IV SA/Wr 637/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.) Protokolant Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. nakazał M. B. zamknięcie lokalu użytkowego, w którym prowadzona była działalność handlowa pod nazwą: "C. S. D. D.", z uwagi na stwierdzone przez Ministra Zdrowia wystąpienie na terenie całego kraju, bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia po użyciu wyrobów kolekcjonerskich tzw. “dopalaczy". Pismem z dnia 27 kwietnia 2011 r. właściciel lokalu powyższego użytkowego poinformował organ sanitarny, że zlikwidował działalność gospodarczą, na poparcie czego dołączył decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] Nr [...] wykreślającą wpis z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 22 kwietnia 2011 r., na skutek zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej. Upoważniony do kontroli pracownik Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. dokonał w dniu 11 maja 2011 r. czynności sprawdzających , z czego sporządził stosowną adnotację służbową, z której wynika , że nie przeprowadzono kontroli z powodu zamknięcia lokalu. Stwierdzono w niej dalej , że strona nie prowadzi w lokalu użytkowym działalności, bowiem lokal jest zamknięty, a na szybie wystawowej był umieszczony napis: "wynajmę 31,5 m²" z podanym numerem telefonu kontaktowego. Mając na uwadze powyższe Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną z powołaniem się na przepisy art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stwierdził wygaśnięcie wskazanej decyzji własnej w przedmiocie zamknięcie lokalu użytkowego z tym uzasadnieniem ,że sdecyzja stała się bezprzedmiotowa, a jej wygaśnięcie leży w interesie strony. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie , formułując następujące zarzuty pod adresem organu I instancji , a to: - przywłaszczenie mienia strony przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. w dniu 13 października 2010 r., -brak ustosunkowania się do pism strony z dnia: 14 października 2010 r., 18 października 2010 r. i 8 listopada 2010 r., - brak zawiadomienia strony o zamiarze kontroli w dniu 11 maja 2011 r. w punkcie sprzedaży "C. S. D. D." w W., - wydanie decyzji przez Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. Nr [...] z dnia [...] z rażącym naruszeniem prawa, -wydanie decyzji z dnia [...] Nr [...] z półrocznym opóźnieniem. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji . W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy stwierdził, że podstawą do wydania decyzji było pismo strony z dnia 27 kwietnia 2011 r. informujące o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej. W świetle powyższego faktu decyzja z dnia [...] Nr [...] stała się bezprzedmiotowa, zatem zasadnym było wydanie decyzji stwierdzającej jej wygaśnięcie. W odniesieniu do zarzutu pierwszego organ odwoławczy stwierdził, że w dniu kontroli zabezpieczono próbki wyrobów kolekcjonerskich do badań laboratoryjnych (protokół pobrania próbek nr [...]). Pozostała ilość wyrobów kolekcjonerskich 625 szt. została zabezpieczona (postanowienie nr [...] z dnia [...]) i przekazana do depozytu Komendy Miejskiej Policji w W. protokołem przyjęcia. Dokumenty zostały potwierdzone przez stronę podpisem, zatem zdaniem organu nieprawdą jest twierdzenie strony, że wyroby kolekcjonerskie zostały "ukradzione". Działania powyższe podjęto na podstawie art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z którym Państwowi Powiatowi Inspektorzy Sanitarni są uprawnieni do zabezpieczania m.in. wyrobów mogących mieć wpływ na zdrowie ludzi oraz do zastosowania środka egzekucyjnego, jakim jest odebranie rzeczy ruchomej - wyrobu. Jako niezasadny uznał organ drugiej instancji zarzut strony, dotyczący braku ustosunkowania się do pism strony z dnia: 14 października 2010 r., 18 października 2010 r. i 8 listopada 2010 r. Organ wskazał ,że : - pismo z dnia 14 października 2010 r. strona wniosła do Głównego Inspektora Sanitarnego w Warszawie, w związku z tym organ odwoławczy nie posiada w dokumentacji źródłowej wyżej wymienionego pisma, dlatego też nie ma możliwości ustosunkowania się do jego treści; - pismem z dnia 18 października 2010 r. strona