IV SA/Wr 446/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska, Sędzia NSA Julia Szczygielska, Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 23 maja 2014 r. sprawy ze skargi [...] w Ł. na decyzję D. Kuratora Oświaty z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej Uzupełniającemu Liceum Ogólnokształcącemu dla Dorosłych [...] oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja D. Kuratora Oświaty z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o., (dalej: skarżąca), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w sprawie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej Uzupełniającemu Liceum Ogólnokształcącemu dla Dorosłych "[...]" w L.. W uzasadnieniu organ II instancji podał następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych "[...]" w L., z siedzibą w L., zostało wpisane do ewidencji szkół i placówek niepublicznych Miasta L. zaświadczeniem z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] (sygn. [...]), jako szkoła ponadgimnazjalna dla dorosłych kształcąca w formie zaocznej w 2-letnim cyklu kształcenia. Szkoła uzyskała z dniem rozpoczęcia działalności uprawnienia szkoły publicznej, co potwierdza decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] lipca 2009 r. o nadaniu uprawnień szkoły publicznej. W dniach 28 maja i 22 czerwca 2010 r. pracownicy Wydziału Oświaty, Kultury i Sportu Urzędu Miasta L. przeprowadzili kontrolę w Uzupełniającym Liceum Ogólnokształcącym w zakresie zgodności liczby słuchaczy wykazywanych w miesięcznych rozliczeniach otrzymywanej dotacji budżetowej ze stanem faktycznym. Po zakończeniu kontroli pismem z dnia 9 lipca 2010 r. ([...]) Zastępca Prezydenta Miasta L. przekazał D. Kuratorowi Oświaty protokół kontroli, wskazując m. in. na nieprawidłowości w zakresie sposobu prowadzenia dokumentacji przebiegu nauczania decydującej o wysokości przekazywanej z budżetu powiatu dotacji. W związku z przekazaną informacją w dniu 28 października 2010 r. wizytatorzy Kuratorium Oświaty przeprowadzili w Uzupełniającym Liceum Ogólnokształcącym kontrolę w zakresie spełniania przez szkołę warunków określonych w art. 7 ust. 3 pkt 1 i pkt 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. - Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm. dalej ustawa), która potwierdziła istnienie nieprawidłowości, o czym poinformowano Zastępcę Prezydenta Miasta pismem z dnia [...] listopada 2010r. nr [...]. W dniach 21 i 28-30 listopada 2011 r. pracownicy Wydziału Oświaty, Kultury i Sportu Urzędu Miasta L. przeprowadzili kolejną kontrolę w Uzupełniającym Liceum Ogólnokształcącym w zakresie zgodności liczby słuchaczy wykazywanych w miesięcznych rozliczeniach otrzymywanej dotacji budżetowej ze stanem faktycznym, w oparciu o prowadzoną dokumentację organizacyjną i dokumentację przebiegu nauczania, w wyniku czego stwierdzono szereg nieprawidłowości w zakresie spełniania warunków określonych w art. 7 ust. 3 ustawy. Po przeprowadzonej kontroli, pismem z dnia 27 grudnia 2011 r. ([...]) Zastępca Prezydenta Miasta przekazał D. Kuratorowi Oświaty protokół kontroli, wskazując na stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości oraz informując o zamiarze cofnięcia uprawnień szkoły publicznej Uzupełniającemu Liceum Ogólnokształcącemu. Jednocześnie, wobec uzyskanej informacji o stwierdzonych nieprawidłowościach w 2010 r. (pismo z dnia 18 listopada 2010 r.), zwrócił się ponownie z prośbą o stwierdzenie w trybie nadzoru pedagogicznego stopnia spełniania przez szkołę warunków art. 7 ust. 3 ustawy. W dniu 24 lipca 2012r. do Urzędu Miasta wpłynęło pismo Kuratorium Oświaty z dnia 18 lipca 2012 r. (sygn. [...]) informujące o przeprowadzonej 5 lipca 2012 r. kontroli w Uzupełniającym Liceum Ogólnokształcącym, dotyczącej realizacji zaleceń wydanych w po kontroli przeprowadzonej w dniu 29 marca 2012 r. W przedmiotowym piśmie sformułowano wniosek, że szkoła nie spełnia warunków art. 7 ust 3 pkt 2, 3, 4 i 6 ustawy i określono zakres stwierdzonych nieprawidłowości: 1. w przedmiocie art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy, ponieważ realizuje obowiązkowe zajęcia w wymiarze niższym niż określony w ramowym planie nauczania oraz w szkolnym planie nauczania, 2. odnośnie art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy, ponieważ do egzaminu semestralnego zostali dopuszczeni słuchacze, którzy nie złożyli indywidualnie wykonanej pracy kontrolnej, oraz nie skreślono słuchaczy, którzy nie spełnili warunków dopuszczenia do egzaminu/egzaminów semestralnych lub nie otrzymali promocji na semestr programowo wyższy, co jest niezgodne z § 24 ust. 4 i 5 oraz § 3 ust. 2, pkt 1, 3, 4 oraz z § 25 ust. 3 rozporządzenia MEN z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. nr 83, poz. 562 ze zm.), 3. co do art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy, w zakresie: dzienników lekcyjnych i arkuszy ocen, 4. w przedmiocie art. 7 ust. 3 pkt 6 ustawy, ponieważ nie posiada dokumentów potwierdzających, że zatrudniła w Uzupełniającym Liceum Ogólnokształcącym, nauczycieli do obowiązkowych zajęć edukacyjnych. Powyższe okoliczności spowodowały wszczęcie przez organ ewidencyjny z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej Uzupełniającemu Liceum Ogólnokształcącemu, o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia 30 lipca 2012r. (sygn. [...]). Również pismem z 30 lipca 2012 r. skarżąca została zawiadomiona o istnieniu podstawy do wydania decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej oraz o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału w wyznaczonym terminie. Pismem z dnia 14 sierpnia 2012r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się o wskazanie przyczyn wszczęcia postępowania i o przekazywanie informacji o wszelkich czynnościach podejmowanych w sprawie, w związku z czym pismem z dnia 27 sierpnia 2012 r. (sygn. [...]) - organ przekazał skarżącemu kopię pisma Kuratorium Oświaty z dnia 18 lipca 2012 r., a także poinformował pełnomocnika, że przyczyną wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia szkole uprawnień szkoły publicznej były nieprawidłowości stwierdzone przez Kuratorium Oświaty wymienione w piśmie. Jednocześnie organ wyznaczył termin na zapoznanie się i wypowiedzenie skarżącego co do zgromadzonego w sprawie materiału. Do czasu upływu terminu, tj. do dnia 9 września 2012 r., strona nie złożyła żadnych wniosków ani też nie wypowiedziała się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...], Prezydent cofnął Uzupełniającemu Liceum Ogólnokształcącemu uprawnienia szkoły publicznej, nadając jej jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności. Od tej decyzji skarżąca wniosła odwołanie. D. Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta i przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie zebrał całości materiału. Postępowanie w sprawie nie zostało przeprowadzone w sposób wszechstronny. W szczególności, organ I instancji nie ustalił i nie wskazał w decyzji wystarczającego uzasadnienia faktycznego. W związku z tym organ II instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wydając decyzję zobowiązany jest wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, ale także zobowiązany został do zwrócenia uwagi na konieczność stosowania przepisów postępowania administracyjnego mających wpływ na kształtowanie praw i obowiązków strony. Na tą decyzję skarżąca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr45/13 oddalił skargę. Prezydent ponownie wydał decyzję z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], cofając Uzupełniającemu Liceum Ogólnokształcącemu uprawnienia szkoły publicznej. Od tej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w sprawie. D. Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 11 marca 2013 r. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji wykonał dyspozycje zawarte w decyzji D. Kuratora Oświaty z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]. Zgodnie ze wskazaniem, organ I instancji zebrał całość materiału w przedmiotowej sprawie, występując do organu nadzoru pedagogicznego o przekazanie pełnej dokumentacji z przeprowadzanych czynności z zakresu nadzoru pedagogicznego oraz potwierdzenie, czy stan faktyczny od dnia zakończenia ostatniej kontroli nie uległ zmianie (pismo nr [...] z dnia 30 listopada 2012 r.). Otrzymana z Kuratorium Oświaty dokumentacja kontroli przeprowadzonych w dniach 21 grudnia 2011 r., 29 marca 2012 r. oraz 5 lipca 2012 r. (pismem z dnia 10 grudnia 2012 r., nr [...]) stała się podstawą analizy dowodowej odnośnie spełniania przez Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące wymagań z art. 7 ust. 3 ustawy. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo wskazał podstawę prawną wydanej decyzji art. 88 oraz art. 5e i art. 85 ust. 3 ustawy, jako przepisy stanowiące dla organu ewidencyjnego podstawę wydania decyzji w sprawie. Zgodnie z art. 88 ustawy, uprawnienia szkoły publicznej mogą zostać cofnięte przez organ, który je nadał, jeżeli w trybie nadzoru pedagogicznego zostanie stwierdzone niespełnianie warunków, o których mowa w art. 7 ust. 3, lub określonych zgodnie z art. 86 ust. 2. Natomiast organem nadającym uprawnienia szkoły publicznej jest, na podstawie art. 85 ust. 3 ustawy, organ jednostki samorządu terytorialnego, którego kompetencje w tej materii, jak wynika z treści art. 5e ustawy, wykonuje odpowiednio - wójt (burmistrz, prezydent), starosta lub marszałek województwa. Art. 7 ust. 3 ustawy stanowi, że szkoła niepubliczna może uzyskać uprawnienia szkoły publicznej (wymienione w ust. 2), jeżeli: 1) realizuje programy nauczania uwzględniające podstawy programowe wymienione w ust. 1 pkt 4 lit. a, 2) realizuje zajęcia edukacyjne w cyklu nie krótszym oraz w wymiarze nie niższym niż łączny wymiar obowiązkowych zajęć edukacyjnych określony w ramowym planie nauczania szkoły publicznej danego typu, 3) stosuje zasady klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów, o których mowa w ust. 1 pkt 5, z wyjątkiem egzaminów wstępnych, 4) prowadzi dokumentację przebiegu nauczania ustaloną dla szkół publicznych, 5) w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe - kształci w zawodach określonych w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, o której mowa w art. 24 ust. 1, 6) zatrudnia nauczycieli obowiązkowych zajęć edukacyjnych, o których mowa w pkt 2, posiadających kwalifikacje określone dla nauczycieli szkół publicznych. Zgodnie z art. 88 ustawy, uprawnienia szkoły publicznej mogą zostać cofnięte przez organ, który je nadal, jeżeli w trybie nadzoru pedagogicznego zostanie stwierdzone niespełnianie warunków, o których mowa w art. 7 ust. 3, lub określonych zgodnie z art. 86 ust. 2. Cofnięcie uprawnień następuje w drodze decyzji administracyjnej i w przypadku szkoły podstawowej lub gimnazjum jest równoznaczne z ich likwidacją z końcem roku szkolnego, w którym decyzja stała się ostateczna. Przesłanką cofnięcia uprawnień szkoły publicznej jest niespełnianie warunków, na jakich je nadano, czy to w trybie art. 85 ustawy, czy też na podstawie art. 86 ustawy. W trybie nadzoru pedagogicznego działalność szkoły może ocenić jedynie organ sprawujący nadzór pedagogiczny nad szkołą niepubliczną w tym wypadku kurator oświaty. Takiej kompetencji nie ma natomiast organ ewidencyjny. Sformułowanie to nie tylko określa organ kompetentny do poczynienia takich ustaleń, ale także i zakres uchybień, które mogą być w tym trybie stwierdzone. Skoro zatem ustawa wymaga "stwierdzenia" w trybie nadzoru pedagogicznego, to jak najbardziej pierwszym etapem postępowania będzie wszczęcie szczególnej procedury przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny, polegającej na zgromadzeniu i analizie (zwłaszcza w wyniku kontroli) danych o działalności szkoły niepublicznej, wydaniu zaleceń przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny. Zdaniem organu odwoławczego skarżąca dokonała niewłaściwej interpretacji zapisów ustawy, zarzucając decyzji naruszanie art. 33 i art. 34 ustawy, dowodząc, że organ nadzoru pedagogicznego winien stosować w odniesieniu do szkół niepublicznych zapisy art. 34 ustawy. Interpretacja ta nie znajduje jednak potwierdzenia w zapisach ustawy, ponieważ art. 34 w swojej treści wymieniający wyłącznie szkoły publiczne jako podlegające wskazanej w nim normie prawnej, nie dotyczy szkół niepublicznych. Potwierdza to również zapis art. 89 ustawy definiujący nadzór pedagogiczny kuratora oświaty nad szkołami niepublicznymi w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów art. 33 (art. 34 nie został tu wymieniony), cyt.: "Nadzór pedagogiczny nad szkołami i placówkami niepublicznymi sprawują właściwi kuratorzy oświaty (...). Przepisy art. 33 stosuje się odpowiednio. " Z kolei kompetencja organu sprawującego nadzór pedagogiczny do wydania decyzji, o której mowa w art. 34 ustawy, wyraźnie dotyczy tylko szkół i placówek publicznych, o czym świadczy także art. 34 ust. 3 ustawy. Do tego przepisu celowo nie odsyłają żadne przepisy dotyczące szkół i placówek niepublicznych. Zatem stwierdzenie w trybie nadzoru pedagogicznego, że niepubliczna szkoła prowadzi działalność sprzeczną z prawem lub statutem, nie wymaga wydania decyzji, gdyż następuje to dopiero w razie wykreślania wpisu z ewidencji, do którego prowadzi postępowanie uregulowane w sposób odrębny. Zaś art. 88 ustawy nie obejmuje wymagania, aby przed wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej została uprzednio wydana decyzja na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy, stwierdzająca prowadzenie działalności z jej naruszeniem i nakazująca usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie. Wystarczające jest bowiem stwierdzenie w trybie nadzoru pedagogicznego niespełnienia warunków, o których mowa w art. 7 ust. 3 ustawy. Organ sprawujący nadzór może stwierdzić niespełnienie warunków przez wydanie zaleceń i nie jest obowiązany wyznaczyć odpowiednio terminu do usunięcia uchybień . Niezależnie od powyższego, należy stwierdzić, że przytoczona w art. 34 ust. 1 ustawy norma prawna, na którą powołuje się skarżący, nie dotycząca z zasady szkół niepublicznych, ma charakter fakultatywny również w odniesieniu do szkół publicznych, w tym szkół publicznych prowadzonych przez osobę prawną lub fizyczną inną niż jednostka samorządu terytorialnego i pozostawia organowi nadzoru pedagogicznemu prawo wyboru rodzaju zastosowanych działań nadzorczych. Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli szkoła lub placówka albo organ prowadzący prowadzi swoją działalność z naruszeniem przepisów ustawy, organ sprawujący nadzór pedagogiczny może polecić, w drodze decyzji, usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie. Wobec tego norma ta powinna być rozpatrywana w kategorii fakultatywnego uprawnienia organu nadzoru pedagogicznego, z którego ma on możliwość skorzystać, a nie w kategorii obligatoryjnego obowiązku, jak postuluje skarżąca. Również organ odwoławczy nie podzielił zarzutu skarżącej, że organ administracyjny w żaden sposób nie zawiadomił organu założycielskiego o stwierdzonych jego zdaniem nieprawidłowościach, a pierwszym zawiadomieniem była decyzja Prezydenta o pozbawieniu szkoły uprawnień. Z akt sprawy wynika, że organ nadzoru pedagogicznego każdorazowo przekazywał organowi prowadzącemu informacje o terminie przeprowadzenia kontroli w szkole (ostatnie kontrole - pismo KO.WNP.5533.57.2012 z dnia 20 marca 2012 r. i KO.WNP.5533.57- 3.2012 z dnia 18 czerwca 2012r. oraz KO.WNP.5533.57-4.2012 z dnia 26 czerwca 2012r.). Ponadto przy każdej kontroli był obecny przedstawiciel organu prowadzącego, tj. Dyrektor Oddziału Centrum Nauki i Biznesu (Pani [...]), który mógł na bieżąco zapoznać się z wynikami kontroli oraz zarzutami sformułowanymi wobec szkoły przez wizytatorów w arkuszach kontroli. Arkusze przeprowadzonych kontroli zostały podpisane przez dyrektora szkoły, a każda ich strona została przez niego zaparafowana. Dyrektor szkoły wniósł również pismem z dnia 17 kwietnia 2012 r. zastrzeżenia do otrzymanego protokołu kontroli z dnia 5 kwietnia 2012 r. (KO.WNP.5533.57-1.2012), które w całości nie zostały uwzględnione o czym dyrektor został poinformowany pismem z dnia 27 kwietnia 2012 r. (KO.WNP.5533.57-2.2012), w którym przekazano również szczegółowe wyjaśnienia dotyczące kwestii nieuwzględnienia zastrzeżeń. Z tej racji organ odwoławczy uznał, że wbrew twierdzeniu skarżącej organ prowadzący szkołę skutecznie uzyskał informację o przeprowadzanych kontrolach w szkole na długo przed wydaniem decyzji Prezydenta z dnia [...] września 2012 r. (sygn. [...]), cofającej Uzupełniającemu Liceum Ogólnokształcącemu uprawnienia szkoły publicznej, zatem miał możliwość zapoznania się z wymienionymi w treści protokołu nieprawidłowościami w funkcjonowaniu tej placówki i wydanymi w tym zakresie zaleceniami. Odnosząc się do zarzutu, że uchybienia w działalności szkoły były jednorazowe i nie były rażące, a zastosowanie sankcji z art. 88 ustawy jest niewspółmierne do stwierdzonych uchybień, organ odwoławczy stwierdził, że twierdzenie to nie znajduje uzasadnienia, ponieważ z akt sprawy jednocześnie wynika, że pomimo stwierdzanych podczas kontroli w trybie nadzoru pedagogicznego uchybień, organ nadzoru pedagogicznego i organ ewidencyjny kilkakrotnie dawały szkole szansę ich usunięcia. i dopiero wyniki kontroli przeprowadzonej 29 marca 2012r. oraz 5 lipca 2012r. kontroli realizacji wydanych zaleceń (potwierdzające brak realizacji sześciu z jedenastu wydanych zaleceń pokontrolnych) stały się podstawą wszczęcia postępowania w trybie art. 88 ustawy. Dalej podniósł, że uprawnienia szkoły publicznej mogą zostać w tym trybie cofnięte tylko wyniku stwierdzenia przez organ nadzoru pedagogicznego niespełniania przesłanek określonych w art. 7 ust. 3 ustawy. W okresie od października 2010 r. do końca czerwca 2012 r. w szkole przeprowadzono cztery kontrole w zakresie nadzoru pedagogicznego, które ujawniły nieprawidłowości w jej funkcjonowaniu w zakresie spełniania wymagań art. 7 ust. 3 ustawy. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów skarżącej, że decyzja Prezydenta z dnia [...] marca 2013 r. (sygn. [...]) narusza przepisy art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, oraz odniesienia do argumentacji faktycznej i prawnej podnoszonej przez skarżącego w toku postępowania. Z akt sprawy wynika, że skarżąca miał możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, a organ ewidencyjny na bieżąco realizował wszystkie postulaty zgłaszane przez niego, zapewniając mu możliwość czynnego uczestnictwa w postępowaniu. Organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji nie narusza art. 107 § 3 i art. 80 k.p.a., ponieważ w uzasadnieniu decyzji zostały podane właściwe przepisy prawne stanowiące podstawę je wydania (art. 5e, art. 7 ust. 3, art. 31 ust.1 pkt 1, art. 33 ust. 1 i 2, art.85 ust. 3 oraz art. 88 ustawy i art. 104 k.p.a.), a także dokonał szczegółowej analizy zawartych w nich norm stanowiących uzasadnienie prawne podjętych działań. Ponadto organ I instancji, w ramach prowadzonego postępowania dowodowego, zgodnie ze wskazaniem D. Kuratora Oświaty zawartym w decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., zwrócił się do organu nadzoru pedagogicznego pismem z dnia [...] listopada 2012 r. (nr [...]) o: 1. przekazanie pełnej dokumentacji z przeprowadzonych w Uzupełniającym Liceum Ogólnokształcącym czynności z zakresu nadzoru pedagogicznego, w tym podejmowanych w grudniu 2011 r., a także dotyczących ponownie wykrytych nieprawidłowości, o czym organ I instancji był poinformowany w piśmie z dnia 20 marca 2012 r., 2 .potwierdzenie, czy stan faktyczny w zakresie spraw będących potwierdzeniem tych czynności nie uległ zmianie. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zebrał całość materiału w sprawie i przeprowadził analizę treści protokołów kontroli z 29 marca 2012 r. i 5 lipca 2012 r., przekazanych przez organ nadzoru pedagogicznego. Z tej racji nie jest zasadny zarzut, że organ nie podjął działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym naruszył art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. Dalej organ odwoławczy podniósł, że jedynie kurator oświaty posiada kompetencje prawne do dokonywania oceny spełniania przez szkołę warunków koniecznych do posiadania uprawnień szkoły publicznej wynikające ze sprawowanego nadzoru pedagogicznego, takich kompetencji nie posiada natomiast organ ewidencyjny. Stosownie do art. 82 ust. 1 ustawy osoby prawne i fizyczne mogą zakładać szkoły i placówki niepubliczne po uzyskaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostką samorządu terytorialnego obowiązana do prowadzenia odpowiedniego typu publicznych szkół i placówek. Organy prowadzące ewidencję szkół i placówek niepublicznych posiadają uprawnienia kontrolne wyłącznie w zakresie określonym w art. 90 ustawy, tj.: 3e. Organy jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w ust. 1a-3b, mogą kontrolować prawidłowość wykorzystania dotacji przyznanych szkołom i placówkom z budżetów tych jednostek. 3f. Osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli przez organy, o których mowa w ust. 3e, mają prawo wstępu do szkól i placówek oraz wglądu do prowadzonej przez nie dokumentacji organizacyjnej, finansowej i dokumentacji przebiegu nauczania. 3g. Organy, o których mowa w ust. 3e, w związku z przeprowadzaniem kontroli prawidłowości wykorzystywania dotacji przez szkoły i placówki mogą przetwarzać dane osobowe uczniów tych szkół i placówek. 4. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 1a i 2a-3b, oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich wykorzystywania, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji, zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, oraz termin i sposób rozliczenia dotacji. Natomiast, zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy, kurator oświaty w imieniu wojewody, wykonuje zadania i kompetencje w zakresie oświaty określone w ustawie i przepisach odrębnych na obszarze województwa, a w szczególności: 1) sprawuje nadzór pedagogiczny nad publicznymi i niepublicznymi szkołami i placówkami oraz placówkami doskonalenia nauczycieli, w tym nad niepublicznymi placówkami doskonalenia nauczycieli o zasięgu ogólnokrajowym, które znajdują się na obszarze danego województwa. Wg przepisów art. 33 ust. 1 i 2 ustawy, nadzór pedagogiczny polega na: 1. ocenianiu stanu i warunków działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkól, placówek i nauczycieli; 2. analizowaniu i ocenianiu efektów działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkól i placówek; 3. udzielaniu pomocy szkołom, placówkom i nauczycielom w wykonywaniu ich zadań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych; 4. inspirowaniu nauczycieli do innowacji pedagogicznych, metodycznych i organizacyjnych. W zakresie wymienionym w ust. 1 pkt 1 i 2 nadzorowi podlega w szczególności: 1. zgodność zatrudniania nauczycieli z wymaganymi kwalifikacjami; 2. realizacja podstaw programowych i ramowych planów nauczania; 3. przestrzeganie zasad oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów, a także przestrzeganie przepisów dotyczących obowiązku szkolnego oraz obowiązku nauki; 4. przestrzeganie statutu szkoły lub placówki; 5. (uchylony); 6. przestrzeganie praw dziecka i praw ucznia oraz upowszechnianie wiedzy o tych prawach; 7. zapewnienie uczniom bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki. Jednocześnie na podstawie art. 88 ustawy uprawnienia szkoły publicznej mogą zostać cofnięte przez organ, który je nadał, jeżeli w trybie nadzoru pedagogicznego zostanie stwierdzone niespełnianie warunków, o których mowa w art. 7 ust. 3, lub określonych zgodnie z art. 86 ust.2. W związku z powyżej ustaloną w przepisach prawa rozdzielnością kompetencji organów, organ I instancji, wykonujący zadania ograniczone do spraw związanych z prowadzeniem ewidencji i kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji przyznanych szkołom i placówkom niepublicznym, musiał oprzeć się, realizując normę art. 88 ustawy, na ocenie stopnia spełniania przez szkołę wymagań art. 7 ust. 3 ustawy dokonanej w trybie nadzoru pedagogicznego przez kuratora oświaty, jako jedynego organu uprawnionego do dokonywania takich ocen, w tym przypadku zawartych w treści dokumentacji przeprowadzonych kontroli. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem skarżącej, że organ I instancji nie zawarł w decyzji uzasadnienia faktycznego. Organ ewidencyjny odniósł się wprost w uzasadnieniu faktycznym do nieprawidłowości wskazanych w protokołach kontroli przeprowadzonych w dniach 29 marca 2012 r. i 5 lipca 2012 r., ustalonych w trybie nadzoru pedagogicznego i potwierdzających niespełnienie przez skarżącego warunków, o których mowa w art. 7 ust. 3 ustawy. W odniesieniu do stanu faktycznego wskazanego przez Kuratorium Oświaty w protokole kontroli przeprowadzonej w dniu 29 marca 2012r., w tym ujawnionych nieprawidłowości i uchybień w zakresie objętym kontrolą, organ I instancji przytoczył w decyzji 11 zaleceń pokontrolnych wydanych dyrektorowi szkoły w trybie nadzoru pedagogicznego na podstawie art. 33 ust. 4 ustawy i potwierdzających uchybienia w spełnianiu przez szkołę wymagań art. 7 ust. 3 pkt 1, pkt 2, pkt. 3, pkt 4, pkt 6 ustawy, które to organ odwoławczy za organem I instancji przytoczył. D. Kurator Oświaty podał, że w uzasadnieniu faktycznym organ ewidencyjny odniósł się również m.in. do znajdującego się w aktach sprawy pisma dyrektora Uzupełniającego Liceum Ogólnokształcącego z dnia 29 maja 2012 r., w którym poinformował on D. Kuratora Oświaty o realizacji zaleceń pokontrolnych. Jednak wyniki przeprowadzonej w szkole w trybie nadzoru pedagogicznego w dniu 5 lipca 2012 r. kontroli realizacji przedmiotowych zaleceń wykazały, że dyrektor nie zrealizował sześciu z jedenastu wydanych zaleceń, na co dowodem jest protokół z kontroli, a także pismo D. Kuratora Oświaty do organu ewidencyjnego z dnia 18 lipca 2012r. (nr [...]), w którym organ nadzoru pedagogicznego jednoznacznie stwierdził niespełnianie przez Uzupełniające Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych "[...]" w L. warunków, o których mowa w art. 7 ust. 3 ustawy o systemie oświaty (w zakresie pkt. 2, 3, 4 i 6). Organ I instancji podkreślił, że ocena działalności szkoły wyrażona w wymienionym piśmie przez kompetentny organ, poparta całością dokumentacji z zakresu przeprowadzonych kontroli wraz z protokołami kontroli, przekazanymi z Kuratorium Oświaty, stanowi materiał dowodowy w sprawie, z którego wynika, że: 1. szkoła nie spełnia art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy, ponieważ realizuje obowiązkowe zajęcia w wymiarze niższym niż określony w ramowym planie nauczania oraz w szkolnym planie nauczania, 2. szkoła nie spełnia art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy, ponieważ do egzaminu semestralnego zostali dopuszczeni słuchacze, którzy nie spełnili warunków dopuszczenia do egzaminów semestralnych, co jest niezgodne z § 24 ust.4 i 5 i § 25 ust. 3 rozporządzenia MEN z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. nr 83, poz. 562 ze zm.), 3. szkoła nie spełnia art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy o systemie oświaty, w zakresie: prowadzenia, dzienników lekcyjnych i arkuszy ocen, 4. szkoła nie spełnia art. 7 ust. 3 pkt 6 ustawy, ponieważ nie posiada dokumentów potwierdzających, że zatrudniła