IV SA/Wr 442/17

|Sygn. akt IV SA/Wr 442/17 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 27 lutego 2018 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (spr.), , Sędziowie, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Asesor WSA Wojciech Śnieżyński, , , Protokolant, starszy asystent sędziego Krzysztof Caliński, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r., sprawy ze skargi A. M., na decyzję Rektora Akademii Sztuk Pięknych we W., z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], w przedmiocie skreślenia z listy uczestników studiów doktoranckich, , uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej pkt 1 oraz pkt 2 we fragmencie: "2. w pozostałej zaś części";, oddala dalej idącą skargę;, zasądza od Rektora Akademii Sztuk Pięknych we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 348 (słownie: trzysta czterdzieści osiem) złotych, tytułem, zwrotu kosztów sądowych., , , Decyzją z [...] lutego 2017 r. [...] działając na podstawie art. 197 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1842 ze zm.; poniżej przywoływana także jako "ustawa") oraz § 8 ust. 1 Regulaminu Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich Akademii Sztuk Pięknych A oraz art. 104 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz.23 ze zm.; przywoływana dalej w skrócie jako "k.p.a.") Kierownik Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich Akademii Sztuk Pięknych A (w skrócie jako "ASP") skreślił A. M. (dalej jako "Skarżąca", "Doktorantka", "Odwołująca się") z listy doktorantów. W uzasadnieniu decyzji między innymi przytoczono, że Skarżąca jako doktorantka II roku, a III semestru, Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich nie zaliczyła przedmiotu "Seminarium doktoranckie". Opiekun artystyczna uznała, że Skarżąca nie wypełniła zadań zaplanowanych w szczegółowym planie tych studiów, co zostało jej zakomunikowane na spotkaniach z opiekunem w dniach [...] stycznia oraz [...] lutego 2017 r. Mimo tego Skarżąca złożyła do opiekuna artystycznego wniosek o zaliczenie III semestru, załączając do pisma prace artystyczne. W dniu [...] lutego przedstawiciele Katedry Scenografii, do której należy Doktorantka, dokonali oceny tych prac i podtrzymali decyzję o niezaliczeniu semestru. W dniu [...] lutego 2017 r. także członkowie Rady Wydziału Architektury Wnętrz i Wzornictwa podzieli krytyczną opinię opiekuna artystycznego w zakresie niskiego poziomu artystycznego zaprezentowanych prac oraz braku należytej realizacji programu studiów, co przesądziło o niezaliczeniu wymienionego - obowiązkowego, wiodącego i prowadzonego przez opiekuna artystycznego - przedmiotu, a w konsekwencji o skreśleniu z listy doktorantów. Zdaniem Rady Skarżąca poświadczyła nieprawdę w sprawozdaniu rocznym o rzekomej wystawie indywidualnej, która faktycznie się nie odbyła, zaś po weryfikacji zaświadczenia jednego z teatrów ustalono, że ta placówka dopiero rozważa podjęcie współpracy z Doktorantką. W dalszych fragmentach motywów swej decyzji Kierownik podkreślił, że w ramach przedmiotu "Seminarium doktoranckie" doktorant realizuje indywidualny program studiów zaakceptowany przez Radę Wydziału. Zgodnie z oceną opiekuna artystycznego Skarżąca nie uzyskała zaliczenia z następujących powodów: 1) Nigdy nie przedstawiła scenariusza, rzekomo pisanego przez siebie dramatu, powstającego na podstawie pism [...], a zatem projektowanie plastyki do spektaklu, który nie powstał, mija się z celem. 2) Nie wykonała zaleconych przez opiekuna artystycznego prac (notatka ze spotkania w dniu [...] grudnia 2016 r.), to jest pełnych projektów scenograficznych, w kolorze, przestrzennie, w dowolnej technice przedstawiającej - obraz malowany, komponowany cyfrowo w programach komputerowych itp. 3) Nie posiadała żadnej realizacji scenograficznej spektaklu w swoim dorobku, ani nic tego nie zapowiada. 4) Przedstawione przez Skarżącą "zaświadczenie" o ewentualnej współpracy z Teatrem im. [...] w O. nie dokumentuje rzeczywistych działań Doktorantki, gdyż z notatki opiekuna artystycznego z dnia [...] stycznia 2017 r. wynika, że dyrektor tego teatru dopiero przewiduje ewentualny angaż w roli asystenta scenografa, ale nie jest to jeszcze postanowione. 5) Doktorantka nie spełnia kryteriów efektów kształcenia w zakresie wiedzy W02,W03, W05, W08 według "Opisu zakładanych efektów kształcenia na Międzywydziałowych Studiach Doktoranckich Akademii....". 6) Przedstawione przez Doktorantkę prace są wielokrotnie powielane i stanowią chaotyczny zestaw szkiców, których Doktorantka nie potrafi uzasadnić ani wytłumaczyć. Podając powyższe powody swego rozstrzygnięcia Kierownik przywołał poszczególne punkty wymienione w "Indywidualnym Programie Studiów Doktoranckich" oraz wskazał na unormowania ustawy, to jest art. 197 ust. 1 i 2, ust. 4 i 5 oraz art. 189 ust. 2, a także na § 6 ust. 1 Regulaminu Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich w ASP. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., działając na podstawie art. 197 ust. 4 w związku z art. 207 ust. 2 ustawy) oraz art. 104 i art. 138 § 1 ust.2 k.p.a. - Rektor ASP, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej: - w punkcie 1 uchylił zaskarżoną decyzję w części, dotyczącej podstawy prawnej jej wydania, która to uchylana część decyzji rozpoczyna się od słów: "i § 8 ust. 1 Regulaminu Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich Akademii Sztuk Pięknych A" i kończy przed słowami: "oraz art. 104 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r." – w punkcie 2 zaś zaskarżoną decyzję - w pozostałej części - utrzymał w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy na wstępie przytoczył ustalenia faktyczne podając, że Skarżąca, jako uczestniczka Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich ASP A, rozpoczęła studia doktoranckie w roku akademickim 2015/2016. Na przestrzeni niespełna półtora roku studiów opiekunowie artystyczni Doktorantki, którzy zgodnie z § 13 ust. 1 Regulaminu Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich pełnili bezpośrednią opiekę merytoryczną nad procesem kształcenia Skarżącej, kolejno rezygnowali z tej funkcji, przy czym jako przyczynę swej rezygnacji opiekunowie artystyczni (dr hab. M. H. i dr hab. E. W.) zgodnie powoływali się na istotne trudności we współpracy z Doktorantką, niemożność porozumienia się oraz ustalenia kierunku jej pracy artystyczno-badawczej czy naukowej. Sprawująca obecnie opiekę artystyczną dr hab. E. W. negatywnie oceniła postępy skarżącej w pracy naukowej na I semestrze II roku studiów doktoranckich (to znaczy ogólnie na III semestrze studiów) i nie zaliczyła wiodącego na tych studiach przedmiotu "Seminarium doktoranckie". W konsekwencji doprowadziło to do niezaliczenia I semestru II roku studiów doktoranckich i podjęcia decyzji o skreśleniu odwołującej się skarżącej z listy doktorantów. W ocenie Rektora, Skarżąca wielokrotnie wyrażała sprzeciw przeciwko takiej ocenie jej osiągnięć, przy czym jej argumentacja nie może być uznana za przekonującą i pozostaje w sprzeczności z ocenami opiekun artystycznej (kierownika Wydziału Scenografii), kierownika Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich, dziekana Wydziału Architektury Wnętrz i Wzornictwa oraz 15 osobowej Rady Wydziału. Rozpatrując odwołanie, w kontekście zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 197 ust.4 ustawy (niewywiązywanie się z obowiązków doktoranta, postępowania zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów doktoranckich oraz realizowania programu studiów doktoranckich, w tym prowadzenie badań naukowych i składanie sprawozdań z ich przebiegu) organ wskazał, że negatywna ocena postępów w pracy naukowej oparta została o opinię opiekuna artystycznego - prof. ASP E.W. - kierownika Katedry Scenografii, specjalistę w dziedzinie wybranej przez odwołującą się jako przedmiot wiodący studiów doktoranckich. Opinia ta została m.in. wyrażona przez opiekun artystyczną w notatkach ze spotkań z Odwołującą się z [...] grudnia 2016r., [...] grudnia 2016 r., [...] stycznia 2017 r. i [...] lutego 2017 r. Poza tym na posiedzeniu Rady Wydziału Architektury Wnętrz i Wzornictwa, również sprawującej - zgodnie z §13 ust. 1 Regulaminu - opiekę merytoryczną nad Odwołującą się, opiekun artystyczna prof. ASP E. W. przedstawiła swoją opinię. Na posiedzeniu Rady Wydziału przedstawiono również dokonania artystyczne (prace, projekty) odwołującej się Doktorantki. Kwestia skreślenia skarżącej z listy doktorantów była przedmiotem dyskusji a następnie głosowania piętnastu członków tego gremium, w wyniku czego przesądzono (wynik: 14 głosów za skreśleniem, 1 głos wstrzymujący się) o przekazaniu kierownikowi Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich wniosku o skreślenie Odwołującej się z listy doktorantów. Podjęte w tej materii czynności były zgodne z przepisami ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym jak i z Regulaminem Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich. W zakresie wartości dowodowej zaświadczenia o współpracy Odwołującej się z Teatrem im. [...] w O. podano, że prof. ASP E. W. oświadczyła, że zweryfikowała telefonicznie treść tego dokumentu z pracownikiem tego teatru, to jest koordynatorem pracy artystycznej tego teatru. Pracownik ten oświadczył, że Odwołująca się nigdy nie pracowała w teatrze jako scenograf. Współpraca z Odwołującą się (i to tylko jako asystent scenografa) miała być rozważana przez ten teatr, natomiast nie miała ona - zgodnie z oświadczeniem prof. ASP E. W. - miejsca. Rektor, podczas przesłuchania Odwołującej się w dniu [...] kwietnia 2017 r. zapytał o okoliczność współpracy z teatrem w O. Skarżąca w toku tego przesłuchania, zapytana o szczegóły przedmiotowej współpracy z teatrem, oświadczyła, że była tylko asystentką scenografa, a zapytana dalej wprost - czy była zatem współautorką scenografii teatralnej - powtórzyła jedynie: "byłam asystentką scenografa". Unikała zatem zdecydowanej odpowiedzi na pytanie o merytoryczną i mogącą stanowić argument dla wykazania istnienia jej dorobku artystycznego okoliczność pracy artystycznej w teatrze. Wobec tego, że - jak ustalił Rektor - istnieje istotna wątpliwość co do prawdziwości złożonego przez Odwołującą się zaświadczenia o rzekomej współpracy z teatrem w O., Rektor odmówił wartości dowodowej temu dokumentowi. Tym samym ocenił, że w I semestrze II roku Skarżąca - wbrew obowiązkom - nie podjęła pracy artystycznej. Oceniając z kolei wartość dowodową zaświadczenia Przewodniczącego Krajowej Reprezentacji Doktorantów Rektor zauważył, że nie stanowi ono dowodu na okoliczność spełniania przez Skarżącą obowiązków doktoranta I semestru II roku studiów doktoranckich, opisuje bowiem jedynie aktywność społeczną, nie zaś naukową czy artystyczną, a przy tym po myśli art. 209 ustawy Krajowej Radzie Doktorantów nie przysługują jakiekolwiek uprawnienia wypowiadania się w sprawach indywidualnych. KRD jest bowiem podmiotem, który wyraża jedynie opinie i przedstawia wnioski w sprawach dotyczących ogółu doktorantów. W kwestii przedłożonego oświadczenia osoby trzeciej (B. E.