II SA/Wa 1716/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność odwołania M. K. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. w sprawie ustalenia średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery na dzień 1 lipca 2004 r. W uzasadnieniu postanowienie organ podał, że M. K., działający przez pełnomocnika, złożył do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. odwołanie od decyzji ww. organu nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. w sprawie ustalenia średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery na dzień 1 lipca 2004 r. Prezes WAM wskazał, iż w odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji z powodu, m. in., wadliwego ustalenia ceny zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu. Skarżący stwierdził, że cena nie jest odzwierciedleniem rzeczywistych cen rynkowych funkcjonujących w obrocie lokalami mieszkalnymi na terenie garnizonu warszawskiego, z okresu wydania zaskarżonej decyzji. Przedstawiając ustalony w sprawie stan faktyczny Prezes WAM stwierdził, że Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. wykonując postanowienia art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.) w dniu [...] lipca 2004 r. wydał decyzję nr [...] w sprawie ustalenia średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery na dzień 1 lipca 2004 r. i określił przedmiotową cenę 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego na terenie działania Oddziału Regionalnego w W. dla miasta W. na poziomie 2.700 zł. Przy czym, jak zaznaczył dalej organ, zgodnie z powołanym wyżej przepisem w sprawach wypłaty ekwiwalentu za rezygnację z kwatery dyrektor oddziału regionalnego Agencji rozpatrując wniosek osoby uprawnionej o wypłatę ekwiwalentu, złożony do 30 czerwca 2004 r., a niezakończony zawarciem umowy, stosuje przepisy ustawy obowiązujące do 30 czerwca 2004 r. Następnie Prezesa WAM wyjaśnił, że ustawodawca w przepisie art. 47 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2004 r. posługuje się pojęciem "ustala się...", co w odniesieniu do przewidzianej w ust. 1 tego artykułu formy realizacji wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery - to jest umowy cywilnoprawnej, należy rozumieć jako ustalanie ceny pomiędzy stronami umowy. Z tego też powodu, Prezes WAM uznał, że powołana decyzja ma jedynie charakter wewnętrznego określenia stanowiska organu Agencji jakie ma prezentować przy zawieraniu umowy. Innymi słowy, ma ona charakter czynności materialno-technicznej niezbędnej w procesie przygotowania umowy o wypłatę ww. ekwiwalentu. Ponadto organ zauważył, iż zgodnie z treścią art. 13 ust. 6 ww. ustawy o zakwaterowaniu (...), w ramach wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej, Prezes Agencji i dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji wydają decyzje administracyjne jedynie w sprawach, wyraźnie określonych w treści przepisów ustawy, na zasadach i trybie określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Natomiast w sprawach dotyczących ustalenia średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, z uwagi na cywilnoprawny charakter świadczenia jakim jest ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, nie ma zastosowania tryb administracyjny, w którym organy administracji publicznej wydają postanowienia lub decyzje administracyjne, na które służy zażalenie czy odwołanie. Tym samym, w ocenie Prezesa WAM, nie mają tutaj zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Organ podkreślił, że decyzja administracyjna odróżnia się od innych form procesowych aktu administracyjnego i powinna posiadać znamiona aktu jurysdykcyjnego, zamykającego czynności procesowe określonej instancji administracyjnej. Przedmiotem postępowania administracyjnego jest konkretna sprawa, w której organy administrujące władne są orzec o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Treścią zaś decyzji jest - jak stanowi art. 104 k.p.a. - "załatwienie sprawy" ("rozstrzygnięcie o istocie sprawy"), tj. orzeczenie co do tych interesów prawnych lub obowiązków, które legitymują określone osoby do udziału w postępowaniu jako strony. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że decyzja administracyjna musi spełniać określone formalne wymagania, co wyraża się przede wszystkim w umieszczeniu w niej elementów, które określa art. 107 k.p.a. Zatem, zgodnie z powołanym przepisem, decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności niesienia powództwa lub skargi. Zdaniem Prezesa WAM, decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. w przedmiocie ustalenia średniej ceny 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu (...) z dnia [...] lipca 2004 r. nie spełnia wymogów określonych w art. 104 i 107 k.p.a., albowiem nie dotyczy sprawy indywidualnej, jest skierowana do bliżej nieokreślonej liczby adresatów, nie wszczyna żadnego postępowania administracyjnego, w którym mogłyby uczestniczyć strony i nie jest podejmowana w dwuinstancyjnym toku postępowania administracyjnego. Zestawiając powyższe rozważania ze stanem faktycznym sprawy organ stwierdził, że skoro adresatem aktu Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. nie jest M. K. i akt ten nie rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach wyżej, to w rezultacie opisany akt nie może być przedmiotem kontroli w ramach postępowania odwoławczego unormowanego w przepisie art. 138 k.