zaskarżyła postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. Nr [...] z dnia [...], zarzucając bezprawne odebranie wyrobów kolekcjonerskich z lokalu użytkowego w W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. postanowieniem z dnia [...], (doręczonym stronie w dniu 13 maja 2011 r.) utrzymał w mocy ww. postanowienie, a zatem ustosunkował się do treści ww. pisma strony; - na pismo z dnia 8 listopada 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. udzielił odpowiedzi pismem z dnia 22 listopada 2010 r., znak [...], w którym poinformował, że zamknięcie punktu sprzedaży nakazano decyzją z dnia [...] Nr [...], w następstwie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak: [...], w której to nakazano wycofanie z obrotu wyrobów o nazwie handlowej "T." i wyrobów jemu podobnych - zwanych wyrobami kolekcjonerskimi - w związku z wystąpieniem zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi po ich użyciu. W piśmie tym poinformowano również stronę, że po sporządzeniu protokołu kontroli i podpisaniu go przez podmiot kontrolowany, obiekt może zostać otwarty w celu prowadzenia w nim działalności gospodarczej, jednak z zastrzeżeniem zakazu wprowadzania do obrotu tzw. " wyrobów kolekcjonerskich". Ustosunkowując do kolejnego zarzutu organ odwoławczy stwierdził, że nie dokonuje się zawiadomienia o zamiarze kontroli w przypadku określonym w art. 79 ust. 2 pkt 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tj. gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego. Zagrożenie życia i zdrowia ludzi zostało stwierdzone przez Głównego Inspektora Sanitarnego, stąd konieczne stało się niezwłoczne podjęcie działań kontrolnych, bez uprzedniego powiadamiania właścicieli sklepów. Z kolei w odniesieniu zarzutu dotyczącego wydania decyzji Nr [...] z dnia [...] z rażącym naruszeniem prawa, organ odwoławczy stwierdził, że wskazana wyżej decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, to jest zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a jej wygaśnięcie leży w interesie strony. Fakt ten potwierdzono w dniu 11 maja 2011 r. podczas przeprowadzonych czynności sprawdzających. Odnosząc się do ostatniego zarzutu dotyczącego uchybienia terminu wydania zaskarżonej decyzji, organ stwierdził, że wskazaną decyzję z dnia [...] wydano w następstwie informacji uzyskanej od skarżącego w piśmie z dnia 27 kwietnia 2011 r., w którym strona poinformowała o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej, co potwierdzono w dniu 11 maja 2011 r. w czasie czynności sprawdzających w punkcie sprzedaży przez przedstawiciela Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący ponowił zarzuty stawiane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W złożonym piśmie oraz w piśmie z dnia 30 września 2011 r. powtórzył, że nie zgadza się z decyzją D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., ponieważ decyzja została wydana z rażącym naruszeniem obowiązującego w Polsce prawa. Skarżący stwierdził również, że przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. “czynności sprawdzające przeprowadzili po kryjomu i po cichu", nie dając skarżącemu możliwości uczestniczenia w kontroli. Skarżący wywodził , że “w związku z tym, że Sanepid w W. nie odpowiedział na moje pisma odnośnie otwarcia mojego lokalu w dniu 22 kwietnia 2011 r. zostałem zmuszony do zaprzestania – likwidacji - prowadzenia legalnej - co nawet gwarantuje mi Konstytucja RP – działalności gospodarczej". Ponadto skarżący podniósł zarzuty odnoszące się do innego postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zamknięcia punktu sprzedaży . Według skarżącego wskazana decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, bowiem nie zawiera oznaczenia strony decyzji, co zdaniem strony powoduje, że pismo nie wchodzi do obrotu prawnego i nie wywołuje skutków prawnych oraz uważa, że do dnia dzisiejszego (do 30 września 2011 r.) nie otrzymał odpowiedzi od Głównego Inspektora Sanitarnego na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy; uważa zatem, że wszystkie późniejsze działania organów sanitarnych są bezprawne. W odpowiedzi na skargę D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 20 września 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269). Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) (zwanej dalej p.p.s.a.). Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Na wstępie w nawiązaniu do zarzutów i wywodów skargi wyjaśnić należy, że kontrolą Sądu w przedmiotowej sprawie objęte jest wyłącznie postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. nakazującej zamknięcie punktu sprzedaży, a nie kwestie związane z postępowaniami administracyjnymi czy też sądowoadministracyjnymi, prowadzonymi w związku z zabezpieczeniem wyrobów kolekcjonerskich tzw. "dopalaczy", czy wydaniem decyzji nakazującej zamknięcie punktu sprzedaży – decyzja nr [...] z dnia [...]. Zaznaczyć również należy, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie zabezpieczenia wyrobów kolekcjonerskich tzw. "dopalaczy" było przedmiotem odrębnego postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 456/11. Zatem rozważania Sądu ograniczają się wyłącznie do tych zarzutów , które dotyczą zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji , bowiem celem instytucji uregulowanej w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. – stanowiącej postawę obu wydanych w sprawie decyzji - jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, a nie merytoryczne rozstrzyganie w sprawie, czy też rozstrzyganie w nowej sprawie, wychodząc poza granice zakreślone wskazanym przepisem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1469/09). Oceniając więc wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie jest ona obarczoną wadą, skutkującą koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego, wydano ją bowiem w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy prawa zgodne z przedmiotem sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że istota sporu w badanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie , czy zaistniały w niej podstawy do wygaszenia w trybie art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst. jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (zwanej dalej k.p.a.) decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] Nr [...], a w szczególności czy decyzja ta uzyskała przymiot bezprzedmiotowości. Stosownie do treści art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a organ administracji publicznej stwierdza wygaśnięcie decyzji, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Cytowany przepis w istocie ustanawia dwie normy prawne, odnoszące się do dwóch różnych sytuacji. Norma pierwsza pozwala na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa. Norma druga wiąże się również z bezprzedmiotowością decyzji, ale organ właściwy stwierdza jej wygaśnięcie tylko wtedy, gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Zagadnienie bezprzedmiotowości decyzji wiąże się z istnieniem stosunku administracyjnoprawnego, a więc z istnieniem jego przedmiotu, podmiotów oraz obowiązków i uprawnień stron. Bezprzedmiotowość wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonywanie decyzji czy też zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, s. 662). Przy czym okoliczności powodujące bezprzedmiotowość decyzji mogą mieć charakter przedmiotowy i podmiotowy (B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 2000, s. 309). Bezprzedmiotowość o charakterze podmiotowym polega na tym, że przestaje istnieć podmiot stosunku prawnego. Sytuacja taka ma miejsce wtedy, gdy następuje śmierć podmiotu uprawnionego, zmiana (przekształcenie) podmiotu uprawnionego lub likwidacja uprawnionej jednostki organizacyjnej. Bezprzedmiotowość przedmiotowa oznacza, że przestaje istnieć przedmiot stosunku prawnego. Ta postać bezprzedmiotowości może zaistnieć np. w razie zniszczenia rzeczy, przekształcenia jej, rezygnacji uprawnionego z realizacji uprawnienia. Z kolei bezprzedmiotowość może być spowodowana także zmianą stanu prawnego, dotyczy to jednak tylko takich przypadków, gdy znowelizowane przepisy przewidują taki skutek (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 1998 roku, w sprawie o sygn. akt I SA 660/98, niepubl.). Jeżeli przepis szczególny nie wskazuje możliwości wygaśnięcia decyzji, wówczas oprócz