IV SA/Wr 573/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 maja 2025 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 7 października 2024 r., nr PS-P.8641.27.2024.WM w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 13 sierpnia 2024 r., nr ZE.6100.10.2.2024.PP; II. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz I. B. kwotę 480,00 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda Dolnośląski (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, Wojewoda) zaskarżoną decyzją z dnia 7 października 2024 r., nr PS-P.8641.27.2024.WM utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia (dalej: organ I instancji) z dnia 13 sierpnia 2024r., nr ZE.6100.10.2.2024.PP uchylającą decyzję ostateczną Prezydenta Wrocławia z dnia 18 marca 2024 r., nr SR.6100.8799.2024.EG r. w przedmiocie uznania I. B. (dalej: Strona, Skarżąca) za osobę bezrobotną z dniem 4 marca 2024 r. i przyznania prawa do zasiłku na okres od 4 marca 2024 r. do 30 sierpnia 2024 r. oraz orzekającą o odmowie uznania Strony z dniem 4 marca 2024 r. za osobę bezrobotną i umarzającą postępowanie w sprawie przyznania Stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W podstawie prawnej wskazano art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71, art. 72, art. 73 i art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 475, z późn. zm., dalej: ustawa, u.p.z.). Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 4 marca 2024 r. Skarżąca wypełniła wniosek o dokonanie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy we Wrocławiu (dalej: PUP) za pośrednictwem formularza elektronicznego. Do wniosku wyżej wymieniona dołączyła świadectwo pracy dokumentujące zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia 1 czerwca 2015 r. do dnia 29 lutego 2024 r. Wypełniając ankietę załączoną do wniosku o rejestrację, uprzedzona o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 kodeksu karnego za składanie fałszywych zeznań, oświadczyła m.in., że jest osobą niezatrudnioną i nie wykonuje innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie. Decyzją Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 18 marca 2024 r., nr SR.6100.8799. 2024.EG Skarżąca została uznana z dniem 4 marca 2024 r. za osobę bezrobotną oraz przyznano Stronie prawo do zasiłku od dnia 4 marca 2024 r. do dnia 30 sierpnia 2024 r. pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. W dniu 2 kwietnia 2024 r. Strona zgłosiła brak gotowości z powodu wyjazdu za granicę, tj. od dnia 5 kwietnia 2024 r. do dnia 7 kwietnia 2024 r., a następnie w dniu 10 kwietnia 2024 r. Skarżąca zgłosiła się do PUP i oświadczyła, że jest zdolna i gotowa do podjęcia pracy w pełnym wymiarze. W związku z tym, na podstawie art. 75 ust. 3 ustawy, decyzją Prezydent Miasta Wrocławia z dnia 10 kwietnia 2024 r. orzeczono o wstrzymaniu Stronie wypłaty zasiłku dla bezrobotnych od dnia 5 kwietnia 2024 r. do dnia 9 kwietnia 2024 r. Pismem z dnia 27 maja 2024 r., zatytułowanym "Odwołanie", Strona wniosła o zmianę daty przyznania jej statusu osoby bezrobotnej, tj. z dniem 16 marca 2024 r. zamiast od dnia 4 marca 2024 r. Podała, że do dnia 15 marca 2024 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, dlatego nie mogła być zarejestrowana jako osoba bezrobotna od dnia 4marca 2024 r. Następnie pismem z dnia 4 czerwca 2024 r. wycofała odwołanie, wniesione pismem z dnia 27 maja 2024 r., dot. zmiany daty uznania jej za osobę bezrobotną. W dniu 4 czerwca 2024 r. wpłynęło do PUP we Wrocławiu zaświadczenie ZUS ZLA wydane w dniu 29 lutego 2024 r., z którego wynika, że w okresie od 29 lutego 2024 r. do 15 marca 2024 r. Strona była niezdolna do pracy z powodu choroby. W dniu 5 czerwca 2024 r. Prezydent Miasta Wrocławia wydał decyzję nr 6100.58.2024.DP, którą umorzył postępowanie w całości w przedmiocie zmiany daty, w której został przyznany Skarżącej status bezrobotnego z 4 marca 2024 r. na 16 marca 2024 r. Decyzja została doręczona Stronie za potwierdzeniem odbioru w dniu 18 czerwca 2024 r. Decyzji tej Strona nie kwestionowała, stała się ostateczna i prawomocna po upływie 14 dni od dnia jej doręczenia. Pismem z dnia 11 czerwca 2024 r. Strona poinformowała PUP we Wrocławiu, że jej wcześniejsze pismo z dnia 27 maja 2024 r., zatytułowane "odwołanie" należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż taki był cel złożenia przez nią wcześniejszego pisma. W związku z tym, pismem z dnia 10 lipca 2024 r. PUP we Wrocławiu wezwał Skarżącą do niezwłocznego pisemnego