– R.) Rektor zauważył, że Skarżąca na dowód wypełnienia przez nią obowiązków doktoranta na I semestrze II roku studiów doktoranckich przedłożyła oświadczenie osoby nie związanej w żaden sposób z żadną wyższą uczelnią artystyczną, ani procesem dydaktycznym, wyrażające prywatne zdanie tej osoby o projektach Skarżącej, tym samym odmówił uznania jego wartości dowodowej dla wykazania, iż Odwołująca się wypełniła wszystkie obowiązki doktoranta. W przedmiocie kwestii wypełnienia obowiązków wynikających z Indywidualnego Programu Studiów Doktoranckich Odwołującej się dla I semestru II roku tych studiów organ ustalił, że Skarżąca faktycznie nie wypełniła większości wymagań wynikających wprost z obowiązującego ją Indywidualnego Programu Studiów Doktoranckich, postawionych jej przez opiekuna artystycznego. Rektor doszedł do takiego wniosku, ponieważ Odwołująca się wbrew obowiązkom wynikającym z tego programu dla I semestru II roku studiów : Nie przedstawiła scenariusza dramatu pt. "[...]" na podstawie pism [...], który to scenariusz na II roku studiów doktoranckich winien już (choćby we fragmentach) powstać. Potwierdzeniem tej okoliczności jest opinia opiekun artystycznej (pkt 3 Indywidualnego Programu). Nie konsultowała się z profesorami scenografii Akademii Sztuk Pięknych A oraz filozofii starożytnej i reżyserii, a podejmowane przez Odwołującą się działania artystyczne i naukowe były chaotyczne i niezgodne z zaleceniami opiekuna artystycznego. Potwierdzeniem tej okoliczności jest opinia opiekun artystycznej. Skarżąca zaś nie przedstawiła nigdy dowodu świadczącego o podjęciu takich konsultacji (pkt 3 Indywidualnego Programu). Nie konsultowała się również w toku I semestru II roku swych studiów z dr P. W. z Instytutu Filozofii Uniwersytetu X - co potwierdza jego opinia z [...]04.2017 r., nie uczestniczyła też w jego wykładach ani też w sympozjach czy seminariach Uniwersytetu X, Y lub Z. celem poszerzania wiedzy w zakresie tematu pracy doktorskiej - Odwołująca się nie przedstawiła dowodu uczestnictwa w takich przedsięwzięciach Skarżąca przedstawiła w ramach odbywanych konsultacji z wymienionym pracownikiem naukowym jedynie nieliczne szkice scenograficzne, po części spełniające przedłożone merytoryczne wskazania. Nie przedłożyła skorygowanej wersji planu teoretycznej części rozprawy, ani też nie został zrealizowany zamiar zorganizowania wystawy jej prac w Instytucie Filozofii Uniwersytetu X, a od przynajmniej półrocza nie podejmuje z nim kontaktów naukowych (vide punkt 4 Indywidualnego Programu). Nie zrealizowała, o czym mowa w pkt 5 Indywidualnego Programu, ani jednego własnego projektu scenograficznego, jakiegokolwiek projektu kostiumu dla teatru, teatru telewizji, produkcji filmowej, produkcji PWST czy PWSTiTV. Potwierdza tę okoliczność opinia opiekun artystycznej oraz treść "teczki" Odwołującej się. Rektor ustalił nadto, że Odwołująca się zlekceważyła obowiązujące w ASP A przepisy wewnętrzne uczelni (powiesiła sama, bez zgody i konsultacji z opiekunem artystycznym tj. wbrew postanowieniom regulaminu wystaw wewnętrznych obowiązującym w ASP A - swoje prace na korytarzach uczelni). W drodze interwencji Rektora prace te w trybie natychmiastowym zostały usunięte. Dla oceny niniejszej sprawy miała dla Rektora również znaczenie opinia poprzedniego opiekuna artystycznego, prof. ASP M. H., wyrażona w jego wniosku o zrzeczeniu się funkcji opiekuna artystycznego z [...] listopada 2016 r., jak również w notatce z [...] lutego 2017 r., sporządzonej po obejrzeniu prac Skarżącej, a które ocenił między innymi jako "często multiplikowane wersje techniczne tych samych prac". Ponadto Rektor wziął pod uwagę elektroniczne listy od osób, na okoliczność współpracy z którymi Odwołująca się przedstawiała zaświadczenia mające stanowić dowód jej aktywności artystycznej, w których osoby te wyrażają rozczarowanie współpracą ze Skarżącą. Przeanalizował również wyjaśnienia złożone przez skarżącą podczas przesłuchania przed Rektorem, do którego to przesłuchania doszło [...] kwietnia 2017 r. na wniosek Skarżącej wyrażony w treści odwołania. W tej zaś materii wskazał, nawiązując do treści wypowiedzi skarżącej, że zaoferowane na zaliczenie spornego semestru przez Skarżącą prace zostały przez nią wykonane kilka lat wcześniej, nie stanowiły zatem dowodu na to, iż Odwołująca się wykonała w toku I semestru II roku studiów doktoranckich, samodzielną i nową pracę projektową, będącą jednocześnie rozwinięciem twórczym pierwotnie założonych na pierwszym roku studiów koncepcji (według Rektora, co ustalił na podstawie strony internetowej skarżącej, praca na podstawie "[...]" Platona była elementem pracy dyplomowej Odwołującej się z 2013 r., w pracowni scenografii i kostiumów teatralnych Akademii Sztuk Pięknych B, ponadto "[...]" był również prezentowany przez Odwołującą w 2013 r. na Festiwalu Nowej Scenografii w K., scenografia na podstawie "[...]" wykonana została w Katedrze Scenografii na Akademii Sztuk Pięknych B podczas studiów Odwołującej się w latach 2011-2013). Co więcej - pomimo takiego wymogu formalnego - nie przedstawiła w toku przedmiotowego semestru żadnego oczekiwanego przez opiekuna artystycznego projektu scenografii, nie przedstawiła też (choćby we fragmencie), treści swojej sztuki teatralnej, do której - zgodnie z założeniami planu jej studiów - powinna przygotować scenografię. Potwierdzeniem tej okoliczności są oświadczenia opiekunów artystycznych - zarówno prof. ASP M. H. jak i prof. ASP E. W. W ocenie Rektora ASP, przesłuchanie Skarżącej w dniu [...]04.2017 r., które umożliwiło jej swobodną i szeroką wypowiedź w przedmiotowej sprawie, nie wniosło jednak żadnych nowych, przekonywujących argumentów, które mogłyby przemawiać za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Odwołująca się wielokrotnie powtarzała te same twierdzenia, o tym że spełniła jednak wymagania, o tym, że opiekun artystyczny nie posiada odpowiedniego przygotowania ani wiedzy, twierdziła też, że nie wie dlaczego opiekunowie artystyczni rezygnowali ze sprawowania opieki. Rektor ocenił twierdzenia skarżącej wyrażone podczas przesłuchania jako nieprzekonujące i pozbawione rzeczowych, merytorycznych argumentów. W dalszej części swych wywodów Rektor przytoczył brzmienie art. 197 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym to przepisem doktorant jest zobowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów doktoranckich. W myśl art. 197 § 1 w związku z odpowiednio stosowanym art. 189 ust. 2 ustawy, doktorant jest obowiązany w szczególności do: a) uczestniczenia w zajęciach dydaktycznych i organizacyjnych zgodnie z regulaminem studiów; b) składania egzaminów, odbywania praktyk i spełniania innych wymogów przewidzianych w planie studiów; c) przestrzegania przepisów obowiązujących w uczelni. Natomiast w myśl § 13 Regulaminu Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich "Doktoranci zobowiązani są do: d) postępowania zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów doktoranckich, przestrzegania przepisów obowiązujących w uczelni, e) realizowania obowiązującego programu studiów doktoranckich, f) prowadzenia prac artystyczno-badawczych, projektowo-badawczych oraz naukowych i składania kierownikowi studiów doktoranckich w ustalonych terminach sprawozdania z ich przebiegu, g) odbywania praktyk zawodowych w formie prowadzenia zajęć dydaktycznych lub uczestniczenia w ich prowadzeniu, h) złożenia pracy doktorskiej i zdania egzaminów doktorskich w ustalonym terminie, i) natychmiastowego zawiadamiania kierownika studiów doktoranckich o wszelkich zmianach w przebiegu studiów np. rezygnacji ze studiów, ich przerwaniu. Na podstawie zebranego materiału dowodowego Rektor ostatecznie ustalił, że Skarżąca w I semestrze II roku nie przeprowadziła wymaganych prac artystyczno-badawczych, projektowo-badawczych oraz naukowych. Zdaniem Rektora z lakonicznych oświadczeń z teatru w O. nie wynika na czym konkretnie współpraca z tym teatrem miała polegać, a w żadnym zaś razie nie wynika z nich okoliczność samodzielnego przygotowania jakiegokolwiek projektu scenografii do planowanego spektaklu teatralnego. Jak zatem stwierdził Rektor, rzeczywisty i aktualny dorobek artystyczny, na którego przygotowanie w toku studiów doktoranckich powołuje się Skarżąca, nie powstał w swej zasadniczej części w toku tych studiów, lecz wcześniej, Odwołująca się nie rozwinęła tego dorobku, a prace, które zaprezentowała nie spełniały kryteriów wymaganych dla projektów i prac, które winna przygotować. Wobec powyższego zaprezentowany dotychczas dorobek nie mógł zostać uznany za aktualną, nową pracę naukowo badawczą czy artystyczną, która wskazywałaby na postępy pracy Skarżącej w toku studiów doktoranckich. Odwołująca się nie przygotowała także żadnego projektu scenograficznego do istniejącego spektaklu, widowiska czy produkcji filmowej. Odwołująca się projektuje scenografię do nieistniejącego (nie napisanego) spektaklu. Nadto Odwołująca się, wbrew takim wymaganiom, w I semestrze II roku studiów doktoranckich nie brała udziału w spotkaniach naukowych, sympozjach, które mogłyby poszerzać jej wiedzę w zakresie tematu pracy doktorskiej. W kwestii zarzutu odwołania o naruszeniu § 8 ust. 1 Regulaminu studiów, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, jako podstawy prawnej wydania decyzji o skreśleniu, Rektor przyznał, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ I instancji niewłaściwie, wynikiem omyłki pisarskiej zamiast § 6 ust. 1 Regulaminu, który mówi, że okresem zaliczeniowym jest semestr przywołał § 8 ust. 1 tego Regulaminu. Jak zauważył jednak - nie doszło w tym zakresie jednak do naruszenia prawa, ponieważ regulamin nie jest źródłem prawa, a tym samym nie może być podstawą prawną decyzji. Podstawą prawną zaskarżanej decyzji jest art.197 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, który został prawidłowo przywołany przez organ I instancji jako podstawa prawna wydania zaskarżonej decyzji. Niemniej jednak wobec oczywistości omyłki, w trybie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. Rektor zdecydował o uchyleniu w części zaskarżonej decyzji tj. w zakresie wadliwie przywołanego jako podstawa prawna przepisu, który podstawą prawną w ogóle być nie może. Przytoczył następnie, że zgodnie z art.197 ust. 4 w związku z ustępem 1 tego artykułu oraz według § 6 ust. 1 Regulaminu Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich, zgodnie z którym "Okresem zaliczeniowym jest semestr", jeżeli doktorant nie wypełni ciążących na nim obowiązków, może nie uzyskać zaliczenia semestru. Jeżeli doktorant nie uzyska zaliczenia semestru, nie uzyska tym samym zaliczenia roku. Nie będzie bowiem w stanie złożyć kierownikowi studiów doktoranckich indeksu ze wszystkimi wymaganymi w planie i programie studiów wpisami. Tak zatem brak zaliczenia Odwołującej się z wiodącego przedmiotu "Seminarium