IV SA/Wr 542/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), , Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Dobosiewicz-Sass, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę w całości. Dyrektor Zakładu Karnego w K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierż. sztab. A.P. – starszemu oddziałowemu działu ochrony Zakładu Karnego w K. i przedstawił zarzut niedopełnienia obowiązku postępowania zgodnie ze złożonym ślubowaniem i przestrzegania przepisów prawa, w szczególności wydanych na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, tj. zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy Służby Więziennej, przez fizyczne i psychiczne znęcanie się, naruszenie nietykalności cielesnej, pobicie i bezprawne pozbawianie wolności funkcjonariuszy Służby Więziennej. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że funkcjonariusz niewłaściwie traktował funkcjonariuszy działu ochrony ZK i wielokrotnie dopuścił się naruszenia godności drugiego funkcjonariusza, znęcał się fizycznie i psychicznie, dokonał pobić oraz doprowadził do bezprawnego pozbawienia wolności innych funkcjonariuszy SW. Poniżenia, zniewagi i strachu doznało co najmniej 6 funkcjonariuszy jednostki. Ponadto Dyrektor Zakładu Karnego w K. decyzją personalną nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. zawiesił funkcjonariusza z dniem 30 kwietnia 2018 r. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy do dnia 30 lipca 2018 r. w związku z wszczętym postępowaniem dyscyplinarnym. Po rozpoznaniu odwołania funkcjonariusza Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej we W. decyzją personalną nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie Dyrektor Zakładu Karnego w K. decyzją personalną nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. zawiesił funkcjonariusza z dniem 31 lipca 2018 r. w czynnościach służbowych na okres kolejnych 3 miesięcy do dnia 31 października 2018 r. w związku z trwającym postępowaniem dyscyplinarnym. Dyrektor ZK wyjaśnił, że poniżanie, znieważanie i zastraszanie funkcjonariuszy na niższych stanowiskach służbowych jest czynem szczególnie nagannym i ujemnie wpływa na dobre imię Służby Więziennej, dlatego też w interesie służby jest odsunięcie funkcjonariusza od wykonywania zadań i czynności służbowych. Wszczęte postępowanie dyscyplinarne nie zostało zakończone i za przedłużeniem okresu zawieszenia przemawia waga i rodzaj czynów, interes SW oraz charakter i specyfika służby. Zarzucane nieprawidłowości nie tylko pogarszają obraz SW jako służby publicznej, ale też mogą rodzić negatywny wydźwięk wśród załogi i osadzonych oraz podważać społeczny szacunek dla wykonywanego zawodu. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 249 ustawy o Służbie Więziennej, art. 94 ust. 2 i ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. Według strony nieprawidłowe jest przyjęcie a priori winy obwinionego w stosunku do zarzucanych mu czynów, czego przejawem jest przedłużenie zawieszenia w czynnościach służbowych. W uzasadnieniu decyzji brak jest konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności, uzasadniających zawieszenie w czynnościach służbowych, gdyż organ przywołuje ogólnikowe, szerokie pojęcia, które nie znajdują odzwierciedlenia w stanie faktycznym. Organ nie dokonał też wykładni "szczególnie uzasadnionego przypadku". Uzasadnienie decyzji sformułowane jest w sposób ogólnikowy, abstrakcyjny, w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy. Po rozpoznaniu odwołania funkcjonariusza Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej we W. decyzją personalną nr [...] z dnia [...] października 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu dyscyplinarnym postawione są funkcjonariuszowi bardzo poważne zarzuty, tj. fizyczne i psychiczne znęcanie się, naruszenie nietykalności cielesnej, poniżanie i upokarzanie funkcjonariuszy. Waga tych zarzutów i konieczność wyjaśnienia ich zasadności są szczególnymi okolicznościami uzasadniającymi przedłużenie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych na kolejne 3 miesiące. Przesłanką uzasadniającą zawieszenie jest obiektywny fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, nie zaś poczynione w jego toku ustalenia czy zasadność zarzutów. Poza tym zarzucane czyny mogły zakłócić prawidłowe