IV SA/Wr 449/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 27 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 449/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę B. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, uzasadniając to tym, że skarżąca przekroczyła 30-dniowy termin do wniesienia skargi. Pismem z dnia 6 grudnia 2010 r. B. K. wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi na wymienioną decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...]. Skarżąca podała, że była nieobecna w miejscu swojego zamieszkania w okresie od dnia 20 marca do 20 kwietnia 2010 r. oraz od dnia 29 kwietnia do 27 maja 2010 r. Wskazała, że do dnia 1 grudnia 2010 r. była przekonana, że zachowała termin do wniesienia skargi, tak też została pouczona przez pracownika WSSE we W. Podała, że jest osoba samotną, leczy się na depresje dlatego często wyjeżdża do osób bliskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonywanie czynności przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć m.in. zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym wyraźnie mówi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Od negatywnych skutków uchybienia terminowi strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy. Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 p.p.s.a. to uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek. Podkreślić należy, iż brak winy w uchybieniu terminowi można przyjąć tylko wtedy gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W razie, gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia terminu świadczą o zachowaniu się strony noszącym znamiona winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Rozpatrując omawiany wniosek skarżącej wskazać należy, że stosownie do art. 112 kpa błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że fakt wadliwego pouczenia świadczy o braku winy strony w dokonaniu czynności procesowej, nie może jednak uprawniać strony do zaskarżania decyzji niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, natomiast przemawia za przywróceniem terminu do dokonania spóźnionej czynności (zob. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 554/10, postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2007 r. sygn. akt II GZ 101/07; postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 552/10). Odnosząc powyższe do omawianej sprawy stwierdzić należy, iż błędne pouczenie skarżącej przez pracownika organu administracyjnego o terminie do wniesienia skargi uzasadnia brak winy w uchybieniu terminu. Okoliczność tę potwierdza także adnotacja służbowa pracownika WSSE we W. z dnia 7 czerwca 2010 r. ( k. 52 akt administracyjnych sprawy). Skoro określona w art. 86 § 1 p.p.s.a. przesłanka przywrócenia terminu została spełniona, wniosek należało uwzględnić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.