IV SA/Wr 479/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty zawieszonej części uposażenia oddala skargę w całości. W dniu 5 grudnia 2014 r. Komendant Miejski Policji we W. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...] M. J., ( dalej także: wnioskodawca, strona, skarżący) , obwiniając policjanta o popełnienie przewinień dyscyplinarnych tj. o czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 1, pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) w związku z § 5 ust 4 Regulaminu Komendy Miejskiej Policji we W. z dnia 6 czerwca 2014 r. W związku z powyższym rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] Komendant Miejski Policji we W. zawiesił policjanta w czynnościach służbowych na okres od dnia 6 grudnia 2014 r. do dnia 5 marca 2015 r. Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] stycznia 2015 r. uchylono powyższy rozkaz personalny w części dotyczącej okresu zawieszenia i ustalono okres zawieszenia od dnia 8 grudnia 2014 r. do dnia 7 marca 2015 r. W dniu 8 grudnia 2014 r. do Komendanta Miejskiego Policji we W. wpłynął raport policjanta o zwolnienie ze służby w Policji, na co Komendant Miejski Policji we W. wyraził zgodę , określając datę zwolnienia policjanta w terminie 3 - miesięcznym, tj. z dniem 7 marca 2015 r. Rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Komendant Miejski Policji we W. zwolnił stronę ze służby w Policji z dniem 7 marca 2015 r. W dniu 20 lutego 2015r. policjant zapoznał się z tym rozkazem , który uprawomocnił się z dniem 7 marca 2015 r. Orzeczeniem z dnia [...] marca 2015r. nr [...] Komendant Miejski Policji we W. umorzył postępowanie dyscyplinarne wszczęte przeciwko policjantowi z uwagi na jego bezprzedmiotowość , biorąc pod uwagę jego zwolnienie strony ze służby. Powyższe orzeczenie uprawomocniło się w dniu 4 kwietnia 2015 r. Pismem z dnia 13 kwietnia 2015 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji we W. o wypłacenie zawieszonej części uposażenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] wydana z powołaniem się na przepis art. 124 ust. 2 ustawy o Policji Komendant Miejski Policji we W. odmówił stronie wypłaty zawieszonej części uposażenia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył treść art. 124 ustawy o Policji i stwierdził, że przy analizie art. 124 ust. 2 ustawy o Policji nie można pominąć art. 125 ust. 2 tej ustawy. W myśl jej art. 125 ust. 1 policjantowi tymczasowo aresztowanemu zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Stosownie do art. 125 ust. 2 ustawy o Policji w razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby, z zastrzeżeniem przepisu ust. 3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne umorzono z powodu przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego (art. 125 ust. 3 ustawy). Według organu I instancji prawodawca zróżnicował sytuację policjantów zawieszonych w czynnościach służbowych i policjantów tymczasowo aresztowanych. Funkcjonariuszom tymczasowo aresztowanym przyznano prawo do otrzymania zawieszonej części uposażenia, nawet jeżeli umorzenie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby. W sytuacji więc policjanta zawieszonego w czynnościach służbowych, jeżeli do dnia zwolnienia ze służby w Policji, nie ustąpią przyczyny zawieszenia, brak podstaw do przyznania mu zawieszonej części uposażenia. Prawo do otrzymania zawieszonej części uposażenia przysługuje funkcjonariuszowi w służbie czynnej, a nie zwolnionemu ze służby. W tym zakresie organ powołał się wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 700/12, w którym stwierdzono, że przepis art. 124 ust. 2 ustawy o Policji gwarantuje zawieszonemu w czynnościach policjantowi, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, otrzyma on zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, pod warunkiem, że w postępowaniach tych nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Dla zastosowania dyspozycji tego przepisu konieczne jest, by przesłanki warunkujące otrzymanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia ziściły się kumulatywnie w czasie, gdy policjant pozostaje wciąż w służbie. Jeśli do czasu zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji nie ustąpią przyczyny zawieszenia go w czynnościach służbowych, brak jest podstaw do przyznania mu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia, choćby po zakończeniu prowadzonych postępowań (karnego lub dyscyplinarnego), będących podstawą zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, nie został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. W ocenie organu I instancji z takim przypadkiem mamy do czynienia w sprawie, albowiem strona , zawieszona w związku z wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, została zwolniona ze służby w Policji z dniem 7 marca 2015 r. Natomiast Komendant Miejski Policji we W. umorzył postępowanie dyscyplinarne (będące przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych - orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2015 r.), po zwolnieniu strony (z dniem 7 marca 2015 r.) ze służby w Policji. Przedmiotowe orzeczenie uprawomocniło się w dniu 4 kwietnia 2015 r. także po dniu zwolnienia zainteresowanego ze służby. Strona odwołała się od decyzji pierwszo-instancyjnej, wnioskując o jej uchylenie. W ocenie odwołującego zawieszone uposażenie winno być niezwłocznie wypłacone, gdyż nie został on skazany wyrokiem sądu oraz ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Ponadto prowadzone postępowanie dyscyplinarne wobec niego zostało umorzone z uwagi na bezprzedmiotowość w związku ze zwolnieniem jego ze służby w Policji z dniem 7 marca 2015 r. Zdaniem odwołującego się powołanie się przez organ treść art. 125 ust. 2 ustawy o Policji stanowi nadinterpretację tego przepisu, gdyż art. 125 odnosi się do policjanta tymczasowo aresztowanego. Natomiast wobec jego osoby nie toczy się i nie toczyło się żadne postępowanie karne, a jedynym odniesieniem do jego sytuacji jest treść ust. 2 art. 125 ustawy o Policji, który reguluje kwestię wypłaty zawieszonego uposażenia choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby. Z kolei powołanie się przez organ na wskazany wyrok NSA jest nieuzasadnione do jego sytuacji prawnej , bowiem nie ma żadnego odniesienia do sytuacji odwołującego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy w pełni zaaprobował wykładnię art. 124 ust.2 ustawy o Policji dokonaną przez organ I instancji i podzielił jego pogląd, że w sytuacji gdy do czasu zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji nie ustąpią przyczyny zawieszenia go w czynnościach służbowych, brak jest podstaw do przyznania mu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia, choćby po zakończeniu prowadzonych postępowań (karnego lub dyscyplinarnego), będących podstawą zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, nie został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. W szczególności stwierdził ,że dla zastosowania dyspozycji przepisu art. 124 ust.2 ustawy o Policji konieczne jest, by przesłanki warunkujące otrzymanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia ziściły się łącznie w czasie, gdy policjant wciąż pozostaje w służbie, bowiem w sytuacji zwolnienia funkcjonariusza z Policji w okresie jego zawieszenia w czynnościach służbowych, decyzja o zwolnieniu ze służby znosi skutek w postaci zawieszenia, poprzez wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych, co udaremnia możliwość stosowania tej normy prawnej, który to skutek zaś nie występuje w przypadku policjanta tymczasowo aresztowanego, o którym mowa w art. 125 ustawy o Policji. Dodatkowo organ II instancji przywołał przepis § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. nr 120 poz. 1029 ze zm.) wskazując, że wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby. Według organu odwoławczego przepis ten wprost wskazuje, że wolą ustawodawcy było wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w sytuacji zwolnienia go ze służby przed ukończeniem postępowania karnego lub dyscyplinarnego , co oznacza ,że jeśli do czasu zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji nie ustąpią przyczyny zawieszenia go w czynnościach służbowych, brak jest podstaw do przyznania mu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia, choćby po zakończeniu prowadzonych postępowań (karnego lub dyscyplinarnego) będących podstawą zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, nie został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Organ II instancji zwrócił uwagą na to , że przepis art. 125 ust. 2 ustawy o Policji zawiera dodatkową przesłankę, która obliguje właściwy organ do przyznania zainteresowanemu zawieszonej części uposażenia nawet w sytuacji, gdy umorzenie postępowania karnego będące przyczyną tymczasowego aresztowania lub uniewinnienie prawomocnym wyrokiem sądu, miało miejsce po zwolnieniu policjanta ze służby. Przepis ten w sposób wyraźny stanowi, że w razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby. Jedyne odstępstwo od tej zasady przewiduje w razie ziszczenia się przesłanek określonych w art. 125 ust. 3, a więc w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego. Przepis art. 124 ust. 2 takiej szczególnej regulacji nie zawiera, co przemawia za przyjęciem, że nawet w sytuacji, gdy policjant - zawieszony w czynnościach służbowych w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub dyscyplinarnym - nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, lecz stosowne orzeczenie uniewinniające lub umarzające postępowanie zostało wydane po zwolnieniu policjanta ze służby, brak jest podstaw do - przyznania zawieszonej części uposażenia wraz z obligatoryjnymi podwyżkami. W tym zakresie organ odwoławczy powołał się również na wyroki : Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2013 r., I OSK 700/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1804/11 