IV SA/Wr 557/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy O. sp. j. z/s w R. na postanowienie D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...] wydanego na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej: kpa, mocą którego stwierdzono niedopuszczalność odwołania O. A. Z. – P., W. P. sp. j. od opinii sanitarnej Państwowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] stwierdzającej, że apteka ogólnodostępna przy ul. [...] w N. R. nie spełnia wymagań higienicznych i zdrowotnych. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że T. J., reprezentujący O. A. Z. – P., W. P. Sp. j., na mocy upoważnienia z dnia 3 marca 2014 r., złożył do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. wniosek z dnia 11 marca 2014r. o odbiór techniczny lokalu przeznaczonego na aptekę ogólnodostępną przy ul. [...] w N. R. – S.. W związku z wniesionym wnioskiem pracownik Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. przeprowadził w dniu 19 marca 2014 r., w obecności T. J., kontrolę apteki, wyniki której przedstawił w protokole nr [...], znak: [...], z dnia [...]. Z protokołu wynika, że przedmiotowa apteka powstała w wyniku adaptacji lokalu użytkowego o powierzchni 143 m3 znajdującego się w budynku pawilonu handlowo-usługowego. Wcześniej w lokalu funkcjonował salon sieci komórkowej oraz sklep AGD i RTV. Adaptację przeprowadzono na podstawie projektu technologicznego opracowanego w lutym 2014 r. przez mgr inż. M. Ł. i mgr inż. A. Ł. Projekt został uzgodniony pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych (uzgodnienie nr [...] z dnia 21 lutego 2014 r.). W aptece będą wydawane leki gotowe i recepturowe oraz sprzedawane będą środki do pielęgnacji ciała. W trakcie kontroli lokalu apteki stwierdzono: - brak do wglądu dokumentu potwierdzającego zgłoszenie właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej zmiany sposobu użytkowania lokalu z przeznaczeniem na aptekę ogólnodostępną, - brak projektu budowlanego potwierdzającego zaprojektowanie i wykonanie obiektu sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, w celu zapewnienia podstawowych wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych, - brak do wglądu dokumentu potwierdzającego sprawność i właściwe zabezpieczenie instalacji i elektrycznej, - niespójność informacji zawartych w dokumencie potwierdzającym drożność przewodów wentylacyjnych oraz potwierdzającym krotności wymian powietrza w pomieszczeniach lokalu, wydanym przez Kominiarską Spółdzielnię Pracy "[...]" we W. Rejonowy Zakład Kominiarski Nr [...] w N. R. z informacjami zawartymi w projekcie technologicznym dotyczącymi rodzaju wentylacji i wielkości wymian powietrza, - brak informacji w dokumencie wydanym przez Rejonowy Zakład Kominiarski Nr [...] w N. R., z której w sposób jednoznaczny, wynika w jakim obiekcie wykonano sprawdzenia wentylacji, - brak właściwej wydajności urządzeń wentylacyjnych w kabinie ustępowej personelu. Do wyżej wymienionych nieprawidłowości odniósł się T. J. w piśmie z dnia 25 marca 2014 r. W ocenie T. J. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wskazując nieprawidłowości dotyczące brakujących dokumentów przekroczył swoje kompetencje. Natomiast odnośnie wentylacji kabiny ustępowej poinformował, że wentylator wywiewający powietrze z kabiny został zastąpiony innym o większej wydajności, który zapewnia 10-krotną wymianę powietrza w kabinie. Do pisma dołączył protokół ze sprawdzenia wentylacji w kabinie ustępowej. W dniu 3 kwietnia 2014 r. pełnomocnik złożył do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. pismo z dnia 2 kwietnia 2014 r., w którym wskazał, że w przedmiotowej sprawie należało wydać zaświadczenie, a termin 7 dni do wydania zaświadczenia został już przekroczony, oraz że nieprawidłowości stwierdzone w trakcie kontroli wykraczają poza kompetencje Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w art. 1 i 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W związku ze stwierdzonymi w trakcie kontroli lokalu nieprawidłowościami, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wydał w dniu [...] opinię sanitarną w której stwierdził, że apteka ogólnodostępna przy ul. [...] w N. R. – S. nie spełnia wymagań higienicznych i zdrowotnych. W opinii Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. odniósł się również do uwag i informacji zawartych w piśmie T. J. z dnia 25 marca 2014 r. oraz w piśmie pełnomocnika strony z dnia 2 kwietnia 2014 r. W dniu 7 kwietnia 2014 r. pełnomocnik strony złożył odwołanie z dnia 7 kwietnia 2014 r. od wyżej wymienionej opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wnosząc o rozpatrzenie odwołania w trybie art. 132 § 1 k.p.a., a w razie nie rozpoznania sprawy w tym trybie o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie pozytywnej opinii o lokalu przy ul. [...] w N. R. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że zaskarżona opinia sanitarna jest decyzją administracyjną bowiem pochodzi od organu administracji, skierowana jest na zewnątrz i w sposób władczy rozstrzyga o prawach lub obowiązkach prawnych osób w sprawie indywidualnej, zatem podlega zaskarżeniu w drodze odwołania. Ponadto odwołujący się zarzucił Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w K., że rozpatrywał przedmiotową sprawę w trybie art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej tj. uczestniczenia w dopuszczeniu do użytkowania obiektu budowlanego. Za właściwą podstawę działania organu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie skarżący wskazał art. 100 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia września 2001 r. Prawo farmaceutyczne. Dodatkowo w odwołaniu zarzucono, że przystosowanie lokalu do potrzeb apteki ogólnodostępnej nie było zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, a prace wykonane nie wymagały zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, gdyż nie polegały na remoncie w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Odwołując się zarzucił także, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił informacji o aktualnym stanie faktycznym dotyczącym wentylacji pomieszczeń apteki przekazanych przez T. J. w piśmie z dnia 25 marca 2014 r. nadto w odwołaniu zarzucono Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w K. zlekceważenie zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 8 i art 9 k.p.a. Po rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy stwierdził, co następuje: Bezspornym jest fakt, że przedmiotowa apteka jest apteką nowopowstałą, a Inwestor zamierza przystąpić do jej użytkowania. W podaniu z dnia 11 marca 2014 r. T. J. jednoznacznie wyraził wniosek o dokonanie odbioru technicznego lokalu przeznaczonego na aptekę ogólnodostępną. Czynność ta mieści się w zakresie działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, co wynika z przepisu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 z późn. zm.). Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., uprawniony do uczestniczenia w dopuszczeniu do użytkowania obiektów budowlanych, wykonał czynności zgodnie z określonymi kompetencjami i zgodnie z żądaniem Wnioskodawcy. Zgodnie z art. 100 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne podmioty występujące o zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej składają wniosek, do którego dołączają opinię Państwowej Inspekcji Sanitarnej o lokalu zgodnie z odrębnymi przepisami. Na etapie zamiaru przystąpienia do użytkowania lokalu, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny może wydać taką opinię tylko na podstawie przepisu art. 3 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zdaniem organu odwoławczego skarżący błędnie uznał opinię z dnia [...] za decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 i 107 kpa. Stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wydane w sprawie przedmiotowej apteki należy do kategorii czynności materialnotechnicznych zewnętrznych podejmowanych na podstawie ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, które nie można zakwalifikować jako decyzji stosowania prawa, choć wywierają one pewne skutki prawne. Decyzje administracyjne są tylko jedną z możliwych prawnych form działania administracji publicznej i to w dodatku poddaną szczególnemu reżimowi prawnemu. Pamiętać przy tym zaś należy, że zgodnie z zasadą wynikającą z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie prawa. Ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w art. 2 wskazuje na trzy dziedziny działania PIS, na pierwszym miejscu stawiając zapobiegawczy i bieżący nadzór sanitarny, a w art. 3 i 4 określa szczegółowo czynności kontrolne różnego rodzaju, w tym czynności opiniotwórcze - co zgodnie jest z powołanym w odwołaniu art. 100 ust. 2 pkt 4 prawa farmaceutycznego. W niniejszej sprawie doszło do podjęcia przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. działań w oparciu o przepis art. 3 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i brak podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej. W orzecznictwie sądowym jak i w doktrynie prawa administracyjnego wskazuje się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych (np. brak przedmiotu zaskarżenia), jak też z przyczyn podmiotowych. Odwołanie jest niedopuszczalne gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi czynność materialno- techniczną (A. Wróbel, Komentarz do art. 134 k.p.a.; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1716/09, Lex nr 619973; wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 268/10, Lex nr 669482; wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt II/Kr 883/11, Lex nr 1086212). Z zapisu art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że