bezprzedmiotowości decyzji należy wykazać istnienie "interesu społecznego" lub "interesu strony", które to wymuszają (uzasadniają) podjęcie takiego rozstrzygnięcia. Komentowany przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. z natury rzeczy dotyczy takich decyzji, które albo nie zostały jeszcze wykonane i na skutek określonych zdarzeń faktycznych ich wykonanie stało się bezprzedmiotowe, albo decyzji, które są w trakcie wykonywania lub wykonane w części, ale dalsze ich wykonywanie może być uznane za bezprzedmiotowe. Decyzja administracyjna wiąże bowiem rebus sic stantibus, co powoduje, że kiedy powstaną nowe przesłanki faktyczne, które czynią poprzednią decyzję nieodpowiadającą rzeczywistości, przestaje istnieć stosunek prawny w postaci skonkretyzowanej w tej decyzji i sama decyzja staje się bezprzedmiotowa wraz ze zmianą tych okoliczności, na których uregulowanie była skierowana (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1437/10). Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów rozpatrywanej sprawy należy w pierwszej kolejności zauważyć, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. stwierdził w decyzji z dnia [...] Nr [...], że decyzja z dnia [...] Nr [...], nakazująca zamknięcie punktu sprzedaży wyrobów kolekcjonerskich, stała się bezprzedmiotowa na skutek zmiany stanu faktycznego – tj. na skutek zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej przez skarżącego oraz likwidacji punktu sprzedaży. Powyższy fakt został zgłoszony przez skarżącego Prezydentowi Miasta W., który mając na uwadze powyższe wydał w dniu [...] decyzję o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej przedsiębiorcy z dniem wydania przedmiotowej decyzji. Pismem z dnia 27 kwietnia 2011 r. skarżący poinformował Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. o likwidacji działalności gospodarczej, żądając udostępnienia lokalu użytkowego. Dodatkowo organ inspekcji sanitarnej w trakcie przeprowadzonych czynności sprawdzających potwierdził, że skarżący nie prowadzi w tym miejscu działalności gospodarczej, bowiem lokal jest zamknięty, a na szybie wystawowej był umieszczony napis: "wynajmę 31,5 m²" z podanym numerem telefonu kontaktowego. W świetle powyższych okoliczności, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że w przedmiotowej sprawie – wraz z likwidacją podmiotu gospodarczego - wykonanie decyzji stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] Nr [...] niezbędne było także wykazanie przez organ, że leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że za stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji przemawiał interes strony, bowiem usunięcie stanu niepewności co do ważności decyzji nakazującej zamknięcie lokalu użytkowego, a także ponowne udostępnienie lokalu użytkowego otwiera nowe możliwości dla skarżącego. Należy w tym miejscu podkreślić, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji jest decyzją deklaratoryjną, wywołuje skutki prawne od dnia, w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji, czyli od dnia, w którym decyzja stała się bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zauważa dodatkowo zauważa , że wygaszenie przedmiotowej decyzji, która niewątpliwie stała się bezprzedmiotowa, leży zarówno w interesie strony jak i w szeroko pojętym interesie społecznym, bowiem porządkuje sytuację prawną przez wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, która przestała istnieć i przez to nie nadaje się do wykonania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 485/09). Należy bowiem przyjąć , że pozostawanie w obrocie prawnym decyzji bezprzedmiotowej pozostaje w kolizji z interesem społecznym (B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 11 października 1985 r., SA/Wr 556/85, OSPiKA 1986, z. 9-10, poz. 179). Może ona bowiem stwarzać pozory istnienia określonych uprawnień czy obowiązków, godząc w ten sposób w pewność obrotu prawnego. Ponadto, decyzja administracyjna stanowi jeden z instrumentów służących do realizacji zadań nałożonych na administrację publiczną. Decyzja bezprzedmiotowa instrumentu takiego już nie stanowi, a zatem z punktu widzenia interesu społecznego jej wygaśnięcie