IV SA/Wr 478/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 6 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Przedmiotem skargi M. K., dalej: skarżący, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] utrzymująca w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy R. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w R. z/s w Ś. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt L. K. w domu pomocy społecznej. W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie decyzji będzie prowadziło do niebezpieczeństwa powstania szkody po stronie skarżącego i trudnych do odwrócenia skutków w postaci wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz przymusowego ściągnięcia należnej kwoty. Przymusowe ściągnięcie będzie dotyczyło nie tylko kwoty bieżącej ale i kwot zaległych (łącznie 7084 zł). Skarżący dysponuje w stosunku miesięcznym kwotą w wysokości średnio 2.384, 66 zł, co spowoduje, że w przypadku wykonania decyzji, na własne utrzymanie i spłatę zobowiązań oraz kredytów pozostanie mu kwota 577, 66 zł. Wymienił wydatki, jakie ponosi miesięcznie wskazując, że łącznie stanowią one kwotę 2116, 50 zł. Kwota 577, 66 zł nie wystarczy skarżącemu, który nie posiada żadnych oszczędności, na pokrycie rat zobowiązań i kredytów i spowoduje wzrost jego zadłużenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Zgodnie z art. 61 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia wskazanych na wstępie okoliczności. Nadto z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika wprost, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego nie może dotyczyć innego aktu, niż aktu zaskarżonego. Tym samym Sad uznał, że złożony wniosek dotyczy zaskarżonej decyzji mimo domagania się w skardze wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji. Podane przez skarżącego okoliczności dotyczące jego trudnej sytuacji finansowej i ponoszonych wydatków nie mogły uzasadniać twierdzenia, że wykazane zostało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku, gdy nie nastąpi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że konieczność zwrotu należności z tytułu zaległych opłat za pobyt w domu pomocy społecznej, w każdym przypadku, niezależnie od zamożności strony, łączy się z obniżeniem dochodu, a nawet ewentualnymi trudnościami w sferze majątkowej. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I OZ 2098/16, publ. LEX nr 2292268). Ponadto dochodzona od skarżącego należność jest należnością pieniężną, zatem w razie wydania korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, podlegać będzie zwrotowi. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest jego prawidłowe uzasadnienie oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 (dostępne w CBOSA). Nie ulega wątpliwości, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Same obawy skarżących dotyczące niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić podstawy wstrzymania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wniosek złożony przez skarżącego prócz powołania się na skutki finansowe wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał przekonującej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do swojej sytuacji finansowej skarżący argumentował, że konieczność spłaty kwoty bieżącej jak i ściągnięcie kwot zaległych narazi go na znaczny uszczerbek finansowy w majątku i spowoduje, że pozostanie bez środków do życia. Skarżący nie przedstawił jednak dokumentacji potwierdzającej wymienione okoliczności, w niniejszej sprawie brak jest chociażby dokumentów świadczących o dochodach i wydatkach prowadzonego przez skarżącego gospodarstwa domowego. W tej sytuacji Sąd uznał, że brak jest w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w związku z czym orzekł jak w sentencji postanowienia.