doktoranckie" przesądziło o tym, że Odwołującą się skreślono z listy doktorantów już po pierwszym semestrze II roku studiów. W opiniach opiekun artystycznej opisano przyczyny, dla których Skarżąca nie uzyskała zaliczenia, co było poprzedzone procedurą opisaną w Regulaminie (konsultacje Rady Wydziału [...]), zatem uznał Rektor, że skreślenie z listy doktorantów zostało przeprowadzone zgodnie z prawem. Organ nie podzielił pozostałych zarzutów o naruszeniu norm procesowych. Podkreślił w szczególności, że toczyło się postępowanie wyjaśniające, dowodowe, przed wydaniem niniejszej decyzji Rektor pisemnie poinformował pełnomocnika Odwołującej się o przysługującym na podstawie art.10 § 1 k.p.a. prawie strony do przeglądania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Odwołująca się skorzystała z tego prawa i [...] maja oraz [...] maja 2017 r. przeglądała akta sprawy oraz sporządziła zdjęcia tych dokumentów. Treść pism Odwołującej się, które sporządziła jeszcze przed wydaniem decyzji w I instancji, ich ilość oraz notatki ze spotkań z Odwołującą się tuż z przed okresu wydania decyzji I instancji, jednoznacznie wskazują w przekonaniu Rektora na to, że strona była informowana o przebiegu postępowania, miała zapewniony czynny w nim udział oraz możliwość wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji, decyzja zaś w postępowaniu odwoławczym została wydana na podstawie obszernej dokumentacji, którą szczegółowo Rektor opisał w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia. Końcowo wspomniano, że szkoły wyższe korzystają z zagwarantowanej w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP autonomii we wszystkich obszarach swojego działania, na zasadach określonych w ustawie. W skardze na tę ostateczną decyzję (uzupełnianej pismami procesowymi) zarzucono rażące naruszenie przepisów procedury administracyjnej, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy: - art. 138 § 1 ust. 1 oraz ust. 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a poprzez jednoczesne utrzymanie w mocy i częściowe uchylenie (w zakresie podstawy prawnej) tej samej decyzji administracyjnej; - art. 15 k.p.a. poprzez poczynienie nowych ustaleń w sprawie, które nie były przedmiotem rozważań faktycznych w postępowaniu przed organem I instancji i oparcie się na tych ustaleniach przy wydawaniu decyzji; - art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i subiektywne uznanie (niepoparte żadnymi dowodami), iż zachowanie Skarżącej jest "wysoce naganne i nie licuje z postawą doktoranta wyższej uczelni"; - art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i błędne uznanie, że postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy oraz oparcie rozstrzygnięcia na wybranych dokumentach w sprawie (w głównej mierze na notatkach służbowych pracownika naukowego), w szczególności pominięcie dokumentu zawierającego stanowisko Teatru w O. w przedmiocie charakteru zatrudnienia Doktorantki; - art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie przez organ II instancji decyzji w sytuacji, gdy stronie w postępowaniu przed organem I instancji nie zapewniono prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym; - art. 110 k.p.a. poprzez wykonanie decyzji w sposób przymusowy (w szczególności poprzez uniemożliwienie Skarżącej korzystania z praw doktoranta i odmówienie wydania dokumentów), mimo że decyzja nie wiązała organu przed jej doręczeniem; - art. 111 k.p.a. - poprzez zawarcie w decyzji błędnego pouczenia; - art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 61 § 4 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, iż organ ten nie powiadomił Doktorantki o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, że Doktorantka o takim postępowaniu wiedziała; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez dostatecznego uzasadnienia i braku wskazania, które fakty organ uznał za udowodnione, na jakich dowodach się oparł, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co utrudnia instancyjną kontrolę przedmiotowej decyzji, a także poprzez uznanie, iż Regulamin studiów doktoranckich na ASP we wskazanej części (§ 8 ust. 1) nie może być "źródłem prawa", a więc podstawą prawną decyzji uczelni, w sytuacji, gdy organ powołuje się na inny przepis tego samego Regulaminu, wskazując ją jako jedną z podstaw prawnych wydania decyzji, - art. 67 § 1 pkt 2 w związku z art. 68 k.p.a. poprzez przeprowadzenie czynności procesowej w postaci przesłuchania Skarżącej i nie utrwalenie tej czynności w formie protokołu; - art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej, pomimo iż nie zostały w sprawie ukończone czynności procesowe, w tym nie został sporządzony protokół przesłuchania, zgodnie z obowiązującymi przepisami; ponadto organ II instancji dopuścił się błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania wadliwej prawnie decyzji. W aspekcie prawa materialnego sformułowano zarzuty naruszenia: - art. 197 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w związku z § 7 ust. 1 Regulaminu poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i przekroczenie zakresu uznania administracyjnego organu oraz skreślenie Doktorantki z listy studentów, w sytuacji, gdy Doktorantka nie naruszyła obowiązków, o których mowa w § 6 ust. 2 Regulaminu; - § 6 ust. 1 w związku z ust. 2 Regulaminu poprzez niewłaściwe zastosowanie i skreślenie Doktorantki po semestrze, w sytuacji, gdy zgodnie z Regulaminem podstawą zaliczenia kolejnych lat studiów doktoranckich jest złożenie kierownikowi studiów doktoranckich w terminie do 15 września określonych Regulaminem dokumentów, a decyzja o zaliczeniu roku przez Kierownika podejmowana jest do 30 września każdego roku, ponadto Doktorantka przedłożyła opiekunowi artystycznemu wszystkie wymagane przez niego projekty, pozwalające na udzielenie Doktorantce zaliczenia semestru. Na podstawie wywiedzionych zarzutów autorka skargi wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych obu instancji z uwagi na ich wydanie z rażącym naruszeniem prawa, a z ostrożności procesowej na wypadek uznania, że zaskarżone decyzje nie naruszają rażąco prawa, o uchylenie decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a w związku z art. 135 p.p.s.a. Wniesiono także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych oraz na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: - pisma pełnomocnika Skarżącej z dnia [...] maja 2017 r. na okoliczność treści tego pisma oraz wykazania uchybień organu w zakresie kompletowania akt osobowych Doktorantki; - korespondencji e-mailowej pełnomocnika Skarżącej z uczelnią na okoliczność treści tej korespondencji oraz wskazywania przez pełnomocnika Skarżącej uchybień w czynnościach procesowych w postępowaniu administracyjnym; - korespondencja mailowa z A. K., Dyrektorem Administracyjnym Wydziału Filozofii. - wydruku e-mail z uczelni z dnia [...] czerwca 2017 r. na okoliczność treści tego e-maila oraz wykazania, że po zamknięciu postępowania administracyjnego po wydaniu decyzji administracyjnej, Organ II instancji dokonywał sprostowania protokołu z czynności przesłuchania; - opinia dr. W. wraz z korespondencją e-mailową na okoliczność treści tych pism; - zaświadczenie wydruku prac na okoliczność wykazania, że prace Doktorantki stanowią samodzielną i nową pracę projektową; - zaświadczenie uczestnictwa w wykładach na okoliczność wykazania aktywności Doktorantki oraz uczestniczenia przez nią w wykładach na Wydziale Filozofii; - transkrypcję z nagrania przesłuchania A. M. na okoliczność treści przesłuchania Doktorantki; - ustalone wystawy w harmonogramie przygotowanym przez kierownika Muzeum ASP na lata 2016, 2017, 2018 na okoliczność wykazania aktywności naukowej Doktorantki; - skan karty zaliczeniowej na okoliczność wykazania, iż organ dopuszczał możliwość poprawiania seminarium doktoranckiego bądź składania egzaminu przed Komisją Egzaminacyjną, a także na powtarzanie semestru lub roku. - pisma Skarżącej z [...] stycznia 2018 r. wraz załącznikami – przesłanego do Rzecznika Praw Obywatelskich – na okoliczność ich treści. Na zasadzie art. 106 § 5 p.p.s.a w związku z art. 248 kodeksu postępowania cywilnego wniesiono również o zwrócenie się przez Sąd do Teatru im. [...] w O. o nadesłanie odpisu pisma, który został wysłany w odpowiedzi na zapytanie organu II instancji w przedmiocie charakteru pracy Skarżącej w Teatrze. W uzasadnieniu, na poparcie zarzutów i wniosków skargi podnoszono między innymi, że jednoczesne uchylenie w części decyzji pierwszoinstancyjnej (w zakresie jej podstawy prawnej), zaś w pozostałej części utrzymanie w mocy jest zabiegiem niedopuszczalnym i sprzecznym z brzmieniem art. 138 § 1 k.p.a. Ponadto niezrozumiałe jest uzasadnienie organu II instancji, który wskazuje, że przy wydaniu decyzji przez organ I instancji doszło do popełnienia "omyłki pisarskiej", gdyż wskazując, że okresem zaliczeniowym jest semestr, wskazał w sentencji decyzji jako podstawę prawną § 8 ust. 1 zamiast § 6 ust. 1 Regulaminu. Trudno zgodzić się z tym stwierdzeniem, w szczególności, gdy nie była to omyłka pisarska, gdyż omyłką pisarską jest omyłka widoczna, oczywista, niezamierzona niedokładność. Ponadto, wbrew wypowiedzi organu, nie można uznać, że regulamin jakiejkolwiek uczelni pozbawiony jest jakichkolwiek skutków prawnych. W konsekwencji, nie jest wiadomym jaka jest dokładnie podstawa prawna wydanej przez organ II instancji decyzji, gdyż w sentencji powołuje się wyłącznie na art. 197 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, natomiast w uzasadnieniu wskazuje dodatkowo na podstawę wynikającą z Regulaminu studiów. W takiej sytuacji, można również uznać, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż bez odpowiedniej podstawy prawnej. Zgodnie z art. 197 ust. 1 jednym z obowiązków doktoranta jest realizowanie obowiązków wynikających z regulaminu studiów doktoranckich. Uznanie przez organ II instancji, że regulamin nie jest źródłem prawa powoduje, że organ nie mógł powołać się na art. 197 ust. 4, skoro uznaje, że regulamin nie jest wiążący. Regulaminy uczelni publicznych stanowią wewnętrznie wiążące źródła prawa administracyjnego. W kwestii naruszenia art. 15 k.p.a. podniesiono, że w decyzji pierwszej instancji uznano, że Doktorantka nie spełniła wymogu wskazanego w art. 197 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, poprzez nienależyte realizowanie studiów doktoranckich, tj. Indywidualnego Programu Studiów Doktoranckich w ramach Seminarium doktoranckiego, natomiast organ II instancji, w obszernej części uzasadnienia swojej decyzji wskazuje zupełnie nowe powody, a mianowicie wziął pod uwagę także opinię poprzedniego opiekuna artystycznego, a nadto przyjął bezpodstawnie, iż prace przedłożone przez Skarżącą nie stanowiły dowodu na to, że wykonała w toku I semestru II roku studiów doktoranckich, samodzielną i nową pracę projektową, zaś powstały wcześniej. Tymczasem Skarżąca stanowczo zaprzecza takiemu twierdzeniu. Wszystkie projekty, które przedstawiła Doktorantka profesor W. na zaliczenie seminarium doktoranckiego w dniu [...]01.2017 r. zostały wykonane w III semestrze II roku, co jest charakterystyczne - wszystkie projekty są czarno białe, linearne, wykonane za pomocą techniki cyfrowej, tabletu oraz programy komputerowego. Charakteryzują się tą samą estetyką co projekty na I roku, w której dominuje biel. Co istotne, wszystkie 30 projektów, które Doktorantka wówczas przedstawiła posiadają na odwrocie pieczątkę firmy G., w której Skarżąca wykonywała kopie tych projektów. Oprócz pieczątki wszystkie projekty posiadają na odwrocie datę wykonania kopii – [...]02.2017 r., oraz adnotację, że projekt został przedstawiony prof. E. W. [...]01.2017r., posiadają również podpis osoby wykonującej kopie oraz podpis Skarżącej. Na przodzie wszystkie projekty posiadają własnoręczny opis pracy, który składa się z numeru sceny (wszystkie prace podzielone są chronologicznie na sceny) oraz opisu elementów, które występują w projekcie. Wszystkie 30 projektów zostały załączone w czterech teczkach osobno do wniosku o zaliczenie III semestru II roku do prof. W. w dniu [...]02.2017 r. Prace z 2013 r., które widnieją na stronie internetowej dotyczą Dyplomu na Wydziale Scenografii na Akademii Sztuk Pięknych B, gdzie promotorem był scenograf Prof. K. Z.