IV SA/Wr 475/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Protokolant:: Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uposażenia i innych należności pieniężnych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego, działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także art. 71 ust. 1 w związku z art. 19 i art. 76 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2010 r. nr 90, poz. 593); dalej ustawa, po rozpatrzeniu odwołania ppłk. rez. A. K. od decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w L. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy przyznania uposażenia i innych należności za okres od dnia 1 października 2007 r. do dnia 29 marca 2008 r., kwestionowaną decyzję utrzymał w mocy. Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2009 r. A. K. zwrócił się do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w L. o przyznanie i wypłatę uposażenia oraz innych należności pieniężnych (dodatku za długoletnią służbę wojskową, dodatkowego uposażenia rocznego, gratyfikacji urlopowej, ekwiwalentu za przejazd raz w roku do dowolnie obranej miejscowości w kraju oraz równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie) za okres od dnia 1 października 2007 r. do dnia 29 marca 2008 r. Jak wskazała strona, z dniem 30 września 2007 r. została zwolniona z zawodowej służby wojskowej (decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] i z dnia [...] nr [...]), a następnie po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008 r., z dniem 29 marca 2008 r., przywrócona do zawodowej służby wojskowej (decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...]). Okres od dnia 1 października 2007 r. do dnia 28 marca 2008 r. uznany został za okres pozostawania przez stronę w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej. Stąd też domagała się przyznania i wypłaty uposażenia oraz innych wymienionych we wniosku należności pieniężnych za ten okres. Decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił uwzględnienia wniosku. Jak podał w rozstrzygnięciu, prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych, o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy, powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza zawodowego pełnienia zawodowej służby wojskowej (art. 76 ust. 1 ustawy), a wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł (art. 76 ust. 4 ustawy). Okoliczność pełnienia zawodowej służby wojskowej, rozumiana jako wykonywanie zadań służbowych, w ocenie organu przesądza zatem o prawie do uposażenia oraz innych należności pieniężnych, wymienionych ustawie. Okres pozostawania w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, nie jest tożsamy z pełnieniem zawodowej służby wojskowej w rozumieniu powyższym, co w konsekwencji oznacza, że wnioskodawca nie nabył prawa do uposażenia i innych należności za okres pozostawania w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, tj. za okres od dnia 1 października 2007 r. do dnia 28 marca 2008 r., gdyż nie wykonywał w tym czasie żadnych obowiązków służbowych. Z takim rozstrzygnięciem wnioskodawca nie zgodził się, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i 8 k.p.a. (poprzez nieuwzględnienie jego słusznego interesu oraz naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa wskutek błędnej i arbitralnej wykładni przepisów prawa prowadzącej do dowolności rozstrzygnięć administracyjnych), a także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 1 ustawy (poprzez błędne przyjęcie, że nie należą mu się uposażenie i inne należności pieniężne za okres, w którym skutkiem uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej pełnił "czynną, nieprzerwaną, służbę wojskową"). Wskazując na powyższe zarzuty odwołujący się domagał się uchylenia decyzji organu I instancji i przyznania żądanych należności jak we wniosku. Zdaniem odwołującego się, przepisy ustawy nie regulują kwestii związanych z wypłatą uposażenia żołnierzowi, który "powrócił do służby". Bez znaczenia są przy tym okoliczności tego powrotu - czy stało się to skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu, czy też na skutek uchylenia przez sąd takiej decyzji. Niewątpliwym bowiem jest, czego zdaniem odwołującego się organ wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił, że pełnił on czynną służbę wojskową