funkcjonowanie jednostki. Wykonywanie obowiązków starszego oddziałowego działu ochrony ma bezpośredni wpływ na funkcjonowanie i bezpieczeństwo całego zakładu karnego, dlatego też w interesie służby jest odsunięcie funkcjonariusza od wykonywania zadań i czynności służbowych. Fizyczne i psychiczne znęcanie się oraz poniżanie funkcjonariuszy pełniących służbę w tej samej jednostce penitencjarnej wpływa niekorzystnie na dyscyplinę służby, w szczególności w dziale ochrony, którego praca bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo wszystkich funkcjonariuszy, osadzonych i porządek w całej jednostce penitencjarnej. Dla właściwego pełnienia służby konieczne jest wzajemne zaufanie i szacunek między funkcjonariuszami, co pozwala na utrzymanie właściwej dyscypliny i porządku w jednostce penitencjarnej. Naruszenie tych wartości może spowodować realne zagrożenie dla zdrowia i życia, zarówno funkcjonariuszy, jak i osadzonych. Istnieje także potrzeba zachowania dobrego wizerunku funkcjonariusza pośród osadzonych i w opinii publicznej. Zawieszenie w czynnościach służbowych ma też na celu zapewnienie prawidłowego toku postępowania dyscyplinarnego. Zasadność postawionych zarzutów nie podlega ocenie na etapie wydawania decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Nie jest też konieczne wykazanie winy funkcjonariusza. Ponadto organ odwoławczy uznał, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji personalnej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie art. 138 § 2 w związku z art. 7, art. 15, art. 77 i art. 136 k.p.a. przez brak zbadania negatywnych przesłanek prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, art. 94 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej z uwagi na brak szczególnie uzasadnionego przypadku przemawiającego za przedłużeniem zawieszenia, art. 7, art. 77 w związku z art. 80 k.p.a. przez nierzetelne zbadanie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, art. 8 k.p.a. przez przekroczenie uznania administracyjnego i oparcie decyzji na blankietowych twierdzeniach, art. 107 § 3 k.p.a. przez nieprawidłową i powierzchowną konstrukcję uzasadnienia. Według skarżącego organ nie zbadał, czy zarzucane skarżącemu czyny nie są przedawnione, co doprowadziło do bezpodstawnego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Skarżący zauważył, że rzekomi pokrzywdzeni nie zgłosili się do komisji antymobbingowej, która prowadziła postępowanie w ZK w roku 2016. Poza tym trwające postępowanie dyscyplinarne nie może być uznane za szczególny przypadek uzasadniający zawieszenie w czynnościach służbowych. W sprawie tej wadliwość decyzji pierwotnej o zawieszeniu w czynnościach służbowych rzutuje na prawidłowość wydania decyzji następczej o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych. Zdaniem skarżącego, również organ odwoławczy posługuje się blankietowymi frazami, nic nie wnoszącymi do sprawy. Nie wyjaśniono, czy skarżący stracił cechy dobrego funkcjonariusza, przywołując dotychczasową ocenę służby funkcjonariusza. Nie wyjaśniono również, co należy rozumieć przez możliwość zakłócenia prawidłowego funkcjonowania jednostki. Nie wyjaśniono, co należy rozumieć przez interes Służby Więziennej, charakter i specyfikę służby oraz rodzaj zarzucanych czynów. Uzasadnienie decyzji formułowane jest w sposób ogólnikowy, abstrakcyjny, w oderwaniu od sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga w rozpatrywanej sprawie nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza Służby Więziennej w czynnościach służbowych na okres kolejnych 3 miesięcy została wydana na podstawie art. 94 ust. 2 i ust 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1542). Stosownie do art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. Zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy (ust. 3). Zgodnie z art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej, sprawy dotyczące zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji. Stosownie do art. 218 ust. 4 cyt. ustawy do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.). Decyzja przełożonego o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego albo dyscyplinarnego ma charakter fakultatywny i uznaniowy, co oznacza, że wydanie tego rodzaju decyzji nakłada na organ obowiązek dokonania wnikliwej analizy stanu faktycznego, na gruncie konkretnej sprawy, a rozstrzygnięcie wymaga należytego umotywowania. Charakter uznaniowy ma również decyzja o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Sąd dokonując oceny legalności wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji uznał, że spełniają one wyżej wskazane wymogi. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Zakładu Karnego w K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu funkcjonariuszowi – starszemu oddziałowemu działu ochrony Zakładu Karnego w K. i przedstawił zarzut fizycznego i psychicznego znęcania się, naruszenia nietykalności cielesnej, pobicia i bezprawnego pozbawiania wolności innych funkcjonariuszy działu ochrony. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że w postępowaniu dotyczącym zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych organy wydające decyzję nie mają możliwości oceniania prawidłowości wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, a także weryfikowania dowodów uzyskanych w postępowaniu dyscyplinarnym. Wydanie decyzji na podstawie art. 94 ust. 2 i ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej ma miejsce w postępowaniu w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych, zakończonym wydaniem odrębnej decyzji. Dlatego też w postępowaniu dotyczącym zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych organy nie są uprawnione do badania kwestii związanej z przedawnieniem zarzucanych czynów. Dla trafności wydania decyzji na podstawie art. 94 ust. 3 ustawy ustawodawca nie wymaga również od organu wykazania winy funkcjonariusza co do zarzucanych mu czynów, a jedynie wykazania "szczególnie uzasadnionego przypadku" i wskazania konkretnych powodów, które z uwagi na interes Służby Więziennej oraz charakter i rodzaj zarzucanego funkcjonariuszowi czynu, czynią niemożliwe wykonywanie czynności służbowych przez funkcjonariusza. Według Sądu, trafne jest stanowisko organu, że dopuszczalność zawieszenia funkcjonariusza w wykonywaniu przez niego czynności służbowych i przedłużenia tego okresu uzależniona została przez ustawodawcę od samego faktu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz postawienia mu zarzutów, nie zaś od stwierdzenia winy funkcjonariusza co do popełnionych czynów. Decyzja o zawieszeniu lub przedłużeniu zawieszenia nie przesądza o winie funkcjonariusza ani nie narusza zasady domniemania niewinności osoby, której postawiono zarzut w postępowaniu dyscyplinarnym. Instytucja zawieszenia polega na tym, że pomimo ciążących na funkcjonariuszu zarzutów nie dochodzi do jego zwolnienia przed definitywnym rozstrzygnięciem przez właściwe organy w postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym, czy rzeczywiście jest on winny popełnienia przestępstwa lub naruszenia dyscypliny (wyrok NSA z dnia 12 lutego 2016 r., sygn.. akt I OSK 2032/14). W rozpatrywanej sprawie nie jest kwestionowane przez skarżącego, że postępowanie dyscyplinarne zostało wobec niego wszczęte i nadal było prowadzone. Nieuzasadniony jest więc zarzut naruszenia art. 138 § 2 w związku z art. 7, art. 15, art. 77 i art. 136 k.p.a. oraz w związku z art. 241 ust. 1 pkt 2 i art. 94 ust. 2 ustawy o służbie Więziennej. Należy też zaznaczyć, że decyzja personalna nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. dotycząca zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy do dnia 30 lipca 2018 r. została utrzymana w mocy decyzją personalną Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej we W. nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. Wobec nie złożenia skargi do WSA powyższe decyzje pozostają w obrocie prawnym i uzyskały walor prawomocności. Spóźnione są więc zarzuty skarżącego odnośnie decyzji personalnej z dnia [...] kwietnia 2018 r. dotyczącej zawieszenia w czynnościach służbowych. W ocenie Sądu argumentacja organu, wskazująca podstawy przedłużenia zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych w związku z możliwością zachowania niezgodnego z prawem, nielicującego z godnością funkcjonariusza i naruszającego interes Służby Więziennej świadczy o słuszności takiego sposobu załatwienia sprawy. Organ prawidłowo bowiem uznał, że prawdopodobne popełnienie zarzucanych skarżącemu czynów, w przypadku funkcjonariusza pełniącego służbę na stanowisku starszego oddziałowego w dziale ochrony, z