jest zawsze konieczne (podobnie wyrok NSA z dnia 9 listopada 2001 r., I SA 861/00). Nie ulega wątpliwości , że decyzja wydana na podstawie art. 162 k.p.a. jest decyzją w nowej sprawie, odrębnej od tej, w której zapadła decyzja, której wygaśnięcie jest stwierdzane. Pogląd taki, został sformułowany w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej i Administracyjnej SN z dnia 15 grudnia 1984 r., sygn. akt III AZP 8/83 (OSNC 1983/10/143), podtrzymywany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 lipca 1988 r., sygn. akt II SA 1676/87, ONSA 1989/2/60 oraz z dnia 2 grudnia 2008 r. II GSK 489/08) i uzyskał aprobatę doktryny (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005 r., str. 1021). Jako nieuprawniony przedstawia się zarzut skarżącego dotyczący braku zawiadomienia strony o zamiarze kontroli w dniu 11 maja 2011 r. w punkcie sprzedaży "C. S. D. D.". Jak wynika z upoważnienia nr [...] z dnia [...] wystawionego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., celem przedmiotowej kontroli było sprawdzenie wykonywania przez skarżącego obowiązków określonych w decyzji z dnia [...] Nr [...]. Z ustaleń pokontrolnych poczynionych , przez upoważnionego do kontroli pracownika, została sporządzona adnotacja służbowa, z której wynika , że nie przeprowadzono kontroli z powodu zamknięcia lokalu. Na szybie wystawowej był umieszczony napis – wynajmę 31,5 m² z podaniem numeru telefonu komórkowego. Zza szyby wystawowej stwierdzono, że w lokalu brak jest jakiegokolwiek towaru, tylko uszkodzone półki. Jako podstawę nie dokonania zawiadomienia właściciela sklepu, organ odwoławczy wskazał na przepis art. 79 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. tekst jedn. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.) , według którego zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się, w przypadku gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego. Wobec wydania decyzji z dnia [...] Nr [...] przez Państwowego Inspektora Sanitarnego w W. nakazującej zamknięcie przedmiotowego lokalu użytkowego, z uwagi na sprzedaż wyrobów kolekcjonerskich tzw. "dopalaczy", będących bezpośrednim zagrożeniem życia lub zdrowia , uzasadnione było - zdaniem Sądu- niezwłoczne podjęcie przez organ działań kontrolnych, bez uprzedniego informowania właściciela sklepu. Zatem organ prawidłowo dokonał oceny sytuacji, w której uzasadnione było niezwłoczne podjęcie działań kontrolnych, na podstawie art. 79 ust. 2 pkt 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Również jako bezzasadny przedstawia się kolejny zarzut skarżącego dotyczący wydania decyzji z dnia [...] Nr [...] z rażącym naruszeniem prawa. Wspomniana decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, to jest na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego,przy stwierdzeniu przez organ zaistnienia normatywnych przesłanek do jej wydania, o czym była mowa wyżej. Z kolei odnosząc się do zarzutu skarżącego, według którego decyzja z dnia [...] Nr [...] została wydana przez organ I instancji z półrocznym opóźnieniem, stwierdzić należy , że jest on nieuprawniony . Z materiału aktowego badanej sprawy wynika że, wskazaną decyzję z dnia [...] organ wydał po uzyskaniu informacji od skarżącego z dnia 27 kwietnia 2011 r. o zaprzestaniu przez skarżącego wykonywania działalności gospodarczej, co zostało potwierdzone w dniu 11 maja 2011 r. w czasie czynności sprawdzających w punkcie sprzedaży przez przedstawiciela Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. A zatem w analizowanej sprawie nie uchybiono przepisom kształtującym terminy załatwiania spraw ( art.35 k.p.a.) . Konkludując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca eSanitarnej oraz zają w zarzuty karżonej decyzji.z dnia 12 maja 2011 r.iernia zposredniego w dniu 11 maja 2011 r.ię do w niczym nie narusza prawa , bowiem zostały wydane zgodnie z przepisami ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz Kodeksem postępowania administracyjnego, zaś organy poczyniły prawidłowe ustalenia w rozpoznawanej sprawie i w oparciu o te ustalenia wydały trafne rozstrzygnięcie. Z tych względów zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.