-W. Projekt scenografii wykonany był na podstawie tekstu "[...]", co jest udokumentowane w protokole ASP B. Prace pokazane na stronie internetowej, na którą to stronę powołuje się organ II instancji przedstawiają zdjęcia w kolorze wykonanej makiety przedstawiającej scenografię do "[...]", a więc nie są to czarno białe, linearne projekty wykonane na papierze, o których mowa jest w Indywidualnym Programie Studiów Doktoranckich, które Skarżąca przedstawiła Prof. W., a następnie w teczkach przekazała w załączeniu do wniosku o zaliczenie semestru. Ponadto strona internetowa Doktorantki została założona w roku 2015. Od tego roku Doktorantka nie wprowadzała żadnych zmian, ani nie wprowadzała nowych projektów. Niezależnie jednak od powyższego, w ocenie Skarżącej, organ II instancji o powyższych okolicznościach wspomniał po raz pierwszy. Zarzut rzekomego przedstawienia "starych" projektów nie był przedmiotem ustaleń faktycznych przed organem I instancji. Także okoliczności rzekomego "skarżenia się" pracowników uczelni na zachowanie Skarżącej w ogóle nie były podnoszone w postępowaniu przed Kierownikiem Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich. Ustalanie przez organ II instancji nowych faktów, które następnie mają wpływ na wydawane przez ten organ rozstrzygnięcie narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 15 k.p.a. W poprzednim postępowaniu organ I instancji ograniczył się do wskazania, że Doktorantka nie zaliczyła seminarium doktoranckiego, wskazał w sposób szczegółowy, dlaczego Doktorantka nie miała prawa takiego zaliczenia otrzymać, a brak zaliczenia automatycznie przemawiał za skreśleniem Doktorantki. W postępowaniu odwoławczym, decyzja o skreśleniu wynika z nowych ustaleń (m.in. wskazanie na opinię poprzedniego promotora, przedłożenie starych projektów, postawa i właściwości osobiste Skarżącej). W tej sytuacji, Doktorantka nie ma jak odnieść się do tych zarzutów, ponieważ została pozbawiona jednej instancji w sprawie. Zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. uczelnia winna powiadomić Doktorantkę o wszczęciu tego postępowania. Skarżąca nie została poinformowana o wszczęciu postępowania administracyjnego ani nie miała możliwości odnieść się do zarzutów przedstawionych w decyzji o skreśleniu. Wobec tego, zawnioskowała na podstawie art. 86 k.p.a, w odwołaniu o przesłuchanie jej osoby, tak aby mogła odnieść się do argumentów przedstawionych w pierwszej decyzji o skreśleniu. Zgodnie z art. 67 § 2 pkt. 2 k.p.a. obowiązkiem organu II instancji przy przesłuchaniu jest sporządzenie protokołu. Wbrew brzmieniu art. 69 k.p.a. czynność przesłuchania nie została protokołowana. Przesłuchanie było nagrywane, a następnie dopiero po trzech tygodniach, pełnomocnikowi Skarżącej został wysłany projekt protokołu, który zawierał liczne uchybienia i nieścisłości. Wobec tego, został złożony wniosek o sprostowanie tego dokumentu. Czynność przesłuchania bez poprawnego sporządzenia protokołu jest wadliwa. Organ II instancji pomimo tego powołuje się na fragmenty przesłuchania Skarżącej, jednakże nie zostały one utrwalone wymaganym w procedurze administracyjnej dokumentem. Jednakże, co jest najbardziej wątpliwe, w dniu [...] czerwca 2017 r. Organ II instancji wydaje swoją decyzję, następnie doręcza ją pełnomocnikowi Skarżącej, który odbiera ją w dniu 8 czerwca 2017r. - czyli od tego dnia, zgodnie z art. 110 k.p.a. decyzja zaczyna wiązać strony. Tego samego dnia, a więc w dniu 8 czerwca 2017 r. o godzinie 11:50, po zamknięciu postępowania administracyjnego oraz wydaniu decyzji, pełnomocnik Skarżącej otrzymał e-maila z biura Rektora z poprawionym projektem protokołu z prośbą o jego wydrukowanie i odesłanie na adres ASP celem uzupełnienia podpisów. Wprawdzie brak przepisu w k.p.a. o możliwości sprostowania lub uzupełnienia protokołu nie oznacza, że osoba wnosząca o sprostowanie lub uzupełnienie protokołu nie może żądać jego sprostowania lub uzupełnienia. Nie ma przeszkód, aby uczynił to sporządzający protokół. Czynność ta musi być jednakże dokonana w taki sposób, aby protokół można było uznać za sporządzony zgodnie z art. 68 § 2 k.p.a., a więc przed jego podpisaniem lub w postaci sporządzenia nowego protokołu. Skoro przepis art. 71 k.p.a. wymaga dokonania skreśleń i poprawek protokołu przed jego podpisaniem, tym bardziej więc sprostowanie czy uzupełnienie protokołu musi nastąpić przed jego podpisaniem bądź w postaci sporządzenia nowego protokołu. Jeżeli sporządzono w sprawie protokół ustaleń między organem i stroną, z którym strony nie zapoznano i nie przedstawiono do podpisu, a następnie, w oparciu o ten protokół, wydano decyzję, to takie działanie organu nie tylko narusza przepis art. 10 k.p.a., wymagający dopuszczenia strony do udziału w każdym stadium postępowania, przepisy o sporządzaniu protokołów, a w tym art. 68 § 1 i 2 i art. 70 k.p.a., ale także narusza art. 8 k.p.a., wymagający od organów administracji publicznej prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Należy zatem uznać, że "dokument", na który powołuje się organ, nie może zostać uznany za protokół w rozumieniu art. 68 k.p.a. oraz art. 69 k.p.a. Dlatego też, czynność przesłuchania została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy. Co więcej, skoro organ II instancji miał świadomość, że protokół przesłuchania nie został sporządzony niezwłocznie po złożeniu zeznania (nie zaś po trzech tygodniach), w takim razie nie mógł zamykać postępowania, w sytuacji, gdy protokół z tej czynności nie został podpisany przez wszystkie strony. W konsekwencji, organ II instancji wydał decyzję nie mając zakończonych wszystkich czynności procesowych, a ponadto oparł się na dowodzie z przesłuchania, który został wadliwie przeprowadzony. Jako zupełnie niezrozumiały oceniono w skardze argument Rektora, że Skarżąca pomimo braku formalnego poinformowania o wszczęciu postępowania w przedmiocie skreślenia, wiedziała o tym, że uczelnia zamierza ją skreślić. Pisma, na które powołuje się Rektor (m.in. wniosek z dnia [...] lutego 2017r., wniosek o zaliczenie semestru, "odwołanie" do Rady Wydziału z dnia [...]02.2017) nigdzie nie zawierają "wniosku o nieskreślanie" Doktorantki. Z kolei spotkanie z Rektorem, jak i również wcześniejsze pisma dotyczą, wyłącznie problemu niezaliczenia seminarium doktoranckiego i kwestii współpracy z opiekun artystycznym. Okoliczność, że Doktorantka w dniu [...] maja 2017 r. otrzymała oficjalne pismo z uczelni, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. ma prawo przed wydaniem decyzji przeglądać akta sprawy, nie oznacza, że organ I instancji nie naruszył tego prawa, gdyż zarzut dotyczył postępowania przed organem I instancji. Faktem jest, że Skarżąca przeglądała i sfotografowała całość swych akt osobowych. Wobec dostrzeżenia pewnych uchybień, pełnomocnik Skarżącej w dniu [...] maja 2017 r. przesłał do Rektora pismo, żądając sprostowania i uzupełnienia niektórych informacji. Większość z tych dokumentów to notatki służbowe, sporządzone przez kierownika Studiów Doktoranckich bądź opiekun artystyczną prof. E. W. Zgromadzenie ich tuż przed wydaniem decyzji o skreśleniu sugerować może, że organ I instancji oparł się wyłącznie na tych dokumentach. Należy podkreślić, iż w świetle art. 75 § 1 kpa notatka służbowa sporządzona przez prowadzącego sprawę pracownika nie jest tego rodzaju dokumentem, który służy wyjaśnieniu merytorycznemu sprawy. Jest wyłącznie formą adnotacji sporządzonej przez pracownika w trybie art. 72 kpa. Wobec powyższego do adnotacji tej nie stosuje się przepisów dotyczących dowodów. Jednakże w aktach osobowych Doktorantki brakuje pisma z Teatru im. [...] w O. Skarżąca od pracowników Teatru powzięła wiadomość, że organ II instancji zwracał się z oficjalnym pismem do Teatru z zapytaniem o charakter współpracy Teatru ze Skarżącą. Pracownicy Teatru potwierdzili, że odpowiedź Dyrektora Teatru została przesłana do Akademii Sztuk Pięknych, jednakże w aktach sprawy brakuje tego dokumentu. Z informacji, jakie Skarżąca otrzymała od pracowników Teatru wynika, że w odpowiedzi zostało przyznane, że pracowała przy scenografii jednej ze sztuki. Na tej podstawie, pełnomocnik zwrócił się do Sądu o uzupełnienie akt o to pismo. Ma to szczególne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy, gdyż zarówno organ I, jak i II instancji uznali, że Doktorantka nie podjęła pracy artystycznej. Nie może o tym świadczyć "telefoniczna rozmowa prof. W.", która to rozmowa nie została w żaden sposób utrwalona. Co istotne, Skarżąca w trakcie przesłuchania wskazała, że była "asystentką scenografa", ale nie świadczy to o tym, że Doktorantka nie podjęła pracy artystycznej w teatrze. Zwłaszcza, że Doktorantka w trakcie przesłuchania powiedziała: "natomiast w teatrze asystent ma wysokie stanowisko, ze względu na to, że bardzo intensywnie i integralnie współpracuje ze scenografem i z reżyserami. Uczestniczy we wszystkich próbach z aktorami i tutaj jak najbardziej własną koncepcję przedstawiłam, która również została uwzględniona w scenografii przez głównego scenografa". Wynika z tego, że Doktorantka przedstawiała własną koncepcję scenografii reżyserowi. Uznanie przez uczelnię, że nie mając formalnego stanowiska scenografa, Skarżąca nie podjęła pracy artystycznej, jest krzywdzące. Argumentowano dalej - w kontekście błędnego uznania przez Rektora, że Skarżąca nie wypełniła faktycznie większości wymagań wynikających wprost z Indywidualnego Programu Studiów Doktoranckich, że w większości potwierdzeniem takich okoliczności jest opinia oparta na notatkach służbowych opiekun artystycznej Skarżącej, jednakże Rektor w żadnym razie nie odnosi się do wyjaśnień złożonych przez Skarżącą w odwołaniu, czy też