IV SA/Wr 550/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. o wznowienie postępowania sądowoadministarcyjnego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 303/09 postanawia: odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 20 września 2009 r., sygn. akt IV S.A./Wr 303/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. W. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 17 listopada 2009 r. W dniu 16 listopada 2009 r. J. W. zwrócił się do Sądu o wznowienie postępowania w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W skardze podniósł, iż "strona w sprawie występująca z ramienia Wojewody D. dostarczyła Sądowi najważniejszy kluczowy sfałszowany dowód, a Sąd nie odmówił mu wiarygodności i dopuścił go jako dowód w sprawie." W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Wojewody D. wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak ustawowej podstawy wznowienia. Pismem z dnia 29 grudnia 2009 r. skarżący został wezwany do sprecyzowania skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego poprzez wskazanie ustawowej podstawy wznowienia oraz terminu, w którym dowiedział się o tej podstawie. W piśmie z dnia 11 stycznia 2010 r. skarżący podniósł, że zaistniały okoliczności przewidziane w art. 273 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dlatego też żąda wznowienia postępowania. Uzasadniając swe stanowisko podał, ze niedopuszczalnym jest prowadzenie rozprawy sądowej, podczas której doszło do próby wpłynięcia na przebieg postępowania przez pełnomocnika Wojewody D. Stwierdził, iż pełnomocnik organu samowolnie przeczytała Sądowi treść jego korespondencji, w której napisał o "znanym mi z góry wyniku rozprawy". Złamała tym samym tajemnicę korespondencji i wpłynęła na przebieg postępowania. Dalej wskazał, że: "w ślad za art. 273 § 1,2 niedopuszczalnym jest rozpatrywanie sprawy w oparciu o nieprawdziwe nie mające miejsca zdarzenia. Wysoki Sąd złamał podczas rozprawy prawo gdyż bez sprawdzenia dowodowego przyjął, iż umożliwiono mi zapoznanie się z treścią decyzji z dnia 09 maja 2007 r. w dniu 30 marca 2009 r. (...). Oświadczam, że o fakcie, że jest to decyzja nakazująca zwrot nienależnie pobranego świadczenia dowiedziałem się w dniu 01.04.2009 podczas spotkania z dyrektorem PUP (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem i to w wypadku zaistnienia tzw. ustawowych podstaw wznowienia wymienionych w art. 271, art. 272 i art. 273 p.p.s.a. Artykuł 271 p.p.s.a. stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 p.p.s.a.) oraz gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2 art. 273 p.p.s.a.) oraz w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3 art. 273 p.p.s.a.). Podając podstawę żądania wznowienia postępowania skarżący wskazał na art. 273 p.p.s.a. Termin na wniesienie tego rodzaju skargi określony jest w art. 277 p.p.s.a., który stanowi, że należy ją złożyć w terminie 3 - miesięcznym liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarga J.W. o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna. Skarżący wniósł ją bowiem od nieprawomocnego orzeczenia Sądu, gdyż termin trzymiesięczny do złożenia skargi o wznowienie postępowania nie może zacząć swojego biegu wcześniej jak od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, gdyż dopiero po tym zdarzeniu złożenie takiej skargi jest dopuszczalne. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania przed uzyskaniem przez orzeczenie przymiotu prawomocności skutkuje bowiem jej odrzuceniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 443/08, LEX 466170). Z kolei, za datę uprawomocnienia się orzeczenia należy uznać pierwszy dzień, w którym od orzeczenia nie przysługuje żaden środek odwoławczy. Potwierdza to postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2006 r., sygn. II OZ 1456/2005. Podniesiono w nim, iż możliwość żądania wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, dotyczy tylko tych orzeczeń (wyroków, postanowień), które stały się prawomocne, gdyż nie przysługuje od nich żaden środek odwoławczy, ani nie ma możliwości ich uchylenia ani zmiany w trybie art. 165 p.p.s.a., ponieważ są orzeczeniami kończącymi postępowanie w sprawie. Jednoczesne spełnienie wszystkich powyżej wymienionych warunków, daje dopiero podstawę do żądania wznowienia postępowania, o czym mowa w art. 270 p.p.s.a. (publ. CBOIS). Biorąc pod uwagę powyższe Sąd zauważa, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 303/09, stał się prawomocny w dniu 17 listopada 2009 r. W tej sytuacji wniesienie w dniu 16 listopada 2009 r. skargi o wznowienie czyni ją przedwczesną i w rozumieniu przepisów o wznowieniu postępowania sądowoadministarcyjnego niedopuszczalną. W tej sytuacji bezprzedmiotowym staje się badanie przez Sąd, czy zachowane są wyżej wskazane podstawy wznowienia. Mając na uwadze to, co powiedziano Sąd, działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania jako wniesioną od nieprawomocnego orzeczenia odrzucił, o czym orzekł w sentencji postanowienia.