IV SA/Wr 504/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. S. o wstrzymanie wykonania uchwały Zarządu Województwa D. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie powołania Dyrektora Opery W. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na oznaczoną wyżej uchwałę Zarządu Województwa D.. Jednocześnie skarżący sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały z tym uzasadnieniem, że odmowa wstrzymania kwestionowanej uchwały może doprowadzić do powołania na stanowisko osobę, która wygrała konkurs przeprowadzony z istotnym naruszeniem prawa, w którym to konkursie w sposób nieuzasadniony pominięto kandydaturę skarżącego i nie dopuszczono go do drugiego etapu. W ocenie skarżącego przeprowadzenie konkursu z naruszeniem prawa może spowodować unicestwienie powołania dyrektora, co może rodzić odpowiedzialność odszkodowawczą organizatora konkursu. Jak wskazał skarżący, wynagrodzenie dyrektora Opery W. jest wysokie, a powołanie dyrektora na trzy sezony artystyczne może spowodować możliwość wyrządzenia organizatorowi konkursu (Województwu D.) znacznej szkody. Wstrzymanie wykonania uchwały pozwoli też uniknąć roszczeń odszkodowawczych przez osoby zainteresowane (w szczególności zwycięzcę konkursu). Zdaniem skarżącego rozważenia też wymaga, czy odmowa wstrzymania wykonania uchwały nie doprowadzi do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w zakresie decyzji podjętych przez dyrektora wyłonionego w wyniku wadliwie przeprowadzonego konkursu, takich jak akceptowanie repertuaru, ustalanie cen biletów, kontraktowanie artystów. W przypadku bowiem konieczności rezygnacji ze stanowiska i przeprowadzenia nowego konkursu może dojść do trudnych do odwrócenia skutków w zakresie podjętych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej – p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania , o czym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. . Przy czym rozstrzygając na podstawie cytowanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Powołana na wstępie ustawa procesowa regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi wymienia w tym przepisie wyłącznie dwie przesłanki stanowiące podstawę do wstrzymania zaskarżonego aktu administracyjnego, a mianowicie: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać w tym miejscu należy ,że próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 stwierdzając, że chodzi o taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nadto jak wynika z ugruntowanego już orzecznictwa sądowo-administracyjnego warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 s. 166 -168). Podkreślenia jednak wymaga ,że przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o sytuację, w której szkoda wyrządzona wykonaniem konkretnej decyzji , nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu rzeczy (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2012r. sygn. II FZ 304/12) . Należy przy tym zaznaczyć, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonej decyzji. Zostanie bowiem ona poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym, zaś rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może odbywać się na gruncie przesłanek mogących zaważyć o skasowaniu stanowiącego przedmiot skargi aktu. Analizując pod takim kątem przedmiotowy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Jedynym bowiem miernikiem decyzji sądu o wstrzymaniu wykonania może być niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub spowodowania skutków trudnych do odwrócenia dla wnoszącego skargę (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wykazanie prawdopodobieństwa zaistnienia tych okoliczności w całości obciąża stronę skarżącą, co wyklucza ewentualność czynienia przez sąd samodzielnych poszukiwań argumentów przekonujących za wstrzymaniem wykonania. Za tym podejściem przemawia kontradyktoryjność postępowania sądowoadministracyjnego, jak również zasada trwałości aktów organów administracji publicznej. Wskazać bowiem należy , że uprawnienie do uzyskania ochrony tymczasowej wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji ( por. postanowienie NSA z 1 października 2009 r., sygn. I FSK 1312/08, Lex Polonica nr 2134927). Przechodząc do oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, należy mieć na uwadze, że z treści § 3 tej uchwały wynika, że wchodzi ona w życie z dniem podjęcia. Zastała ona już wykonana z dniem 30 sierpnia 2016 r. Podkreślić należy, że warunkiem zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest istnienie możliwości wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że nie ma podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji (uchwały) już wystąpiły. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcję wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania decyzji (uchwały) jest w takim przypadku bezprzedmiotowe (por. postanowienie NSA z 5 lutego 2008 r. sygn. akt II OZ 59/08 postanowienie NSA z 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 716/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezależnie od powyższego, przy założeniu braku wykonania zaskarżonej uchwały należy wskazać, że skarżący nie przedstawił argumentów świadczących o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. W szczególności, argumentacja wniosku sprowadza się w istocie do wykazywania, że podniesione w skardze argumenty mające przemawiać za niezgodnością z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia sprowadzające się do twierdzenia, że konkurs został przeprowadzony z istotnym naruszeniem przepisów prawa, uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Tymczasem przesłanki ochrony tymczasowej wskazane są w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie obejmują kwestii zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto stwierdzenie, że powołany dyrektor rozpoczął podejmowanie określonych decyzji istotnych z punktu widzenia instytucji kultury, tj. akceptowanie repertuaru, ustalanie cen biletów, kontraktowanie artystów nie mieści się ani w zakresie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody ani w zakresie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką ochrony tymczasowej nie jest również potrzeba ochrony interesu publicznego. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.