IV SA/Wr 581/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. sprawy ze skargi Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej członkom Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. postanawia odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D., na podstawie art. 419 ust. 3 i 6 w zw. z art. 414 ust. 1 pkt 7 i art. 415 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 26, poz. 306 ze zm.), art. 10 ust. 2 i art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz.U. Nr 26, poz. 306 ze zm.) oraz art. 107 kpa, stwierdził nieważność uchwały Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyznania nagrody rocznej członkom Zarządu WFOŚiGW we W.. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż na mocy powyższej uchwały, w związku z dokonaną oceną działalności wyników finansowych oraz zatwierdzeniem sprawozdania finansowego za [...] r., przyznano członkowi Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. J. I. roczną nagrodę za rok [...] w wysokości [...] złotych brutto. W toku badania legalności uchwał podjętych przez Radę Nadzorczą Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W.w trakcie posiedzenia w dniu [...] r. organ nadzoru stwierdził, iż uchwałę nr [...] w sprawie przyznania nagrody rocznej członkom Zarządu WFOŚiGW we W. podjęto z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Zgodnie z art. 414 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska Rada Nadzorcza Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. posiada kompetencje do ustalenia zasad wynagradzania członków zarządu i pracowników biur wojewódzkich. Gramatyczne brzmienie art. 414 ust. 1 pkt 7 tej ustawy upoważnia jedynie Radę Nadzorczą do uchwalenia zasad wynagradzania dla wszystkich członków Zarządu oraz pracowników. W związku z czym zasady odpowiadają w swej ustawowej konstrukcji regulaminowi wynagradzania. Rada Nadzorcza nie posiada więc kompetencji ustawowej do indywidualnego przyznawania i określania wysokości nagrody rocznej dla członków Zarządu Funduszu. Wojewoda D. podkreślił, że ze wskazanych wyżej kompetencji ustawowych Rada Nadzorcza Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. skorzystała wcześniej podejmując uchwałę nr [...] z dnia [...] r., na mocy której ustalono "Zasady wynagradzania członków Zarządu oraz pracowników Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W.". W tej sytuacji jest rzeczą oczywistą, iż nie jest ona uprawniona do podejmowania uchwał w przedmiocie przyznawania nagrody rocznej członkom Zarządu WFOŚiGW we Wrocławiu, gdyż z mocy art. 415 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w wojewódzkich funduszach prezes i jego zastępcy są powoływani i odwoływani przez zarząd województwa, a więc konsekwentnie przyjąć wypada, że wobec nich funkcję pracodawcy pełni zarząd województwa (w niniejszej sprawie Zarząd Województwa D.). Natomiast w związku z art. 10 ust. 2 i art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi Rada Nadzorcza zachowuje jedynie kompetencję do złożenia umotywowanego wniosku o przyznanie nagrody rocznej do organu właściwego w rozumieniu art. 10 ust. 2 tej ustawy w związku z art. 415 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska. Nadto organ decyzyjny wskazał, że również przepisy aktualnego statutu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. nie zawierają upoważnienia dla Rady Nadzorczej Funduszu do przyznania nagrody rocznej członkom Zarządu. W tej sytuacji ustalenie przez organ nadzoru, że Rada Nadzorcza Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. podjęła przedmiotową uchwałę z rażącym naruszeniem prawa, musiało skutkować stwierdzeniem jej nieważności w całości. W skardze na tę decyzję Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. zarzucił jej naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 414 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) w zw. z art. 3 i art. 3¹ kp oraz błędne zastosowanie przepisów art. 10 ust. 2 zamiast art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz.U. Nr 26, poz. 306 ze zm.), a tym samym błędne orzeczenie przez Organ Nadzoru o nieważności uchwały Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we W. nr [...], mimo nie zaistnienia przesłanki w postaci sprzeczności z prawem, o której mowa w art. 419 ust. 3 Prawa ochrony środowiska. Przedmiotowej decyzji zarzucono także naruszenie art. 6, art. 7, art. 10, art. 61 § 4, art. 77, art. 81 kpa. Wskazano, że powołano się w niej na art. 107 kpa zamiast na art. 104 kpa, oraz że narusza art. 107 kpa w zw. z art. 419 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wobec powyższego wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź o jej uchylenie w całości. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Wojewoda D. podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu. Jest bowiem zasadą, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich /art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.s.a./. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie /art. 52 § 2 p.s.a./. W przypadku innych aktów /niż wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 p.s.a. – dod. Sądu/, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do Sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (...) /art. 52 § 4 p.s.a./. Nie ulega wątpliwości Sądu, iż w przepisie art. 419 ust. 3 Prawa ochrony środowiska jest mowa o decyzji administracyjnej. Świadczy o tym nie tylko użycie w treści przepisu zdania: "w drodze decyzji", ale i odesłanie w ust. 5 art. 419 do przepisów Kpa jeśli chodzi o sprawy stwierdzenia nieważności uchwały. Przepis art. 419 cytowanego Prawa ma konstrukcję podobną do określonej w przepisie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./, z tą istotną różnicą, że w art. 91 ust. 1 "ustawy gminnej" brak tego dodatkowego wskazania, iż wojewoda orzeka w drodze decyzji. Zmiana wprowadzona do przepisu art. 419 cytowanego Prawa od 29 czerwca 2006r. rozstrzyga tę kwestię jednoznacznie. W ust. 6a art. 419 ustawodawca bowiem postanowił, iż decyzja wojewody stwierdzająca nieważność uchwały jest ostateczna. To dodatkowy argument przemawiający za tym, że decyzja, o jakiej mowa w art. 419 jest decyzją administracyjną. Skarżąc omawianą wcześniej decyzję Wojewody D. do sądu administracyjnego nie spełniono warunku dopuszczalności skargi wynikającego z art. 52 p.s.a. W związku z tym skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a.