IV SA/Wr 57/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 października 2015 r. sprawy ze skargi Z.R. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem odmawiającym wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 listopada 2014 r., nr [...] Wojewoda D., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 123, art. 126, art. 149 § 3 i 4, art. 148 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Z. R., dalej skarżący, na postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia 5 września 2014 r., nr [...] o odmowie wznowienia postępowania - utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podał, że pismem z dnia 06.08.2014 r. skarżący wystąpił do Prezydenta Miasta W. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem Prezydenta Miasta W. z dnia 8 listopada 2013 r., nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania skarżący domagał się wznowienia postępowania z tego powodu, że: "dowody okazały się fałszywe, zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd a popełnione przestępstwo jest oczywiste i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego". Dodatkowo wskazał na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1749/13. Organ pierwszej instancji we wstępnej fazie postępowania badał zasadność wniosku i ocenił jego prawidłowość przez pryzmat przesłanek formalnych zawartych w art. 148 §1 k.p.a. Ustalił, że skarżący skierował wniosek do organu, który wydał w sprawie orzeczenie w pierwszej instancji, tj. do Prezydenta Miasta W. Następnie pismem z dnia 08.08.2014 r. organ wezwał skarżącego do wskazania terminu, w którym dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Pouczył przy tym, że dokonanie tej czynności przez stronę winno być precyzyjne i pozbawione wszelkich wątpliwości co do ustalenia terminu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący podał: "Wyjaśniam, iż w dniu 06.08.2014 r. powziąłem jedynie podejrzenia co do naruszenia prawa - sfałszowania dowodów, jakim jest wydana w sprawie decyzja Prezydenta W. z dnia 14 maja 2009 r. nr [...], o którą to okoliczność domagam się wznowienia postępowania." W dalszej części podał: "Podejrzenie takie powziąłem po zapoznaniu się w tym dniu z doręczonym mi także postanowieniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 lipca 2014 r. znak [...] /.../." Odmawiając wznowienia postępowania z powodu uchybienia terminu do złożenia wniosku w tym przedmiocie organ pierwszej instancji wskazał, że jego stanowisko w tym względzie znajduje uzasadnienie w literaturze przedmiotu. Zgodnie z tym stanowiskiem, strona może skutecznie złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Organ pierwszej instancji powołał się też na orzecznictwo sądów administracyjnych, które odzwierciedla ww. stanowisko literatury. Wskazał, że przed wydaniem postanowienia, a po złożeniu podania o wznowienie postępowania, organ podejmuje określone czynności proceduralne mające na celu rozpoznanie złożonego wniosku, niemniej jednak nie są one podejmowane w ramach postępowania administracyjnego. Nie są one czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny. W toku czynności wstępnych organ bada, czy nie zachodzą przesłanki przedmiotowe (np. czy zachowano ustawowy termin do wniesienia wniosku lub czy została wskazana ustawowa przyczyna wznowienia), jak i przesłanki podmiotowe (np. czy wnioskodawca posiada zdolność procesową), uzasadniające odmowę wznowienia postępowania. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.11.2013 r., sygn. II OSK 2721/13 organ pierwszej instancji wskazał, że właściwe ustalenie daty powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, jak i daty złożenia podania o wznowienie postępowania, mają fundamentalne znaczenie dla ustalenia zachowania terminu do wniesienia podania, o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Z wyjaśnień skarżącego wynikało, że powziął on informację o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania w dniu 06.08.2014 r. Według jego wyjaśnień, źródłem informacji o owych okolicznościach jest postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej, dalej: MPiPS z dnia 22 lipca 2014 r., znak [...]. Przyjmując powyższe wyjaśnienie oraz mając na względzie zasadę prawdy obiektywnej, organ pierwszej instancji zwrócił się do MPiPS o przesłanie stosownych dokumentów wskazujących na faktyczną datę odbioru postanowień MPiPS z dnia 22 lipca 2014 r., znak [...] oraz poprzedzającego go postanowienia tego organu z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...]. Z powyższych dokumentów wynika, że ww. postanowienie MPiPS wydane w drugiej instancji zostało doręczone skarżącemu w dniu 06.08.2014 r., natomiast poprzedzające je postanowienie MPiPS skarżący odebrał w dniu 12.06.2014 r. W toku analizy wskazanych środków dowodowych ustalono, iż postanowienie MPiPS z dnia 22 lipca 2014 r., znak [...], z którym skarżący wiąże okoliczności będące przesłankami do przeprowadzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, w swej treści stanowi jedynie o utrzymaniu w mocy postanowienia MPiPS z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...] postanawiającego o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody D. z dnia 10 kwietnia 2014 r., znak [...]