IV SA/Wr 543/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski(spr), Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej I. oddala skargę; II. przyznaje radcy prawnemu [...] od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym 23 % podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Sadu Apelacyjnego we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania [...] (dalej: skarżący) utrzymano w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego we W. nr [...] z dnia [...] 2013 r. w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W dniu 9 maja 2013 r. do Sądu Okręgowego we W. wpłynął wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w postaci wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami z lat 2010-2013 wydanych zarówno w I jak i II instancji w sprawach dotyczących roszczeń przeciwko Skarbowi Państwa za szkody wyrządzone przez funkcjonariuszy podległych Ministrowi Sprawiedliwości (zakłady karne). W dniu 10 maja 2013 r. Prezes Sądu Okręgowego skierował do Przewodniczących I i II Wydziału Cywilnego pisma, zobowiązując w nich do przekazania, zgodnie z wnioskiem, zanonimizowanych wyroków wraz z uzasadnieniami. W odpowiedzi Zastępca Przewodniczącego I Wydziału Cywilnego wskazał, że w Wydziale wydanych zostało 177 wyroków w sprawach o odszkodowanie przeciwko Skarbowi Państwa za szkody wyrządzone przez funkcjonariuszy podległych Ministrowi Sprawiedliwości. Nadto powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że informacja, o którą zwrócił się [...], jest informacją przetworzoną. Pismem z dnia 16 maja 2013 r. Prezes Sądu poinformował skarżącego, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Wobec tego winien on, aby mógł otrzymać wskazaną informację w terminie czternastu dni wykazać interes publiczny. W piśmie z dnia 27 maja 2013 r. skarżący nie zgodził się z oceną żądanej przez niego informacji jako informacji przetworzonej. Wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego czynności jakie musiałby podjąć w sprawie Prezes Sądu służą udostępnianiu informacji publicznej prostej. Z tej racji Prezes Sądu decyzją z dnia [...] 2013 r., nr [...] odmówił skarżącemu udostępnienie wnioskowanej informacji. W uzasadnieniu podał, że informacja, o którą zwrócił się skarżący, stanowi informacje przetworzoną. Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie, w którym podał, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, ponieważ Prezes Sądu Okręgowego błędnie zakwalifikował żądaną informację jako informację przetworzoną. Prezes Sądu Apelacyjnego decyzją z dnia [...] 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Sądu Okręgowego. W uzasadnieniu podał, że wnioskowana przez skarżącego informacja jest informacją przetworzoną, która nie znajdowała się w obiegu publicznym. W rozpoznawanej sprawie uzyskanie żądanych informacji wymaga sięgnięcia do dokumentacji źródłowej, w oparciu o którą powstanie jakościowo nowa informacja. Wytworzenie jej wiązać się będzie z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. W jej efekcie powstaje nowy, przetworzony dokument czy zespół danych, nieistniejący do momentu jego wytworzenia na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ odwoławczy podał, że Prezes Sądu Okręgowego nie dysponował, na dzień złożenia wniosku gotową informacją i musiałby poprzedzić jej wytworzenie złożonymi działaniami. Na podjęcie decyzji o tym, że wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi informację przetworzoną, wpłynął fakt konieczności wyodrębnienia z ogromnego zbioru dokumentów stu siedemdziesięciu siedmiu orzeczeń jednego tylko Wydziału, które zapadły w Sądzie Okręgowym w kategorii określonej we wniosku. Wobec tego wymusza to podjęcie określonych działań organizacyjnych, analizy dokumentów, ich anonimizacji oraz zaangażowania pracowników. Dlatego też nie sposób jest się zgodzić ze stanowiskiem skarżącego, że żądana przez niego informacja stanowi informację prostą. Prezes Sadu Okręgowego musiałby przeprowadzić analizę stu siedemdziesięciu siedmiu orzeczeń jednego tylko Wydziału. Trudno jest natomiast odnosić się do sumy orzeczeń które zapadły w I i II Wydziale, z uwagi na brak informacji z instancji odwoławczej Sądu. Jednak już ilość orzeczeń, jaką dysponuje I Wydział, potrzeba ich przeanalizowania i zanonimizowania wskazuje, że informacja nosi znamiona informacji przetworzonej. Na wezwanie Prezesa Sądu Okręgowego o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego skarżący odpowiedział, że informacja, o którą się zwrócił, stanowi