w trakcie przesłuchania. Tymczasem Doktorantka wielokrotnie podkreślała, że nie miała obowiązku przygotować scenariusza. W Indywidualnym Programie Studiów Doktoranckich, Skarżąca wyraźnie wskazuje, że na II roku, III semestrze studiów zajmować się będzie: "[...]". Wynika z tego, że Doktorantka miała za zadanie zaprojektowanie scenografii na podstawie wybranych pism [...], a nie scenariusza. W zakresie przyjęcia przez organ braku podjęcia konsultacji naukowych przez skarżącą zauważono, iż zgodnie z Regulaminem studiów doktoranckich, każdy doktorant ma obowiązek złożyć wymagane dokumenty (w tym zaświadczenia oraz sprawozdania naukowe) do 15 września każdego roku. Doktorantka nie była wzywana o przedkładanie stosownych zaświadczeń. Skarżąca zarzuciła, że nie była jej znana treść e-maila prof. W., która została przytoczony przez organ II instancji dopiero na tym etapie postępowania, w każdym razie w czasie, gdy przeglądała dokumentację na uczelni, nie było w niej wydruku takiego e-maila. W ocenie Skarżącej ta współpraca była jednak pozytywna, o czym świadczą e-maile z dr W. oraz jego opinia na jej temat z października 2016 roku. Dalej Skarżąca podała w wątpliwość ustaloną przez organ okoliczność, że w gronie Rady Wydziału doszło do oceny jej prac, albowiem nie wynika to ze zgromadzonych dokumentów. W wyciągu protokołu posiedzenia Rady nie ma żadnych uwag, dotyczących dokonywania ocen. Ponadto, w przeciwieństwie do poprzednich dokumentów tego typu (protokół z wyboru opiekuna artystycznego) widniały podpisy wszystkich osób biorących udział w głosowaniu. Skarżąca zwracała się z pismem do Przewodniczącej Rady Wydziału, która wskazała, że "Rada Wydziału nie jest organem kolegialnym, który ocenia postępy w przebiegu studiów doktoranckich, o co wnosi uczestniczka studiów". Budzi to zaskoczenie, zwłaszcza, że Rektor opiera swoje stanowisko właśnie na tej opinii Rady Wydziału. Podkreślono następnie, że decyzja o skreśleniu Skarżącej z listy doktorantów wydana przez organ I instancji - kierownika Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich - była nieostateczna, tak więc Doktorantka mogła realizować swoje prawa i obowiązki, co uczelnia jednak uniemożliwiała, czego przejawem było między innymi zablokowanie możliwości otrzymania zaliczenia z przedmiotu, na który Skarżąca uczęszczała, to jest zaliczenia w czerwcu 2017 r. przedmiotu "Współczesne nurty w sztuce/Teoria nowych mediów". Przedmiot zaliczyła, jednakże uczelnia odmówiła Skarżącej wydania indeksu oraz karty egzaminacyjnej. Akcentując fakultatywny walor decyzji o skreśleniu z listy doktorantów, która jest podejmowana w ramach tzw. uznania administracyjnego, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślono na tle art. 197 ust. 4 ustawy, że organ nie może się ograniczać do badania formalnego warunku niespełnienia przez doktoranta obowiązków, o których mowa w ar. 197 ust. 1 i 2 ustawy, ale musi wziąć pod uwagę dlaczego obowiązki te nie zostały spełnione. Na gruncie postanowień regulaminowych ASP w skardze wskazano, że Rektor powołał się (wyłącznie w uzasadnieniu) na § 6 ust. 1 Regulaminu: "Okresem zaliczeniowym jest semestr", ale już podstawą zaliczenia kolejnych lat studiów jest złożenie kierownikowi studiów doktoranckich w terminie do 15 września, określonych dokumentów (§ 6 ust. 2). Przy czym, zgodnie z tym ustępem, Kierownik studiów doktoranckich podejmuje decyzję o zaliczeniu doktorantowi roku studiów do dnia 30 września każdego roku. A contrario, należy rozumieć ten przepis w taki sposób, że w przypadku, gdy kierownik studiów doktoranckich nie zaliczy doktorantowi roku studiów, można wtedy skreślić doktoranta z listy uczestników studiów doktoranckich. Odwołująca została skreślona już po jednym semestrze. Ponadto z planu i programu studiów wynika, że rozliczanie doktoranta z realizacji jego obowiązków (zajęcia, zaliczenia, egzaminy) następuje rocznie. Wskazuje na to także karta okresowych osiągnięć doktoranta określająca rok jako okres rozliczeniowy. Doktorant przedstawia "roczne" nie zaś "semestralne" sprawozdanie osiągnięć doktoranta. Zatem nie można uznać, że okresem rozliczeniowym jest semestr. Z karty egzaminacyjnej doktoranta, którą Doktorantka składała po pierwszym roku studiów, wynika, że istnieje możliwość składania egzaminu poprawkowego, składania egzaminu przed Komisją Egzaminacyjną, a co najważniejsze powtórzenie roku lub semestru. Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję o skreśleniu nawet nie umożliwiając Doktorantce poprawienia niezaliczonego przedmiotu lub wnioskowania o powtarzanie semestru - skoro taką możliwość przewidział w karcie doktoranta. Na tej podstawie przyjąć należy, zdaniem strony Skarżącej, że uczelnia umożliwia Doktorantowi zaliczenie przedmiotów z semestru zimowego w okresie późniejszym, nie później niż do 15 września, kiedy to doktorant musi przedłożyć stosowne dokumenty kierownikowi Studiów Doktoranckich. Tymczasem można odnieść wrażenie, że organ II instancji próbował znaleźć wiele powodów, którego jego zdaniem mogłyby przemawiać za zasadnością uznania, że Doktorantka nie wywiązywała się ze swoich obowiązków. W stosunku do Skarżącej nigdy nie toczyło się żadne postępowanie dyscyplinarne (jak i nawet postępowanie wyjaśniające). Jednakże, organ II instancji dowolnie uznał, że Skarżąca nie zrealizowała swoich obowiązków, powołując się na zupełnie bezzasadne argumenty. Uczestnik postępowania, to jest Krajowa Reprezentacja Doktorantów, jako organizacja społeczna dopuszczona do udziału w postępowaniu - poparła skargę oraz jej zarzuty, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Rektora ASP A, ewentualnie jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji, stwierdzenie, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Prezentując swoje stanowisko w sprawie w pierwszym rzędzie uczestnik postępowania zarzucił, że zaskarżona decyzja rażąco narusza art. 138 K.p.a., który zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Tymczasem Rektor wydał decyzję niemieszczącą się w zbiorze rozstrzygnięć organu odwoławczego, bowiem uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części (bez orzekania co do istoty sprawy), a w pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy. Uważniejsza analiza sentencji zaskarżonej decyzji ujawnia jeszcze jedną, bardzo istotną wadę rozstrzygnięcia. Częściowe uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej jest możliwe jedynie w zakresie objętym jej sentencją, a zatem dotyczyć może wyłącznie rozstrzygnięcia (osnowy) - szczególnie, gdy ma ono postać złożoną (składa się z kilku elementów). Pogląd organu odwoławczego o nienormatywnym charakterze regulaminu studiów uczestnik postępowania uznał za nie znajdujący oparcia zarówno w poglądach doktryny, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1456/16, LEX nr LEX nr 2321600; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 515/15, LEX nr LEX nr 1768469; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 120/12, LEX nr 1273056). Przepis regulaminu nie może być wyłączną podstawą prawną decyzji, natomiast może (i powinien) uzupełniać podstawy wynikające z aktów powszechnie obowiązujących (ustaw i rozporządzeń). Jak dalej wywodził uczestnik - organ nadto naruszył art. 197 ust. 4 ustawy w związku z § 6 ust. 2 Regulaminu studiów ASP. Norma § 6 ust. 1 stanowiąca, że: "Okresem zaliczeniowym jest semestr" ma charakter porządkowy i oznacza, że program studiów zakłada ich podział na semestry, w których studenci uzyskują zaliczenia. Natomiast kwestię terminów, w których następuje kontrola uzyskanych zaliczeń, uregulowano w § 6 ust. 2 Regulamin studiów ASP w brzmieniu: "Podstawą zaliczenia kolejnych lat studiów jest złożenie kierownikowi studiów doktoranckich, w terminie do 15 września, następujących dokumentów: a) rocznego sprawozdania doktoranta informującego o przebiegu pracy artystyczno-badawczej lub projektowo-badawczej, potwierdzonego opinią opiekuna artystycznego/ promotora. b) informacji o odbytej praktyce dydaktycznej potwierdzonej przez opiekuna artystycznego/promotora oraz kierownika pracowni, w której praktyka miała miejsce. c) indeksu z wpisami wymaganymi w planie i programie studiów. d) w oparciu o zebraną dokumentację kierownik studiów doktoranckich podejmuje decyzję o zaliczeniu doktorantowi roku studiów, do dnia 30 września każdego roku." Tak skonstruowana norma prawna w opinii uczestnika postępowania wskazuje, że nie było podstaw regulaminowych do wydania w dniu [...] lutego 2017 r. przez kierownika Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich ASP decyzji o skreśleniu Doktorantki z listy doktorantów. W przeświadczeniu uczestnika postępowania żaden z przepisów analizowanego Regulaminu studiów ASP nie przewiduje możliwości skreślenia z listy doktorantów uczestnika studiów, który nie uzyskał zaliczenia jednego z przedmiotów, przed upływem terminu do składania dokumentów, który określono na 15 września każdego roku, a ponieważ nie zaistniały inne podstawy do skreślenia (w szczególności wyliczone w art. 197 ust. 1 i 2 ustawy w związku z odpowiednimi regulacjami Regulaminu), dlatego decyzja organu pierwszej instancji powinna zostać uchylona. Decyzja pierwszoinstancyjna jest również wadliwa w zakresie jej sentencji, bowiem nie określa wprost z listy doktorantów którego roku i jakich studiów skreślana jest doktorantka. Stanowi to naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., co także uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi Rektor wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając w granicach przyznanych kompetencji, wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Nadto należy podkreślić, że w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej przywoływanej jako "p.p.s.a.") sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Po myśli art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; Działając w granicach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie przez organy administracji okoliczności faktycznych oraz obowiązujących w czasie podejmowania zaskarżonego aktu przepisów prawnych stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy doszło do naruszenia przepisu postępowania, to jest art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - uzasadniającego wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, lecz tylko w części, w pozostałej zaś (zasadniczej, co do meritum) części Sąd skargę oddalił. Przedmiotem kontroli sądowej była decyzja o skreśleniu Skarżącej z listy doktorantów Akademii Sztuk Pięknych A. Organ pierwszej instancji orzekając w tej mierze przywołał w podstawie prawnej decyzji między innymi art. 197 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz.1842; zwana dalej w skrócie "ustawą") oraz § 8 ust. 1 Regulaminu Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich Akademii Sztuk Pięknych A. (dalej wymieniany jako "Regulamin") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; w skrócie – "k.p.a."). Po rozpoznaniu odwołania, organ drugiej instancji wydając zaskarżoną decyzję i przywołując w podstawie prawnej między innymi art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w punkcie 1 osnowy uchylił zaskarżoną decyzję w części, dotyczącej podstawy prawnej jej wydania, która to uchylana część decyzji rozpoczyna się od słów: " i § 8 ust. 1 Regulaminu Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich Akademii Sztuk Pięknych A," i kończy przed słowami: "oraz art. 104 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.", zaś (w punkcie 2) w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy. W tej materii trzeba zauważyć, jak trafnie podkreślała strona skarżąca oraz uczestnik postępowania, iż rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji zostało sformułowane z naruszeniem art. 138 § 1 ust. 1 i ust. 