. Bezspornym zdaniem organu jest fakt, iż zarówno postanowienie MPiPS z dnia 22 lipca 2014 r., znak [...], jak i poprzedzające je postanowienie MPiPS z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...] w swej treści odnoszą się do tożsamych okoliczności faktycznych i prawnych, bowiem dotyczą przeprowadzanego przez MPiPS postępowania z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody D. z dnia 10 kwietnia 2014 r., nr [...]. Trudno zatem w ocenie organu przyjąć, że skarżący, otrzymując postanowienie MPiPS z dnia 22 lipca 2014 r., znak [...] utrzymujące w mocy postanowienie z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...] powziął na tej podstawie wiedzę co do okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, której nie posiadał wcześniej. Logicznym w takim stanie rzeczy jest wnioskowanie, że powzięcie wiedzy w przedmiocie przesłanek do wznowienia postępowania, jeżeli związane jest z treścią postanowienia MPiPS z dnia 22 lipca 2014 r., znak [...] - co twierdzi skarżący - winno być wiązane z chwilą zapoznania się z treścią postanowienia MPiPS z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...] Organ pierwszej instancji uznał twierdzenie skarżącego za nieprawdziwe. Ocenę w tym zakresie oparł na całokształcie materiału dowodowego znanego zarówno organowi, jak i będącego w posiadaniu wnioskodawcy. Organ pierwszej instancji wskazał, że zastosował wszelkie możliwości ustalenia stanu faktycznego, również na podstawie domniemania faktycznego. Podał, że taka koncepcja określenia spełnienia przesłanek natury formalnej określonych w art. 148 § 1 k.p.a. stała się niezbędna z uwagi na okoliczności, w których skarżący pomimo świadomości, że zachowanie terminu miesięcznego musi być przez niego udowodnione, zastosował zabieg zmierzający do dostosowania okoliczności faktycznych do stanu prawnego, tym samym dając prym faktom nieistotnym i jednocześnie deprecjonując wartość okoliczności istotnych dla sprawy. Przykład takiego działania w ocenie organu stanowi pierwotne powoływanie się we wniosku z dnia 06.08.2014 r. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1749/13 i późniejsze odejście od tej koncepcji w odpowiedzi z dnia 14.08.2014 r. na rzecz orzeczenia MPiPS z dnia 22 lipca 2014 r., znak [...]. Organ podał, że wiadomym jest zarówno organowi pierwszej instancji, jak i organowi odwoławczemu, że wnioskodawca powoływał się na treść ww. wyroku m.in. również we wniosku z dnia 16.06.2014 r. "o ponowne rozpatrzenie sprawy" zakończonej postanowieniem MPiPS z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...]. Organ pierwszej instancji stwierdził, że w związku z argumentacją wskazaną przez skarżącego uznać należy, że datą, w której skarżący powziął informację o okolicznościach stanowiących jego zdaniem podstawę do wznowienia postępowania, jest dzień zapoznania się z treścią postanowienia MPiPS z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...]. Z potwierdzenia odbioru ww. postanowienia wynika, że stało się to w dniu otrzymania owego postanowienia, tj. dnia 12.06.2014 r. Powyższa data wykracza poza termin jednego miesiąca określony w k.p.a. do wznowienia postępowania i stanowi formalną przesłankę do odmowy wznowienia postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji ograniczył się w niniejszej sprawie tylko do zbadania przesłanek formalnych, natomiast poruszone przez wnioskodawcę kwestie materialnoprawne mogłyby być rozstrzygane dopiero po wznowieniu postępowania albowiem wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Przed wznowieniem postępowania w drodze postanowienia nie jest możliwe i dopuszczalne badanie, a w szczególności przesądzenie, że w sprawie nie zachodzi żadna z enumeratywnie wyliczonych w k.p.a. przyczyn wznowienia, jeżeli na którąkolwiek z tych przyczyn wnioskodawca żądający wznowienia się powołuje, a jej brak nie jest oczywisty. Konsekwencją niespełnienia przez skarżącego przesłanek określonych w art. 148 § 1 k.p.a. było, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z tego względu, że skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w k.p.a. Na powyższe postanowienie organu pierwszej instancji skarżący złożył zażalenie i jednocześnie wniosek o stwierdzenie nieważności i uchylenie tego postanowienia. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W związku z wątpliwościami dotyczącymi treści żądania, pismem z dnia 17.10.2014 r. skarżący został wezwany przez organ odwoławczy do jednoznacznego wskazania, czy pismo z dnia 10.09.2014 r. stanowi wniosek o wznowienie postępowania, czy wniosek o stwierdzenie nieważności. Poinformowano również skarżącego, że nieusunięcie braków w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania spowoduje rozpoznanie sprawy w trybie zażaleniowym. W odpowiedzi na wezwanie skarżący ponownie podał: "Domagam się rozpatrzenia podań tj. zażalenia i wniosku o stwierdzenie nieważności w odrębnych postępowaniach, gdyż organ jest właściwy w obu sprawach. " Organ odwoławczy, rozpatrując zażalenie podał, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał, że obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania, jest zbadanie w pierwszej kolejności, czy wniosek został wniesiony przez osobę będącą stroną, czy został złożony w ustawowym terminie oraz czy wnoszący go podmiot powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b § 2 k.p.a. Dopiero pozytywna weryfikacja wniosku pod względem ww. przesłanek może skutkować wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 2 k.p.a., a dalej przeprowadzeniem przez organ postępowania, co do przyczyn wznowienia i co do istoty rozstrzygnięcia sprawy. W przypadku niespełnienia którejkolwiek z przyczyn formalnych, o których mowa wyżej, organ na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. zobowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Wykazanie okoliczności świadczących o dotrzymaniu terminu spoczywa na stronie ubiegającej się o wznowienie postępowania. Zachowanie terminu musi być przez stronę udowodnione. Nie wystarczy tutaj uprawdopodobnienie. Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy na okoliczność zachowania terminu do założenia wniosku o wznowienie postępowania jest niewystarczający. Przeprowadził wiec we własnym zakresie postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia, czy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został zachowany. Wystąpił do MPiPS o nadesłanie dokumentów wskazujących na faktyczną datę odbioru przez skarżącego postanowień MPiPS z dnia 22 lipca 2014 r., znak [...] oraz poprzedzającego go postanowienia MPiPS z dnia 2 czerwca 2014 r., znak DRP-[...]. Z analizy tych dokumentów wynika jednoznacznie, że pierwsze postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 06.08.2014 r., co potwierdza pieczęć pocztowej placówki oddawczej, natomiast postanowienie poprzedzające skarżący odebrał w dniu 12.06.2014 r. W toku analizy wskazanych środków dowodowych ustalono, że postanowienie MPiPS z dnia 22 lipca 2014 r, znak [...], z którym skarżący wiąże okoliczności będące przesłankami do wznowienia postępowania, w swej treści stanowi jedynie o utrzymaniu w mocy postanowienia MPiPS z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...] postanawiającego o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody D. z dnia 10 kwietnia 2014 r., znak [...]. Organ pierwszej instancji podał, że ustalenie przez organ, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu wskazanego w art. 148 § 1 k.p.a., skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że w świetle ww. okoliczności sprawy, po analizie materiału dowodowego również podziela ustalenia organu pierwszej instancji co do tego, że skarżący dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania z postanowienia MPiPS z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...]. W tej sytuacji wznowienie postępowania jest zdaniem organu odwoławczego niedopuszczalne albowiem skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu z art. 148 § 1 k.p.a. W skardze złożonej na powyższe postanowienie skarżący domagał się stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie postanowień i wznowienia postępowania administracyjnego oraz zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z urzędu z tego powodu, że – jak podał - przed wniesieniem skargi do Sądu złożył wniosek do Wojewody w trybie art. 156 k.p.a. o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody D. W uzasadnieniu podał, że zachodzi nieważność postanowienia zarówno Wojewody D. z dnia 28 listopada 2014 r., jak i postanowienia Prezydenta W. z dnia 5 września 2014 r. Twierdzenie to opiera na fakcie, że w wydaniu postanowień Prezydenta W. z 5 września 2014 r. oraz z dnia 8 listopada 2013 r. brał udział ten sam pracownik administracji - kierownik M. B., co narusza prawo - art 24 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż osoba ta podlega wyłączeniu z rozpoznania skargi o wznowienie postępowania, bowiem brała udział w wydaniu zaskarżonego postanowienia. Podał dalej, że organy administracyjne wychodzą z założenia, że postępowanie w trybie art. 128, art. 132 i art. 138 k.p.a. jest najbardziej ekonomicznym postępowaniem, gdyż obejmuje szerokie spektrum możliwości weryfikacji zaskarżonej decyzji lub postanowienia, włącznie z możliwością eliminacji orzeczenia w trybie kasacyjnym oraz, że jest to postępowanie najkorzystniejsze dla strony postępowania, bowiem zgodnie z art 128 k.p.a., odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia i wystarczy, iż strona wyrazi swe niezadowolenie z decyzji organu. Taka sytuacja występuje w niniejszym postępowaniu. Jest oczywistym zdaniem skarżącego, że pracownik organu administracyjnego, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. jest wyłączony z urzędu od rozpoznania w sprawie skargi o wznowienie postępowania. Skarżący podał, że w dniu 10 września 2014 r., składając zażalenie w trybie art 128 k.p.a. do Wojewody D., złożył również drugim podaniem wniosek w trybie art 156 k.p.a. o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 5 września 2014 r. Wszczął zatem jednocześnie dwa odrębne