IV SA/Wr 639/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr. ), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant starszy referent Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] 2013r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art.5 ust.3 i ust.3a ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2012r., poz.1228 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] 2013r., Nr [...] uznającej [...] za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy rozstrzygnięcie swe oparł na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia 23 października 2012r., Nr [...], organ pierwszej instancji zawiadomił [...] o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie uznania go za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W dniu 14 listopada 2012 r., organ pierwszej instancji przeprowadził wywiad alimentacyjny oraz odebrał od [...] oświadczenie majątkowe dłużnika alimentacyjnego. Następnie pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. Nr [...] organ zobowiązał [...] do zgłoszenia się w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. celem rejestracji jako osoba poszukująca pracy - w terminie 7 dni od otrzymania tego pisma. W związku z oświadczeniem [...] z dnia 20 stycznia 2013 r., iż nie uznaje on za konieczne zgłaszanie się w Powiatowym Urzędzie Pracy celem rejestracji, ponieważ posiada zatrudnienie, organ pierwszej instancji pismem z dnia 15 lutego 2013r. ponownie wezwał skarżącego do zarejestrowania się w PUP jako bezrobotny lub poszukujący pracy, uzasadniając to faktem braku potwierdzenia zatrudnienia w firmie, której umowę przedstawił . W konsekwencji powyższego, organ I instancji opisaną wyżej decyzją z dnia [...] 2013r. uznał [...] za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec takiego dłużnika, który przez okres ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów (art. 5 ust. 3a w/w ustawy). Z wywiadu alimentacyjnego oraz oświadczenia majątkowego wynika, iż [...] jest zatrudniony w [...] na stanowisku kierownika projektu na 1/8 etatu, z wynagrodzeniem zasadniczym w kwocie 187,50 zł miesięcznie. Obecnie pozostaje na utrzymaniu matki, którą wraz ze swym ojcem się opiekuje. Organ stwierdził, że pracując na 1/8 etatu [...] nie wykorzystuje swoich możliwości zawodowych, dlatego zobowiązał stronę do zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. celem znalezienia zatrudnienia, które pozwoliłoby na wywiązywanie się z obowiązku alimentacyjnego wobec dzieci (zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego [...]) - w łącznej kwocie 3000,00 zł miesięcznie. Komornik sądowy prowadzący postępowanie egzekucyjne poinformował organ pierwszej instancji, że [...] nie dokonał żadnych wpłat na poczet zasądzonych alimentów, a tym samym w/w w okresie ostatnich 6 miesięcy nie wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Wobec powyższego zaistniały - zdaniem organu, przesłanki wskazane w art. 5 ust. 3 i ust. 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, uzasadniające uznanie [...] za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. [...] odwołał się od powyższej decyzji i w bardzo obszernym uzasadnieniu szczegółowo opisującym okoliczności posiadanego aktualnie zatrudnienia oraz perspektywy zawodowe na przyszłość, wyjaśnił, że do dnia 18 maja 2013r. obowiązywał względem Niego orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu, zakaz prowadzenia działalności gospodarczej oraz zajmowania stanowisk zarządczych. Opisał także swoją sytuację materialną i rodzinną. Wskazał, że ok. 50% kosztów utrzymania dzieci pokrywa bezpośrednio, jako, że dzieci spędzają z Nim około 15 dni każdego miesiąca i miesiąc wakacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, powołało przepis art.5 ust.3 w/w ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów i stwierdziło, że ze stanu faktycznego wynika bezspornie, iż organ pierwszej instancji wzywał [...] do zgłoszenia się w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. celem rejestracji jako osoba poszukująca pracy. [...] odmówił tejże rejestracji, wskazując, iż posiada zatrudnienie w w/w Spółce [...]