wskazania, w sposób precyzyjny i niebudzący wątpliwości, terminu, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi pismem z dnia 23 lipca 2024r. Strona poinformowała organ, że o okolicznościach uniemożliwiających zarejestrowanie się jako osoba bezrobotna w dniu 4 marca 2024 r. dowiedziała się z pisma, które przesłał do niej ZUS, datowanego na dzień 16 maja 2024 r. Odebrała je kilka dni później i niezwłocznie po jego przeczytaniu w dniu 27 maja 2024 r. skontaktowała się z Powiatowym Urzędem Pracy we Wrocławiu, aby wyjaśnić tą sytuację. Odrębnym pismem z dnia 23 lipca 2024 r. Stron wezwała PUP we Wrocławiu do wypłaty zaległego zasiłku licząc od należności za maj, na dzień 22 lipca 2024 r. urząd zalega z wypłatą zasiłku za 3 miesiące. Na ww. pismo Strony, w oparciu o posiadaną dokumentację, PUP we Wrocławiu udzielił bezrobotnej odpowiedzi (pismem z dnia 29 lipca 2024 r.). Po rozpatrzeniu wniosku Strony z dnia 11 czerwca 2024 r. w sprawie wznowienia postępowania, postanowieniem Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 9 sierpnia 2024 r., nr ZE.6100.9.1.2024.PP, odmówiono wznowienia postępowania. Ww. postanowienie zostało doręczone Stronie w dniu 19 sierpnia 2024 r., za potwierdzeniem odbioru. Strona nie kwestionowała ww. postanowienia i po upływie 7 dni od dnia doręczenia postanowienie to stało się prawomocne. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2024 r., nr ZE.6100.10.1.2024.PP, Prezydent Miasta Wrocławia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie Strony dotyczącej uznania za osobę bezrobotną z dniem 4 marca 2024 r. i przyznania prawa do zasiłku na okres od 4 marca 2024 r. do 30 sierpnia 2024 r. w kwocie 100% podstawowej wysokości zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy, zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 18 marca 2024 r., nr SR.6100.8799.2024.EG. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 13 sierpnia 2024 r. organ I instancji uchylił własną ostateczną decyzję w przedmiocie uznania Strony za osobę bezrobotną z dniem 4 marca 2024 r. i przyznania prawa do zasiłku na okres od 4 marca 2024 r. do 30 sierpnia 2024 r. oraz orzekł o odmowie uznania Strony z dniem 4 marca 2024 r. za osobę bezrobotną oraz umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji opisał stan faktyczny poprzedzający wydanie przedmiotowej decyzji oraz wyjaśnił m.in., iż w dniu 4 czerwca 2024 r. Strona dostarczyła zwolnienie na druku ZUS ZLA dokumentujące niezdolność do pracy od dnia 29 lutego 2024 r. do dnia 15 marca 2024 r. W związku z tym organ I instancji uznał, że w dniu 4 marca 2024 r. Strona nie spełniała warunków koniecznych do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Powyższe okoliczności nie były znane organowi w chwili wydania decyzji, dlatego postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2024 r. wznowiono postępowanie w sprawie uznania Strony za osobę bezrobotną z dniem 4 marca 2024 r. i przyznania prawa do zasiłku na okres od 4 marca 2024 r, do 30 sierpnia 2024 r. Organ I instancji podał, że wskazane okoliczności faktyczne skutkują uchyleniem decyzji ostatecznej orzekającej o uznaniu Strony za osobę bezrobotną z dniem 4 marca 2024 r. i przyznaniu prawa do zasiłku na okres od 4 marca 2024 r. do 30 sierpnia 2024 r. oraz umorzenia postępowania w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 października 2024 r. Wojewoda Dolnośląski, po rozpatrzeniu odwołania Strony, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 13 sierpnia 2024 r. W uzasadnieniu Wojewoda omówił instytucję wznowienia postępowania. Następnie wskazał, że przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy nakłada na starostę obowiązek pozbawienia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem bezrobotnym jest to osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i-m oraz osobę, lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia ponadto inne wymienione w tym przepisie przesłanki (lit. a do m). Oznacza to, że przesłanki uzyskania statusu osoby bezrobotnej są ściśle określone. Organ administracyjny nie ma zatem możliwości orzekania na podstawie uznania administracyjnego, a postępowanie administracyjne sprowadza się do ustalenia, czy zachodzą w sprawie wyliczone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy okoliczności faktyczne. Organ odwoławczy podkreślił, że Strona rejestrując się w dniu 4 marca 2024 r. jako osoba bezrobotna złożyła oświadczenie o swojej zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, ale