od dnia 16 września 1975 r. do dnia 31 stycznia 2009 r., w tym zawodową służbę wojskową od dnia 4 września 1979 r. Nadto, jak wskazał, przepisy ustawy nie dają podstaw do przyjęcia, że status żołnierza zawodowego zależny jest od faktycznego wykonywania zadań służbowych, lecz od rozpoczęcia i zakończenia przez żołnierza pełnienia zawodowej służby wojskowej. Odwołujący się wywiódł z tego, że nie można przyjąć, iż tylko z uwagi na niewykonywanie zadań służbowych utracił status żołnierza zawodowego i w związku z tym nie przysługuje mu uposażenie za wskazany w decyzji okres. Rozpoznając sprawę Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji uznał za prawidłowe i nie budzące wątpliwości. W ich świetle stwierdził, że odwołujący się nie nabył prawa do uposażenia i innych należności za okres od dnia 1 października 2007 r. do dnia 28 marca 2008 r. Do takiego przekonania doszedł zaś na podstawie analizy przepisów ustawy regulujących kwestie związane z wypłatą uposażenia i innych należności pieniężnych w kontekście okoliczności niniejszej sprawy. Zdaniem organu odwoławczego, niewątpliwym i bezspornym jest, że po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w dniu 30 września 2007 r., do dnia 29 marca 2010 r., tj. do czasu uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1843/07 uchylającego decyzję o tym zwolnieniu, odwołujący się nie wykonywał żadnych obowiązków służbowych przewidzianych dla żołnierza zawodowego. Bezspornym jest także, że wskazany wyżej okres pozostawania "poza służbą" uznany został następnie przez organy wojskowe za okres pozostawania przez stronę w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, bowiem po dacie uprawomocnienia się wyroku Sądu Minister Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] nr [...], zwolnił odwołującego się z zajmowanego stanowiska (stanowiska służbowego zajmowanego przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej) i z dniem 29 marca 2008 r. przeniósł go do rezerwy kadrowej. Organ orzekający podkreślił jednak, że wbrew twierdzeniom strony, skutki uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny są diametralnie różne od skutków stwierdzenia jej nieważności. W tym pierwszym przypadku, orzeczenie sądu administracyjnego nie niweczy skutków, jakie uchylona decyzja wywarła przed datą uprawomocnienia się wyroku, co ma miejsce w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Skoro zatem, w tym konkretnym przypadku, Sąd uchylił decyzję o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej, to jakkolwiek jego zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nastąpiło z uchybieniem określonych norm prawnych, to było ono skuteczne, a jego skutki wyeliminowane zostały wyłącznie na przyszłość, tj. od daty uprawomocnienia się wyroku, a nie od daty wydania decyzji o zwolnieniu. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy przyjął, że w okresie, za który strona domaga się przyznania i wypłaty uposażenia, nie nabyła prawa do uposażenia i innych należności przysługujących żołnierzom zawodowym, gdyż nie była w tym czasie żołnierzem zawodowym. Okoliczność, że rzeczony okres (od zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do dnia uprawomocnienia się wyroku o uchyleniu decyzji o zwolnieniu) uznany został następnie za okres pozostawania w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, nie eliminuje skutku zwolnienia ze służby w postaci utraty statusu żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową. A tylko żołnierze zawodowi, pełniący zawodową służbę wojskową - po myśli art. 71 ust. 1 w związku z art. 76 ust. 1 ustawy - otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne w niej określone. Odwołujący się zaś, jako skutecznie zwolniony z zawodowej służby wojskowej, z ostatnim dniem miesiąca, w którym zwolniony został z tej służby, utracił prawo do uposażenia (art. 76 ust. 4 ustawy). Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego nie znalazł zatem podstaw do utożsamiania pojęcia "pozostawania w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej" z pojęciem "pełnienie zawodowej służby wojskowej". Jak wskazano wyżej, prawo do uposażenia powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza zawodowego pełnienia zawodowej służby wojskowej, wygasa zaś z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy zwolniony został z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł (art. 76 ust. 1 i 4 ustawy). Jakkolwiek ustawodawca w żadnym z przepisów nie zdefiniował pojęcia "pełnienie zawodowej służby wojskowej", to w świetle ogólnych reguł dotyczących toku służby wojskowej żołnierzy zawodowych wyprowadzić należy oczywisty wniosek, iż pełnienie zawodowej służby wojskowej ma miejsce w przypadku regularnego stawiania się żołnierza zawodowego w wyznaczonych mu miejscach i wykonywanie w tym czasie zadań służbowych (vide: art. 9 ust. 6, art. 19 ust. 1, art. 50 ust. 1, art. 52 ust. 1, art. 56 ust. 3 pkt 1, art. 60, art. 60a, art. 60b ustawy, § 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej - Dz. U. z 2010 r. nr 45, poz. 265). Z wyjątkiem przypadków enumeratywnie wymienionych w ustawie, takich jak: przebywanie na urlopie, zwolnienie od zajęć służbowych w czasie choroby lub ze względu na konieczność sprawowania bezpośredniej opieki nad członkiem rodziny, zwolnienie z obowiązków służbowych w okresie pozostawania w dyspozycji, żołnierz nabywa prawo do uposażenia wyłącznie w sytuacji wykonywania zadań służbowych. Uzasadniony i uprawniony zatem zdaniem organu orzekającego jest pogląd, że pełnienie zawodowej służby wojskowej w rozumieniu przepisów ustawy pragmatycznej tożsame jest z wykonywaniem przez żołnierza zadań służbowych. Za przyjęciem takiego właśnie rozumienia pojęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej (jako taktycznego wykonywania zadań służbowych), opowiadają się także sądy orzekające w tego rodzaju sprawach, m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie o sygn. akt l OSK 1496/08 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http:orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz w wyroku z dnia 27 czerwca 2006 r. w sprawie sygn. akt l OSK l 298/06 (Lex nr 266495). Jednakże nawet w przypadku negatywnej oceny zaprezentowanego wyżej poglądu, iż wyłącznym warunkiem powstania prawa do uposażenia jest wykonywanie przez żołnierza obowiązków służbowych, o braku tożsamości pojęć "pełnienie zawodowej służby wojskowej" i "pozostawanie w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej", w kontekście prawa do uposażenia, przesądza treść art. 19 ust. 1 ustawy pragmatycznej. Zgodnie z tym przepisem, żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową w jednej z poniższych form: 1) na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, a za pisemną zgodą także na stanowiskach służbowych w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego, w Kancelarii Prezydenta RP, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Biurze Bezpieczeństwa Narodowego, Departamencie Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości lub Agencji Wywiadu, innych instytucjach i podmiotach realizujących szczególne zadania na rzecz obronności i bezpieczeństwa Państwa; 2) w rezerwie kadrowej; 3) w dyspozycji; 4) poza granicami państwa - w ramach wyznaczenia lub skierowania do takiej służby. Bezspornym jest, że w okresie od dnia 1 października 2007 r. do dnia 28 marca 2008 r. odwołujący się nie pełnił służby wojskowej w żadnej z wymienionych wyżej form. W rozumieniu tego przepisu, rozpoczął jej pełnienie dopiero z dniem przeniesienia do rezerwy kadrowej, co miało miejsce w dniu 29 marca 2008 r., a więc dopiero z tym dniem nabył on prawo do uposażenia i innych należności określonych w ustawie. W skardze na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A.K. wniósł o jej uchylenie zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania: - art. 7 k.p.a., który wymaga aby organ administracji publicznej rozstrzygając sprawę wziął w szczególności pod uwagę zasadę ogólną wyrażoną w cytowanym artykule, a wymagającą uwzględnienia słusznego interesu stron; - art. 8 k.p.a. przez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa wyrażające się w błędnej i arbitralnej wykładni przepisów prawa prowadzącej do dowolności rozstrzygnięć administracyjnych podczas, gdy organ administracji powinien przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody; - art. 77 i 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. przez nienależyte rozpoznanie i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, podczas gdy obowiązek zgromadzenia, wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego niezbędnego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę, a także błędną ocenę tych okoliczności, w szczególności w świetle dołączonego do odwołania z dnia 26 kwietnia 2010 r. dokumentu w postaci świadectwa służby z dnia 31 stycznia 2009 r. oraz odpisu z akt personalnych przebiegu służby wojskowej, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwego rozstrzygnięcia; 2. naruszenie prawa materialnego: - art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. "o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych" poprzez niezasadne uznanie, że skarżącemu nie przysługują uposażenia i inne należności pieniężne wynikające z tego przepisu, za okres od dnia 1 października 2007 r. do dnia 29 marca 2008 r., w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1843/07 uchylił decyzję o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej, w konsekwencji czego stwierdzono, że również w okresie od dnia 1 października 2007 r. do dnia 29 marca 2008 r., pełnił czynną, nieprzerwaną, służbę wojskową. Uzasadniając swe stanowisko skarżący generalnie powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. Dodał też, że w toku rozpoznawania niniejszej sprawy przedstawił dokumenty w postaci odpisu z przebiegu służby wojskowej oraz kopii świadectwa służby z dnia 31 stycznia 2009 r., z których wynika, wbrew stanowisku zarówno Dowódcy Ś. Okręgu Wojskowego, jak i Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w L., iż w okresie od dnia 1 października 2007 r. do dnia 29 marca 2008 r., za który domagał się przyznania i wypłaty stosownego uposażenia, pełnił zawodową służbę wojskową. Niestety Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego nie zadał sobie najmniejszego trudu odniesienia się do zawartych tam twierdzeń, tak diametralnie różnych, od wywiedzionych przez organy w ich decyzjach wniosków końcowych. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu w L. nawet w ogólnikowy sposób nie poruszają tej kwestii zarówno w płaszczyźnie prawnej jak i faktycznej. W odpowiedzi na skargę Dowódca Ś. Okręgu Wojskowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Jeśli chodzi o podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania wyjaśnił, iż w jego ocenie do takowych nie doszło. Organy wojskowe zebrały w sprawie wymagany materiał dowodowy, który został przez nie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzony, a przesłanki podjętych rozstrzygnięć oraz powody, dla których odmówiły przyznania żądanych należności zostały szczegółowo zaprezentowane i uzasadnione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów administracji publicznej w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 90, poz. 593 ze zm.); dalej: ustawa. Zgodnie z treścią jej art. 76 ust. 1 prawo do uposażenia żołnierza zawodowego, tj. uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza pełnienia zawodowej służby wojskowej, a wygasa – w myśl art. 76 ust. 4 ustawy – z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł. Z powyższej regulacji prawnej płynie wniosek, że prawo żołnierza zawodowego do uposażenia przysługuje z tytułu pełnienia służby. Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 94/01 (publ. Lex nr 53775) i z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 1298/05 (publ. Lex nr 266495) wskazując, że prawo do uposażenia powiązane zostało z faktycznym podejmowaniem czynności służbowych, zaś samo pozostawanie w stosunku służbowym nie jest wystarczające, aby domagać się za ten okres uposażenia. O tym, kiedy żołnierz zawodowy pełni służbę traktuje art. 19 ust. 1 ustawy. Zgodnie z nim, pełnienie zawodowej służby wojskowej przez żołnierza zawodowego może przybierać zasadniczo trojaką formę: 1) na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 1, 2) w rezerwie kadrowej, 3) w dyspozycji. Przy czym, ustawodawca nie przewiduje swobodnego wyboru przez żołnierza zawodowego stanowiska służbowego i jednostki wojskowej, w której chce on pełnić zawodową służbę wojskową, a wyznaczenie konkretnego żołnierza na stanowisko służbowe związane jest między innymi z potrzebami Sił Zbrojnych. Zdaniem Sądu, nie może zatem budzić wątpliwości, iż żołnierz zawodowy, który został wyznaczony decyzją uprawnionego organu na konkretne stanowisko służbowe i wobec którego dowódca jednostki wojskowej w rozkazie określił