informację prostą i nie wymaga przez to wykazania interesu publicznego. Zdaniem Organu II instancji przesłankę określoną w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji publicznej należy uznać za wypełnioną kiedy pozyskanie określonej informacji i jej upublicznienie leży w interesie nie tylko wnioskodawcy, co w tym przypadku miało by miejsce. Dlatego w myśl powołanego powyżej artykułu, trudno jest znaleźć podstawy do zakwalifikowania wnioskowanych informacji, jako szczególnie istotnych dla interesu publicznego. Udostępnienie powyższych danych nie wpłynie, na poprawę usprawnienia wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego, także nie będzie miało realnego znaczenia dla funkcjonowania struktur publicznych W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił błędne zakwalifikowania żądanej informacji jako informacji przetworzonej, co jak wskazał, ma na celu uniemożliwienie dostępu obywateli do wyroków sądowych, które w świetle ustawy oraz większości orzeczeń sądowych są ogólnodostępne. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 13 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego jak i poprzedzającej ją decyzji Prezesa Sądu Okręgowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego - błędną wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.), poprzez przyjęcie, że wniosek skarżącego dotyczył udostępnienia informacji publicznej przetworzonej (wykraczającej poza granice informacji prostej), a zatem zasadne było żądanie od strony wykazania okoliczności szczególnie istotnych dla interesu publicznego. W uzasadnieniu podał, że wyrok sądowy (wraz z uzasadnieniem) bezsprzecznie, jako dokument urzędów-, podlega, po jego anonimizacji, udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wedle od dawna utrwalonego w orzecznictwie poglądu, anonimizacja, a następni i skopiowanie dokumentu urzędowego nie stanowi przetworzenia informacji, o której mowa w ar 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie wchodzi więc w grę żądane przez organy wykazanie przez skarżącego interesu publicznego w udostępnieniu takiej informacji. W odniesieniu do informacji przetworzonej w orzecznictwie podkreśla się w szczególności, że wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany pewnego działania intelektualnego w stosunku do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej (zob. wyrok WSA w Krakowie z 26 września 2005 r., II SA/Kr 984/05.). Prezes Sądu Okręgowego nie podjął żadnych działań wymagających intelektualnego przetworzenia żądanej przez skarżącego informacji. Przeciwnie, z akt sprawy wynika, że organ I instancji niezwłocznie zidentyfikował żądane przez skarżącego dokumenty i określił ich liczbę (jeśli chodzi o Wydział I Cywilny Sądu Okręgowego) Potwierdza to pismo z dnia 13 maja 2013 r. Zastępcy Przewodniczącego I Wydziału Cywilnego Sądu Okręgowego w odpowiedzi na wezwanie wiceprezes Sądu Okręgowego z dnia 10 maja 2013 r. Zatem działanie organu nie wymagało żadnego nakładu pracy intelektualnej. Żądane przez skarżącego orzeczenia sądowe podlegają bowiem wewnętrznej kategoryzacji i ich proste zgromadzenie i zanonimizowanie nie może stanowić informacji publiczne przetworzonej. Należy dodać, że gdyby skarżący żądał jednego lub kilku orzeczeń, to z pewnością nie wymagano by od niego wykazania interesu publicznego. Przekonuje o tym zwłaszcza wspomniane pismo z dnia 10 maja 2013 r. Wiceprezes Sądu Okręgowego do wydziałów I i II tego Sądu, w którym zlecono przygotowanie żądane informacji publicznej. Dopiero bowiem znaczna liczba dokumentów, o które skarżąc, wnosił, spowodowała, że zmieniono kwalifikację przedmiotowej informacji z prostej na przetworzoną. Reasumując, można zauważyć, że różnica pomiędzy informacją prostą a przetworzoną jest jakościowa, a nie ilościowa. Zatem nawet znaczna ilość dokumentów. nie może zmieniać kwalifikacji informacji publicznej. Prowadziłoby to bowiem wprost do ograniczenia konstytucyjnego prawa, realizowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych tj. wyrok NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1737/12, wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 792/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 684/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest tylko pod względem zgodności z prawem., jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, bądź inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 tej samej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Prezes Sądu Apelacyjnego jak i poprzedzająca ją decyzja Prezes Sądu Okręgowego, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem skargi jest wniosek skarżącego z dnia 6 maja 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami z lat 2010-2013 wydanych zarówno w I jak i II instancji w sprawach dotyczących roszczeń przeciwko Skarbowi Państwa za szkody wyrządzone przez funkcjonariuszy podległych Ministrowi Sprawiedliwości (zakłady karne). Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze. zm., dalej jako ustawa). W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy Prezes Sądu Okręgowego, jako na organ władzy publicznej zobowiązany jest do udostępniania informacji. Podstawową kwestią dla rozstrzygnięcia stanowi ocena, czy wnioskowana przez skarżącego informacja publiczna jest informacją publiczną prostą czy informacją publiczną przetworzoną. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy prawo do informacji publicznej, obok wglądu do dokumentów urzędowych i dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej, obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W świetle powyższego przepisu można zatem mówić o informacji przetworzonej oraz informacji prostej. Udostępnienie informacji publicznej prostej następuje bezwarunkowo, to dla skuteczności żądania udzielenia informacji przetworzonej ustawodawca, jak wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy wprowadził konieczność, by jej uzyskanie było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ma on stanowić ochronę podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej przed nadmiarem wniosków dotyczących tej właśnie formy informacji, mogących dezorganizować ich pracę. Jednak to podmiot, do którego zwrócono się o udostępnienie informacji przetworzonej, odmawiając jej udzielenia musi wykazać, że informacja ta nie jest istotna dla ogółu obywateli. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji informacji przetworzonej. W projekcie natomiast do powyższej ustawy stwierdza się, że informacja przetworzona to informacja "w postaci segregowanej, syntetycznej lub analitycznej w takim zakresie, w jakim jest to istotne dla ogółu obywateli, czyli w postaci umożliwiającej ocenę i wnioskowanie. Oznacza to zatem podjęcie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech informacji." W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowym przyjęto, że informację publiczną przetworzoną stanowi informacja, na którą składa się pewna suma informacji prostej, lecz ze względu na treść żądania, udostępnienie jej to nie tylko techniczne przeniesienie danych, lecz konieczność przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią takie informacje proste, informacją przetworzoną. A zatem informacja przetworzona, to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje (nie posiada gotowej informacji odpowiadającej żądaniu), w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem do tych czynności określonych środków osobowych i finansowych (vide wyroki NSA z 17 października 2006 r. I OSK 1374/05 – Lex 281369, WSA w Olsztynie z 25 lutego 2010 991/09 –cbois, WSA w Warszawie z 27 czerwca 2007 r., II SA/Wa 112/07 –Lex 340009, WSA w Krakowie z 25 marca 2008 r. SAB/Kr 122/07 –cbois). Przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagającym samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez tenże podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów (vide wyrok NSA z 30 października 2008 r. I OSK 951/08 – Lex 570419 oraz E. Jarzęcka – Siwik, Ograniczenie dostępu do informacji przetworzonej, Przegląd Sądowy nr 7-8/2004 s. 157). Analizując treść wniosku skarżącego w zakresie udostępnienie informacji publicznej w postaci wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami z lat 2010-2013 wydanych zarówno w I jak i II instancji w sprawach dotyczących roszczeń przeciwko Skarbowi Państwa za szkody wyrządzone przez funkcjonariuszy podległych Ministrowi Sprawiedliwości (zakłady karne) nie można zgodzić się z jego twierdzeniem, że domagał się jedynie udostępnienia niezmienionych danych znajdujących się w gestii Prezesa Sądu. Udostępnienie żądanych informacji wymaga sięgnięcia do dokumentacji źródłowej, w oparciu o którą powstanie jakościowo nowa informacja. Wytworzenie jej wiązać się będzie z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. W jej efekcie powstaje nowy, przetworzony dokument czy zespół danych, nieistniejący do momentu jego wytworzenia na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Prezes Sądu Okręgowego nie dysponował, na dzień złożenia