przed rejestracją w PUP we Wrocławiu (jeszcze w okresie pozostawania w stosunku pracy) dowodziła swoją niezdolność do pracy z powodu choroby. Konsekwencją tego było wydanie zaświadczenia lekarskiego (na druku ZUS ZLA) potwierdzającego niezdolność do pracy Skarżącej z powodu choroby od dnia 29 lutego 2024 r. do dnia 15 marca 2024 r., a więc Stronie przysługiwał zasiłek chorobowy. Dodał również, że prawo do zasiłku chorobowego nie wygasa wraz z rozwiązaniem stosunku pracy. Zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy w czasie ubezpieczenia chorobowego, również za okres nieprzerwanej niezdolności do pracy przypadającej po ustaniu zatrudnienia. W związku z tym, na druku ZUS ZLA, dokumentującego niezdolność do pracy z powodu choroby w pozycji dot. płatnika składek Strona podała pracodawcę. Wojewoda wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że pojęcie gotowości do podjęcia zatrudnienia oznacza sytuację, gdy dana osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r., I OSK 1008/10, CBOSA). Warunek ten musi być przy tym spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania ze statusu bezrobotnego. Jednakże gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych, istniejących po stronie zainteresowanej. Gotowość do podjęcia pracy musi być oceniana również w kategoriach obiektywnych. Dlatego gotowość do podjęcia pracy musi oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., I OSK 338/11, CBOSA). W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji trafnie przyjął, że Strona w dniu 4 marca 2024 r. nie mogła zostać uznana za osobę bezrobotną z uwagi na fakt, iż nie była zdolna do pracy z powodu choroby, o czym świadczy zaświadczenie lekarskie (ZUS ZLA) wystawione przez lekarza pacjentowi, czyli pracownikowi niezdolnemu do pracy. Zauważył również, że pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika, który przebywa na zwolnieniu chorobowym, nawet gdy ten twierdzi, że chce wykonywać pracę. Dopuszczając do pracy osobę, co do której pracodawca wie, że otrzymała ZUS ZLA, narusza przepisy BHP, a za to grozi mu grzywna. Skoro więc organ I instancji po uzyskaniu od Skarżącej w dniu rejestracji, tj. 4 marca 2024 r., oświadczenia o jej zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, to nie miał powodu by odmówić jej przyznania statusu osoby bezrobotnej. Dopiero po przedłożeniu przez Stronę w dniu 4 czerwca 2024 r. zaświadczenia lekarskiego (ZUS ZLA) wynikało, iż zarówno w dniu rejestracji, jak i w następnym okresie, tj. do dnia 15 marca 2024 r. Strona ze względu na stan zdrowia nie była zdolna do podjęcia jakiejkolwiek pracy. Tak więc decyzja uznająca Stronę za osobę bezrobotną od dnia 4 marca 2024 r. i przyznająca jej prawo do zasiłku od tego dnia dotknięta była wadą, która powodowała konieczność wzruszenia tej decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Prawidłowo zatem, po wznowieniu postępowania, organ I instancji decyzją z dnia 3 sierpnia 2024 r. uchylił decyzję ostateczną z dnia 18 marca 2024 r. i orzekł o odmowie uznania Strony za osobę bezrobotną z dniem 4 marca 2024 r. oraz umorzył postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku. Następnie Wojewoda wskazał, że przez rozstrzygnięcie istoty sprawy rozumieć należy rozstrzygnięcie merytoryczne oraz rozstrzygnięcie nie merytoryczne (umorzenie postępowania). Nie można natomiast orzec o uznaniu Strony za osobę bezrobotną z dniem 16 marca 2024 r., jak wniosła w odwołaniu, bowiem kwestię rejestracji danych osób, jako osób bezrobotnych reguluje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 667), które jest aktem wykonawczym dla normy zawartej w przepisie art. 33 ust. 5 ustawy. Zwrócił uwagę, że to rozporządzenie zawiera przepisy, które dokładnie regulują procedurę rejestracji osób bezrobotnych i tych poszukujących pracy. Przepis § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy dokonuje się z dniem, w którym osoba: 1) zgłosiła się do powiatowego urzędu pracy - po poświadczeniu przez nią własnoręcznym podpisem przekazanych przez nią danych i złożeniu, w obecności pracownika powiatowego urzędu pracy i pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, oświadczenia o prawdziwości przekazanych danych oraz o zapoznaniu się z warunkami zachowania statusu w brzmieniu: "Świadomy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, oświadczam, iż wszystkie podane przeze mnie w trakcie rejestracji dane są zgodne ze stanem faktycznym oraz zostałem pouczony o warunkach