i zawartą w nich wykładnię przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji , zgodną z dokonaną przez organ w niniejszej sprawie. Podobne stanowisko zawarte jest również w wyroku WSA w Łodzi (sygn. akt II SA/ŁD 1296/13) , który dotyczy przypadku policjanta został zwolnionego ze służby w Policji w związku z prawomocnym orzeczeniem WKL uznającym skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Po zwolnieniu ze służby organ wydał orzeczenie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego w związku ze zwolnieniem ze służby, również po zwolnieniu wyrokiem sądowym został uniewinniony od zarzucanego czynu, czyli do dnia zwolnienia ze służby nie nastąpiły przesłanki ustania zawieszenia w czynnościach służbowych. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Skarga oparta została na zarzucie naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji : - w związku z przyjęciem wbrew treści przepisu, że warunkiem przyznania policjantowi zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia go w czynnościach służbowych, jest ustąpienie przyczyn zawieszenia do czasu zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji; - poprzez dokonanie niewłaściwej, rozszerzającej wykładni tego przepisu i odwołanie się do art. 125 ust. 2 i 3 ustawy o Policji, który to przepis w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, a tak dokonana wykładnia narusza ogólne reguły wykładni, w szczególności zakazujące rozszerzającej interpretacji przepisów lex specialis. W ocenie skarżącego w pełni zaktualizowały się wszystkie przesłanki wskazane w art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. Postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone z uwagi na zwolnienie skarżącego ze służby w Policji z dniem 7 marca 2015 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, a nie został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu, ani ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Przepis art. 124 ust. 2 ustawy o Policji nie przewiduje innych kryteriów, od których wypłata zawieszonych świadczeń miałaby być uzależniona. Co szczególnie istotne, rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji we W. o zwolnieniu ze służby w Policji, wydany został w związku z nabyciem przez skarżącego prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej, przez co decyzja wydana w niniejszej sprawie jest dodatkowo dla skarżącego wyjątkowo krzywdząca i sprzeczna z zasadami słuszności. Zdaniem skarżącego organy wydające decyzje w sprawie dokonały wykładni przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji w szczególności w oparciu o treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 700/12, który nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na to, że tezy w nim wskazane wykraczają dalece poza treść unormowań w ustawie o Policji. Uwagi zawarte w treści wyroku co do art. 124 ust. 2 mogą stanowić co najwyżej postulaty de lege ferenda. Ustawodawca jednak, mimo wielokrotnych nowelizacji ustawy o Policji, nie zdecydował się na zmianę treści przepisu art. 124 ust. 2 w taki sposób, aby wypłatę zawieszonej części uposażenia uzależnić od pozostawania przez policjanta w służbie w momencie zakończenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego. Ponadto skarżący wywodził, że wprawdzie dla organów wydających decyzje w niniejszej sprawie art. 125 ustawy o Policji stanowił kryterium pomocnicze przy dokonywaniu wykładni art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, to jednak takie ustalenia są zupełnie niezasadne. Art. 125 ustawy o Policji odnosi się bowiem do zawieszenia wypłaty uposażenia policjantowi tymczasowo aresztowanemu. W związku z tym nie można się z takim stanowiskiem zgodzić, ponieważ oznaczałoby to aprobatę dla wykładni rozszerzającej przepisów o charakterze lex specialis, a tym samym pozostawałoby w sprzeczności z ogólnymi regułami dokonywania wykładni. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wraz z uzasadniającą je argumentacją . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć jedynie należy ,że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych , rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego , co wynika z przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 stycznia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Wskazać również należy ,że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.) dalej : p.p.s.a. Oceniając więc wyłącznie pod takim kątem zaskarżą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,że nie jest ona obarczoną wadą , skutkującą koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego , wydano ją bowiem w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu i zastosowano przepisy prawa materialnego zgodne z przedmiotem sprawy . Spór między stronami nie dotyczy faktów , te bowiem między stronami są niesporne , dotyczy jedynie interpretacji przepisu , stanowiącego materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji , a to art. 124 ust.2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (j.t. DZ.U. z 2015 poz. 355 ). W badanej sprawie pozostaje bowiem poza sporem ,że skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] grudnia 2014 r., (uchylonego w części dotyczącej określenia okresu zawieszenia funkcjonariusza decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] stycznia 2015r.). Podstawę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych stanowił art. 39 ust. 2 ustawy o Policji , według którego policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Niesporna w analizowanej sprawie jest również okoliczność zwolnienia skarżącego – zawieszonego w czynnościach służbowych od dnia 8 grudnia 2014r. - ze służby w Policji z dniem 7 marca 2015r. na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia [...] lutego 2015r. nr [...], wydanego - z powołaniem się na przepis art.41 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji- w związku z raportem skarżącego o zwolnienie go ze służby w policji z dniem 8 grudnia 2014r. na powyższej podstawie. Jako bezsporny w sprawie przedstawia się także fakt ,że postępowanie dyscyplinarne , stanowiące podstawę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych , zostało zakończone orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] marca 2015r. nr [...] o umorzeniu tego postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość z powodu zwolnienia policjanta ze służby. Nie budzi również wątpliwości, że zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych skutkowało zawieszeniem - od najbliższego terminu płatności - 50% ostatnio należnego uposażenia , co wprost wynika z art. 124 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Przechodząc zatem do oceny kwestii spornej w niniejszej sprawie, a więc wykładni art. 124 ust. 2 ustawy o Policji , w punkcie wyjścia przywołać należy treść tego przepisu , w myśl którego , po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji wynika ,że stanowi on gwarancję dla zawieszonego w czynnościach służbowych policjanta, iż po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, otrzyma on zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, pod warunkiem, że w postępowaniach tych nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę na to ,że wykładnia przepisów i budowanie norm z postanowień prawa , powinno być ścisłe i w jak największym stopniu odpowiadać jego literalnemu brzmieniu i autentycznej treści . Dotyczy to w szczególności norm o charakterze materialnym . Niedopuszczalne jest więc stosowanie wykładni rozszerzającej lub doszukiwanie się intencji ustawodawcy i stwarzanie na takiej podstawie norm wykraczających poza literalne brzmienie przepisu . Treść przywołanego przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji , dzięki wykładni językowej , pozwala bowiem jednoznacznie skonstruować obowiązującą normę , a ponadto wyraźna jest ratio legis tak ustalonej normy. A mianowicie po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby (art. 124 ust. 2 cytowanej ustawy). W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni aprobuje pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z 4 stycznia 2013r. I OSK 700/12 ( LEX nr 1341479), na który powołały się w swoich decyzjach oba organy orzekające w sprawie . W ślad za tym wyrokiem i zasadniczym tokiem rozważań zawartych w tym wyroku , powtórzyć należy ,że dla " zastosowania dyspozycji tego przepisu konieczne jest, by przesłanki warunkujące otrzymanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia ziściły się kumulatywnie w czasie, gdy policjant wciąż pozostaje w służbie, bowiem w sytuacji zwolnienia funkcjonariusza Policji w okresie jego zawieszenia w czynnościach służbowych, decyzja o zwolnieniu ze służby znosi skutek w postaci zawieszenia, poprzez wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych, co udaremnia możliwość stosowania tej normy prawnej, który to skutek zaś nie występuje w przypadku policjanta tymczasowo aresztowanego, o którym mowa w art. 125 ustawy o Policji". Stąd też w ust.2 art. 125 tej ustawy zawarto regulacje szczególną , na co słusznie zwróciły uwagę organy obu instancji . Trafnie zatem organ II instancji powołał się na przepis § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029 z późn. zm.) , wydanego na podstawie art. 39 ust. 4 ustawy o Policji , w myśl którego minister właściwy do spraw wewnętrznych określi w drodze rozporządzenia, tryb zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, uwzględniając organy uprawnione do zawieszania policjanta w czynnościach służbowych, tryb zaskarżania decyzji o zawieszeniu oraz przypadki uchylania lub wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych przed ukończeniem postępowania karnego. Przepis § 6 powołanego wyżej rozporządzenia wymienia przypadki wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych , co następuje między innymi