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 138 § 1 k.p.a., wprowadzającym, i co godzi się podkreślić – zamknięty, katalog rodzajów decyzji organu odwoławczego, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Wprowadzenie słowa "albo" - czyli alternatywy rozłącznej – do cytowanej normy prawnej ewidentnie wyklucza rozumienie tej normy jako dopuszczającej możliwość w jednym rozstrzygnięciu (osnowie) utrzymanie przez organ odwoławczy w mocy części zaskarżonej decyzji oraz jednoczesne uchylenie tej decyzji w części. Ponadto uchylenie decyzji w części musi się wiązać z jednoczesnym orzeczeniem organu drugiej instancji w zakresie istoty sprawy (czyli zreformowaniem, zmianą tej decyzji co do meritum), wreszcie - co szczególnie istotne – rozstrzygnięcie decyzji odwoławczej (jej osnowa, sentencja) musi dotyczyć wyłącznie treści rozstrzygnięcia (osnowy) decyzji pierwszej instancji, a nie uzasadnienia tudzież powołanej przez organ pierwszej instancji podstawy prawnej decyzji. Art. 107 § 1 k.p.a. wymienia formalne elementy treści decyzji wyraźnie rozróżniając poszczególne jej składniki, w tym wyodrębnia powołanie podstawy prawnej (pkt 4) od rozstrzygnięcia o istocie sprawy (pkt 5). Tym samym uchylenie decyzji z racji błędnego powołania podstawy prawnej decyzji uchybia przepisom kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 29 września 1987 r. , IV SA 220/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 67). Wobec powyższego, stwierdzona przez organ drugiej instancji nieprawidłowość wskazanej podstawy prawnej decyzji odnosząca się do przywołania niewłaściwego uregulowania aktu wewnętrznego uczelni jakim jest Regulamin, powinna być skorygowana w uzasadnieniu decyzji odwoławczej, w części, w której dochodzi do wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, gdyż jest to elementem uzasadnienia prawnego decyzji (vide § 3 art. 104 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a.). Organ odwoławczy błędnie zatem wskazał na punkt 2 art. 138 § 1 k.p.a., gdy tymczasem de facto orzekał w warunkach punktu 1 tego przepisu, w rzeczy samej bowiem utrzymał decyzję o skreśleniu Skarżącej w mocy. Wadliwe wszakże przywołanie i zastosowanie procesowej podstawy prawnej w decyzji odwoławczej (to jest art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) nie niweczy tej decyzji w całości, lecz tylko w odniesieniu do punktu 1 jej rozstrzygnięcia oraz punktu 2 we fragmencie : "2. w pozostałej zaś części", albowiem, jak wyżej wspomniano, utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji o skreśleniu Skarżącej z listy doktorantów. Opisane uchybienie, natury procesowej, formalnoprawnej, nie powoduje jednak samo przez się nieważności całej decyzji i nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jak utrzymują strona skarżąca i uczestnik postępowania, gdyż rozstrzygnięcie w pkt 2 zaskarżonej decyzji znajduje oparcie w przepisie pkt 1 § 1 art. 138 k.p.a. Zdaniem Sądu, jest to uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, które może skutkować jedynie uchyleniem decyzji w tej omówionej części, gdyż tylko w tym zakresie miało istotny wpływ na wynik sprawy (a konkretnie – na rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji zawarte w punkcie 1 zaskarżonej decyzji). Nie można konstatować, że decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej skoro podstawa ta w rzeczywistości istnieje. Poza tym omówiona wadliwość dotyczy jedynie podstawy procesowej podjętego aktu indywidualnego, a nie materialnoprawnej w ogólności. Z przytoczonych powodów Sąd (o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej jej punktu 1 i opisanego fragmentu punktu 2. W pozostałym zakresie skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Rozważając bowiem problematykę legalności działania organów w postępowaniu, jak i co do materialnoprawnych przesłanek skreślenia Skarżącej z listy uczestników studiów doktoranckich, Sąd naruszenia prawa się nie dopatrzył, a zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. W okolicznościach sprawy dokonane przez orzekające organy ustalenia stanu faktycznego są kwestionowane przez stronę Skarżącą. Z lektury akt administracyjnych wynika, że jako doktorantka III semestru (tzn. I semestru II roku) studiów doktoranckich nie uzyskała zaliczenia z obowiązkowego przedmiotu "Seminarium doktoranckie" co stało się asumptem do wdrożenia procedury o skreśleniu Skarżącej z listy doktorantów. Zgodnie z art. 197 ust. 4 ustawy kierownik studiów może skreślić doktoranta z listy uczestników studiów doktoranckich, przy czym od decyzji powyższej przysługuje odwołanie do rektora. Do decyzji, zgodnie z art. 207 ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego, gdyż nie ulega wątpliwości, że stanowi ona decyzję podjętą w indywidualnych sprawach studentów, a więc dotyczy sfery praw i obowiązków studenta i wywiera bezpośredni skutek na zewnątrz (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 2204/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Według unormowania w art. 197 ust. 1 ustawy doktorant jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów doktoranckich. Do podstawowych powinności doktorantów, poza obowiązkami określonymi w art. 197 ust. 1, należy realizowanie programu studiów doktoranckich oraz prowadzenie badań naukowych i składanie sprawozdań z ich przebiegu, co wynika z art. 197 ust. 2 ustawy. Doktoranci, którzy nie wywiązują się z wymienionych obowiązków mogą zostać skreśleni z listy uczestników studiów doktoranckich. Użyte w treści tego przepisu słowo "mogą" oznacza pozostawienie organowi administracji publicznej swobody w korzystaniu z tego rodzaju prawa, wobec tego przyjmuje się jednolicie w judykaturze oraz doktrynie, że decyzja wydawana na podstawie art. 197 ust. 4 ustawy ma charakter fakultatywny i jest wydawana w ramach uznania administracyjnego organu, który zachowuje wprawdzie swobodę wyboru kierunku rozstrzygnięcia, wszakże rozstrzygnięcie podejmowane w warunkach uznania administracyjnego nie może mieć cech dowolności, lecz musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz w należyty sposób wyważać interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Trzeba jednak zaznaczyć istotną okoliczność, a mianowicie, rozpatrując komentowany rodzaj spraw należy mieć również na uwadze, że w świetle art. 4. ust. 1 ustawy uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie. Dopełnieniem unormowania ustępu 2 art. 197 ustawy są postanowienia Regulaminu Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich na ASP. W § 5 ust.1 oraz 2 lit. a) i b) Regulaminu postanowiono, że program kształcenia na studiach doktoranckich, uchwalany przez rady wydziału uprawnionych jednostek, powinien między innymi określać opis programu studiów doktoranckich, zasady sprawdzania i rozliczania postępów studiów oraz pracy artystyczno-badawczej lub projektowo-badawczej doktoranta, efekty kształcenia oraz sposoby weryfikacji zakładanych efektów kształcenia osiąganych przez doktoranta. Według zaś ustępu 4 § 5 - studia doktoranckie odbywają się zgodnie z indywidualnym programem kształcenia uchwalanym przez radę jednostki organizacyjnej, w której doktorant będzie przeprowadzał przewód doktorski. Z kolei § 6 w ustępie 1 stanowi, że okresem zaliczeniowym jest semestr. Zgodnie z ustępem 2 tego paragrafu - podstawą zaliczenia kolejnych lat studiów jest złożenie kierownikowi studiów doktoranckich, w terminie do 15 września, następujących dokumentów: a) rocznego sprawozdania doktoranta informującego o przebiegu pracy artystyczno-badawczej lub projektowo – badawczej, potwierdzonego opinią opiekuna artystycznego/promotora. b) informacji o odbytej praktyce dydaktycznej potwierdzonej przez opiekuna artystycznego/promotora oraz kierownika pracowni, w której praktyka miała miejsce. c) indeksu z wpisami wymaganymi w planie i programie studiów. d) w oparciu o zebraną dokumentację kierownik studiów doktoranckich podejmuje decyzję o zaliczeniu doktorantowi roku studiów, do dnia 30 września każdego roku. Za zgodą kierownika studiów doktoranckich termin ten może zostać przedłużony w szczególnie uzasadnionych przypadkach na wniosek doktoranta poparty przez opiekuna artystycznego/promotora, złożony do 15 września danego roku. Po myśli § 7 ustęp pierwszy zdanie pierwsze - doktoranci, którzy nie wywiązują się z obowiązków, o których mowa w § 6 pkt. 2 mogą zostać skreśleni z listy uczestników studiów doktoranckich. Decyzję o skreśleniu podejmuje kierownik studiów doktoranckich (ust. 2). Zgodnie z § 8 - doktorant nie ma prawa do powtarzania roku. Z kolei stosownie do § 12 ust. 1 Regulaminu, realizację programu studiów doktoranckich, w szczególności kalendarz roku akademickiego studiów doktoranckich, organizuje i ustala kierownik studiów, a do jego obowiązków i uprawnień należy miedzy innymi podejmowanie decyzji w sprawie skreślenia z listy uczestników studiów. W kwestii opieki merytorycznej postanowiono w § 13 (ust. 1), że do czasu otwarcia przewodu doktorskiego doktorant pozostaje pod opieką merytoryczną rady jednostki organizacyjnej, w której będzie przeprowadzał przewód doktorski oraz opiekuna artystycznego, a po jego otwarciu – pod opieką promotora, powołanego w związku ze wszczęciem przewodu doktorskiego. Do obowiązków opiekuna artystycznego (ust.2 lit. c) należy dokonywanie w każdym semestrze oceny postępów w pracy doktorantów objętych jego opieką, informowanie kierownika studiów doktoranckich o postępach pracy doktoranta objętego jego opieką, a w przypadku rażących zaniedbań obowiązków występowanie na piśmie do kierownika w sprawie o skreślenie z listy uczestników studiów (lit. d). W świetle natomiast § 15 ust. 1 Regulaminu doktoranci zobowiązani są do postępowania zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów doktoranckich, przestrzegania przepisów obowiązujących w uczelni (lit.a) oraz realizowania obowiązującego programu studiów doktoranckich (lit.b). W kontekście zacytowanych wyżej unormowań art. 197 ust. 1, 2 i 4 ustawy oraz Regulaminu – jeżeli do podstawowych obowiązków doktoranta należy realizowanie programu studiów doktoranckich, to bezsprzecznie niewywiązywanie