IV SA/Wr 521/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Marta Pająkiewicz – Kremis, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Specjalista Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ś. Przedsiębiorstwa A w Ś. sp. z o.o. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzją Prezes Sp. z o.o. z/s [...] odmówił A. S. redaktor naczelnej portalu [...] udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 4 i pkt 5 wniosku z dnia 13 kwietnia 2021 r. Jak wynikało z akt sprawy wnioskodawczyni pismem z dnia 13 kwietnia 2021 r. wystąpiła o udostępnienie przez organ następujących informacji: 1. kiedy i z jakiego powodu w Ś. Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji zostało utworzone stanowisko głównego specjalisty; 2. dlaczego tej funkcji nie ma w schemacie organizacyjnym spółki; 3. jaki jest zakres obowiązków i kompetencje głównego specjalisty; 4. w jaki sposób i kiedy odbył się nabór na stanowisko głównego specjalisty. Jakie były wymagania – prosiła o udostępnienie tekstu o ogłoszenia o naborze lub konkursu na stanowisko; 5. jakie wykształcenie i doświadczenie zawodowe ma pan M. S. zatrudniony jako główny specjalista w ŚPWiK; 6. jakie jest uposażenie na stanowisku głównego specjalisty; 7. czy pan M. S. jest lub był powiązany rodzinnie z prezesem T. J. Powołaną na wstępie decyzją organ odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym pkt 5 i 6 wniosku. W podstawie prawnej decyzji przywołał na art. 16 ust. 1 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.). W uzasadnieniu zaznaczył, że odpowiedź na pozostałe pytania została przedstawiona w piśmie z dnia 30 kwietnia 2021 r. Odnosząc się do zagadnień spornych w sprawie organ przywołał treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. zaznaczając, że przewiduje on ochronę prywatności osoby fizycznej, co ma umocowanie konstytucyjne. Odwołując się do poglądów judykatury organ wywodził, że pojęcie prywatności osoby fizycznej łączy się ze sferą dóbr osobistych podlegających ochronie prawnej. Na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. może podlegać ochronie także w sferze dotyczącej wypłacanych ze środków publicznych wynagrodzeń. Jest niewątpliwe informacja publiczna podlegająca ochronie z uwagi na ustawowo chronione dobra, wówczas można odmówić jej udostępnienia. W razie kolizji między zasadą jawności a ochroną prywatności dopuszczalny jest taki sposób udostępnienia informacji publicznej, który nie narusza wskazanych dóbr chronionych. Jednak gdy w takich okolicznościach będzie możliwa identyfikacja osoby fizycznej należy odmówić udostępnienia informacji publicznej. W zakresie żądanych danych o wykształceniu i doświadczeniu zawodowym M. S. zatrudnionego na stanowisku głównego specjalisty oraz uposażenia na tym stanowisku organ wskazał, że dotyczą one sfery prywatności osoby fizycznej i nie podlegają udostępnieniu. Osoba, której dotyczą informacje nie pełni funkcji publicznych ani nie ma zawiązku z pełnieniem tych funkcji, co wyłącza wyjątek przewidziany w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Na poparcie swych racji organ odwołał się do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 206 r. sygn. akt K 17/05 definiującego pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne, której wyznacznikiem są kompetencje decyzyjne w ramach zajmowanego stanowiska i możliwość wpływania poprzez to na sytuację prawną innych osób. Analiza zakresu obowiązków pracownika zatrudnionego na stanowisku głównego specjalisty, do których należą przygotowanie i sporządzenie analiz, sprawozdań, raportów na wewnętrzne potrzeby funkcjonowanie spółki nie daje podstaw do przyjęcia, że osoba ta posiada jakiekolwiek kompetencje decyzyjne, czy też wpływające na sferę prawną innych osób. Osoba na tym stanowisku przygotowuje jedynie materiały wewnętrzne, co wyklucza upublicznienie żądanych danych. Od powyższej decyzji skargę wniósł M. K., wydawca portalu[...] , powołując się na art. 3a ustawy Prawo prasowe. Wskazał na brak i odmowę udzielenia odpowiedzi na część z zadanych pytań dotyczących nowopowstałego stanowiska głównego specjalisty w spółce. W podstawie zarzutów wskazał na przepisy art. 4, art. 5, art. 6 ust. 1 pkt 2, pkt 3, pkt 4, pkt 5 i ust. 2 u.d.i.p. W uzasadnieniu opisał przebieg postępowania, zawracając uwagę na kierowane do organu pytania i jakoby udzieloną w dniu 30 kwietnia 2021 r. odpowiedź oraz decyzję odmawiającą udostępnienia wnioskowanych informacji. Domagał się