uwagi na funkcje i zadania, które pełni on w jednostce penitencjarnej, a także samo dobro tej służby, uzasadniało zastosowanie instytucji przedłużenia zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych na okres kolejnych 3 miesięcy. Ze względu na rodzaj, wagę i charakter zarzucanych skarżącemu czynów, polegających na fizycznym i psychicznym znęcaniu się nad innymi funkcjonariuszami działu ochrony, zatrudnionymi na niższych stanowiskach służbowych, a zatem czynów ściśle powiązanych z pełnionymi na co dzień służbowymi obowiązkami, zdaniem Sądu wystąpił w tej sprawie szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 94 ust. 3 ustawy, uzasadniający przedłużenie okresu zawieszenia. Stosownie do art. 2 ust. 2 pkt 6 ustawy, do podstawowych zadań Służby Więziennej należy m. in. zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku i bezpieczeństwa. Realizacji tego celu z przyczyn oczywistych musi bezwzględnie towarzyszyć nieposzlakowana opinia funkcjonariusza więziennictwa, który swoim zachowaniem winien dawać gwarancję przełożonym, prawidłowego wykonywania poleconych mu obowiązków. Stosownie bowiem do art. 27 ustawy funkcjonariusze powinni wykazywać się nie tylko odpowiednim przygotowaniem ogólnym i zawodowym, ale również wysokim poziomem moralnym, a zgodnie z art. 38 pkt 4 ustawy w Służbie Więziennej może pełnić służbę osoba, która daje rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych zadań. Funkcjonariusz tej Służby winien rzetelnie wykonywać powierzone zadania, przestrzegając Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wszystkich przepisów prawa, a także zasad etyki zawodowej, ze szczególnym uwzględnieniem poszanowania godności ludzkiej oraz z dbałością o dobre imię służby (treść ślubowania funkcjonariusza podejmującego służbę - art. 41 ust. 1 ustawy). W świetle art. 41 ust. 1 ustawy niesporna jest powinność funkcjonariusza w służbie, jak i poza służbą zachowania w sposób praworządny (przestrzegając Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wszystkich przepisów prawa), odpowiadający godności funkcjonariusza publicznego, unikania zachowań i sytuacji, które mogą godzić w dobre imię Służby lub godność innych osób. Obowiązkiem funkcjonariusza jest też dbanie o wizerunek Służby Więziennej i podejmowanie działań służących budowaniu zaufania do tej służby. Zdaniem Sądu już sam zarzut fizycznego i psychicznego znęcania się przez funkcjonariusza nad inną osobą, ze względu na charakter i wagę takiego czynu uzasadniałby zastosowanie wobec funkcjonariusza zawieszenia w czynnościach służbowych, natomiast występująca w tej sprawie dodatkowa okoliczność fizycznego i psychicznego znęcania się nad innymi funkcjonariuszami działu ochrony w związku z pełnieniem funkcji publicznej, stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 94 ust. 3 ustawy, przemawiający za przedłużeniem okresu zawieszenia na okres kolejnych 3 miesięcy. Znęcanie się oraz poniżanie funkcjonariuszy pełniących służbę w tej samej jednostce penitencjarnej wpływa niekorzystnie na dyscyplinę służby, w szczególności w dziale ochrony, którego praca bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo wszystkich funkcjonariuszy, pracowników, osadzonych i porządek w całej jednostce penitencjarnej. Dla właściwego pełnienia służby konieczne jest wzajemne zaufanie, szacunek i współpraca funkcjonariuszy w wykonywaniu obowiązków służbowych, co pozwala na utrzymanie właściwej dyscypliny i porządku w jednostce penitencjarnej. Naruszenie tych wartości i zasad może spowodować realne zagrożenie dla zdrowia i życia, zarówno funkcjonariuszy, jak i osadzonych. Istnieje także potrzeba zachowania dobrego wizerunku funkcjonariusza pośród osadzonych i w opinii publicznej. Pozostawienie skarżącego w czynnej służbie, zważywszy na odbiór informacji o czynach zarzucanych funkcjonariuszowi może negatywnie wpłynąć na utrzymanie dyscypliny wśród osadzonych oraz bezpieczeństwo i prawidłowe funkcjonowanie jednostki penitencjarnej. Zawieszenie w czynnościach służbowych ma też na celu zapewnienie prawidłowego toku postępowania dyscyplinarnego. Oddziaływanie skarżącego na pozostałych funkcjonariuszy może utrudniać ujawnienie faktycznego przebiegu zdarzeń, będących przyczyną wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Skoro wykonywanie obowiązków