się z powinności objętych Regulaminem przez uczestnika studiów doktoranckich może być przesłanką skreślenia go z listy doktorantów, według uznania (administracyjnego) uprawnionego organu uczelni wyższej w formie decyzji administracyjnej. Skoro zaś elementem realizacji programu studiów jest konieczność uzyskania zaliczenia z obowiązkowego przedmiotu w danym semestrze, przy jednoczesnym braku możliwości powtarzania roku, o czym mowa w § 8 Regulaminu, to brak zaliczenia w danym semestrze może być podstawą do podjęcia decyzji o skreśleniu z listy doktorantów w trakcie roku akademickiego, po semestrze, w którym doktorant nie otrzymał zaliczenia. Wobec bowiem braku możliwości powtarzania przedmiotu, brak zaliczenia semestru i tak stanowiłby przeszkodę do kontynuacji przez Skarżącą studiów doktoranckich. W tej sytuacji podjęte w obu instancjach decyzje co do jej skreślenia z listy doktorantów nie mogą być poczytane jako naruszające wiążące w tej materii postanowienia Regulaminu oraz unormowania ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. W przedstawionym świetle wywody skargi oraz wspierająca skargę argumentacja uczestnika postępowania co do wskazanego w § 6 ust. 2 Regulaminu terminu 15 września dla przedłożenia kierownikowi studiów określonych dokumentów - nie mogą przeważyć. Przekonanie Skarżącej, że nie można uznać, iż okresem rozliczeniowym jest semestr, nie znajduje w ogóle oparcia w kontekście jasnego brzmienia postanowień Regulaminu, a wręcz stoi z nimi w jawnej sprzeczności (zwłaszcza z § 6 ust. 1 w korespondencji z § 8). W omawianej materii wypada zaakcentować, że składając ślubowanie oraz przystępując do grona uczestników studiów doktoranckich Skarżąca godziła się na warunki ustanowione regulaminem tych studiów, poddając się tak zwanemu władztwu zakładowemu, albowiem uczelnia jest zakładem administracyjnym i w ramach swej autonomii, wprowadza obowiązujące użytkowników zakładu wewnętrzne regulacje. Jak podał Naczelny Sąd Administracyjny - użytkownika, który dobrowolnie przystąpił do zakładu administracyjnego (np. doktoranta), wiążą przepisy zawarte w aktach normatywnych wewnątrzzakładowych, ponieważ jego wniosek o przyjęcie jest równocześnie wyrażeniem zgody na poddanie się reżimowi prawnemu obowiązującemu w danym zakładzie (uchwała NSA z 13 października 2003 r. OPS 5/03, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dotyczy to również sposobu i trybu oceny efektów kształcenia przez nauczycieli akademickich, czy jednostki organizacyjnej uczelni według zasad przyjętego regulaminu. Tym samym nie można podzielić zarzutów Skarżącej co do sporządzenia opinii przez opiekunów artystycznych w formie notatek, pism (złożenia przez nich oświadczenia w tej formie) w procesie naukowo - dydaktycznym oceniania wyników kształcenia Skarżącej jako naruszających prawo. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio i z pewnością unormowania kodeksowe mają zastosowanie przy wdrożeniu administracyjnej procedury w sprawie skreślenia z listy, gdyż wtedy sprawa dotyczy ustania stosunku zakładowego, ale nie regulują toku oceny postępów uczestnika studiów doktoranckich w relacji – doktorant a nauczyciel akademicki (opiekun artystyczny). Opinia opiekuna naukowego nie jest aktem administracyjnym, do którego stosuje się chociażby odpowiednio przepisy k.p.a. Jest to bowiem wewnętrzny akt zakładu administracyjnego (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 1994 r. sygn. akt I SA 1636/94, ONSA z. 4 poz. 176). Oceny takie, będące aktem specjalistycznej wiedzy, nie mogą być weryfikowane w toku procesu administracyjnego; pozostają zatem także poza kontrolą sądu administracyjnego (wyrok NSA, I OSK 2277/11 z dnia 8 lutego 2012 r., vide także wyrok NSA z dnia 2 grudnia 1994 r., I SA 1636/94 - ONSA 1995 Nr 4 poz. 176), co oznacza, że generalnie wywody Skarżącej usiłujące zdyskwalifikować negatywne opinie opiekuna artystycznego w kwestii oceny charakteru i jakości prezentowanych prac w kontekście wymagań stawianych Doktorantce na III semestrze nie podlegają kontroli Sądu. Skarżąca miała wgląd do akt sprawy i treść tych opinii oraz notatek była jej znana, a uprzednio komunikowana także ustnie. W ustosunkowaniu się do zarzutów skargi natury procesowej formułowanych na tym tle godzi się jednak zauważyć, że w przepisie art. 75 k.p.a. została określona zasada równej mocy środków dowodowych, która dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 k.p.a., a więc także notatki służbowe (np. pracownika sekretariatu), jeżeli mogły one przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Nie ulega zaś wątpliwości, że w kontrolowanej sprawie notatki te przyczyniły się do wyjaśnienia sprawy przedstawiając między innymi powody negatywnej oceny postępów Skarżącej doktorantki. Dla oceny prawidłowości decyzji nie mają również istotnego wpływu ewentualne uchybienia związane ze sporządzeniem protokołu z czynności przesłuchania (art. 67 § 1 pkt 2 w związku z art. 68 k.p.a.), albowiem przy wynikającej z brzmienia art. 75 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego konstrukcji otwartego katalogu środków dowodowych można zakwalifikować w poczet dopuszczalnych dowodów transkrypcję z czynności przesłuchania strony zapisaną na informatycznym nośniku danych, na przykład na płycie CD. Dokumentem jest także dokument elektroniczny, to jest stanowiący odrębną całość znaczeniową zbiór danych uporządkowanych w określonej strukturze wewnętrznej i zapisany na informatycznym nośniku danych (art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne; tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 570 z późn. zm.). Informatyczny nośnik danych to materiał lub urządzenie służące do zapisywania, przechowywania i odczytywania danych w postaci cyfrowej (art. 3 pkt 1 powołanej ustawy). Nie można pominąć, że kontestowana w skardze czynność procesowa przesłuchania Skarżącej w charakterze strony postępowania dokonana została na wniosek Skarżącej, przy czym ten środek dowodowy miał na celu wyjaśnienie spornych kwestii, ale w istocie nie doprowadził do nowych ustaleń w sprawie, a sama Skarżąca nie potrafiła przekonać do swego stanowiska. Nawet zatem uznając naruszenie procedury w ramach stosowania przepisów art. 67 i 68 k.p.a. nie mogło ono mieć wpływu na kształt ostateczny rozstrzygnięcia, czego też i nie wykazano w argumentacji skargi. Strona nie zgadzając się z ustaleniami faktycznymi organu ich nie obaliła, bowiem nie przeciwstawiła im żadnych dowodów przeciwnej treści. W szczególności, jeśli twierdzi, że przykładowo wypełniła postanowienia obowiązującego ją w III semestrze Programu Indywidualnego, to powinna była zaoferować dowody na poparcie swych twierdzeń, przytoczyć jasne tezy dowodowe, czyli opisać jaki fakt chce dowieść, tymczasem ograniczyła się jedynie do podważania, kwestionowania ustaleń organu, opinii opiekun artystycznej w zakresie artystycznej jakości prac, a odnosząc się do współpracy z teatrem w O. nie dość, że strona Skarżąca takiego dowodu nie zaprezentowała (a miała sposobność wykazania swych racji choćby podczas czynności przesłuchania), to nawet nie twierdziła, że faktycznie wykonała jakąkolwiek własną pracę stanowiącą projekt scenograficzny. Powoływanie się natomiast na bliżej nieokreśloną współpracę przy scenografii w charakterze asystenta scenografa teatralnego nie stanowi realizacji założeń Programu Indywidualnego, przewidującego bezsprzecznie warunek wykonania własnego projektu dzieła scenograficznego. W tej sytuacji odwoływanie się do treści korespondencji z teatrem na okoliczność charakteru współpracy nie może zupełnie odnieść skutku. Trafnie zatem organ odwoławczy ocenił, że nie wykonała poszczególnych, wymienionych przez organy, punktów Indywidualnego Programu Studiów Doktoranckich. Na tle postanowień § 5 ust. 4 oraz § 15 ust. 1 lit. b Regulaminu - Indywidualny Program Studiów Doktoranckich dla Skarżącej o temacie "[...]" na Wydziale Architektury Wnętrz i Wzornictwa, Kierunek Scenografia, jeśli chodzi o zakres pracy doktorskiej na II roku, III semestrze, przewiduje w pkt 1 "[...] W pkt 2 [...] W pkt 3 Program przewiduje kontynuację pracy nad adaptacją pism [...]. Konsultacje z profesorami scenografii Akademii Sztuk Pięknych A oraz filozofii starożytnej, reżyserii. W pkt 4 – Konsultacje z dr P. W. z Instytutu Filozofii Uniwersytetu X, uczestnictwo w wykładach, sympozjach, seminariach Uniwersytetu X, Y, Z w celu poszerzania wiedzy w zakresie tematu pracy doktorskiej. W pkt 5 [...]. W opinii z dnia [...] września 2016 r. ówczesny opiekun artystyczny wskazał, że w roku akademickim 2016/2017 powinien zostać zrealizowany program dotyczący semestru III i IV ze szczególnym uwzględnieniem realizacji własnych projektów scenograficznych w wystawionych spektaklach jako znaczący dorobek artystyczny doktorantki. Według przyjętych w Opisie zakładanych projektów kształcenia metod oraz kryteriów oceny zaliczenie semestru III w zakresie obowiązkowego przedmiotu jakim jest seminarium doktoranckie następuje przez opiekuna artystycznego na podstawie rozmowy i wykonanych przez doktoranta prac projektowych. Opiekun artystyczny kilkakrotnie wyraził z gruntu negatywną opinię o poziomie prac, ich jakości w kontekście także Indywidualnego Programu, oraz dokładnie umotywował z jakich przesłanek nie zaliczył Skarżącej przedmiotu obowiązkowego. Nie jest podważana przez organ okoliczność, iż skarżąca składała prace, albowiem w kontekście załączonego do skargi i potwierdzonego pieczątką firmy G. pisma Skarżącej stanowiącego jej oświadczenie wykonania w dniu [...] stycznia 2017 r. wydruków 30 projektów scenograficznych wypada nadmienić, że na stronie 9 skargi Skarżąca podała, że wszystkie 30 projektów zostały załączone w czterech teczkach osobno do wniosku o zaliczenie III semestru do prof. E.W. w dniu [...] lutego 2017 r., co potwierdzają znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy - wniosek skarżącej z [...] lutego 2017 r. o zaliczenie I semestru II roku studiów doktoranckich oraz odręczna notatka i pisemne sprawozdanie sporządzone przez samodzielnego referenta sekretariatu, potwierdzające odbiór wniosku wraz z czterema teczkami zawierającymi 28 prac (projekty przestrzenne scenografii A3) oraz 2 prace o rozmiarach 50-70 cm w rulonie, nadto wydruki e-maili. Nie jest to zatem okoliczność sporna. Rzecz jednak w tym, czy prezentowane prace, na które powołuje się Skarżąca są rzeczywiście nowymi pracami odpowiadającymi walorami artystycznymi i funkcjonalnymi tym, jakie miała przedstawić swej opiekun artystycznej na zaliczenie spornego przedmiotu i zgodnie z wymogami Indywidualnego Programu Studiów. Tymczasem ocena taka nie może podlegać weryfikacji przez Sąd, gdyż mieści się w ramach autonomii uczelni wyższej i nie podlega w ogóle kontroli sądowej. Nie budzi zaś wątpliwości Sądu, że owe prace były przedmiotem oceny opiekuna artystycznego oraz opinii Rady Wydziału, gdyż taki stan odzwierciedlają akta administracyjne. Zawarte w skardze wypowiedzi