udzielenia pełnej odpowiedzi na zdane pytania wskazując, że spółka jest własnością miasta i jego mieszkańców, którzy maja prawo wiedzieć jakie są przyczyny tworzenia nowych stanowisk i zatrudniania nowych osób w administracji. Zarzucał nieprawdę, że schemat organizacyjny dotyczy tylko działów, gdyż zawiera wskazanie szczegółowych stanowisk, czego dowodzi załączony do skargi screen schematu organizacyjnego w spółce. Zdaniem Skarżącego odpowiedź na pytanie nr 3 jest tak ogólnikowa, że w żaden sposób nie podaje czym faktycznie zajmuje się główny specjalista, brak informacji o potrzebie utworzenia takiego stanowiska. Pytanie nr 4 nie dotyczyło wyłącznie konkursu, ale też naboru na stanowisko, organ nie udostępnił ogłoszenia o naborze, w zakresie pytania nr 7 Skarżący wskazał, że mieszkańcy mają prawo wiedzieć czy za tworzeniem i zatrudnieniem na tym stanowisku osoby spoza spółki nie kryje się nepotyzm. Odnosząc się zaś do pytań nr 4 i 5 Strona wskazała, że nie może mieć w tym przypadku zastosowanie ochrony prywatności. Mieszkańcy miasta mają prawo do informacji o sposobie rozporządzania ich mieniem, zwłaszcza w kontekście podwyżek świadczonych przez spółkę usług. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazują wprost, że ma ona zastosowanie do wiadomości o majątku wskazanych w niej podmiotów. Spółka jest w 100% własnością gminy. Końcowo Strona podkreślała, że termin na udzielenie odpowiedzi upłynął w dniu 27 kwietnia 2021 r., a organ nie udzielił wyczerpujących informacji, co stanowi o naruszeniu art. 13 u.d.i.p. i prawa do informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi wskazał na art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a) orzecznictwo zapadłe na jego tle, wywodząc, że Skarżący nie ma interesu prawnego, gdyż z wnioskiem o informację wystąpiła A. S. – redaktor naczelna portalu, także adresat zaskarżonej decyzji. Skoro Skarżący nie wystąpił o udostępnienie informacji, nie jest stroną tego stosunku prawnego i nie ma interesu prawnego w wystąpieniu ze skargą. Skarżący także jako wydawca portalu nie posiada uprawnień do reprezentowania redakcji w tym zakresie. Brak stosownej legitymacji procesowej uzasadnia wniosek odrzucenia skargi. Nadto skarga nie spełnia wymogów stawianych jej przez prawo, nie określa precyzyjnie zaskarżonych aktów, naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wobec czego organ odniósł się tak do bezczynności jaki i odmowy udostępnienia informacji. W zakresie bezczynności wskazał na pismo z dnia 26 kwietnia 2021 r. Odnosząc się do zawartych tam wypowiedzi wskazał, że informacje dotyczące sfery wewnętrznej, a nie funkcjonowania podmiotu, nie stanowią informacji publicznej, dotyczy to zwłaszcza motywów podejmowania decyzji, takie działania nie są również zmaterializowane, co odnosi się do pytania o powodach utworzenia stanowiska głównego specjalisty. Schemat organizacyjny spółki nie ma charakteru wiążącego, dotyczy sfery wewnętrznej, i nie istnieją żadne wytyczne co do jego kształtu. Brak zamieszczenia w tym schemacie pewnych informacji stanowi informację niezmaterializowaną dotyczącą motywów działania a nie faktów i nie podlega udostępnieniu. W odniesieniu do zakresu czynności na stanowisku głównego specjalisty organ stwierdził, że udostępniona informacja stanowi odzwierciedlenie umowy o pracę, w której nie zawarto bardziej szczegółowych zapisów. Co do zasad i trybu zatrudnienia na tym stanowisku zatrudnienia organ wskazał na art. 6 ust. 1 pkt 3 lit g u.d.i.p., odsyłający do odrębnych zasad, te zaś w odniesieniu do spółki nie istnieją. W sprawie nie mają bowiem zastosowania przepisy ustawy o pracownikach samorządowych. Nadto zagadnienie to należy do wewnętrznej sfery funkcjonowania organu, zwłaszcza gdy dotyczy zatrudnienia osób na stanowiskach o znaczeniu wewnętrznym. Poza tym informacja ma dotyczyć wyniku naboru. Także nie stanowią informacji publicznej dane dotyczące powiązań rodzinnych. Odnosząc się do zarzutów skargi kierowanych pod adresem decyzji organ powielił stanowisko zawarte w jej uzasadnieniu, zaznaczając, że wniosek odnosił się do osoby wskazanej z imienia i nazwiska, co wyklucza możliwość anonimizacji danych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie trzeba wskazać, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021 r. poz. 