wstępnej uzasadnienia wyroku) Decyzja ta nie narusza prawa i to w stopniu nakazującym jej skasowanie. Należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji stanowiące w powyższej sprawie podstawę prawną obu decyzji wydanych we wznowionym postępowaniu nie pozostawiają wątpliwości co do tego w jakiej sytuacji funkcjonariusza należy zwolnić ze służby. Przepisy bowiem stanowią "Policjanta zwalnia się ze służby w przypadku: 1) Orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską (art. 41 ust. 1 pkt 1). W pozostałych przypadkach decyzje w sprawach o których mowa w art. 37-41, podejmuje przełożony wymieniony w art. 32 ust. 1". (art. 45 ust. 3). Z akt sprawy, a w szczególności z orzeczenia nr [...] z dnia [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA we W., wynika, że skarżący jest całkowicie niezdolny do służby w Policji. Z tego względu organ odwoławczy trafnie podniósł, że "sprawa zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie wymagała zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, jedynie spełnienia przesłanek obligatoryjnych wynikających z przepisu prawa. Załatwienie sprawy to zastosowanie normy prawa materialnego do danego stanu faktycznego, jednak nie wykluczało to zasady ogólnej czynnego udziału strony. Organ zatem, ustalając stan faktyczny w oparciu o fakty znane z urzędu, zobowiązany był poinformować o nich stronę. Informacja taka choć niekompletna została zawarta w rozkazie personalnym nr [...] o ustaniu zawieszenia w obowiązkach służbowych i jednoczesnym zwolnieniu z wykonywania zadań służbowych z uwagi na orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby w Policji. Należy podkreślić, że udział strony w postępowaniu o zwolnieniu ze służby na podstawie obligatoryjnego przepisu jest ograniczony, a jej udział nie miałby wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Spełnienie przesłanki 12 miesięcy zaprzestania służby przez policjanta z powodu choroby i prawomocne orzeczenie komisji lekarskiej obliguje organ do zwolnienia policjanta ze służby w Policji". Nie ma też znaczenia prawnego, że przed zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji nie przeprowadzono z nim stosownej rozmowy, czy że został pozbawiony możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Okoliczności te bowiem nie mogą wpływać na treść rozkazu o zwolnieniu ze służby, który jak już stwierdzono, oparty jest przede wszystkim na orzeczeniu Komisji Lekarskiej, którego skarżący nie podważył, Niezależnie od tego należy stwierdzić, że materiał sprawy jest gromadzony przy istotnym współudziale skarżącego. Wniósł on bowiem szereg pism do organów obu instancji, na które udzielono mu odpowiedzi. Orzeczenia wydane przez organy obu instancji konsekwentnie zaś kwestionował także przed sądem administracyjnym, toteż jeśli nawet uznać, że nie został zapoznany z aktami sprawy przed podjęciem ocenianych decyzji nie może to podważać trafności rozstrzygnięcia podjętego w sprawie. Podobnie należy się odnieść do kwestii doręczenia skarżącemu rozkazu o zwolnieniu go ze służby. Z notatki służbowej znajdującej się na k: 197 akt wynika, że orzeczenie to doręczono skarżącemu poprzez awizo (por. także k: 175 i 176 akt sprawy), a zatem uczyniono to skutecznie. Reasumując należy stwierdzić, że ewentualne uchybienia zarzucane przez skarżącego, ze względu na przedstawione wcześniej argumenty, nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podobnie wypowiedział się tutejszy Sąd w wyroku z dnia 6 października 2010r. sygn. akt IV SA/Wr 357/10 w podobnej sprawie, a argumentację w nim podniesioną podzielił NSA w wyroku z dnia 8 kwietnia 2011r. sygn. akt I OSK 34/11. Z tych względów, na podstawie art. 151 ppsa – należało orzec jak w sentencji wyroku.