w przypadku zwolnienia policjanta ze służby , o czym stanowi pkt 3 § 6 tego rozporządzenia. Ma zatem rację organ , kiedy wywodzi, że wolą prawodawcy było wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w sytuacji zwolnienia go ze służby przed ukończeniem postępowania dyscyplinarnego. Oznacza to, że jeśli do czasu zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji nie ustąpią przyczyny zawieszenia go w czynnościach służbowych, brak jest podstaw do przyznania mu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia, choćby po zakończeniu prowadzonych postępowań (karnego lub dyscyplinarnego) będących podstawą zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, nie został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Prawidłowo również oba organy orzekające w sprawie przy interpretacji przepisu art.124 ust.2 ustawy o Policji odwołały się do wykładni systemowej wewnętrznej tej regulacji , analizując brzmienie kolejnego przepisu , a to art. 125 ust. 2 ustawy o Policji , zawierającego dodatkową przesłankę, która zobowiązuje organ do przyznania policjantowi zawieszonej części uposażenia nawet w sytuacji, gdy umorzenie postępowania karnego , będące przyczyną tymczasowego aresztowania lub uniewinnienie prawomocnym wyrokiem sądu, miało miejsce po zwolnieniu policjanta ze służby. A zatem przepis ten w sposób jednoznaczny stanowi o tym , że w razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby. Jedyne odstępstwo od tej zasady przewiduje w razie ziszczenia się przesłanek określonych w art. 125 ust. 3, a więc w przypadku, gdy postępowanie karne umorzono z powodu przedawnienia lub amnestii, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania karnego. Niewątpliwie przepis art. 124 ust. 2 takiej szczególnej regulacji nie zawiera, co uzasadnia nawet dalej idący wniosek, a mianowicie, że nawet w sytuacji, gdy policjant - zawieszony w czynnościach służbowych w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub dyscyplinarnym - nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, lecz stosowne orzeczenie uniewinniające lub umarzające postępowanie zostało wydane po zwolnieniu policjanta ze służby, brak jest podstaw do przyznania zawieszonej części uposażenia wraz z obligatoryjnymi podwyżkami (zob. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. II SA/Wa 1804/11 sygn. LEX nr 1153544; w Łodzi z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. III SA/ŁD 1296/13 LEX nr 1430033; w Bydgoszczy z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. II SA/Bd 585/14). Spajając tę część rozważań stwierdzić należy, że fakt wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu następuje w momencie zwolnienia policjanta ze służby, lecz nie powoduje on, że z tym momentem następuje wypłata zawieszonego uposażenia, gdyż jej otrzymanie uzależnione jest od zaistnienia przesłanek przewidzianych w ust.2 art.124 ustawy o Policji. Przy czym wymaga podkreślenia, że użyte przez ustawodawcę w art. 124 ust.2 ustawy o Policji sformułowanie "po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych" jednoznacznie wskazuje na to , że chodzi wyłącznie o zakończone prawomocnie postępowanie karne lub dyscyplinarne, które spowodowało zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Wprawdzie przepis art. 135j ust.1 ustawy o Policji określający katalog orzeczeń jakie wydaje przełożony dyscyplinarny przewiduje między innymi orzeczenie o umorzeniu postepowania dyscyplinarnego ( pkt 4) , lecz jednocześnie wyraźnie stanowi o tym, że omawiane orzeczenie wydawane jest na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego. W badanej sprawie postępowanie dyscyplinarne, stanowiące podstawę zawieszenia strony w czynnościach służbowych zostało umorzone - orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji we W. nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. – nie na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego, lecz z uwagi na jego bezprzedmiotowość z powodu zwolnienia policjanta na własną prośbę ze służby w Policji z dniem 7 marca 2015 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji , co wprost wynika z treści uzasadnienia tegoż orzeczenia. Następstwem tego faktu było wygaśnięcie z mocy prawa decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Wobec tego do czasu zwolnienia skarżącego ze służby nie ustąpiły przyczyny zawieszenia go w czynnościach służbowych ,dopiero podjęta na wniosek policjanta decyzja o zwolnieniu ze służby zniosła skutek w postaci zawieszenia go , poprzez wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych. A zatem jeśli do czasu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji nie ustąpiły przyczyny zawieszenia go w czynnościach służbowych, to w konsekwencji powoduje to brak podstaw do przyznania mu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia. Reasumując , zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do jej oddalenia na podstawie art.151 p.p.s.a.