zachowania statusu bezrobotnego/poszukującego pracy"; 2) wniosła wniosek o dokonanie rejestracji w trybie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 albo w ust. 2 pkt 2 - po opatrzeniu go i załączonych do wniosku dokumentów oraz oświadczenia, o którym mowa w pkt 1, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem elektronicznym. Zainteresowana może zatem zarejestrować się w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, jeżeli tylko będzie zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia i w trakcie rejestracji złoży odpowiednie oświadczenie, natomiast w przypadku jakichkolwiek przeciwwskazań do podjęcia pracy w konkretnych zawodach powinna przedłożyć w urzędzie pracy właściwe zaświadczenie lekarskie potwierdzające te przeciwwskazania. Odnosząc się do argumentów Skarżącej, iż nie została należycie poinformowana, kiedy może uzyskać status osoby bezrobotnej oraz nie była świadoma, że zwolnienie lekarskie stanowi negatywną przesłankę do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, organ odwoławczy uznał, że nie mogą one prowadzić do uwzględnienia wniesionego środka zaskarżenia. Stwierdził bowiem, że Strona wypełniając w dniu 4 marca 2024 r. ankietę załączoną do wniosku, uprzedzona o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 kodeksu karnego za składanie fałszywych zeznań, oświadczyła, że jest osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Skoro więc Strona w dniu 4 marca 2024 r, przebywała na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby, to nie była zdolna do podjęcia jakiejkolwiek pracy. W innym przypadku lekarz nie wystawiłby stronie zaświadczenia ZUS ZLA. Warunkiem zasadniczym, który powinna spełniać osoba bezrobotna jest oczywiście jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Z postanowień art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika przesłanka stanowiąca istotny element definicji bezrobotnego, a mianowicie "zdolność do podjęcia pracy". Warunek ten musi być przy tym spełniony zarówno w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy i złożeniu wymaganych oświadczeń, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu. Możliwe są dwa ujęcia tej zdolności. Pierwsze z nich to zdolność w znaczeniu prawnym, innymi słowy, zdolność do bycia stroną stosunku prawnego, w ramach którego realizowane jest zatrudnienie lub wykonywana praca zarobkowa. Według drugiego ujęcia, chodzi o zdolność do podjęcia zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej w znaczeniu psychofizycznym. W dniu 18 marca 2024 r. Strona otrzymała obszerne pouczenie dla bezrobotnego z prawem do zasiłku, które zawierało m.in. informację, że utrata statusu bezrobotnego następuje w przypadku, gdy osoba bezrobotna nie spełnia wymogów definicji, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Uznać zatem należy, że Strona została pouczona w sposób zrozumiały o prawach oraz o obowiązkach osoby bezrobotnej i była w pełni świadoma tego, co należy rozumieć pod pojęciem zdolności i gotowości do podjęcia pracy. Dodał również, że w ramach pouczenia udzielonego w trakcie rejestracji organ nie jest w stanie przewidzieć sytuacji faktycznych, w których wobec bezrobotnego będą stosowane przepisy o statusie bezrobotnego, a więc także przepisy regulujące ustanie prawa do pobierania świadczenia. Wymaganie zatem od organu takiego konkretnego pouczenia nie tylko nie wynika z przepisów, ale także byłoby zobowiązaniem do czynności niemożliwych. O ile w trakcie trwania bezrobocia dochodzi do sytuacji, w których należałoby skonkretyzować pouczenie, obowiązkiem organu byłoby udzielenie bezrobotnemu szczegółowych informacji. Warunkiem nałożenia na organ zatrudnienia takiego obowiązku jest jednak obciążenie bezrobotnego obowiązkiem aktywnego uczestniczenia w kształtowaniu swojej sytuacji prawnej. Jeśli zatem Strona nie wiedziała, czy określone okoliczności, w tym przypadku posiadanie zwolnienia lekarskiego (ZUS ZLA) w dniu złożenia wniosku o dokonanie rejestracji jako bezrobotna, stanowi przesłankę uniemożliwiającą uznanie za osobę bezrobotną, powinna była sama zwrócić się do organu o dodatkowe pouczenie. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie bez znaczenia jest subiektywna ocena Skarżącej co do posiadania przez nią zdolności i gotowości do podjęcia pracy zarobkowej, albowiem w celu nabycia i posiadania statusu bezrobotnego niezbędne jest spełnienie obiektywnego warunku posiadania zdolności i pozostawania w pełnej gotowości do podjęcia pracy, co - jak już wyżej wykazano - pozostaje w sprzeczności z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim. Wojewoda uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż materiał dowodowy w sprawie zgromadzony został prawidłowo, a przede wszystkim w sposób pozwalający na dokonanie oceny o braku spełnienia przez Skarżącą przesłanki gotowości do podjęcia zatrudnienia w dniu rejestracji, której dokonała w PUP we Wrocławiu w dniu 4 marca 2024 r. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynika sprawy. W ocenie Wojewody zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, ani też by nie były w toku postępowania respektowane zasady rzetelnej procedury zawarte w art. 7 k.p.a. Organ I instancji nie naruszył reguł prowadzenia postępowania dowodowego i prawidłowo ustalił istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wnioski organu wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów. Organ dokonał oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z regułami art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i w konsekwencji - przy prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego - prawidłowo zastosował normy prawa materialnego. Organ odwoławczy nie stwierdził także uchybień polegających na naruszeniu pozostałych wskazanych przez skarżącą w odwołaniu przepisów, to jest art. 9 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a., art. 77 § 4 k.p.a. Także powoływane przez Skarżącą wyroki nie mogą znaleźć odniesienia wprost do okoliczności rozpatrywanej sprawy, gdyż zapadły w odmiennych okolicznościach faktycznych. Podkreślił, że definicja osoby bezrobotnej nie zawiera zwrotów niedookreślonych i nie pozostawia miejsca na dowolną interpretację norm zawartych w tym przepisie. W sprawie natomiast niespornym jest, że Strona w dniu rejestracji, tj. 4 marca 2024 r., nie spełniała warunków do uznania jej za osobę bezrobotną, dlatego ostateczna decyzja z dnia 18 marca 2024 r. decyzja była wadliwa, co powodowało konieczność eliminacji tej decyzji z obrotu prawnego i jednocześnie wydania rozstrzygnięcia zgodnego ze stanem faktycznym, tj. o odmowie uznania Strony za osobę bezrobotną z dniem 4 marca 2024 r., a postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku umorzono, bowiem w tych okolicznościach stało się bezprzedmiotowe. Na powyższą decyzję SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 33 ust. 4 pkt 1) w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2) ustawy poprzez: - jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że w wyniku wznowienia postępowania brak było możliwości uznania Skarżącej za osobę bezrobotną z dniem późniejszym niż dzień 4 marca 2024 r., tj. z dniem 16 marca 2024 r. podczas gdy w rzeczywistości możliwość taka istniała, a organy obydwu instancji jedynie nie chciały z niej skorzystać; - jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie uznania Skarżącej za osobę bezrobotną, pomimo braku należytego jej pouczenia, w sytuacji gdy warunkiem do zastosowania sankcji z art. 33 ust. 4 pkt 1) ustawy jest uprzednie prawidłowe i zrozumiałe pouczenie bezrobotnego o możliwości i przyczynie zastosowania tejże sankcji; b) art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1) i art. 2 ust. 1 pkt 2) ustawy poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w pominięciu przy orzekaniu przez organy obydwu instancji w niniejszej sprawie zasady proporcjonalności i celów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w postaci zwiększenia zatrudnienia i zahamowania wzrostu bezrobocia, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na pozbawieniu Skarżącej statusu osoby bezrobotnej nie tylko w okresie ustalonym przez organy jako okres niezdolności do pracy spowodowanej zwolnieniem lekarskim, lecz również w tym okresie, kiedy Skarżąca niewątpliwie spełniała przesłanki do uznania jej za osobę bezrobotną, podczas gdy w rzeczywistości organy obydwu instancji w wyniku wznowionego postępowania mogły pozbawić Skarżącej statusu osoby bezrobotnej jedynie w okresie, w którym przebywała ona na zwolnieniu lekarskim, tj. od 4 marca 2024 r. do 15 marca 2024 r. i przyznać jej status osoby bezrobotnej z dniem 16 marca 2024 r. 2. Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonanie ustaleń faktycznych niezgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, które to naruszenie polegało na tym, że organy obydwu instancji, wydając zaskarżoną decyzję, całkowicie bezpodstawnie pominęły fakt, iż zaistniała sytuacja nie jest wynikiem złej woli Skarżącej czy też próby wprowadzenia przez nią w błąd organów administracji, natomiast na dzień wydawania przedmiotowej decyzji, tj. 13 sierpnia 2024 r. Skarżąca spełniała wszelkie przesłanki niezbędne do tego, aby uznać ją za osobę bezrobotną z dniem 16 marca 2024 r. oraz przyznać jej prawo do zasiłku za okres od 16 marca 2024r. do 12 września 2024 r. w kwocie 100% podstawowej wysokości zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy; b) art. 145 § 1 pkt 5) k.p.a. art. 149 § 2 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2) k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie oceny przesłanek wznowienia postępowania i rozstrzygnięcie sprawy bez dokonania ustaleń co do tego w jakim czasie Skarżąca rzeczywiście była niezdolna do pracy, podczas gdy organy obydwu instancji niewątpliwie winny poczynić takie ustalenia przed ostatecznym wydaniem decyzji administracyjnej; c) art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 79a k.p.a. poprzez brak poinformowania Skarżącej przez organy obydwu instancji o zgromadzeniu materiału dowodowego do wydania decyzji oraz o braku spełniania przez nią przesłanek do uwzględnienia wniosku o uznanie jej za osobę bezrobotną, podczas gdy niewątpliwie obowiązkiem organów obydwu instancji było udzielenie skarżącej takich informacji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Podkreślić należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, wydaną we wznowionym postępowaniu w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej, którą organ I instancji uchylił swoją własną decyzję z dnia 18 marca 2024 r. w przedmiocie uznania Strony za osobę bezrobotną z dniem 4 marca 2024 r. i przyznania prawa do zasiłku na okres od 4 marca 2024 r. do 30 sierpnia 2024 r. oraz orzekł o odmowie uznania Strony z dniem 4 marca 2024 r. za osobę bezrobotną i umorzył postępowanie w sprawie przyznania Stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w oparciu o przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Bezsprzecznie ujawnienie okoliczności świadczących, że w dacie uzyskania statusu osoby bezrobotnej Strona była niezdolna do pracy z powodu choroby od dnia 29 lutego 2024 r. do dnia 15 marca 2024 r. stanowią nową okoliczność, o której mowa ww. przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Celem wznowienia postępowania jest stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną i w stosunku do której zaistniała jedna ze wskazanych m.in. w art. 145 § 1 k.p.a. przesłanek stanowiących podstawę wznowienia postępowania. W wyniku przeprowadzenia postępowania rozpoznawczego mogą zapaść różne rozstrzygnięcia, w tym decyzja o uchyleniu decyzji dotychczasowej wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., która musi być połączona z rozstrzygnięciem o istocie sprawy. Nowa decyzja musi zawierać rozstrzygnięcie o całości sprawy objętej decyzją dotychczasową. Istotą wznowienia postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Rozstrzygając sprawę na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ wydaje nową decyzję, która uchyla dotychczasową decyzję ostateczną i na nowo rozstrzyga sprawę w jej całokształcie. Z definicji zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. wynika, iż bezrobotnym jest m.in. osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osoba niepełnosprawna, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy. Powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób, przy czym rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień – art. 33 ust. 1 i 2 u.p.z. Z rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. z 2020 r., poz. 667), wydanego na podstawie art. 33 ust. 5 u.p.z., wynika m.in., że: w celu dokonania rejestracji osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny zgłasza się do powiatowego urzędu pracy (§ 2 ust. 1 pkt 1); osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy w trybie określonym odpowiednio w § 2 ust. 1 pkt 1 albo ust. 2 pkt 1 przedkłada do wglądu pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokonującemu rejestracji dokumenty wymienione w tym przepisie, m.in. świadectwa pracy i inne dokumenty niezbędne do ustalenia jej uprawnień przysługujących na podstawie przepisów ustawy (§ 5 ust. 1); osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny w trybie określonym w § 2 ust. 1 pkt 1 przekazuje pracownikowi powiatowego urzędu pracy w trakcie rejestracji dane wymienione w § 5 ust. 5, w tym okresy zatrudnienia