. Oceniając stan faktyczny sprawy oraz twierdzenia odwołania, Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, iż skarżący pracując na 1/8 etatu, z wynagrodzeniem 187,50 zł miesięcznie, nie wykorzystuje swoich możliwości zawodowych w stopniu, który pozwoliłoby na wywiązywanie się z obowiązku alimentacyjnego wobec dzieci w łącznej kwocie 3.000,00 zł miesięcznie. Kolegium podkreśliło, iż organ pierwszej instancji zobowiązał odwołującego się do rejestracji nie jako osoba bezrobotna, lecz poszukująca pracy. Z akt sprawy wynika bowiem, że pracując na 1/8 etatu, [...] pracuje w wymiarze 1 godziny dziennie. Znalezienie dodatkowego lub innego zatrudnienia dałoby możliwość na wywiązywanie się z obowiązku alimentacyjnego. Ponadto Kolegium stwierdziło, że nie daje wiary argumentom odwołania, uznając je za niespójne i sprzeczne. Z jednej bowiem strony [...] twierdzi, że sam pozostaje na utrzymaniu rodziców, a z drugiej strony podaje, że w dużej części utrzymuje swoje dzieci ("powyżej minimum 50% kosztów pokrywam bezpośrednio"). Przy tym wszystkim przedstawia zaświadczenie pracodawcy, z którego wynika, iż za pracę otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 200 zł brutto. W ocenie Kolegium nawet sądowy zakaz prowadzenia działalności gospodarczej oraz zajmowania stanowisk kierowniczych nie pozbawiał skarżącego możliwości zatrudnienia. Zdaniem Kolegium, praca na 1/8 etatu ma charakter wyłącznie iluzoryczny, mający na celu unikanie skutecznej egzekucji zobowiązań alimentacyjnych. Aprobowanie takiego sposobu postępowania jest sprzeczne z interesem społecznym. Kolegium wskazało, że w preambule do ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów zapisano dostarczanie środków utrzymania osobom, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb, a w szczególności dzieciom, jest w pierwszej kolejności obowiązkiem wskazanych w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym członków ich rodziny. Konstytucyjna zasada pomocniczości nakłada na państwo obowiązek wspierania jedynie tych osób ubogich, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb i nie otrzymują należnego im wsparcia od osób należących do kręgu zobowiązanych wobec nich do alimentacji, a wspieranie osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej z powodu niemożności wyegzekwowania alimentów należy łączyć z działaniami zmierzającymi do zwiększenia odpowiedzialności osób zobowiązanych do alimentacji. Jeśli jest tak – wywodzi dalej Kolegium, że dzieci spędzają ze skarżącym około 15 dni każdego miesiąca i miesiąc wakacji, to w/w powinien podjąć kroki zmierzające do zmiany zasądzonych alimentów, ewentualnie o uchylenie obowiązku alimentacyjnego. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Kolegium wskazało, iż wprawdzie ustawodawca art. 5 ust. 3a omawianej ustawy, przewidział możliwość niewydania decyzji o uznaniu dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, tym niemniej w niniejszej sprawie, przesłanka wskazana w tym przepisie nie została przez skarżącego spełniona. I tak Komornik sądowy prowadzący postępowanie egzekucyjne zaświadczył, że [...] w okresie ostatnich 6 miesięcy nie wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. W konsekwencji powyższego, Kolegium stwierdziło, że skoro w niniejszej sprawie zostały spełnione warunki do wszczęcia postępowania po myśli art. 5 ust.3 ustawy, a skarżący nie spełnia wymogu płatności 50% kwoty alimentów w wymaganym terminie, to należało uznać dłużnika alimentacyjnego – [...] za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych z uwagi na fakt, iż odmówił zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako poszukujący pracy. Z przytoczonych wyżej względów, zdaniem Kolegium brak jest podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji, stąd orzeczono jak w osnowie decyzji. W skardze na powyższą decyzję [...] zarzucając : 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, 77 §1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym bezpodstawnym przyjęciu, że świadczy pracę jedynie 1 godzinę dziennie; 2) naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: tj. naruszenie art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów , poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że powyższy przepis odnosi się do zaistniałego stanu faktycznego, w sytuacji gdy jednoznaczna treść tego przepisu nakazuje przyjąć, że osoba posiadająca zatrudnienie nie powinna być wzywana do zarejestrowania się jako osoba poszukująca pracy, wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadniając podniesione zarzuty, skarżący stwierdził, że tak organ pierwszej, jak i drugiej instancji doszedł do błędnego wniosku, iż pracuje jedynie w wymiarze 1 godzinny dziennie i taki wymiar czasu pracy ma charakter wyłącznie prowizoryczny, mający na celu unikanie skutecznej egzekucji zobowiązań alimentacyjnych. Zdaniem skarżącego, takie wnioskowanie organów świadczy o deficycie doświadczenia życiowego i elementarnej znajomości specyfiki pracy na stanowiskach kierowniczych w spółkach wykonujących działalność deweloperską. Skarżący podkreślił, że przedmiotem działalności Spółki [...] sp. z o.o. jest wybudowanie i sprzedaż nieruchomości mieszkalnych na rynku komercyjnym. Spółka ta została utworzona do realizacji inwestycji deweloperskiej w postaci budowy apartamentowca przy ul. [...]. Przewidywany termin zakończenia inwestycji został wyznaczony na czwarty kwartał 2014r. Jak zaś już wskazano w odwołaniu, skarżący zajmuje strategiczne stanowisko dla realizacji przedmiotowej inwestycji, tj. kierownika projektu. Zgodnie z kolei z art. 1544 § 1 k.p. "Pracownicy zarządzający w imieniu pracodawcy zakładem pracy i kierownicy wyodrębnionych komórek organizacyjnych wykonują, w razie konieczności, pracę poza normalnymi godzinami pracy bez prawa do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych". Przepis ten stał się także przedmiotem wielu orzeczeń Sądu Najwyższego. W tezie wyroku Sądu Najwyższego 10 lutego 2009r., sygn.akt II PK 149/08, wskazuje się, że "bez prawa do odrębnego wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych mogą być zatrudnieni tylko tacy kierownicy, którzy, podobnie jak osoby zarządzające zakładem pracy, sprawują funkcję zarządzania, tyle że pomniejszoną do skali wyodrębnionej komórki organizacyjnej". Za taki charakter świadczenia pracy bez wątpienia uznać należy pracę świadczoną przez skarżącego tj. kierownika projektu, mającą strategiczne znaczenie dla spółki [...] sp. z o.o. Oznacza to, że wynagrodzenie w wysokości 187,50 zł miesięcznie nie odzwierciedla skarżącego zaangażowania i nie jest ekwiwalentne w stosunku do czasu jaki tej pracy w rzeczywistości poświęca, ponieważ wykonuje wiele zadań bez polecenia, co wiąże się z funkcją kierownika. Skarżący świadczy pracę w oparciu o zadaniowy system pracy, a w związku z tym Jego godziny pracy nie mogą być dokładnie określone, ponieważ zgodnie z przepisem art. 149 § 2 k.p. nie są one ewidencjonowane przez pracodawcę. Z aktualną pracą skarżący wiąże duże nadzieje (wynagrodzenie będzie zależne od ilości sprzedanych mieszkań przez spółkę [...] sp. z o.o., a przewidywany roczny dochód z tytułu umowy o pracę wynosić będzie ok. 50 000 zł), stąd pracy tej poświęca znaczną część dnia, zaś pozostały czas spędza opiekując się matką oraz zajmując się dziećmi przez 15 dni w miesiącu. Z tych też względów nie jest w stanie podjąć dodatkowego zatrudnienia. Nadto skarżący podkreślił, że perspektywa pełnienia funkcji zarządczych w Spółce [...], ziściła się poprzez powołanie Go na członka zarządu spółki. Zgodnie bowiem z treścią uchwały nr 1 z dnia 29 lipca 2013r. Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników w/w Spółki, powołano Go na członka zarządu. Ponadto podczas przedmiotowego Zgromadzenia została podjęta uchwała nr 2 w sprawie wysokości wynagrodzenia nowo powołanego członka zarządu, w oparciu o którą ustalono wynagrodzenie na kwotę 3.000 zł brutto za każdorazowy udział w posiedzeniach zarządu spółki, począwszy od dnia 1 października 2013r. W konsekwencji powyższego, skarżący stwierdził, że ustalony sposób wynagrodzenia uznać należy za bardzo korzystny, jako, iż będzie miał bezpośrednie przełożenie na zwiększone możliwości systematycznego regulowania Jego zobowiązań alimentacyjnych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Odnosząc się do uzasadnienia skargi, Kolegium stwierdziło m. innymi, że w swych wypowiedziach skarżący akcentuje spodziewane dochody ("przewidywany roczny dochód z tytułu umowy o pracę wynosić będzie ok. 50 000 zł") i profity ("trzy tysiące złotych za każdorazowy udział w posiedzeniach zarządu spółki, począwszy od dnia 1 października 2013r."). Jednakże deklaracje skarżącego odnoszą się jednak zawsze do zdarzeń przyszłych, a tym samym niepewnych. Tymczasem obowiązek alimentacyjny względem dzieci powinien być zaspokajany na bieżąco. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2012r., poz.1228), a to m. innymi przepis art.4 ust.1,art. 5 ust.3 i art. 5 ust. 3a ustawy. I tak w myśl art. 4 ust. 1 w/w ustawy, po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 5 ustawy, organ właściwy dłużnika przeprowadza wywiad alimentacyjny, w celu ustalenia sytuacji rodzinnej, dochodowej i zawodowej dłużnika alimentacyjnego, a także jego stanu zdrowia oraz przyczyn niełożenia na utrzymanie osoby uprawnionej, odbiera od niego oświadczenie majątkowe oraz informuje dłużnika o przekazaniu do biura informacji gospodarczej informacji gospodarczej o zobowiązaniu lub zobowiązaniach dłużnika alimentacyjnego wynikających z tytułów, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 i 2, w razie powstania zaległości za okres dłuższy niż 6 miesięcy. Z kolei zgodnie z przepisem art. 5 ust. 3 omawianej ustawy, w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił: 1) złożenia oświadczenia majątkowego, 2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy, 3) bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych — organ właściwy dłużnika wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Powyższa regulacja oznacza, że wystąpienie którejkolwiek z w/w przesłanek pozytywnych stanowi podstawę wszczęcia postępowania w sprawie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Natomiast tylko, gdy ma miejsce przypadek określony w art. 5 ust. 3a ustawy, to nie zachodzi podstawa do wydania decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, Zważyć przy tym należy, że w myśl art. 5 ust. 3a omawianej ustawy, decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie wydaje się wobec tego dłużnika, który przez ostatnie 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze swych zobowiązań w kwocie nie niższej niż 50% wysokości bieżąco ustalonych alimentów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając wystąpienie podstaw faktycznych i prawnych przemawiających za utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych – zasadnie stwierdziło, że przesłanką przemawiającą za prawidłowością takiego rozstrzygnięcia było po pierwsze to, iż skarżący odmówił zgłoszenia się w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. celem rejestracji jako osoba poszukująca pracy, a po drugie nie spełnienie przez skarżącego wymogu o którym stanowi cyt. wyżej przepis art.5 ust.3a ustawy, czyli wywiązania się skarżącego w okresie ostatnich 6 miesięcy w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Istotne jest w sprawie, że ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu, zatytułowanego "zaświadczenie o bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych", wystawionego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w dniu [...] 2012r. (k.17), wynika, że egzekucja alimentów należnych od skarżącego, przyznanych dla [...] wyrokiem Sądu Okręgowego [...] w wysokości 3 000,00 zł miesięcznie, okazała się bezskuteczna, gdzie nadto jako przyczynę bezskuteczności postępowania egzekucyjnego wskazano m. innymi, cyt.:" dłużnik nie pracuje, dłużnik nie pobiera stałych świadczeń, dłużnik nie jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy". Także ze znajdującego się w aktach sprawy, wystawionego przez w/w Komornika Sądowego dokumentu z dnia 13 grudnia 2012r. "Zajęcie wierzytelności" jednoznacznie wynika, że alimenty zaległe dłużnika tj. skarżącego na rzecz wierzyciela alimentacyjnego wynoszą kwotę 50 542,75 zł, zaś zaległość dla Funduszu Alimentacyjnego to kwota 29 521,05 zł , a opłata egzekucyjna to kwota 12 009,57zł. Wskazać przy tym także należy, że w aktach sprawy znajduje się przedłożona przez skarżącego kserokopia umowy o pracę z dnia [...] 