odwołanie służy stronie od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Oznacza to, że od opinii sanitarnej, która nie jest decyzją nie służy odwołanie. Zatem z przyczyn formalno- prawnych stwierdzono niedopuszczalność odwołania, co wiązało się jednocześnie z brakiem możliwości merytorycznego zbadania przez DPWIS we W. zasadności podniesionych przez skarżącego zarzutów. W związku z wyżej przedstawionymi okolicznościami, działając zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowiącym, że w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. rozstrzygnął po myśli art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, co wyraził w sentencji. W skardze na powyższe postanowienie skarżących zarzucili: 1. Naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 kpa poprzez błędne uznanie, że opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu tego przepisu; 2. Naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 kpa przez jego błędne zastosowanie poprzez uznanie, że zachodzi niedopuszczalność odwołania z uwagi na nieposiadanie przez opinię z dnia 3 kwietnia 2014 r. przymiotu decyzji administracyjnej; 3. Naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 127 § 1 kpa poprzez uznanie, że od decyzji z dnia 3 kwietnia 2014 r. nie przysługuje stronie odwołanie. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości względnie o stwierdzenie wydania postanowienia z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi nie zgodzono się ze stanowiskiem organu odwoławczego, dotyczącego braku podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej. Podniesiono, że definicję decyzji administracyjnej wskazuje art. 104 kpa statuując, że decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończy postępowanie w sprawie. Wskazać należy, za B. Adamiak (w: Wadliwości decyzji administracyjnej, Wrocław 1986, s. 22-23), że konkretyzacja prawa w odniesieniu do indywidualnej osoby i w określonym stanie faktycznym jest traktowana jako przejaw woli organu administracyjnego dotyczący istnienia lub powstania określonych stosunków prawnych. Mając na uwadze takie spojrzenie na akt administracyjny indywidualny, autor podaje, że "decyzja administracyjna jest to oświadczenie woli kompetentnego organu administrującego, podjęte w wyniku zastosowania normy materialnego prawa administracyjnego lub w określonym zakresie normy prawa procesowego do ustalonego stanu faktycznego, w trybie, formie, strukturze uregulowanej prawem procesowym, zakomunikowany stronie, w celu wywołania skutku prawnego w sferze stosunku materialnoprawnego (decyzja rozstrzygająca sprawę co do jej istoty w całości lub części) bądź w sferze stosunku procesowego (decyzja w inny sposób kończąca sprawę w danej instancji)". Nie znajdujemy w definicji przepisowej ani w stanowisku doktryny wymogu, aby forma rozstrzygnięcia zatytułowana musiała być "decyzją" a kluczowe znaczenie, jak wynika z powyższego, ma "zawartość" czynności organu oraz jej wpływ na sytuację strony. Podobnie wyraża się na ten temat NSA (por.: Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. I OSK 449/10) wskazując w swoim orzecznictwie, że "nawet w przypadku używania wyrazu "decyzja", na oznaczenie jakiegoś aktu, musi być poddana jeszcze ocenie sądu, czy rzeczywiście jest to procesowa forma aktu administracyjnego indywidualnego", nawet więc określenie przez organ czynności jako "decyzji" nie nadaje jej automatycznie takiego przymiotu a niezbędne jest badanie opisanych powyżej elementów. Wskazano, że do konstytutywnych składników treści decyzji tj. takich, których istnienie decyduje o tym, że w danym przypadku mamy do czynienia z decyzją administracyjną zalicza się: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie, opinia sanitarna z dnia [...] wprost określa, że pochodzi od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, wskazuje adresata jako "O. A. Z.-P. W. P. Spółka Jawna", rozstrzyga w swojej treści o istocie sprawy wskazując, że przedmiotowy obiekt budowlany nie spełnia wymagań higienicznych i zdrowotnych niezbędnych do prowadzenia apteki, a na końcu uzasadnienia figuruje pieczęć i podpis Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. Opinia z dnia [...] orzeka o istocie sprawy czy o uprawnieniach lub obowiązkach konkretnie oznaczonej strony postępowania administracyjnego, ponieważ jest skierowana do określonego adresata, co jest cechą charakterystyczną dla aktu indywidualnego, a zawartym w sobie rozstrzygnięciem uniemożliwia stronie podjęcia działalności gospodarczej w obiekcie, a więc realnie rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach. Wymogi formalne przewidziane w art. 107 kpa dla decyzji administracyjnej równiej są spełnione. Słusznie organ wskazuje, że jeśli czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi czynność materialno-techniczną, to nie