nauczycieli do obowiązkowych zajęć edukacyjnych posiadających kwalifikacje określone dla nauczycieli szkół publicznych. Ponadto organ odwoławczy przywołał trzy pisma otrzymane z Kuratorium Oświaty (z dnia 10 grudnia 2012 r. nr WNP.5533.57-7.2012, z dnia 11 lutego 2013 r. nr WNP.5533.57-10.2012, WNP.5533.55-11.2012, z dnia 22 lutego 2013 r. nr WNP.5533.57-11.2012, WNP.5533.55-12.2012) potwierdzające, że stan faktyczny w zakresie spraw będących przedmiotem nadzoru pedagogicznego w odniesieniu do Uzupełniającego Liceum Ogólnokształcącego nie uległ w tym czasie zmianie. W świetle powyższego, w ocenie organu II instancji, nie można również uznać za zasadny zarzutu skarżącej, że "organ I instancji wydając ponownie decyzję w przedmiocie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej ograniczył się jedynie do lakonicznego uzasadnienia poprzez powołanie przepisów prawa oraz opisu wymiany korespondencji między stronami, nie przeprowadzając postępowania dowodowego, które potwierdziłoby, że stan faktyczny w zakresie niespełniania warunków z art. 7 ust. 3 ustawy nie uległ zmianie. Z tej racji zdaniem organu odwoławczego nie można uznać za zasadny zarzut skarżącej, że organ I instancji wydając ponownie decyzję w przedmiocie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej ograniczył się jedynie do lakonicznego uzasadnienia poprzez powołanie przepisów prawa oraz opisu wymiany korespondencji między stronami, nie przeprowadzając postępowania dowodowego, które potwierdziłoby, że stan faktyczny w zakresie niespełniania warunków z art. 7 ust. 3 ustawy nie uległ zmianie. Organ II instancji zwrócił uwagę, że w kontekście przepisów prawa określających kompetencje organu ewidencyjnego w odniesieniu do szkół niepublicznych, nie przewidują one przeprowadzania przez ten organ jakiegokolwiek samodzielnego postępowania dowodowego (kontrolnego), które potwierdzałoby, czy stan faktyczny w zakresie spełniania wymagań art. 7 ust. 3 ustawy nie uległ zmianie. W tym zakresie organ ewidencyjny może zwrócić się z pytaniem do organu nadzoru pedagogicznego, co też uczynił i otrzymał odpowiedź. Wobec tego organ odwoławczy nie zgodził ze skarżącą, że uzasadnienie faktyczne decyzji nie zawiera faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarogodności i mocy dowodowej. Organ I instancji wskazał na fakty, świadczące o niespełnianiu przez szkołę warunków art. 7 ust. 3 ustawy, które uznał za udowodnione, ponieważ zostały one stwierdzone i udowodnione w toku sprawowanego nadzoru pedagogicznego przez upoważniony organ nadzoru pedagogicznego. Są one opisane wielokrotnie w uzasadnieniu decyzji, protokołach kontroli z dnia 29 marca 2012 r. i 5 lipca 2012 r., a także w stanowisku D. Kuratora Oświaty wyrażonym w piśmie z dnia 18 lipca 2012r. (nr WNP.5533.55-7.2012, WNP.5533.56-5.2012, WNP.5533.57-6.2012). Wobec faktu, że organ I instancji nie może rozstrzygać w trybie nadzoru pedagogicznego w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przez szkoły niepubliczne warunków art. 7 ust. 3 ustawy, prawidłowo odwołał się on w zakresie ustalenia stanu faktycznego i argumentacji dowodowej do rozstrzygnięcia dokonanego przez upoważniony organ nadzoru pedagogicznego zawartego w przekazanej przez Kuratorium Oświaty dokumentacji, która, w ocenie organu ewidencyjnego, w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje nieprawidłowości w szkole. Zdaniem organu odwoławczego treść decyzji organu I instancji nie potwierdza zarzutu skarżącej, że organ I instancji nie uzasadnił, a wręcz całkowicie przemilczał kwestie związane z przedstawionymi przez stronę wnioskami o ponowne przeprowadzenie czynności z zakresu nadzoru pedagogicznego, mające na celu ustalenie aktualnej sytuacji w szkole, w szczególności wyników wdrożenia w niej programu naprawczego. Wskazał, że kwestie związane z wystąpieniami strony skarżącej do Kuratorium Oświaty z wnioskami o przeprowadzenie kolejnej kontroli w Uzupełniającym Liceum Ogólnokształcącym zostały szczegółowo, w ujęciu chronologicznym, opisane w przedmiotowej decyzji. Zostało także przedstawione jego stanowisko w tej sprawie w piśmie z dnia 1 marca 2013 r. skierowanym do organu ewidencyjnego, w którym dowodzono m.in., że z powodu odmowy przeprowadzenia dodatkowych działań kontrolnych przez organ nadzoru pedagogicznego brak jest, jego zdaniem, podstaw do zakończenia postępowania, ponieważ nie został ustalony stan faktyczny na dzień wydania decyzji (kontrole w szkole przeprowadzone zostały w poprzednim roku szkolnym). Jednocześnie organ I instancji odniósł się negatywnie do stanowiska skarżącej, uznając za chybiony zarzut, że czynności dokonywane w ramach nadzoru pedagogicznego miały miejsce w ubiegłym roku szkolnym i nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji w postępowaniu administracyjnym. Według organu ewidencyjnego, w przedmiotowej sprawie organ rozstrzyga w oparciu o określony stan faktyczny i zebrany w toku postępowania materiał dowodowy, ponadto gdyby uznać ten zarzut, to nigdy albo bardzo długo nie doszłoby do zakończenia sprawy. Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutu skarżącej, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia wszystkich istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia okoliczności ze względu na zaniechanie dalszych działań kontrolnych w szkole przez organ nadzoru pedagogicznego. W ocenie organu odwoławczego, gdyby przyjąć argumentację skarżącej, że w aktach sprawy powinna znajdować się informacja o aktualnej na datę wydania decyzji sytuacji i działalności szkoły, należałoby uznać, że decyzja powinna zostać wydana w tym samym dniu, w którym została zakończona kontrola. Jednocześnie nawet kilkudniowa zwłoka w wydaniu decyzji, spowodowana np. koniecznością zakończenia postępowania, może spowodować, że stan faktyczny w szkole po zakończonej kontroli ulegnie w jakimś obszarze zmianie w sensie pozytywnym lub negatywnym, poprzez działania różnych podmiotów szkoły, czego kontrolujący nie są już w stanie stwierdzić. Zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia MEN z dnia 7 października 2009 r. w sprawie nadzoru pedagogicznego (Dz. U. nr 168, poz. 1324), dyrektor szkoły w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli może zgłosić do organu sprawującego nadzór pedagogicznego pisemne, umotywowane zastrzeżenia do ustaleń zawartych w protokole kontroli, co w przypadku ich uznania w całości lub w części przez organ nadzoru pedagogicznego może dodatkowo uczynić dynamiczną sytuację w zakresie aktualnego stanu faktycznego w szkole. Wobec tego brak jest możliwości zrealizowania wniosku skarżącej, dotyczącego zawarcia w decyzji informacji o aktualnej na datę wydania decyzji sytuacji i działalności szkoły. Gdyby przyjąć taki tok rozumowania, organ nadzoru pedagogicznego musiałby co chwilę, na wniosek strony, wykonywać działania kontrolne w odniesieniu do szkoły, a ich wynik, w przypadku stwierdzenia kolejnych nieprawidłowości, i tak nigdy nie usatysfakcjonowałby strony, ponieważ nie ustaliłby, z powodów wymienionych powyżej, stanu faktycznego aktualnego na datę wydania decyzji. Zatem przedmiotowa decyzja nigdy nie mogłaby zostać wydana. W konsekwencji za bezzasadny uznał także organ II instancji zarzut dotyczący zaniechania dalszych działań kontrolnych w szkole przez organ nadzoru pedagogicznego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzje ostateczną złożył pełnomocnik skarżącej zarzucając jej naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie, w sytuacji, gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy zostały spełnione ustawowe przesłanki jego zastosowania i w konsekwencji nie uchylenie decyzji Prezydenta z dnia 11 marca 2013 r. i nie umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie; 2) art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak w zaskarżonej decyzji prawidłowego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego w szczególności brak odniesienia się do argumentacji faktycznej i prawnej podnoszonej przez skarżącego w toku postępowania; 3) przepisów postępowania art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie zamieszczenie w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego decyzji, w konsekwencji powyższego uniemożliwienie weryfikacji wydanej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a.; 4) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie podjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a to w konsekwencji braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy; 5) art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; 6) art. 11 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek przez organ administracji publicznej, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, a nie powoływać się na te przesłanki w sposób ogólny; 7) art. 33 i art. 34 ustawy, poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że Kurator Oświaty nie musi w pierwszej kolejności w trybie nadzoru nad szkołą wskazać ewentualnych uchybień oraz wyznaczyć termin na ich usunięcie, a dopiero w przypadku ich nie usunięcia stosować należy sankcję w postaci cofnięcia szkole uprawnień szkoły