w tej materii stanowią wyłącznie polemikę pozostającą poza kontrolą Sądu. Wypada wszakże zauważyć, że w rocznym sprawozdaniu Skarżącej jako doktorantki – za pierwszy rok studiów 2015/2016 – na ostatniej stronie Skarżąca sama podała, że zrealizowała wystawę indywidualną o tytule "[...]" na ASP A oraz w Teatrze H, a także wystawę "..." w Instytucie Filozofii X, ale dotyczyło to aktywności skarżącej na pierwszym roku studiów. W tym świetle argumentacja organu o powielaniu prac etc. jawi się jako przekonująca skoro skarżąca powołuje się na te same wydarzenia. Reasumując, w toku kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził, aby przy wydawaniu jej i poprzedzającej ją decyzji zostały naruszone przepisy prawa materialnego lub procesowego mające wpływ na jej wynik. Podjęte rozstrzygnięcia poprzedzone zostały prawidłowym ustaleniem i oceną stanu faktycznego, z którą to oceną skarżąca się nie zgadza. Charakter podnoszonych przez nią tak w odwołaniu jak i skardze zarzutów nie pozwala jednak na uznanie ich zasadności. Zaskarżona decyzja w przypadku skarżącej jest logicznym i nieuniknionym następstwem nieotrzymania zaliczenia z obowiązkowego przedmiotu i braku możliwości powtarzania roku. Dokonując oceny prawidłowości decyzji w przedmiocie skreślenia skarżącej z listy uczestników studiów doktoranckich, Sąd nie dokonuje kontroli zasadności opinii opiekuna artystycznego w przedmiocie niezaliczenia spornego przedmiotu seminarium doktoranckie. Sądową kontrolą legalności objęte są tylko wydane decyzje w obu instancjach, a te nie budzą zastrzeżeń Sądu w ich warstwie faktycznej i prawnej. Rozstrzygnięcia nie noszą znamion arbitralności czy dowolności, zwłaszcza jeśli zważyć, że zawierają spójny i szczegółowy opis obowiązków regulaminowych i programowych, którym Skarżąca, niestety, nie sprostała. Odesłanie, w treści art. 207 ust. 1 do odpowiedniego stosowania przez kierownika studiów i rektora przepisów k.p.a. powoduje, że rektor uczelni rozpatrując odwołanie w przedmiocie skreślenia z listy uczestników studiów doktoranckich zobowiązany jest do poszanowania przepisów dotyczących postępowania administracyjnego, w tym przepisów dotyczących decyzji administracyjnej. W szczególności zwrócić należy uwagę na przepis art. 107 § 3 k.p.a., który precyzuje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Jak wyjaśnia się w orzecznictwie sądów administracyjnych, uzasadnienie decyzji, stanowiące jej obowiązkowy składnik, jest wyrazem prawidłowego przeprowadzenia przez organ procesu rozpoznawczego i dedukcyjnego w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną jej część. Z tego względu motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 8/12, CBOSA). Konsekwentnie niezrealizowanie dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. i brak właściwego uzasadniania decyzji narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym. Motywy, jakimi kierowano się przy wydaniu decyzji, muszą wprost wynikać z uzasadnienia decyzji, umożliwiając sądowi administracyjnemu kontrolę prawidłowości działań organu, które doprowadziły do jej wydania. Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy należy zauważyć, że zaskarżona decyzja Rektora oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszej instancji spełniają wymogi, o jakich mowa w art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Nie przekroczono też granic uznania administracyjnego przy rozstrzygnięciu sprawy, ani nie uchybiono regułom swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Analizując stan faktyczny sprawy, do konkretnych ustaleń stanu faktycznego przypisano poszczególne jednostki redakcyjne Regulaminu oraz sprecyzowano, które konkretnie obowiązki wynikające z postanowień Regulaminu oraz Indywidualnego Programu Studiów Skarżącej nie zostały przez nią wykonane w świetle tych ustaleń . Wypowiedzi organów są jasne i zbieżne, a okoliczność, że organ II instancji wprowadził do swej oceny dodatkową argumentację rozszerzającą nie oznacza bynajmniej, że naruszył zasadę dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Złożenie odwołania przez stronę przenosi kompetencję na organ drugiej instancji do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie procesowym oraz materialnoprawnym. Organ odwoławczy ma też zachowane uprawnienie do przeprowadzenia uzupełniającego materiału dowodowego czego wyrazem jest unormowanie w art. 136 k.p.a. Zarzut skargi jakoby organ drugiej instancji oparł się na zgoła innym stanie faktycznym nie znajduje potwierdzenia w lekturze uzasadnień obu decyzji. W tej sytuacji nie można uznać, że doszło do uchybienia reguły ogólnej z art. 8 k.p.a. Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa, uzasadnione było podjęcie decyzji o skreśleniu skarżącej z listy uczestników studiów doktoranckich. Po myśli art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. (§ 5). Jak trafnie podkreśla się w judykaturze (vide Antoni Hanusz "Dowód z dokumentu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi", artykuł w PiP 2009/2/42-54) przedmiotem dowodu z dokumentu jako środka dowodowego jest fakt, którego dotyczy twierdzenie. Dlatego przedmiotem dowodzenia przed sądem administracyjnym mogą być jedynie fakty, i to tylko te, które zawierają informacje niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Ocena wstępna, mając wyłącznie charakter formalny, powinna sprowadzać się do badania przesłanek procesowych dopuszczalności dowodu z dokumentu, takich jak dokumentowy charakter dowodu, celowość jego przeprowadzenia, niezbędność dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości sprawy czy długość postępowania sądowego. Jeżeli po wstępnej ocenie sąd administracyjny stwierdzi spełnienie wszystkich przesłanek procesowych, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., powinno dojść do przekształcenia fazy oceny wstępnej w prezentację dowodu. Nie wymaga to ze strony sądu żadnego aktu, lecz jedynie podjęcia czynności zmierzających do przeprowadzenia dowodu. Co istotne, materiał dowodowy zebrany przez sąd administracyjny nie ma służyć ustalaniu stanu faktycznego sprawy, gdyż nie jest rolą tego sądu, lecz weryfikacji kompletności materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy przez organ administracji oraz kontroli prawidłowości opartych na tym materiale ustaleń organu w zakresie stanu faktycznego. Zasadniczo bowiem sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Wbrew wywodom skargi materiał dowodowy w sprawie zebrany i wykorzystany do ustaleń w sferze stanu faktycznego sprawy był kompletny, odpowiadał regułom art. 7 i art. 77 k.p.a., w wystarczającym stopniu pozwalając na dokonanie niewadliwych ustaleń w tej mierze oraz w konsekwencji prawidłowej ich subsumcji do norm prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie. A skoro Sąd nie powziął żadnych wątpliwości, to nie zachodziła konieczność dopuszczenia dowodów uzupełniających z dokumentów. Skarżąca w zasadzie powołuje się na ten sam materiał dowodowy, co organ, jedynie spiera się co do jego oceny lub wywodzi odmienne skutki. Abstrahując od powyższego, co wymaga podkreślenia jeszcze raz, powodem zasadniczym skreślenia z listy doktorantów było niezaliczenie przedmiotu obowiązkowego "Seminarium doktoranckie" – na III semestrze studiów (czyli inaczej ujmując – na pierwszym semestrze drugiego roku studiów – 2016/2017), a zatem w sprawie nie chodzi o wykazywanie aktywności artystycznej czy z nią powiązanej, mającej wpływ na zaliczenie, przejawianej przez Skarżącą na pierwszym roku studiów (2015/2016) lub po okresie odmowy przez opiekuna artystycznego zaliczenia spornego przedmiotu, lecz o konkretne działania jakimi miała się wykazać Skarżąca w III semestrze, zgodnie z obowiązującym ją Indywidualnym Programem Studiów Doktoranckich. Tymczasem we wniosku o dopuszczenie dowodów powołano się na różnorakie dokumenty, e-maile etc., wszakże dotyczące zdarzeń nie zaistniałych w spornym okresie. Z kolei okoliczność przedkładania 30 prac projektowych nie jest w ogóle kwestionowana przez organy orzekające w obu instancjach, o czym mowa wyżej. Z tych przyczyn Sąd wnioski dowodowe strony skarżącej oddalił. Niezrozumiała jest argumentacja skargi podważająca wiarygodność tajnego głosowania na posiedzeniu Rady Wydziału w sprawie wniosku opiekuna artystycznego o skreślenie Skarżącej z listy uczestników. W aktach znajduje się wyciąg z protokołu tego posiedzenia podpisany przez protokolanta oraz przewodniczącego posiedzenia w osobie Dziekana Wydziału Architektury Wnętrz i Wzornictwa. Skarżąca w dniu 1 lutego 2017 r. otrzymała wpis do indeksu od niezaliczeniu przedmiotu, natomiast w dniu 14 marca 2017 r. odebrała pismo z 25 lutego 2017 r. Przewodniczącej rady Wydziału, jak wynika z potwierdzenia odbioru tego pisma, powiadamiającego, że Rada poparła wniosek opiekun artystycznej o skreślenie Skarżącej z listy uczestników studiów doktoranckich. Najpóźniej zatem w tej dacie skarżąca została powiadomiona o toczącym się postępowaniu w sprawie skreślenia jej z listy. Jakkolwiek formalnie nie została poinformowana o treści art. 10 § 1 k.p.a. przed organem pierwszej instancji, to nie wykazała by ograniczyło to na jej gwarancje procesowe. Nie uniemożliwił jej ten fakt dopełnienia czynności procesowej o charakterze dowodowym, albowiem złożony wniosek o przesłuchanie w charakterze strony postępowania został uwzględniony przez organ drugiej instancji. Organ ten powiadomił o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., w piśmie z 18 maja 2017r. Jako pozbawioną doniosłości prawnej dla kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy ocenić problematykę postępowania dyscyplinarnego, które i tak formalnie, jak wynika z treści pisma z [...] stycznia 2018 r. Rzecznika Dyscyplinarnego ASP, nie zostało wszczęte wobec Skarżącej. Podobnie należy ocenić zagadnienia związane z wzmiankowanymi w skardze działaniami bądź zaniechaniem uczelni w zakresie późniejszej realizacji praw doktoranta po wydaniu decyzji pierwszej instancji o skreśleniu z listy, w tym wygaśnięcia uprawnienia do stypendium. Zagadnienia te bowiem podlegają rozpatrzeniu w odrębnym trybie i nie miały wpływu na treść skarżonego rozstrzygnięcia. Podobnie zarzut o naruszeniu przez organ art. 110 k.p.a. pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, ponieważ zarzuty formułowane na tle tego przepisu nie dotyczą istoty badanego rozstrzygnięcia. Sąd nie stwierdził by doszło do błędnego pouczenia w zakresie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, tym bardziej , że nie miało to wpływu na skutecznie zrealizowane prawo do złożenia odwołania. Z podanych przyczyn Sąd oddalił skargę w omówionej wyżej części, o czym orzekł w pkt II wyroku. Orzeczenie o kosztach (pkt III) oparto na przepisach art. 205 § 2 p.p.s.a. i art. 206 p.p.s.a., miarkując stosunkowo ich wysokość (to znaczy przyjmując połowę poniesionych kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego), zważywszy na częściowe tylko uwzględnienie skargi.