przysługuje od niej odwołanie. Z uwagi jednak. na fakt, że organ błędnie stwierdził, że opinia z dnia [...] nie jest decyzją administracyjną, a w konsekwencji stwierdził niedopuszczalność odwołania od niej, dalsze rozważania organu wydającego zaskarżone niniejszym pismem postanowienie, dotyczące działania Powiatowego Inspektora Sanitarnego w granicach uprawnień są na chwilę obecną bezprzedmiotowe. Czynności materialno-techniczne charakteryzują się wywołaniem określonych skutków drogą faktów, przez dokonanie określonej czynności faktycznej jak np. doręczenie pisma, a nie działaniem na podstawie przepisów i władcze rozstrzygnięcie sytuacji strony przez ich zastosowanie, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Takie błędne założenie organu doprowadziło do naruszenia przez wydane postanowienie art. 127 § 1 kpa, który przewiduje możliwość odwołania od decyzji administracyjnej oraz błędnego zastosowania art. 134 kpa, co znacząco narusza interes prawny strony. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: ppsa; sądy administracyjne powołane zostały do badania legalności, niektórych postanowień i innych aktów organów administracyjnych. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność zaskarżonych aktów administracyjnych z prawem materialnym, a także badanie zgodności tych aktów z przepisami procedury administracyjnej. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 134 kpa D. Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., stwierdził niedopuszczalność odwołania od opinii sanitarnej Państwowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] stwierdzającej, że apteka ogólnodostępna przy ul. [...] w N. R. nie spełnia wymogów higienicznych i zdrowotnych. Przepis art. 134 kpa stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołalnie przysługuje od decyzji. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo też wniesienia odwołania przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych (B. Adamiak w: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2009, s. 479-480). Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy charakteru opisanej wyżej opinii. W tym przedmiocie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2000 r. sygn. akt IV SA 377/98 (www.nsa.gov.pl LEX nr 657304). Sąd stwierdził, że przepis art. 3 ustawy z dnia 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej przewiduje w pkt 3, iż organy tej Inspekcji są uprawnione do kontroli przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych w dokumentacji projektowej budowy i przebudowy obiektów budowlanych. Przepis ten nie stanowi jednak samodzielnej podstawy prawnej do rozstrzygania spraw administracyjnych zarówno w formie decyzji administracyjnej jak i w formie postanowienia zawierającego opinię w sprawie budowlanej. Z kolei w wyroku z dnia 6 października 2005 r. sygn. akt OSK 734/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wystąpienie przez inwestora z wnioskiem o zaopiniowanie dokumentacji pod względem zgodności przestawionych rozwiązań z wymaganiami higienicznymi i zdrowotnymi, winno spowodować wydanie przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego wyłącznie opinii w oparciu o art. 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Wymienione wyżej przepisy nie zawierają jednakże podstawy prawnej do uruchomienia procedury administracyjnej i wydania postanowienia na podstawie art. 106 § 5 kpa. W państwie prawa organy administracji działają wyłącznie na podstawie przepisów prawa. Każda ingerencja organu (wydanie aktów administracyjnych indywidulanych) musi znajdować podstawę we wcześniej ustanowionym przepisie prawa materialnego. Skoro opinia wydana przez państwowego inspektora sanitarnego w oparciu o art. 3 cyt. ustawy nie stanowi decyzji administracyjnej ani postanowienia administracyjnego to środek prawny wniesiony od tego rodzaju orzeczenia jest niedopuszczalny. Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania przez D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego było więc zasadne. Na marginesie jedynie można by rozważyć kwestię charakteru prawnego wspomnianej opinii w aspekcie art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Jednakże gdyby nawet uznać, że opinia taka stanowi czynność materialno-techniczną wymienioną w tym przepisie to przed jej kwestionowaniem przed sądem administracyjnym należałoby wezwać organ I instancji do usunięcia naruszenia prawa. Stanowisko zajęte przez ten organ skutkiem wezwania podlegałoby wówczas ewentualnie zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wniesionego w postępowaniu administracyjnym odwołania nie można jednak utożsamiać ze wspomnianym wezwaniem zatem i z tego względu zakwestionowanie zaskarżonego postanowienia byłoby bezpodstawne. Z tych względów należało, na podstawie art. 151 ppsa, orzec jak w sentencji wyroku.