starszego oddziałowego działu ochrony ma bezpośredni wpływ na funkcjonowanie i bezpieczeństwo całego zakładu karnego, to również w interesie służby jest odsunięcie funkcjonariusza od wykonywania zadań i czynności służbowych. Zarzut postawiony skarżącemu niewątpliwie odbierany jest negatywnie przez społeczeństwo. Opisane zachowanie niewątpliwie godzi w odbiór publiczny i dobre imię Służby Więziennej, której funkcjonariusz jest przedstawicielem w określonym środowisku i miejscu zamieszkania. Nie ulega wątpliwości, że w interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, jest to aby postawione zadania były realizowane wyłącznie przez osoby pozostające poza jakimikolwiek podejrzeniami o działalność sprzeczną z prawem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2149/13). Nietrafny jest więc zarzut naruszenia art. 94 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej przez brak jego prawidłowej interpretacji, polegający na przedłużeniu okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych mimo niezaistnienia według skarżącego szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu tego przepisu. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 w związku z art. 80 k.p.a. przez oparcie decyzji na hipotetycznych twierdzeniach o szkodliwości czynów zarzucanych skarżącemu, niepopartych żadnym materiałem dowodowym i nierzetelnym zbadaniu prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Ponownie należy wskazać, że kwestie te badane są w postępowaniu dyscyplinarnym, podlegającym zakończeniu odrębną decyzją administracyjną. W rozpatrywanej sprawie organy miały obowiązek należycie rozważyć, czy w niniejszej sprawie wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek, przemawiający za przedłużeniem okresu zawieszenia. Uznaniowość nie jest bowiem równoznaczna z dowolnością i dlatego wymaga od organu należytego umotywowania podjętego w tej kwestii rozstrzygnięcia. Podejmując decyzję w ramach uznania administracyjnego organ jest obowiązany rozważyć wszelkie okoliczności sprawy przemawiające za zawieszeniem funkcjonariusza, lub też jego niezawieszaniem, a stosowną argumentację zawrzeć w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 765/13). Zdaniem Sądu organy w niniejszej sprawie obwiązek ten spełniły, uzasadniając przedłużenie okresu zawieszenia skarżącego w obowiązkach służbowych rodzajem i charakterem zarzucanych mu czynów i wynikającą stąd koniecznością przyjęcia, że nie daje on gwarancji prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych i współpracy z innymi funkcjonariuszami działu ochrony, w szczególności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa w jednostce penitencjarnej. Dodatkowo organ argumentował, że przebywanie skarżącego na terenie jednostki w związku z nieuregulowaną sytuacją prawną, niekorzystnie wpływa nie tylko na morale i nastroje wśród funkcjonariuszy, ale także na wizerunek Służby Więziennej. W ocenie Sądu, szczególnie służba w formacjach służących ochronie bezpieczeństwa i utrzymania porządku publicznego uwarunkowana jest wypełnianiem zadań, utożsamianych z moralnym zachowaniem jej funkcjonariuszy, czyli zbiorem wartości etycznie akceptowalnych a zarazem piętnującym w imieniu zbiorowości społecznej zachowania negatywne, do których zalicza się zarzucane skarżącemu czyny (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn.. akt II SA/Sz 177/17). Zdaniem Sądu, organ wykazał, że występuje w tejże sprawie szczególnie uzasadniony przypadek, wymagający odsunięcia skarżącego na okres kolejnych 3 miesięcy od czynności służbowych w zakładzie karnym, gdzie na co dzień ma on do czynienia z osadzonymi i odpowiada za zapewnienie bezpieczeństwa w jednostce penitencjarnej. Uzasadnienie decyzji organu przedstawia wymagane w takiej sytuacji elementy stanu faktycznego i prawnego, a także trafne wskazanie przyczyn zawieszenia skarżącego na okres kolejnych 3 miesięcy w czynnościach służbowych. Należy przy tym pamiętać, że powołana instytucja ma charakter czasowy i ochronny dla skarżącego, ale także dla dobra Służby Więziennej. Skarżący mocą decyzji organu nie został bowiem zwolniony ze służby, ale od niej odsunięty. Nieuzasadniony jest więc również zarzut naruszenia art. 8 oraz art. 107 § 1 k.p.a. Z tych względów, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.