publicznej; 8) art. 88 ustawy o systemie oświaty poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że jednorazowe uchybienia mogę być podstawą cofnięcia szkole uprawnień szkoły publicznej, podczas gdy użyty w przepisach zwrot "niespełnianie warunków" wskazuje na to, iż ustawodawca przewiduje sankcję w postaci odebrania uprawnień w sytuacjach, gdy uchybienia te mają charakter rażący, wielokrotny i długotrwały; 9) art. 88 ustawy przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, podczas gdy uchybienia powstałe w szkole prowadzonej przez skarżącą nie były rażące, a organ nadzoru zaniechał wezwania do ich usunięcia w trybie nadzoru pedagogicznego (art. 34 ust. 1 ustawy) i od razu, w nieuprawniony i dowolny sposób, bez wyczerpania przewidzianej procedury wskazywania na naruszenia i żądania ich usunięcia, zastosował najdotkliwszy dla strony i uczniów środek; 10) art. 34 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy oraz w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię i odmowę zastosowania w sprawie, na skutek przyjęcia, że organ sprawujący nadzór pedagogiczny nie jest zobligowany - w oparciu o art. 34 ust. 1 ustawy - do wydania, przed wszczęciem postępowania w przedmiocie wykreślenia szkoły (placówki) niepublicznej z ewidencji, decyzji administracyjnej o prowadzeniu działalności sprzecznie z prawem wraz z wyznaczeniem tej szkole (placówce) terminu na usunięcie dostrzeżonych uchybień, choć takie wymaganie ciążyłoby na nim w przypadku, gdyby zmierzał do odebrania zezwolenia na prowadzenie szkoły publicznej osobie fizycznej lub osobie prawnej niebędącej jednostką samorządu terytorialnego (art. 34 ust. 3 ustawy), ze skutkiem w postaci przymusowej likwidacji takiej szkoły - tym samym, zdaniem skarżącej, uzasadniony jest zarzut, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia prawa materialnego godzi w konstytucyjną zasadę równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) oraz równej dla wszystkich ochrony własności, praw majątkowych i prawa dziedziczenia (art. 64 ust. 2 Konstytucji RP). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest tylko pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej p.ps.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, bądź inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 tej samej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że przedmiotem niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja, jak i ją poprzedzająca, nie narusza prawa. W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną decyzji stanowi ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. - Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm. dalej ustawa). W ocenie Sądu podniesione w niniejszej sprawie zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych, a w szczególności z zakresu postępowania dowodowego są nieuzasadnione. Stosownie do art.7 k.p.a. ustanawiającego zasadę prawdy obiektywnej i art. 77 §1 k.p.a. konkretyzującego i rozwijającego tę zasadę - na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek podjęcia niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. To przede wszystkim na organie administracji ciąży obowiązek określenia, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia administracyjno-prawnego stanu faktycznego oraz przeprowadzenia z urzędu niezbędnych dowodów i rozpatrzenia materiału dowodowego w całości. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji w toku prowadzonego postępowania spełniły wymogi wynikające z powołanych wyżej przepisów i poczyniły ustalenia faktyczne w oparciu o wszystkie dowody i dokumenty będące w ich posiadaniu . Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie ma podstaw do uznania, że organy naruszyły obowiązek zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Organy dopełniły obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu koniecznym do rozstrzygnięcia i ustaliły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności .Nie sposób również przyjąć, by istniały braki w materiale dowodowym sprawy. W szczególności zgodzić się trzeba z organem odwoławczym, że wobec jednoznacznych w swej treści ustaleń wynikających z protokołów kontroli przeprowadzonych w dniach 29 marca 2012r. i w dniu 5 lipca 2012r. oraz stanowiska D. Kuratora Oświaty wyrażonego w piśmie z dnia 18 lipca 2012r., nie zachodziła potrzeba ustalenia faktu wykonania zaleceń pokontrolnych w ramach ponownej rekontroli. Strona skarżąca nie kwestionowała faktu zaistnienia określonych nieprawidłowości, a jedynie marginalizowała ich znaczenie i charakter. Z akt sprawy wynika, że w protokole kontroli przeprowadzonej 29 marca 2012r. D. Kurator Oświaty sformułował 11 zaleceń, w których określił charakter stwierdzonych przez niego nieprawidłowości i uchybień oraz sposób ich usunięcia z jednoczesnym wskazaniem terminu realizacji każdego zalecenia. Kolejna kontrola w zakresie realizacji zaleceń pokontrolnych, przeprowadzona przez D. Kuratora Oświaty 5 lipca 2012r. wykazała, że nie zrealizowano 6 z 11 wydanych zaleceń, zaś zakres niewykonanych zaleceń oznaczał, że szkoła nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2, 3, 4, 6 ustawy. W takim stanie faktycznym sprawy, skutecznie nie podważonym przez skarżącą, nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia przez Kuratora oświaty rekontroli. Nie wykonane przez szkołę zalecenia miały określone terminy usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przeprowadzenie ponownej kontroli po ustaleniu przez organ nadzoru pedagogicznego w ramach uprzedniej kontroli, przeprowadzonej w dniu 5 lipca 2012r. nie zrealizowania 6 z 11 zaleceń pokontrolnych , czyniłoby wskazane w zaleceniach pokontrolnych terminy w istocie iluzorycznymi. A z drugiej strony wbrew §14 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 października 2009r. w sprawie nadzoru pedagogicznego ( Dz. nr 168, poz.1324 ze zm.) świadczyłby o tym, że to nie organ nadzoru pedagogicznego, lecz kontrolowana szkoła faktycznie ustalałaby czas i termin realizacji zaleceń pokontrolnych, a organ sprawujący nadzór pedagogiczny musiałby - przez okres dowolnie ustalony przez kontrolowany podmiot – wbrew zaleceniom pokontrolnym, co najmniej tolerować taki stan rzeczy , co byłoby sprzeczne z istotą i celami nadzoru pedagogicznego w rozumieniu art. 33 ustawy. Niezależnie od tego to do organu sprawującego nadzór pedagogiczny należy obowiązek opracowania planu nadzoru pedagogicznego na każdy rok szkolny, obejmującego liczbę i tematykę kontroli planowanych w poszczególnych typach szkół i rodzajach placówek , o czym stanowi § 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia. A zatem inicjatywa co do konieczności przeprowadzenia ponownej kontroli nie należy do kontrolowanej szkoły. W przedmiotowym postępowaniu organy obu instancji zakwestionowały spełnianie przez szkołę, wymagań, o których mowa w art. 7 ust.3 ustawy. Dokonane w tym zakresie ustalenia przez organy orzekające poprzedzone zostały analizą sporządzonych przez D. Kuratora Oświaty protokołów kontroli przeprowadzonych w dniu 29 marca 2012r. i w dniu 5 lipca 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny poddał swojej ocenie materiał aktowy , a w szczególności protokoły organu nadzoru pedagogicznego z przeprowadzonych kontroli oraz treść zaleceń przekazywanych dyrektorowi szkoły. Zdaniem Sądu jest niewątpliwe, że w trakcie przeprowadzonych kontroli ujawnione zostały liczne uchybienia, które świadczyły o braku przestrzegania wymagań, wynikających z art. 7 ust. 3 pkt 2, 3, 4, 6 ustawy. Natomiast stanowisko strony skarżącej przedstawione zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak sądowo-administracyjnego potwierdziło jedynie fakt nie spełniania przez nią powyższych wymogów, skoro strona konsekwentnie z jednej strony marginalizowała znaczenie stwierdzonych przez organ nadzoru uchybień, a drugiej strony konsekwentnie domagała się kolejnej rekontroli na poparcie jej twierdzenia o usunięciu wspomnianych nieprawidłowości. Organ administracji w zakresie więc wystarczającym dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zebrał materiał dowodowy, przede wszystkim w postaci pełnej dokumentacji z przeprowadzonych czynności z zakresu nadzoru pedagogicznego, a w szczególności przekazanych przez organ nadzoru pedagogicznego protokołów kontroli przeprowadzonych w trybie nadzoru pedagogicznego, który następnie poddał rzetelnej , całościowej analizie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Okoliczność jednak, że ocena ta jest dla strony skarżącej niekorzystna, nie jest równoznaczna z naruszeniem jakiegokolwiek przepisu proceduralnego. Skoro bowiem organ na podstawie art. 80 k.p.a. korzystający z prawa do swobodnej oceny dowodów, własne ustalenia uczynił podstawą rozstrzygnięcia, a twierdzeniom strony odmówił waloru mocy dowodowej, to uczynił to zgodnie z prawem, zaś ocena tych dowodów nie budzi zastrzeżeń. W ramach swobodnej oceny dowodów w niniejszej sprawie organy administracji nie przekroczyły granic dowolności, kierując się przy ocenie zebranych w sprawie dowodów prawidłami logiki i wpływem udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Tym samym nieuprawniony jest zarzut skargi podnoszący naruszenie ogólnych zasad postępowania , wynikających z art. 8 i art. 11 k.p.a. . Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymogi, o jakich mowa w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a mianowicie zawiera podstawę prawną decyzji administracyjnej poprzez wskazanie przepisów zastosowanej ustawy o systemie oświaty i przepisów postępowania administracyjnego. Jej uzasadnienie jest wyczerpujące, zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne decyzji, poza przytoczeniem zastosowanych przepisów prawa, zawiera także wyjaśnienie podające wykładnię tych przepisów odniesioną do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Przy czym organ odwoławczy nie skoncentrował się tylko na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji w odwołaniu, ale również nie uchybił obowiązkowi merytorycznego rozpatrzenia sprawy . Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa w toku postępowania administracyjnego, a w szczególności zarzucanego naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Organ odwoławczy może bowiem uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie przed tym organem w sytuacji, w której istniały podstawy do umorzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy nie ma swobody w wyborze tego sposobu zakończenia postępowania odwoławczego. Ograniczenie wypływa z kryterium umorzenia postępowania przed organem I instancji, a zatem tylko do przypadków, gdy to postępowanie było bezprzedmiotowe. Natomiast z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy nie ma podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Z taką sytuacją jednak nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Konkludując powyższe stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego nie znajduje oparcia. Jak wyżej zważono organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów regulujących zasady gromadzenia i rozpatrywania materiału dowodowego, w sposób który mógłby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, a tylko takie wady mogą być podstawą wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. W ocenie Sądu w sprawie nie zachodziły podstawy do usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd również nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 88 ustawy, wedle którego uprawnienia szkoły publicznej mogą zostać cofnięte przez organ, który je nadał, jeżeli w trybie nadzoru pedagogicznego zostanie stwierdzone niespełnianie warunków, o których mowa w art. 7 ust. 3, lub określonych zgodnie z art. 86 ust. 2. Cofnięcie uprawnień następuje w drodze decyzji administracyjnej i w przypadku szkoły podstawowej lub gimnazjum jest równoznaczne z ich likwidacją z końcem roku szkolnego, w którym decyzja stała się ostateczna. W myśl art. 85 ust. 3 w zw. z art. 5e ustawy organem właściwym do nadania niepublicznej szkole policealnej uprawnień szkoły publicznej, a w ślad za tym i do cofnięcia tych uprawnień jest odpowiednio wójt ( burmistrz , prezydent) , starosta lub marszałek województwa. Użyty w przytoczonym wyżej art. 88 ustawy zwrot "uprawnienia szkoły publicznej mogą zostać cofnięte przez organ" wskazuje na to, że ustawodawca przewidział kompetencje organu do wydania decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej w ramach tzw. uznania administracyjnego. A zatem ma ona charakter sankcji stosowanej fakultatywnie. Przyjęcie tego rodzaju konstrukcji przez ustawodawcę oznacza wyposażenie organu administracji do ukształtowania w danej sprawie i w danym stanie faktycznym skutków prawnych w ramach pewnej swobody zakreślonej przepisem prawa materialnego oraz w ramach obowiązujących reguł procesowych (zob. wyrok NSA z 3 września 2010 r., II GSK 745/09, Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych). Decyzje wydane w tym trybie pozostają oczywiście pod kontrolą sądu administracyjnego. Kontrola sądowa zmierza jednak wyłącznie do ustalenia, czy uznanie administracyjne było w ogóle dopuszczalne, czy nie przekroczono jego granic, jak również czy prawidłowo uzasadniono rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 5. wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2003, str. 486). W związku z tym sądowa kontrola zgodności z prawem decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej polega na zbadaniu, czy organ wydając taką decyzję, nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Innymi słowy należy rozstrzygnąć, czy racje jakie legły u podstaw decyzji organów mają logiczne uzasadnienie w świetle ustalonych faktów. W ocenie Sądu w świetle argumentacji zaprezentowanej w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się przekroczenia granic uznania administracyjnego. W badanej sprawie zasadniczą dyrektywę wiążącą organ podejmujący decyzję w przedmiocie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej, określa ta część art. 88 ustawy, która odwołuje się do okoliczności w postaci "niespełniania warunków", o których mowa w art. 7 ust. 3, lub określonych zgodnie z art. 86 ust. 2 ustawy. W niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 86 ust. 2 ustawy, który dotyczy nadawania przez ministra uprawnień szkoły publicznej szkole nie spełniającej warunków określonych w art. 7 ust. 3 ustawy. Natomiast odpowiednio do art. 7 ust. 3 ustawy szkoła niepubliczna może uzyskać uprawnienia szkoły publicznej wymienione w ust. 2, jeżeli: 1) realizuje programy nauczania uwzględniające podstawy programowe wymienione w ust. 1 pkt 4 lit. a, 2) realizuje zajęcia edukacyjne w cyklu nie krótszym oraz w wymiarze nie niższym niż łączny wymiar obowiązkowych zajęć edukacyjnych określony w ramowym planie nauczania szkoły publicznej danego typu, 3) stosuje zasady klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów, o których mowa w ust. 1 pkt 5, z wyjątkiem egzaminów wstępnych, 4) prowadzi dokumentację przebiegu nauczania ustaloną dla szkół publicznych, 5) w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe - kształci w zawodach określonych w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, o której mowa w art. 24 ust. 1, 6) zatrudnia nauczycieli obowiązkowych zajęć edukacyjnych, o których mowa w pkt 2, posiadających kwalifikacje określone dla nauczycieli szkół publicznych; przepisy ust. 1a i 1d stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art.86. Jak wynika z treści przywołanego wyżej przepisu art. 88 ustawy niespełnienie wskazanych wyżej warunków powinno zostać stwierdzone w "trybie nadzoru pedagogicznego" . Nadzór pedagogiczny nad szkołami i placówkami niepublicznymi sprawują właściwi kuratorzy oświaty (...), o czym stanowi art. 89 ustawy. Jak wynika z art. 31 ust. 1 ustawy kurator oświaty w imieniu wojewody, wykonuje zadania i kompetencje w zakresie oświaty określone w ustawie i przepisach odrębnych na obszarze województwa, a w szczególności między innymi: 1) sprawuje nadzór pedagogiczny nad publicznymi i niepublicznymi szkołami i placówkami oraz placówkami doskonalenia nauczycieli, w tym nad niepublicznymi placówkami doskonalenia nauczycieli o zasięgu ogólnokrajowym, które znajdują się na obszarze danego województwa; 2) wydaje decyzje administracyjne w sprawach określonych w ustawie 3) współdziała z radami oświatowymi powołanymi na podstawie art. 48 ustawy; 4) wykonuje zadania organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego: a) w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - w sprawach szkół publicznych, zakładanych i prowadzonych przez osoby prawne i fizyczne, oraz szkół i placówek niepublicznych, b) w stosunku do dyrektorów szkół - w sprawach z zakresu obowiązku szkolnego i obowiązku nauki oraz w sprawach skreślenia uczniów z listy uczniów; 5) realizuje politykę oświatową państwa, a także współdziała z organami jednostek samorządu terytorialnego w tworzeniu i realizowaniu odpowiednio regionalnej i lokalnej polityki oświatowej, zgodnych z polityką oświatową państwa (...) ; Z kolei sprawowany przez Kuratora oświaty tryb i zakres nadzoru pedagogicznego uregulowany został w art. 33 ustawy o systemie oświaty. Jak stanowi art. 33 ust. 1 u.s.o. nadzór pedagogiczny polega na: 1) ocenianiu stanu i warunków działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkół, placówek i nauczycieli; 2) analizowaniu i ocenianiu efektów działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkół i placówek; 3) udzielaniu pomocy szkołom, placówkom i nauczycielom w wykonywaniu ich zadań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych; 4) inspirowaniu nauczycieli do innowacji pedagogicznych, metodycznych i organizacyjnych. Jak stanowi dalej ust.2 art. 33 ustawy w zakresie wymienionym w ust. 1 pkt 1 i 2 nadzorowi podlega w szczególności: 1) zgodność zatrudniania nauczycieli z wymaganymi kwalifikacjami; 2) realizacja podstaw programowych i ramowych planów nauczania; 3) przestrzeganie zasad oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów, a także przestrzeganie przepisów dotyczących obowiązku szkolnego oraz obowiązku nauki; 4) przestrzeganie statutu szkoły lub placówki; 5) przestrzeganie praw dziecka i praw ucznia oraz