2012r., zawarta na czas nieokreślony pomiędzy Spółką z o.o. [...] a skarżącym, gdzie określono wymiar czasu pracy na 1/8 etatu oraz wynagrodzenie miesięczne w kwocie 187,50 zł. W umowie tej zamieszczono także zapis o treści, cyt.: "Jednorazowa premia w kwocie 50.000.00 zł płatna po sprzedaży lokali mieszkalnych przy ul. [...] za kwotę co najmniej 17 000 000,00 zł netto. Płatne do 30 dni od w/w zdarzenia". W okolicznościach niniejszej sprawy, zachodziła w ocenie Sądu podstawa do zobowiązania skarżącego przez organ do zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako poszukujący pracy (art.5 ust.2 pkt 1 omawianej ustawy). Niesporne jest w sprawie, że skarżący nie zastosował się do wezwania organu I instancji z dnia [...] 2012r., Nr [...] (k.23) do zgłoszenia się w terminie 7 dni w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. celem rejestracji jako osoba poszukująca pracy. Istotne jest przy tym, że w przedmiotowym wezwaniu, skarżący został poinformowany (pouczony) nie tylko o konsekwencjach zaniechania powiadomienia organu I instancji o dokonanej przedmiotowej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, lecz w piśmie tym organ przytoczył również tekst właściwych przepisów, które w sprawie miały zastosowanie. Podobnie w kolejnym piśmie z dnia [...] 2013r., Nr [...] (k.26), organ I instancji powołując jak poprzednio na przepis art.5 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, zasadnie wezwał skarżącego do zgłoszenia się w terminie 7 dni w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. celem rejestracji jako osoba poszukująca pracy, celem znalezienia zatrudnienia, które pozwalałoby na wywiązanie się z obowiązku alimentacyjnego nałożonego przez Sąd (wyrok Sądu Okręgowego [...]). Niesporne jest w sprawie, że skarżący i tym razem odmówił przedmiotowej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, informując organ I instancji kolejno pismem z dnia 20 stycznia 2013r. (k.25) oraz w pismem z dnia 12 marca 2013r. (k.29), że nie jest osobą bezrobotną, jako, że jest zatrudniony w Spółce z o.o. [...], a osiągany z tego tytułu dochód jest niewielki, lecz Jego zdaniem umowa gwarantuje Mu osiągnięcie dochodu rocznego w kwocie 50.000 zł. Jak to już wyżej Sąd podkreślił, zgodnie z cyt. wyżej art. 5 ust. 3 ustawy - do wszczęcia postępowania zmierzającego do uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od świadczeń alimentacyjnych wystarczające jest spełnienie jednej z przesłanek wskazanych w pkt. 1-3 cyt. wyżej przepisu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy, odmowa dokonania przez skarżącego rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy jako poszukujący pracy, uprawniała organ I instancji w oparciu o przepis art. 5 ust. 3 pkt 2 w/w ustawy, do wszczęcia postępowania w sprawie uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Zgodzić się w pełni należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że przepisy w/w ustawy dotyczące postępowania w sprawie uznania za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być ściśle stosowane bez możliwości odstępstw i to bez względu na indywidualną sytuację osoby względem, której toczy się owo postępowanie. Jak to już Sąd wyżej zauważył, prawodawca w art.5 ust.3 omawianej ustawy w sposób bardzo ścisły określił przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, nie pozostawiając organowi administracji orzekającemu w tych sprawach możliwości działania w ramach uznania administracyjnego. Wystarcza natomiast, by materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na realizację jednej z przesłanek wymienionych w cyt. wyżej art. 5 ust. 3 ustawy, a co w niniejszej sprawie ma miejsce ( art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy). Zważyć przy tym należy, ze przy wydawaniu decyzji orzekającej o uchylaniu się dłużnika alimentacyjnego od zobowiązań alimentacyjnych, rozstrzygająca jest treść cyt. wyżej przepisu art.5 ust.3a omawianej ustawy, który to przepis wymaga ustalenia, czy przez okres ostatnich 6 miesięcy dłużnik alimentacyjny wywiązywał się z obowiązku