postępowania. Kwestia stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta W., pomimo, że w wydaniu obu postanowień Prezydenta W. brała udział ta sama osoba - kierownik M. B., nie została zweryfikowana w doręczonym mu postanowieniu Wojewody D. i organ ten nie wydał postanowienia kasacyjnego, mimo oczywistego naruszenia prawa. W ocenie skarżącego, jest to okoliczność uzasadniająca żądanie stwierdzenia nieważności także postanowienia Wojewody D. i poprzedzającego je postanowienia Prezydenta W., bowiem ta przeszła weryfikację i nie podlega ponownemu badanu, jeżeli nie wyeliminuje się postanowienia Wojewody. Skarżący podał, że domagając się wznowienia postępowania w zakończonego postanowieniem Prezydenta W. z dnia 8 listopada 2013 r., podtrzymuje twierdzenia i uzasadnia je obecnymi okolicznościami sprawy, które - w jego ocenie - upoważniają go do stwierdzenia popełnienia przestępstwa, które ma wpływ na obecne rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia postępowania i odmowy eliminacji takiego postanowienia przez Wojewodę. Przestępstwo jest zdaniem skarżącego oczywiste, gdyż decyzją Prezydenta W. z dnia 14 maja 2009 r., nr [...] cofnięto mu dotychczasowe okresy rejestracji i odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści jest bezzasadna, narusza prawo skarżącego do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, "prowadząc do dalszego naruszania prawa w celu zatuszowania poprzedniego." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, w związku ze sformułowanym w skardze wnioskiem "o stwierdzenie nieważności postanowień i wznowienie postępowania", że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność wydanych przez te organy aktów i czynności. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U z 2014 r. poz.1647 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.). Zatem negatywna ocena zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji (postanowień), pod względem zgodności z prawem powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego i ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwe organy z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku. Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest związany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a. Oceniając wyłącznie pod takim kątem zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie jest ono dotknięte wadą skutkującą konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Wbrew stanowisku skarżącego, brak było w sprawie podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego z powodu wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem z dnia 18 grudnia 2014 r. o stwierdzenie nieważności zaskarżonych w niniejszej sprawie postanowień. Zgodnie bowiem z art. 56 p.p.s.a, w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności zaskarżonych postanowień jednocześnie z wniesieniem skargi do sądu, a zatem nie wystąpiła w sprawie przesłanka uprzedniości wszczęcia postępowania administracyjnego mającego na celu stwierdzenia nieważności aktu będącego przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem należy, że obowiązek zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 56 p.p.s.a. będzie miał miejsce, gdy przed wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego organ administracji publicznej wszczął postępowanie, co w sposób jednoznaczny wynika z art. 56 p.p.s.a. W postanowieniu z dnia 11.02.2011 r., sygn. akt II OZ 141/14 (lex nr 1422898) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Zawieszenie postępowania na podstawie art. 56 p.p.s.a. jest obowiązkiem sądu jedynie w przypadku, w którym przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, a także skutecznie wcześniej wszczętego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, jest ta sama decyzja bądź postanowienie." Na marginesie już tylko należy zauważyć, że wszczęte ww. wnioskiem skarżącego z dnia 18 grudnia 2014 r. postępowanie o stwierdzenie nieważności zaskarżonych w niniejszej sprawie postanowień zakończyło się postanowieniem wydanym przez MPiPS w dniu 20 marca 2015 r., nr [...], którym organ ten utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia 6 lutego 2015 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Wojewody D. z dnia 28 listopada 2014 r., nr [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta W. z dnia 5 września 2014 r., nr [...] o odmowie wznowienia postępowania, a więc aktów będących przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, wydane w niniejszej sprawie postanowienia w niczym nie naruszają prawa. Z prawidłowych i niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że pismem z dnia 06.08.2014 r. skarżący wystąpił do Prezydenta Miasta W. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem Prezydenta Miasta W. z dnia 8 listopada 2013 r., nr [...]o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu wniosku domagał się wznowienia postępowania z tego powodu, że: "dowody okazały się fałszywe, zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd a popełnione przestępstwo jest oczywiste i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego". Dodatkowo wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1749/13. Trafnie w tej sytuacji organ, mając na względzie art. 148 k.p.a. zbadał wymogi formalne wniosku o wznowienie postępowania. Obowiązkiem bowiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania, jest zbadanie w pierwszej kolejności, czy wniosek został wniesiony przez osobę będącą stroną, czy został złożony w ustawowym terminie oraz czy wnoszący go podmiot powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b § 2 k.p.a. Dopiero pozytywna weryfikacja wniosku pod względem ww. przesłanek może skutkować wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 2 k.p.a., a dalej przeprowadzeniem przez organ postępowania, co do przyczyn wznowienia i co do istoty rozstrzygnięcia sprawy. W przypadku niespełnienia którejkolwiek z przyczyn formalnych, o których mowa wyżej, organ na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. zobowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Wykazanie okoliczności świadczących o dotrzymaniu terminu spoczywa na stronie ubiegającej się o wznowienie postępowania. Zachowanie terminu musi być przez stronę udowodnione. Nie wystarczy uprawdopodobnienie. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zatem, 1) strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania; 2) zachowanie terminu musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Prawidłowo, wobec treści wniosku skarżącego z dnia 06.08.2014 r. o wznowienie postępowania, organ pierwszej instancji wezwał skarżącego do wskazania terminu, w którym dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący podał, że w dniu 06.08.2014 r. powziął jedynie podejrzenia co do naruszenia prawa - sfałszowania dowodów, "jakim jest wydana w sprawie decyzja Prezydenta W. z dnia 14 maja 2009 r. nr [...], o którą to okoliczność domagam się wznowienia postępowania." W dalszej części podał: "Podejrzenie takie powziąłem po zapoznaniu się w tym dniu z doręczonym mi także postanowieniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 lipca 2014 r. znak [...] /.../." Trafnie w świetle powyższych wyjaśnień organ podjął czynności mające na względzie ustalenie daty powzięcia przez skarżącego wiadomości o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. W wyniku tych czynności, po zapoznaniu się z wydanymi przez MPiPS postanowieniami z dnia 22 lipca 2014 r. znak [...] oraz poprzedzającym go postanowieniem MPiPS z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...] organ prawidłowo ustalił, że obydwa ww. postanowienia w swej treści odnoszą się do tożsamych okoliczności faktycznych i prawnych. Dotyczą przeprowadzanego przez MPiPS postępowania z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody D. z dnia 10 kwietnia 2014 r., nr [...]. Ww. postanowienie wydane w pierwszej instancji, to jest postanowienie MPiPS z dnia 2 czerwca 2014 r., zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 czerwca 2014r., zaś postanowienie tego organu wydane w drugiej instancji, to jest postanowienie z dnia 22 lipca 2014 r., zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 sierpnia 2014 r. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że trudno w tej sytuacji przyjąć, że skarżący, otrzymując postanowienie MPiPS z dnia 22 lipca 2014 r., znak [...] utrzymujące w mocy postanowienie z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...] powziął na tej podstawie wiedzę co do okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, której nie posiadał wcześniej. Trafnie organ przyjął, że powzięcie wiedzy w przedmiocie przesłanek do wznowienia postępowania, jeżeli związane jest z treścią postanowienia MPiPS z dnia 22 lipca 2014 r., znak [...], jak twierdzi skarżący, winno być wiązane z chwilą zapoznania się z treścią postanowienia MPiPS z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...], a to postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 12 czerwca 2014 r. Od tej zatem daty należy liczyć jednomiesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. Tymczasem skarżący wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w dniu 6 sierpnia 2014 r., z zatem z uchybieniem ww. terminu. Dodać należy, że we wniosku o wznowienie postępowania skarżący nie wskazał wyraźnie podstaw wznowienia. Jeżeli przyjąć, że podstawą tą miałoby być pozyskanie przez skarżącego wiedzy o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1749/13, czy treści uzasadnienia tego wyroku, to należy zauważyć, że wyrok ten został wydany w sprawie ze skargi skarżącego i został wydany znacznie wcześniej, bo już 10 stycznia 2014 r. Wbrew zarzutom skargi, trafnie w świetle tych okoliczności sprawy, które zostały ustalone zgodnie z wymogami art. 7 i at. 77 § 1 k.p.a. i ocenione zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., organ uznał, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem ustawowego terminu, co stanowiło postawę do wydania przez organ na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Skoro zatem wydane w sprawie postanowienia w niczym nie naruszają prawa, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.