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 -150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 poz. 329 ze zm. dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Z przywołanych przepisów wynika że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Na wstępie odnotowania wymaga, że wobec wątpliwości, co do zakresu skargi pismem z dnia 9 czerwca 2021 r. Skarżącego wezwano do jednoznacznego oświadczenia co jest przedmiotem zaskarżenia – decyzja organu z dnia 3[...] r, nr [...]odmawiająca udostepnienia informacji publicznej, czy bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi z dnia 16 czerwca udzielonej na wezwanie Sądu Strona wskazała, ż przedmiotem skargi jest odmowa udostępnienia żądnych informacji. Rozpoznając zatem skargę na ten akt wskazać trzeba, że spór między stronami sprowadza się do dwóch zagadnień. Pierwsze dotyczy interesu prawnego Strony do wywiedzenia skargi w kontekście tego, że adresatem zaskarżonej decyzji jest A. S. redaktor naczelna portalu[...]. Drugie zasadności odmowy udostępnienia wnioskowanych informacji w istniejącym stanie faktycznym sprawy. Niewątpliwe zagadnieniem, które należy rozpoznać w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy Skarżący - będący wydawcą portalu prasowego[...]– był uprawniony do wywiedzenia skargi w tej sprawie i ma status strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W opinii Sądu na tak postawione zapytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Punktem wyjścia w tej sprawie jest bowiem przepis art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. z 2018 r., poz. 1914 ze zm., dalej Prawo prasowe). Stanowi on, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 i 1669). Ustawodawca w przepisie tym posługuje się pojęciem prasa, wskazując, że w zakresie dostępu prasy od informacji publicznej stosuje się przepisy wskazanej tam ustawy. Pojęcie "prasa" zostało w ustawie Prawo prasowe zdefiniowane w art. 7 ust. 2, gdzie wskazano, że prasa oznacza publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazujące się nie rzadziej niż raz do roku, opatrzone stałym tytułem albo nazwą, numerem bieżącym i datą, a w szczególności: dzienniki i czasopisma, serwisy agencyjne, stałe przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe; prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazywania, w tym także rozgłośnie oraz tele- i radiowęzły zakładowe, upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki rozpowszechniania; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską. Jak wynika z treści ww. przepisu ustawodawca zaliczył do tej grupy wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazywania (...), upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą druku, wizji, fonii lub innej techniki rozpowszechniania". I choć w literaturze nie ma ugruntowanych poglądów co do uznania komunikacji internetowej za prasę (zob.: J. Barta, R. Markiewicz, Internet a prawo, Kraków 1999, str. 35; J. Barta, R. Markiewicz, A. Maklat, Prawo mediów, Warszawa 2008, str. 103; E. Nowińska, M. du Vall, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2001, str. 184; E. Nowińska, Nieuczciwa reklama w Internecie w: "Internet - problemy prawne", Lublin 1998, str. 51; I. Wiszniewska, Prawo reklamy, Warszawa 1998 r., s.112; cyt. za J. Barta, R. Markiewicz, A. Maklat, Prawo mediów, Warszawa 2008, str. 102 ), to wobec treści tego przypisu należy jednak opowiedzieć za szerokim rozumieniem pojęcia "prasa", kierując się w tym zakresie wykładnią dokonaną przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt IV KK 174/07 (Lex Polonica 1567122). Sąd Najwyższy stwierdził, iż jest rzeczą bezsporną, że dzienniki i czasopisma przez to, że ukazują się w formie przekazu internetowego nie tracą znamion tytułu prasowego, i to zarówno wówczas, gdy przekaz internetowy towarzyszy przekazowi utrwalonemu na papierze, drukowanemu, stanowiąc inną, elektroniczną jego postać w systemie online, jak i wówczas, gdy przekaz istnieje tylko w formie elektronicznej w Internecie, ale ukazuje się tylko periodycznie, spełniając wymogi, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy Prawo prasowe. Warunkiem uznania środków masowego przekazywania za prasę, powstających w wyniku postępu technicznego, jest periodyczne rozpowszechnianie publikacji, a przekazy periodyczne rozpowszechniane za pośrednictwem Internetu mogą mieć postać dzienników bądź czasopism, w zależności od interwału ukazywania się. Przedstawione uwagi zostały wsparte na orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1536/06 (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA), którego tezy Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę w pełni podziela. W orzeczeniu tym podkreślono także, że periodyki internetowe, by mogły być uznane za wydawnictwa prasowe, wcale nie muszą mieć postaci typowych "gazet" elektronicznych, których wydawcami są tylko wielkie koncerny prasowe, firmujące jedynie znane tytuły publikatorów w systemie online. Oczywiście nie może być również tak, że przymiot "prasy" uzyskiwać będzie wszystko co zostało zamieszczone w sieci, tylko dlatego, że jest efektem postępu technicznego i trafia potencjalnie do nieograniczonego kręgu odbiorców. O tym, czy publikacja internetowa ma charakter prasowy decydować powinien cel, jakiemu ma służyć. Skoro rolą i zadaniem prasy jest rozpowszechnianie informacji, to periodyczność przekazu, czyli cyklicznego informowania opinii publicznej o określonych faktach społecznych, ekonomicznych, gospodarczych, politycznych, oświatowych, kulturalnych, z zakresu muzyki, filmu i sztuki, etc., pod oznaczonym tytułem, nazwą, adresem czy nawet linkiem, wskazywać będzie na cel, jaki realizuje redakcja, wydawca czy autor danej publikacji elektronicznej, na stworzonej specjalnie w tym celu stronie internetowej. W tym zakresie niewątpliwe mieści się także portal internetowy[...], regionalny portal informacyjnym zawierający informacje o bieżących wydarzeniach lokalnych, który – jak wynika z akt sprawy - został wpisany do rejestru dzienników i czasopism. Niewątpliwie zatem spełnia on definicję prasy, która obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską. Skarżący jest wydawcą ww. portalu i w opinii Sądu mieści się w pojęciu prasy definiowanej w art. 7 ust. 2 ustawy Prawo prasowe. Skoro zatem o dostęp do informacji publicznej może występować prasa, to odnieść to należy do podmiotów mieszczących się w tym zakresie, sam tytuł prasowy nie ma podmiotowości prawnej, przypisana jest ona podmiotom działającym w imieniu prasy, w tym przypadku osobom fizycznym wchodzącym w skład redakcji lub tak jak w tej konkretnej sprawie będącym wydawcą tytułu. Jak wynika z akt sprawy z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej wystąpiła redaktor naczelna, wskazując na tytuł wydawnictwa, w imieniu, którego występuje. W treści wniosku wskazała również na podstawę prawną wystąpienia, tj. art. 3a Prawa prasowego, zatem nie działała ona jako podmiot prywatny ale jako "prasa", przedstawiciel określonego tytułu prasowego, a żądanie udostępnienia wiadomości było związane z działalnością dziennikarską. Tym samym złożenie skargi na decyzję adresowaną do wnioskodawczyni przez przedstawiciela tego tytułu prasowego ma uzasadnienie prawne, także on ma w tym przypadku interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. w zaskarżeniu decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanych informacji. Tym samym Skarżący jako przedstawiciel prasy, z "wniosku której" wydana została zaskarżona decyzja jest uprawniony do jej zaskarżenia. Przechodząc zatem do oceny legalności ww. orzeczenia trzeba wskazać, że w znacznej mierze uchyla się ono spod kontroli Sądu. Problem dotyczył dwóch kwestii, dwóch pytań. Pierwsze dotyczyło wyksztalcenia i doświadczenia zawodowego pana M. S., zatrudnionego jako główny specjalista w organie, zaś drugie uposażenia na stanowisku głównego specjalisty. Nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej u.d.i.p.) organ – co w sprawie nie jest sporne - był podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy organ jest spółką kapitałową realizującą zadania publiczne, w której udział ma Gmina Miejska Ś., co wynika z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Nie jest również sporne, na ten fakt także wskazuje organ w zaskarżonej decyzji, że żądane dane mają charakter informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Przedmiotem sporu jest wyłącznie kwestia, czy żądane informacje, ujęte w pkt 5 i pkt 6 wniosku z dnia 13 kwietnia 2021 r. winny podlegać ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 ww. u.d.i.p.). Rację ma bowiem organ wskazując na powołany przepis oraz opisane w decyzji przepisy art. 61 ust. 3 i art. 47 Konstytucji, że wartości te mogą uzasadniać wyłączenie jawności informacji publicznej, słusznie też utożsamiając je z dobrami osobistymi podlegającymi ochronie. Sąd, co do zasady podziela pogląd organu zawarty w decyzji, wsparty na powołanym tam orzecznictwie, jednakże okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy nie uzasadniają kierunku podjętego rozstrzygnięcia. W zakresie pierwszego