alimentacyjnego w każdym miesiącu, w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Zgromadzona w sprawie przez organ I instancji dokumentacja nie wskazuje, by w okresie ostatnich 6 miesięcy przed wydaniem przez tenże organ decyzji, skarżący dokonywał jakichkolwiek wpłat na poczet zasądzonych na poczet trojga dzieci opisanym wyżej wyrokiem alimentów w łącznej kwocie 3.000 zł miesięcznie. Nadto Sąd działając w oparciu o przepis art.106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził z urzędu dowód uzupełniający z przedłożonego przez organ odwoławczy dokumentu zatytułowanego: "Informacja o wysokości wyegzekwowanego świadczenia alimentacyjnego", wystawionego w dniu [...] 2014r. przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...]. W dokumencie tym w/w Komornik Sądowy zawiadamia, iż podczas trwania względem skarżącego egzekucji w okresie od 1 stycznia 2012r. wyegzekwowane zostały od skarżącego w dniu 16 kwietnia 2013r. świadczenia alimentacyjne w kwocie 103,55 zł. W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że nie ma miejsca w niniejszej sprawie przesłanka negatywna z cyt. wyżej art.5 ust.3a ustawy, jako, że z poczynionych ustaleń jednoznacznie wynika, że w okresie ostatnich 6 miesięcy skarżący nie dokonał wpłaty na poczet zobowiązań alimentacyjnych odpowiadającej wysokości określonej tymże przepisem. Okoliczność, że skarżący dokonał na rzecz komornika prowadzącego postępowanie egzekucyjne jednej wpłaty w dniu 16 kwietnia 2013r. na kwotę 103,55 zł, nie ma istotnego znaczenia, gdyż nie spełnia to wymogów określonych w w/w art.5 ust.3a ustawy, który wymaga wywiązywania się przez okres ostatnich 6 miesięcy w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50 % kwoty bieżąco ustalonych alimentów, co w niniejszej sprawie oznaczało – dokonanie przez skarżącego przez okres minimum 6 miesięcy, wpłat w kwocie nie niższej niż 1.500,00 zł miesięcznie. W świetle powyższych ustaleń, podnoszone przez skarżącego twierdzenia, że ponosi w 50 % koszty utrzymania dzieci z tej to przyczyny, że w każdym miesiącu - około 15 dni, dzieci spędzają czas ze skarżącym, nie mogą stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji. Sąd uznał także – wbrew zarzutom skarżącego, że organy administracji rozpatrujące przedmiotową sprawę prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i wydały rozstrzygnięcia zgodnie z prawem, nie naruszając reguł procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. I tak, nie można zarzucić organom naruszenia przepisu art. 7, 9, 80, 107 § 3 k.p.a. Organy wyjaśniły zasadność przesłanek, które stanowiły podstawę decyzji, a oceny w tym zakresie dokonały na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czemu dały wyraz w uzasadnieniu wydanych decyzji. Z akt sprawy niewątpliwie także wynika, że skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym, jak i miał możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz możliwości składania wniosków dowodowych (k.30). W okolicznościach niniejszej sprawy, także powoływanie się skarżącego na przyszłe dochody – nie mają w niniejszej sprawie istotnego znaczenia, z tego to przede wszystkim względu, że postępowanie w niniejszej sprawie uregulowane jest cyt. wyżej przepisami ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów i tylko okoliczności określane w tejże ustawie mają znacznie prawne. Jednakże na marginesie Sąd zauważa, że choć skarżący deklarował otrzymywanie od 1 października 2013r. za każde posiedzenie zarządu Spółki kwotę 3.000,00 zł, to z opisanego wyżej dokumentu Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] z dnia [...] 2014r., nie wynika, by egzekwowane należności były regulowane (poza wymienioną wyżej kwotą 103,55 zł). W ocenie Sądu, przedstawione motywy wydania zaskarżonej decyzji, które zostały zaprezentowane przez organ odwoławczy w kontekście przytoczonych wyżej, obowiązujących przepisów ustawy, pozwalają na stwierdzenie, że decyzja ta jest zgodna z prawem. W konsekwencji, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała by zaskarżona decyzja, jak poprzedzająca ją decyzja o organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.