dzień, w którym obowiązany był on objąć stanowisko służbowe, a który nie przystąpił do wykonywania obowiązków służbowych na tym stanowisku, nie pełni zawodowej służby wojskowej, w rozumieniu tego przepisu. Decyzją z dnia [...] nr [...] Minister Obrony Narodowej zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem upływu kadencji na jego ostatnim stanowisku służbowym, tj. z dniem 30 czerwca 2007 r. i przeniósł skarżącego do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe. Powyższa decyzja, decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...], została uchylona w zakresie daty zwolnienia skarżącego ze służby. Dniem zwolnienia został ustalony dzień 30 września 2007 r. Pozostałą część decyzji utrzymano w mocy. W wyniku złożonej przez A.K. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powyższe decyzje uchylił. Wyrok stał się prawomocny z dniem 29 marca 2008 r. Decyzją z dnia [...] nr [...] Minister Obrony Narodowej zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem uprawomocnienia się powyższego wyroku przeniósł go do rezerwy kadrowej. Z kolei, decyzją z dnia [...] Minister Obrony Narodowej zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Pismem z dnia 18 grudnia 2009 r., w wyniku wezwań organu wojskowego doprecyzowanym, skarżący zwrócił się z wnioskiem o "wypłatę uposażenia i innych należności pieniężnych za okres pozostawania "poza służbą" od dnia 01.10.2007 r. – 29.03.2008 r." W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny skutków prawnych, jakie wywołał, prawomocny od dnia 29 marca 2008 r., wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1843/07, który uchylił zarówno decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], jak i poprzedzającą ją decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Podkreślić należy, że inne są skutki intertemporalne stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (czy to przez sąd czy przez organ administracyjny), a inne uchylenia przez sąd ostatecznej decyzji organu administracyjnego. Kwestię tych skutków należy również rozpatrywać przez pryzmat uregulowań zawartych w samej ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a w szczególności w jej art. 116. Decyzja dotknięta wadą skutkującą orzeczeniem jej nieważności jest nieważna od momentu jej podjęcia z powodu ciężkiego uchybienia, jakim jest dotknięta (ex tunc skutek wsteczny, od dnia wydania wzruszonej decyzji), natomiast w przypadku decyzji, która została przez sąd uchylona ze względu na zaistnienie innych przyczyn, uchylenie to wywołuje skutki na przyszłość (ex nunc - od momentu wydania orzeczenia sądowego w tym przedmiocie). Uniknięcie skutków prawnych decyzji o zwolnieniu ze służby wojskowej w sposób umożliwiający faktyczne wykonywanie przez obie strony stosunku służbowego w dalszym ciągu swoich uprawnień i obowiązków, albo nakazujący przyjęcie, że pełnienie służby miało miejsce, w rozważanym przypadku mógł nastąpić dopiero od dnia uprawomocnienia się wyroku Sądu z dnia 30 stycznia 2008 r., bowiem od tego momentu obie strony miały możliwość wykonywania uprawnień i obowiązków wynikających ze stosunku służbowego. Od tego momentu, po myśli art. 19 ustawy, skarżący pełnił zawodową służbę wojskową. Jak już wcześniej powiedziano, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się zaś, że uposażenie przysługuje żołnierzowi zawodowemu nie za okres pozostawania w stosunku służbowym, lecz za pełnienie służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 1298/05, publ. Lex nr 266495, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1496/08, publ. Lex nr 554912). Pozostawanie w stosunku służbowym bez podejmowania służby, ewentualnie bez gotowości i zdolność do jej pełnienia, nie rodzi prawa do uposażenia. Słusznie zatem stwierdziły organy wojskowe, że żołnierzowi przysługuje uposażenie tylko za faktycznie pełnioną służbę, a skoro w niniejszej sprawie, w okresie od dnia 30 września 2007 r. do dnia 29 marca 2008 r., nie mamy do czynienia z powrotem do jej pełnienia, a jedynie z pozostawaniem w stosunku służbowym, prawidłowo orzekły o odmowie przyznania skarżącemu żądanego przez niego uposażenia i innych należności pieniężnych. W tym stanie rzeczy skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlegała oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji wyroku.