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych i cywilnych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30.11.2006 r. sygn. akt I CSK 279/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28.01.2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1686/08), które, jego zdaniem, jest zbieżne z poglądem wyrażonym w wydanym postanowieniu. W końcowej części uzasadnienia Prezes WAM wyjaśnił podstawę prawną wydanego postanowienia i stwierdził, że przepis art. 134 k.p.a. nakłada na organ odwoławczy obowiązek wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania w sytuacji, gdy jest to uzasadnione wynikiem wstępnego postępowania - dotyczącego dopuszczalności odwołania z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych - przeprowadzonego przed organem odwoławczym. Organ podał, że w orzecznictwie sądowym i doktrynie prawa administracyjnego wskazuje się, że niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje m.in. przypadki braku przedmiotu zaskarżenia. Odwołanie nie jest zatem dopuszczalne, gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną. Z tego też powodu organ stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez M. K. Postanowienie Prezesa WAM z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi M. K., reprezentowanego przez radcę prawnego S. M., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 134 k.p.a. w związku z art. 19 ust. 3 cyt. ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych ustaw, w związku z przepisami art. 13 ust. 5 i 6, art. 24 ust. 1 pkt 2 i art. 47 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 lipca 2004 r. oraz z przepisami rozporządzenia z dnia 16 września 1998 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery (Dz. U. Nr 124, poz. 818), a także w związku z art. 6, 7, 8 i 10 k.p.a. i art. 2, art. 7 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dokonał błędnej analizy orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt I CSK 279/06. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że wbrew twierdzeniom organu, Sąd ten wyraźnie stwierdził, że decyzja Dyrektora OR WAM ustalająca cenę 1 m2 ma charakter decyzji administracyjnej, a sąd cywilny nie jest uprawniony do kontroli treści decyzji dyrektorów oddziałów regionalnych WAM w przedmiocie ustalania ceny 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego wydanych na zasadach i w trybie k.p.a., a zatem sąd cywilny nie może prowadzić dowodu z opinii biegłego na okoliczność prawidłowości ustalenia w takiej decyzji wysokości ceny 1 m2 powierzchni lokalu. Wedle pełnomocnika, przywołane orzeczenie Sądu Najwyższego, a dodatkowo także i późniejszy wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2008 r., sygn. akt I ACa 758/2008 potwierdzają, że decyzja wydawana w trybie art. 19 ust. 3 cyt. ustawy jest w istocie decyzją administracyjną w rozumieniu k.p.a., ze wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami, w tym, przede wszystkim, z możliwością wzruszenia jej w trybie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Zdaniem pełnomocnika, nie ma przy tym znaczenia podnoszona przez organ okoliczność niespełnienia przez opisaną decyzję wszystkich wymogów określonych w art. 107 k.p.a., ponieważ tego rodzaju argumentacja prowadziłaby do naruszenia prawa strony do rozpoznania jej sprawy przez niezależny i niezawisły sąd. Co prawda, jak podniósł pełnomocnik, charakter prawny decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM może rzeczywiście być uznany za niejednoznaczny, ale nawet powstała w tym zakresie wątpliwość interpretacyjna nie może sama w sobie stanowić podstawy do pozbawienia adresatów tej decyzji możliwości weryfikacji poprawności jej wydania przez organ administracji publicznej II instancji. Pełnomocnik podkreślił bowiem, że spór odnośnie tej decyzji może wyłącznie ograniczyć się do ustalenia jej charakteru, które to ustalenie pozostaje bez wpływu na możliwość weryfikacji decyzji w toku postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. Co więcej, nawet gdyby decyzja nie miała charakteru aktu indywidualnego – decyzji w rozumieniu k.p.a., to i tak stanowi inny akt z zakresu administracji publicznej i podlega kontroli sądowoadministracyjnej w oparciu o art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi. W tym zakresie pełnomocnik podniósł, że w rozpatrzonej sprawie, oprócz złożenia odwołania, wezwał również Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym przepisami powołanej powyżej ustawy, ale złożone wezwanie nie spotkało się z jakąkolwiek reakcją ze strony organu. W pozostałej części skargi pełnomocnik przedstawił liczne zarzuty skierowane wobec samej decyzji Dyrektora OR WAM w W., a w szczególności wobec, jak to określił, arbitralnego i pozbawionego jakichkolwiek cech obiektywności ustaleniu średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 lokalu mieszkalnego. Powyższe zarzuty są, zdaniem pełnomocnika, dodatkowym argumentem przemawiającym za koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia wskutek czego możliwe będzie uruchomienie trybu kontrolnego w stosunku do wydanej decyzji w postępowaniu odwoławczym. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że podstawą prawną wydanego postanowienia był przepis art. 134 k.p.a. W myśl tego przepisu, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Bezsporne jest, że Prezes WAM jest organem odwoławczym w stosunku do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W., a relacje między tymi organami jednoznacznie normuje, obowiązujący w dniu wniesienia odwołania, przepis art.13 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.). Przepis ten stanowi, że w ramach wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej Prezes Agencji i dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji wydają decyzje administracyjne w sprawach określonych w przepisach niniejszej ustawy, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), a Prezes Agencji jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w stosunku do dyrektorów oddziałów regionalnych Agencji, a Minister Obrony Narodowej w stosunku do Prezesa Agencji. Natomiast podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ustalenie, czy rzeczywiście, w sytuacji wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. w przedmiocie ustalenia średniej ceny zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu mamy do czynienia z niedopuszczalnością odwołania. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne, gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno – techniczną (por. Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak/J. Borkowski, KPA. Komentarz, 5.wyd.,Warszawa 2003, Art. 134 Nb 2. oraz wyroki NSA: z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 316/08, Lex nr 526409, z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 910/07, Lex nr 453423, z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1661/06, Lex nr 425381). W ocenie Sądu, decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w Warszawie z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] nie jest decyzją administracyjną, a ustalenia poczynione przez Prezesa WAM są w tym zakresie prawidłowe. Należy podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił już charakter prawny tej decyzji w postanowieniu z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1557/09. Postanowienie to zakończyło postępowanie wszczęte skargą M. K. na tę właśnie decyzję. Orzeczeniem tym Sąd odrzucił skargę z uwagi na brak kognicji sądów administracyjnych do kontroli tego rodzaju decyzji. Co więcej, postanowienie to stało się prawomocne w dniu 22 kwietnia 2010 r. w związku z wydanym w tym dniu postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I OSK 605/10, którym Sąd II instancji oddalił, wniesioną na nie, skargę kasacyjną M. K. (art. 168 § 1 P.p.s.a.). W tej sytuacji, na podstawie art. 170 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest swoim wcześniejszym, prawomocnym orzeczeniem i wyrażoną w nim oceną prawną decyzji Dyrektora OR WAM w W. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 P.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza bowiem, że inne sądy muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63, cytowane za Komentarzem do art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX, 2009, wyd. III). Uprawnione jest zatem powtórzenie tej części uzasadnienia postanowienia WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2010 r., która odnosi się do kwestii charakteru prawnego decyzji Dyrektora OR WAM z dnia [...] lipca 2004 r. I tak, ponowie należy stwierdzić, że decyzja Dyrektora OR WAM w W. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. O ile bowiem decyzja administracyjna określa sytuację prawną konkretnie oznaczonego podmiotu w konkretnie oznaczonej sprawie, to decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia średniej ceny rynkowej zakupu 1 m² powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery na dzień 1 lipca 2004 r. nie posiada tych cech, ponieważ jest skierowana do bliżej nieokreślonej liczby adresatów, jak również nie dotyczy sprawy indywidualnej. Również przepisy cyt. ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, nie dają żadnej podstawy do tego, aby cena m² ustalona została decyzją w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wysokość ekwiwalentu ustala się bowiem przyjmując, obok uprawnienia do norm, również – jako podstawę obliczenia tej wysokości – cenę m² powierzchni. To właśnie wyliczenie wysokości ekwiwalentu jest załatwieniem sprawy indywidualnej. Cena zaś, tak jak norma powierzchni, jest jedną z danych, służących obliczeniu wysokości ekwiwalentu, jednak, w odróżnieniu do normy powierzchni, nie jest ona ustalana odrębnie dla każdego uprawnionego, ale właśnie średnio dla wszystkich, jednakowo. Reasumując, samo nazwanie czynności organu administracyjnego decyzją nie wystarcza do zakwalifikowania jej do kategorii decyzji w rozumieniu k.p.a., gdyż nie stanowi ona władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach indywidualnej osoby. Adresatem aktu nie jest skarżący, nie ma on charakteru indywidualnego rozstrzygnięcia, a zatem nie może być on uznany za decyzję administracyjną rozstrzygającą o prawach i obowiązkach M. K. W konsekwencji, organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania od tego rodzaju aktu prawidłowo uznał, że wniesione odwołanie dotyczy aktu, który nie rozstrzyga w sposób indywidualny o sytuacji prawnej skarżącego w konkretnej sprawie administracyjnej, a zatem nie ma on charakteru decyzji administracyjnej, a co za tym idzie zachodzi niedopuszczalność odwołania, która musiała być stwierdzona przez organ w trybie uregulowanym w przepisie art. 134 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.