upowszechnianie wiedzy o tych prawach; 6) zapewnienie uczniom bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki . Jak wynika z przytoczonej wyżej treści przepisu art. 88 ustawy w przypadku szkoły niepublicznej, cofnięcie przyznanych jej uprawnień szkoły publicznej, uzależnione jest wyłącznie od stwierdzenia w trybie nadzoru pedagogicznego niespełniania warunków określonych w art. 7 ust. 3 ustawy. A zatem podstawę cofnięcia uprawnień szkoły publicznej stanowi stwierdzenie, w trybie nadzoru pedagogicznego, że szkoła niepubliczna nie spełnia warunków, o których mowa w art. 7 ust.3 ustawy. W takim przypadku przepisy art. 33 ustawy stosuje się odpowiednio, o czym stanowi zd. drugie art. 89 ustawy. Wbrew zarzutom skargi w powołanym wyżej przepisie art. 88 ustawy nie ma mowy o obowiązku uprzedniego wydania decyzji stwierdzającej niespełnianie warunków określonych w art. 7 ust. 3 ustawy. Hipoteza art. 88 ustawy nie obejmuje wymagania , aby przed wydaniem przez organ ewidencyjny decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej została uprzednio wydana przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny decyzja na podstawie art. 34 ust.1 ustawy, stwierdzająca prowadzenie działalności z naruszeniem ustawy i nakazującą usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie. Brak zatem podstaw normatywnych do przyjęcia, że ustawodawca uzależnił podjęcie decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej, od wcześniejszego podjęcia decyzji w trybie określonym w art. 34 ust. 1 ustawy, tak jak uczynił to w przypadku szkół publicznych w art. 34 ust. 3 ustawy, przy cofnięciu zezwolenia na założenie szkoły. Należy wskazać, że ustawa dzieli szkoły na publiczne i niepubliczne (art. 5 ust. 1) i konsekwentnie przewiduje odrębne regulacje zarówno dla szkół publicznych i jak i niepublicznych, a dualizm ten zachowany jest w treści całej ustawy. I tak art. 33 i art. 34 ustawy zostały umieszczone przez prawodawcę w rozdziale 3 ustawy zatytułowanym: "Zarządzanie szkołami i placówkami publicznymi". Natomiast regulacje dotyczące szkół niepublicznych unormowane zostały w rozdziale 8 ustawy, zatytułowanym "Szkoły i placówki niepubliczne", w którym umieszczony został przepis art. 88 tej ustawy, stanowiący materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji. Natomiast art. 33 i 34 ustawy zamieszczone zostały w rozdziale 3 wśród przepisów regulujących tryb i zakres nadzoru pedagogicznego nad szkołami publicznymi. Wobec tego mogą one mieć zastosowanie do szkół niepublicznych tylko w takim zakresie, w jakim przewidują to przepisy ustawy o systemie oświaty dotyczące szkół niepublicznych. Świadczy o tym brzmienie zdania drugiego art. 89 ustawy, który zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów art. 33 ustawy, określającego na czym polega nadzór pedagogiczny oraz regulującego uprawnienia nauczycieli wykonujących ten nadzór oraz uprawnienia organu nadzorującego. Przepis art. 89 ustawy nie zawiera więc generalnego odesłania do przepisów rozdziału 3 komentowanej ustawy, lecz przewiduje tylko tryb i zakres nadzoru pedagogicznego nad szkołami niepublicznymi w sposób w nim określony. Oznacza to, że do szkół niepublicznych odpowiednio stosuje się wyłącznie przepis art. 33 ustawy, jak i te przepisy zawarte w tej ustawie, z których wprost wynika, że mają zastosowanie do szkół niepublicznych (przykładowo art. 35a ustawy). Zatem zarówno wykładnia językowa jak i wykładnia systemowa przepisów ustawy o systemie oświaty nie pozwala na automatyczne stosowanie regulacji dotyczących szkół publicznych do wszelkich typów szkół, o których mowa w tej ustawie . Art. 34 ust. 1 ustawy przewiduje, że jeżeli szkoła lub placówka albo organ prowadzący prowadzi swoją działalność z naruszeniem przepisów ustawy, organ sprawujący nadzór pedagogiczny może w drodze decyzji polecić usunięcie uchybień w zakreślonym terminie (...). Wprawdzie wydanie decyzji w tym zakresie nie jest obowiązkowe, to jednak jest ona koniecznym warunkiem w sytuacji zamiaru podjęcia decyzję o cofnięciu zezwolenia na założenie szkoły publicznej, co wprost wynika z treści przepisu art. 34 ust. 3 ustawy, regulującego skutki niewykonania poleceń, o których mowa w art. 34 ust. 1. Przepis art. 34 ust. 3 ustawy nie odnosi się do szkół niepublicznych. W przypadku szkół niepublicznych z przyznanymi uprawnieniami szkoły publicznej, naruszenie przepisów ustawy może skutkować wyłącznie pozbawieniem uprawnień szkoły publicznej na podstawie art. 88 ustawy. Wobec tego nie można zaaprobować poglądu strony skarżącej, że dopiero w przypadku nie usunięcia w wyznaczonym terminie uchybień wytkniętych w trybie określonym w art. 34 ustawy możliwe jest cofnięcie uprawnień szkoły publicznej. W przypadku szkoły niepublicznej, cofnięcie przyznanych jej uprawnień szkoły publicznej, uzależnione jest wyłącznie od stwierdzenia w trybie nadzoru pedagogicznego niespełniania warunków określonych w art. 7 ust. 3 ustawy. Ustawodawca nie uzależnił podjęcia decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej, od wcześniejszego podjęcia decyzji w trybie określonym w art. 34 ust. 1 ustawy, tak jak uczynił to w przypadku szkół publicznych w art. 34 ust. 3 ustawy, przy cofnięcia zezwolenia na założenie szkoły. W związku z tym nie ma racji strona skarżąca, kiedy wywodzi, że warunkiem koniecznym do wydania decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej jest uprzednie wydanie decyzji polecającej usunięcie uchybień dostrzeżonych w ramach nadzoru pedagogicznego . Nie ma żadnych podstaw prawnych do stosowania trybu przewidzianego w art. 34 ustawy do sprawowania nadzoru pedagogicznego w odniesieniu do szkół niepublicznych, ponieważ dotyczy on wyłącznie postępowania wobec szkół publicznych , co wprost wynika z art. 89 ustawy. Przepisy prawa oświatowego mają w tym zakresie jasną treść i nie wymagają wykładni. Wobec tego pisemne stwierdzenie przez kuratora oświaty w formie protokołu pokontrolnego niespełnienia warunków, określonych w art. 7 ust. 3 ustawy, stanowi o wypełnieniu dyspozycji art. 88 ustawy, nie wymaga ona formy i trybu decyzyjnego. Wskazać należy, że obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej system oświaty zapewnia między innymi prawo każdego obywatela do kształcenia się (art.1 ust. 1 ustawy). Prawo to jest realizowane zarówno przy pomocy szkół publicznych ,jak i z wykorzystaniem szkół niepublicznych, uzyskujących status szkół publicznych po spełnieniu warunków określonych w art. 7 ust. 3 ustawy. Szkoła niepubliczna z uprawnieniami szkoły publicznej jest uprawniona do wydawania świadectw i dyplomów państwowych, które mają potwierdzać osiągnięty poziom wiedzy. Stąd konieczność realizacji warunków, o jakich mowa w art. 7 ust. 3 ustawy. Rzecz jasna chodzi o to, aby szkoła niepubliczna z uprawnieniami szkoły niepublicznej spełniała standardy szkoły publicznej w zakresie programów nauczania, wymiaru zajęć edukacyjnych, zasad klasyfikowania i promowania uczniów, przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów oraz aby szkoła prowadziła dokumentację przebiegu nauczania ustaloną dla szkół publicznych. W związku z tym jakiekolwiek odstępstwa od tych zasad jako prowadzące do podważenia wiarygodności świadectw i dyplomów, mogą stanowić przesłankę cofnięcia szkole niepublicznej uprawnień szkoły publicznej . Wobec tego przyjąć należy, że niespełnianie obowiązujących w wskazanym wyżej zakresie standardów stanowi "niespełnianie warunków", o jakich mowa w art. 88 ustawy. Tak bowiem jak spełnienie określonych warunków uzasadnia przyznanie szkole niepublicznej uprawnień szkoły publicznej, tak naruszenie warunków, o których mowa w art. 7 ust. 3 ustawy uzasadnia cofnięcie tych uprawnień. Wbrew zarzutom skargi zakres znaczeniowy wyrażenia "niespełnianie warunków" nie ogranicza się wyłącznie do stanów faktycznych o charakterze długotrwałym, ciągłym, ale obejmuje również stany faktyczne o charakterze jednorazowym, istniejące tak w chwili dokonywania oceny, jak i w przeszłości (zob. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2006 r., I OSK 1469/06, Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych). W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie aprobuje zaprezentowanej w skardze wykładni art. 88 ustawy. Nie można się bowiem zgodzić z tezą strony skarżącej, że użycie przez ustawodawcę w przepisie art. 88 ustawy sformułowania "niespełnianie warunków" powoduje, że tylko i wyłącznie uchybienia o charakterze trwałym, powtarzające się, uprawniają organ do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej. Przy takiej interpretacji omawianego zwrotu, poważne jednorazowe, czy nawet kilkukrotne naruszenie przepisów ustawy, mające miejsce w przeszłości, a wykryte w późniejszym okresie, nie mogłoby stanowić przesłanki zastosowanie sankcji przewidzianej w omawianym przepisie. W każdym bądź razie bagatelizowanie rangi i znaczenia obowiązków szkoły określonych w prawie oświatowym jest niedopuszczalne. Przechodząc do oceny badanej sprawy Sąd podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, że mamy w niej do czynienia z takim "niespełnianiem warunków", o których mowa w art. 7 ust. 3 ustawy. W piśmie Kuratorium Oświaty z dnia 18 lipca 2012r. adresowanym do organu ewidencyjnego wskazano stwierdzone w trakcie przeprowadzonej kontroli uchybienia z art. 7 ust. 3 ustawy, z której określone warunki wynikają. Z wspomnianego pisma wynika, że kontrolowana szkoła nie spełnia następujących wymagań wynikających : - z art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy, ponieważ realizuje obowiązkowe zajęcia w wymiarze niższym niż określony w ramowym planie nauczania oraz w szkolnym planie nauczania, - art. 7 ust. 3 pkt 3 ustawy, gdyż przeprowadza egzaminy semestralne, w formie pisemnej z przedmiotów zawodowych podstawowych dla zawodu w ilości innej niż dwa, co jest niezgodne z § 25 ust. 3 rozporządzenia MEN z dnia 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych (Dz. U. nr 83, poz. 562 ze zm.), - art. 7 ust. 3 pkt 4 ustawy, w zakresie: prowadzenia księgi słuchaczy, dzienników lekcyjnych i arkuszy ocen. Ponadto księga arkuszy ocen nadal nie została skompletowana. - art. 7 ust. 3 pkt 6 ustawy ponieważ nie posiada dokumentów potwierdzających zatrudnienie w kontrolowanej szkole nauczycieli do obowiązkowych zajęć edukacyjnych , posiadających kwalifikacje określone dla nauczycieli szkół publicznych. Jak wynika art. 7 ust.3 ustawy warunkiem przyznania uprawnień szkoły publicznej szkole niepublicznej jest realizowanie przez szkołę zajęć edukacyjnych w cyklu nie krótszym oraz w wymiarze nie niższym niż łączny wymiar obowiązkowych zajęć edukacyjnych określony w ramowym planie nauczania szkoły publicznej danego typu, stosowanie zasad klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów oraz prowadzenie dokumentacji przebiegu nauczania ustalonej dla szkół publicznych. Swoista sankcja za niespełnianie warunków z art. 7 ust. 3 ustawy w postaci cofnięcia uprawnień szkoły publicznej jest wynikiem ustaleń nadzoru pedagogicznego, którego celem jest - o czym była już mowa wyżej- m.in. analizowanie i ocenianie efektów działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkół i placówek, w tym realizacja podstaw programowych i ramowych planów nauczania oraz przestrzeganie zasad oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów, a także przestrzeganie przepisów dotyczących obowiązku szkolnego oraz obowiązku nauki (art. 33 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy). Celem sprawdzianów i egzaminów jest weryfikacja wyników kształcenia, a potwierdzeniem wyników działań pedagogicznych są świadectwa i dyplomy państwowe. Wspomniane świadectwa i dyplomy stanowią państwowe potwierdzenie osiągnięcia określonego poziomu wykształcenia, zasady weryfikacji wiedzy i umiejętności nabytych w ramach systemu oświaty publicznej , a zatem powinny być tożsame dla wszystkich uczniów, niezależnie od charakteru szkoły wydającej świadectwo lub dyplom oraz czasu przeprowadzenia egzaminu. Z tego też względu jakiekolwiek odstępstwo od tych zasad, jako prowadzące do podważenia wiarygodności świadectw i dyplomów, może stanowić przesłankę cofnięcia uprawnień szkoły publicznej Nie można się bowiem zgodzić – jak usiłuje wywodzić to strona skarżąca - z praktyką tolerowania przez organ nadzoru pedagogicznego określonych uchybień do czasu, kiedy uchybienia ta uzyskają status trwałych, rażących czy też uporczywych, wielokrotnych. A zatem również jednorazowe uchybienia i nieprawidłowości, niekoniecznie kwalifikowane jako rażące, w zakresie spełnienia wymogów wynikających z art. 7 ust. 3 ustawy mogą stanowić podstawę cofnięcia takich uprawnień szkole niepublicznej. Przeciwny punkt widzenia byłby sprzeczny z celem nadzoru pedagogicznego, jakim jest zapewnienie odpowiedniego poziomu kształcenia i weryfikacji działalności dydaktycznej w drodze sprawdzianów i egzaminów oraz wiarygodności uzyskanych w ten sposób świadectw i dyplomów. W przypadku zatem niepodważonego przez stroną skarżącą ustalenia organu, że doszło do naruszenia art. 7 ust. 3 ustawy w świetle argumentacji zaskarżonej decyzji nie można w ocenie Sądu - stwierdzić przekroczenia granic uznania administracyjnego, a cofnięcie uprawnień szkoły publicznej nie może być ocenione jako niezgodne z prawem Zamierzonego skutku prawnego nie może również odnieść zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy oraz w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Przede wszystkim w badanej sprawie z uwagi na przedmiot sporu (cofnięcie uprawnień szkoły publicznej, a nie wykreślenie wpisu do ewidencji) nie mógł mieć zastosowania przepis art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy określający podstawy uzasadniające wykreślenie szkoły niepublicznej z ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego. A tym samym nie zachodziła potrzeba dokonywania przez organ wykładni tegoż przepisu, jak również przez Sąd w ramach kontroli sądowo-administracyjnej. Natomiast w poczynionych już powyżej rozważaniach wyraźnie zaakcentowano, że ustawa o systemie oświaty nie zawiera postanowienia pozwalającego na zastosowanie przepisu art. 34 ustawy w odniesieniu do szkół niepublicznych, pomimo, że w wielu przepisach wyraźnie stanowi o stosowaniu określonych przepisów także w stosunku do szkół niepublicznych. Wobec tego nie ma żadnych podstaw prawnych do stosowania trybu przewidzianego w art. 34 ustawy w zakresie sprawowania nadzoru pedagogicznego, ponieważ na podstawie art. 89, dotyczy on jedynie postępowania wobec szkół publicznych. Regulacja ta jest wystarczająco precyzyjna i trudno znaleźć uzasadnienie dla różnych prób jej pominięcia i zastąpienia tą, którą przewiduje art. 34 ustawy. Wbrew zarzutom skargi taka wykładnia nie narusza ani zasady równości ani art. 64 ust. 2 Konstytucji. Prawo - w imię równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) - powinno indywidualizować sytuację różnych podmiotów ze względu na pewne cechy istotne, to jest relewantne. Trybunał Konstytucyjny niejednokrotnie wypowiadał się w tej kwestii podkreślając, że tylko podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu mają być traktowane równo. W wielokrotnie powoływanym orzeczeniu z dnia 9 marca 1988 r. sygn. U 7/87 (OTK z 1988 r., cz. I. pn. 1) Trybunał Konstytucyjny wskazał, że zasada równości "polega na tym, że wszystkie podmioty prawne (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, powinni być traktowani równo. A więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących." Z kolei w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2008 r. sygn. P 27/07 wskazano, że "punktem wyjścia orzekania o zasadzie równości musi więc zawsze być ustalenie, czy istnieje wspólność cechy relewantnej pomiędzy porównywanymi sytuacjami, a więc, innymi słowy, czy zachodzi "podobieństwo" tych sytuacji (...). Jeżeli więc zostaje stwierdzone, że sytuacje "podobne" zostały przez prawo potraktowane odmiennie, to wskazuje to na możliwość naruszenia zasady równości". Natomiast w wyroku z dnia 15 października 2001 r. (sygn. K 12/01) Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, że samo odstępstwo od równego traktowania nie prowadzi jeszcze do uznania wprowadzających je przepisów za niekonstytucyjne. Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, a w konsekwencji niezgodności z art. 32 czy też art. 2 Konstytucji RP. Konieczna jest jeszcze ocena kryterium, na podstawie którego dokonano zróżnicowania, bowiem wszelkie odstępstwo od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych musi zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach. W związku z powyższym w analizowanej sprawie brak jest podstaw do uznania, że dokonana przez organ orzekający w sprawie wykładnia przepisu art. 34 ust. 1 ustawy narusza zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że sytuacja podmiotów prowadzących szkoły niepubliczne (nawet z uprawnieniami szkół publicznych) i podmiotów prowadzących szkoły publiczne nie jest jednakowa i nie wymaga stosowania w stosunku do nich jednakowych rozwiązań prawnych. Szkoły publiczne i szkoły niepubliczne należą do różnych kategorii podmiotów, dlatego też nie sposób mówić w ich przypadku o naruszeniu konstytucyjnej zasady równości wobec odrębnej regulacji zasad ich funkcjonowania. Wobec tego ważną cechą, różnicującą sytuację prawną szkół publicznych i niepublicznych jest szereg określonych w ustawie rozwiązań ustawowych, odmiennie regulujących powstawanie, funkcjonowanie, finansowanie czy też likwidację tych szkół. Oba te rodzaje szkół różni też zakres nałożonych ustawowo obowiązków, czy też relatywnie większa autonomia szkół niepublicznych w stosunku do szkół publicznych, wynikająca chociażby z unormowania zawartego w art. 7 ustawy. Z tego również powodu trudno znaleźć uzasadnienie dla zarzutu naruszenia przepisów art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Powyższy pogląd przedstawiony został w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 445/13, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Reasumując, wskazać należy, że zaskarżona w sprawie decyzja została wydana w zgodzie z obowiązującym prawem, po zgromadzeniu przewidzianych prawem dowodów, a jej uzasadnienie spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.