z podaniem nazwy pracodawcy, zajmowanego stanowiska pracy, wymiaru czasu pracy i podstawy wykonywania pracy (pkt 16). Według § 8 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy dokonuje się z dniem, w którym osoba zgłosiła się do powiatowego urzędu pracy - po poświadczeniu przez nią własnoręcznym podpisem przekazanych przez nią danych i złożeniu, w obecności pracownika powiatowego urzędu pracy i pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, oświadczenia o prawdziwości przekazanych danych oraz o zapoznaniu się z warunkami zachowania statusu. Z kolei w § 9 wskazano negatywne przesłanki rejestracji, stwierdzając, że rejestracji osoby ubiegającej się o zarejestrowanie jako bezrobotny albo poszukujący pracy nie dokonuje się w przypadku: 1) nieprzedłożenia dokumentów, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 1-3 oraz ust. 2, lub 2) odmowy przekazania wymaganych danych, lub 3) odmowy poświadczenia przekazanych danych i oświadczenia o prawdziwości przekazanych danych oraz o zapoznaniu się z warunkami zachowania statusu, w sposób określony w § 8 ust. 1 pkt 1, lub 4) nieopatrzenia wniosku o dokonanie rejestracji, załączonych do niego dokumentów i oświadczenia o prawdziwości przekazanych danych oraz o zapoznaniu się z warunkami zachowania statusu, jednym z podpisów, o których mowa w § 8 ust. 1 pkt 2, lub 5) niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, o którym mowa w § 3 ust. 5. Z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz rozporządzenia wykonawczego wynika zatem, że chwila rejestracji ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii statusu bezrobotnego i związanych z tym uprawnień. To zainteresowany decyduje kiedy i czy chce być zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Niemniej jednak organy przeoczyły, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie statusu bezrobotnego ma charakter deklaratoryjny, tj. stwierdza wyłącznie skutek prawny, który nastąpił z mocą wsteczną (ex tunc). Decyzja organu stwierdza jedynie fakt uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, potwierdzając tym samym, że danej osobie przysługuje taki status, wywołując skutek prawny wstecz, tj. od momentu, w jakim stan prawny zaistniał (por. wyroki NSA z dnia 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1859/20 i z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 1679/21). Jak wskazano wyżej istotą postępowania wznowieniowego jest powrót sprawy do postępowania zwykłego, zatem wydanie decyzji następuje tak, jakby sprawa nie była jeszcze rozstrzygana w danej instancji. Celem wznowienia postępowania jest stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną i w stosunku do której zaistniała jedna ze wskazanych m.in. w art. 145 § 1 k.p.a. okoliczności będących podstawami wznowienia postępowania. W wyniku przeprowadzenia postępowania rozpoznawczego mogą zapaść różne rozstrzygnięcia wydane na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 k.p.a. Decyzja o uchyleniu decyzji dotychczasowej wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. musi być połączona z rozstrzygnięciem o istocie sprawy. Nowa decyzja musi zawierać rozstrzygnięcie o całości sprawy objętej decyzją dotychczasową. Istotą wznowienia postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Rozstrzygając sprawę na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ wydaje nową decyzję, która uchyla dotychczasową decyzję ostateczną i na nowo rozstrzyga sprawę w jej całokształcie. Podkreślić również trzeba, że w aktualnym stanie prawny, o ile utrata przez Stronę statusu bezrobotnego następuje z mocą wsteczną, to zarazem i nabycie takiego statusu z datą wsteczną jest ograniczone od dnia złożenia wniosku o rejestrację. Samo zarejestrowanie musi być poprzedzone procedurą oceny przesłanek ustawowych, których negatywna weryfikacja zobowiązuje organ do wydania decyzji o odmowie uznania zgłaszającego się za osobę bezrobotną. Takie rozwiązanie zapobiega sporom co do daty nabycia statusu osoby bezrobotnej (por. wyroki WSA w Opolu z dnia 6 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Op 169/23 i 19 września 2024 r., sygn. akt I SA/Op 578/24). Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organy nieprawidłowo deklaratoryjnie orzekły o utracie przez Skarżącą statusu osoby bezrobotnej oraz utracie prawa do świadczeń, bez jednoczesnego określenia daty końcowej okresu, w jakim nastąpiła utrata tych uprawnień. Organy były zobowiązane uwzględnić stan faktyczny na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Na dzień jej wydania było im znane, że Skarżąca nie spełniała warunków do uznania za osobę bezrobotną z powodu niezdolności do pracy jedynie za okres 4 - 15 marca 2024 r. Orzekając o utracie statusu od dnia 16 marca 2024 r. pozbawiły Skarżącą statusu osoby bezrobotnej w okresie, w którym przesłanka uzasadniająca brak nabycia czy też utratę statusu już nie występowała, tj. za okres przypadający po dniu 16 marca 2024 r. Sąd podziela wyrażone w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych stanowisko, że wznowienie postępowania nie może skutkować – w przypadku uchylenia decyzji dotychczasowej – pozbawieniem strony skarżącej uprawnień za cały okres, w tym także ten, gdy strona spełniała materialnoprawne warunki do ich nabycia. Konsekwencją odmiennej wykładni art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy byłaby bezpowrotna utrata uprawnień do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Wbrew temu, co wynika ze stanowiska organów, istotą sprawy nie jest wyłącznie rozstrzygnięcie, czy Skarżąca w stanie prawnym i faktycznym istniejącym w dniu 4 marca 2024 r. spełniała przesłanki uznania za osobę bezrobotną, ale czy może być – a jeżeli tak – to z jaką datą, uznana za osobę posiadającą taki status. Takiemu rozstrzygnięciu nie stoi na przeszkodzie przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.z., który nie zabrania orzeczenia o pozbawieniu statusu bezrobotnego jedynie za okres, w którym nie zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. W ocenie Sądu, odmowa przyznania Skarżącej statusu osoby bezrobotnej za okres po 15 marca 2024 r. jest natomiast nieadekwatna do celu, jaki powinien zostać osiągnięty w wyniku podjęcia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1, 2 i 4 pkt 1 u.p.z. Pozbawia bowiem Skarżącą możliwości ponownej rejestracji z datą wsteczną oraz prawa do zabezpieczenia społecznego, narażając na ujemne konsekwencje jakie z tego wynikają. Taka sytuacja narusza z kolei cele ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jakimi są łagodzenie skutków bezrobocia i aktywizacja zawodowa bezrobotnych (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 391/23 oraz z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 838/24, wyrok WSA w Rzeszowie z 7 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1277/18, wyrok WSA w Opolu z dnia 19 września 2024 r., sygn. akt I SA/Op 578/24). Trzeba w tym miejscu odnotować też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2024 r., sygn. akt I OSK 2223/23, który w sprawie dotyczącej pozbawienia statusu osoby bezrobotnej w wyniku wznowienia postępowania, uznając za zasadny zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z., stwierdził, że powoływane przez organy nowe okoliczności, stanowiące przesłankę wznowieniową, dotyczą tylko fragmentu okresu, w którym skarżącemu przysługiwał status bezrobotnego, a orzeczenie o utracie przez skarżącego kasacyjnie statusu bezrobotnego nastąpiło z datą wsteczną, obejmując również cały okres, co do którego nie udokumentowano żadnych ustaleń na okoliczność wystąpienia przesłanek negatywnych uznania za osobę bezrobotną. Zdaniem NSA spowodowało to, że skarżący został pozbawiony możliwości ponownej rejestracji, jako bezrobotny z datą wsteczną i narażony na ujemne konsekwencje tego stanu rzeczy. Reasumując, zdaniem Sądu po stronie organów miało miejsce przede wszystkim uchybienie przepisów art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. w zw. z art. 151 ust. 1 pkt 2 k.p.a., a także podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Organy nie przeprowadziły prawidłowo wznowionego postępowania ani też nie rozstrzygnęły właściwie sprawy w trybie nadzwyczajnym. Ponownie przeprowadzając postępowanie administracyjne organy winny uwzględnić rozważania Sądu i wskazania co do dalszego postępowania, wynikające z niniejszego uzasadnienia. Konieczne jest uwzględnienia przy rozstrzyganiu sprawy we wznowionym postępowaniu słusznego interesu Skarżącej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 8 § 1 k.p.a., na gruncie przywołanych przepisów prawa materialnego. Z tych wszystkich powodów Sąd uznał, że rozstrzygnięcia organów obydwu instancji nie odpowiadają prawu, gdyż naruszają przepisy postępowania, jak i prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Złożyły się na nie koszty zastępstwa w kwocie 480 zł, których wysokość ustalono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).