z zagadnień, kwalifikacji zawodowych posiadanych przez opisaną we wniosku osobę trzeba wskazać, co podkreślał także organ w treści decyzji, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ujęte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wykluczone jest w sytuacji informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W zakresie pojęcia osoby pełniącej funkcje publiczne sądy administracyjne wypowiadały się w licznych orzeczeniach, w których zwraca się uwagę na konieczność jego szerokiej wykładni. Osobą taką nie jest więc tylko funkcjonariusz publiczny w rozumieniu kodeksu karnego, lecz każda osoba mająca związek z realizacją zadań publicznych. Funkcja publiczna to bowiem funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań publicznych (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2020 r. I OSK 2634/18, dostępny w CBOSA, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., K 17/05, OTK-A 2006, Nr 3, poz. 30). Podkreślenia wymaga, że w przypadku osób pełniących funkcje publiczne ograniczenie w dostępie do informacji publicznej ze względu na ich prywatność nie występuje, o ile informacje te mają ścisły związek z pełnieniem tych funkcji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 31 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 136/22, dostępne w CBOSA). W realiach rozpoznawanej sprawy zagadnienie to ma kluczowe znaczenie, jeśli bowiem uznać, że wskazana we wniosku osoba pełni funkcje publiczne, to żądane dane winny zostać udostępnione. Organ w treści decyzji, odwołując się do ww. pojęcia wypracowanego przez orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdził, że taka sytuacja w sprawie nie występuje. Osoba, której dotyczy pytanie nie pełni w organie żadnych funkcji decyzyjnych, czy związanych z zarządzaniem mieniem publicznym. Problem w tym, że stanowisko organu nie ma potwierdzenia w aktach sprawy. Zarówno w samej decyzji, jak i nadesłanych Sądowi dokumentach nie ma żadnych informacji pozwalających na ocenę tego poglądu. Nie przedstawiono ani zakresu czynności pracownika, ani żadnych dokumentów wewnętrznych regulujących zakres czynności wykonywanych przez pracowników na poszczególnych stanowiskach. W sprawie wskazano jedynie na lakoniczny zapis umowy o pracę wyjaśniając, że osoba ta nie pełni funkcji publicznych i związanych z ich pełnieniem, jest to teza niepoparta żadnymi dowodami. Twierdzenia organu są po prostu nieweryfikowalne nie przedstawiono żadnych dokumentów pozwalających na ocenę prawidłowości przyjętego przez organ toku rozumowania i zastosowania przepisów i wykładni wynikającej z orzecznictwa (z która Sąd się zgadza) na grunt rozpoznawanej sprawy. Zatem nie ma pewności, czy prawidłowo wykładane przepisy są właściwie stosowane w tej sprawie. Okoliczność ta nakazuje uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej k.p.a.). Regulacja ta ma zastosowanie w niniejszej sprawie po myśli art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z brzmieniem powołanych przepisów procedury administracyjnej decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Fakty te zaś winny zostać przedstawione, celem weryfikacji poprawności dokonanych ustaleń i oceny okoliczności faktycznych, co z kolei wiąże się z prawidłowością stosowanych przepisów prawa. Odnosząc się do drugiego ze spornych zagadnień odnotowania wymaga, że sposób jego sformułowania nie odnosił się do wynagrodzenia konkretnej osoby, ale dotyczył konkretnego stanowiska. Taki sposób redakcji wyklucza uznanie zasadności przyjętej przez organ argumentacji odwołującej się do wyłączenia jawności dostępu do informacji publicznej. Wynagrodzenie, które przypisane jest do konkretnego stanowiska, a wynagrodzenie wypłacane osobie zatrudnionej na tym stanowisku, to w opinii Sądu dwie różne wartości. Gdyż płaca przypisana do stanowiska nie zawiera dodatków, czy narzutów, które są naliczane indywidualnie, w tym zakresie udostępnienie informacji publicznej polega bowiem na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia (uposażenia) wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną podlegającą udostępnieniu nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Dane te winny zostać zatem udostępnione, co czego obliguje przepis art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e u.d.i.p. Uznając, że zaskarżona decyzja narusza powołane w rozważaniach Sądu przepisy prawa materialnego i procesowego, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżony akt.