wniosku gotową informacją i musiałby poprzedzić jej wytworzenie złożonymi działaniami. Na podjęcie decyzji o tym, że wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi informację przetworzoną, wpłynął fakt konieczności wyodrębnienia z ogromnego zbioru dokumentów stu siedemdziesięciu siedmiu orzeczeń jednego tylko Wydziału, które zapadły w Sądzie Okręgowym w kategorii określonej we wniosku. Przykładem takiego rozumienia pojęcia informacji przetworzonej być decyzja wydana w imieniu Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego jako organu drugiej instancji, w której stwierdzono m.in., że" wokanda sądowa jest dokumentem urzędowym stanowiącym pewną sumę informacji publicznych prostych o rozpoznawanych przez sąd sprawach. Wydanie wnioskodawcy wokand w liczbie przez niego żądanej (wniosek dotyczył okresu miesiąca) przesądza jednak, że mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, której udostępnienie zależne jest od występowania szczególnego interesu publicznego. Udostępnienie wokandy musi być bowiem uprzednio poprzedzone jej odpowiednim przygotowaniem, tj. musi ona zostać pozbawiona danych umożliwiających identyfikację poszczególnych podmiotów i to zarówno osób fizycznych, jak i prawnych. W sytuacji udzielenia znacznej liczby wokand ciężary wskazanej obróbki obciążyłyby sąd. Żądanie dostarczania wokand w liczbie wskazującej na gospodarczy cel żądania sprawiłoby, że sąd w istocie stałby się organem usługowym, angażującym przekazane mu z budżetu państwa na patrz. Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Komentarz Ustawy o dostępie do informacji publicznej, LexisNexis Warszawa 2012, s. 51). Skład orzekający w pełni podziela pogląd wyrażony w powyższej decyzji. Zdaniem Sądu organy obydwu instancji trafnie uznały, że przedmiotem żądania było udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, to jest takiej, której Prezesa Sądu nie posiada, a której opracowanie ze względu na rodzaj i zakres wnioskowanych danych wymagało sięgnięcia do dokumentów źródłowych. W takim razie stwierdzić należy, że obowiązek udostępnienia tego rodzaju informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 3 ustawy, na nim nie może ciążyć. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, na co słusznie, powołano się w zaskarżonej decyzji, że pojęcie interesu publicznego jest pojęciem niedookreślonym, nieposiadającym zwartej, zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swojej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Zatem w kwestii udzielenia przez organy państwa informacji publicznej interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. usprawniałoby działanie jego organów (vide wyrok NSA z 17 października 2006 r. sygn. I OSK 1347/05). Podkreślenia wymaga, że nawiązując w art. 3 ust. 1 pkt 1 zwrotu "szczególnie istotne" ustawodawca wprowadził kwalifikowaną formę interesu publicznego, w związku z czym nie wystarczy, by udzielenie informacji było istotne z punktu widzenia interesu publicznego, lecz musi być ono "szczególnie istotne". Niezbędne jest więc wykazanie, że informacje, które miałyby być udostępnione nie dotyczą wyłącznie interesu wnioskodawcy, że działa on w interesie publicznym, a sprawa, w której informacji się domaga ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania odpowiedniego rodzaju organów – niniejszym przypadku Sądu. Zgodzić się należy, z zasadnym stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie można przyjąć, że udostępnienie skarżącemu pracochłonnej i czasochłonnej informacji przetworzonej w jej wnioskowanym kształcie mogłoby mieć znaczący, realny wpływ na efektywności funkcjonowania państwa. Skoro skarżący nie wykazał istnienia ustawowej przesłanki udzielenia mu ww. informacji przetworzonej, zasadnie organ I instancji, kierując się treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 ustawy wydał decyzję odmawiającą udostępnienia tejże informacji, a organ II instancji decyzję tę utrzymał w mocy. W świetle poczynionych przez Sąd rozważań i zgodnie z dokonaną wykładnią przepisów prawa, należało zatem uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty, które podniósł skarżący nie znajdują żadnego uzasadnienia. W tej sytuacji skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić, o czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono w sentencji wyroku. Orzeczenie o przyznaniu ustanowionemu dla skarżącego z urzędu pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uzasadnia treść art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).