IV SA/Wr 651/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie : Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant : Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w L. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] 2013 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 16a ust.1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006r., Nr 139, poz. 992 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] 2013r., Nr [...] orzekającej o odmowie przyznania skarżącej prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawnym mężem [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy rozstrzygnięcie swe oparł na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych sprawy: Wnioskiem z dnia 14 czerwca 2013r. [...] zwróciła się do organu I instancji o przyznanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad mężem – [...]. Organ I instancji po przeprowadzonym postępowania, opisaną wyżej decyzją z dnia [...] 2013r., z powołaniem się m.innymi na przepis art.16 a ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, odmówił przyznania [...]j specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wnioskowanego na męża – [...]. Uzasadniając swe rozstrzygniecie, organ stwierdził, że w oparciu o przeprowadzony w dniu 26 czerwca 2013r. wywiad środowiskowy ustalono, że [...] zamieszkuje wspólnie z mężem – [...], którego jednocześnie jest opiekunem prawnym, i sprawuje nad nim całodobową opiekę. Mąż skarżącej choruje długotrwale na chorobę psychiczną i wymaga stałej opieki osoby drugiej w celu prawidłowego funkcjonowania. Organ stwierdził, że osiągane przez rodzinę dochody mieszczą się w kryterium określonym w ustawie, które wynosi 623,00 zł. Wskazując następnie na przepis art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych definiujący pojęcie "zatrudnienia lub inne pracy zarobkowej", organ I instancji zauważył, że przez rezygnację z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej należy rozumieć sytuację, w której osoba zatrudniona lub wykonująca pracę we wskazanych w art. 3 pkt 22 ustawy formach rezygnuje z tego zatrudnienia. Powołując się na złożone przez [...] w dniu 14 czerwca 2013r. oświadczenie, w którym strona podkreśliła, że nie jest w stanie przedłożyć dokumentu potwierdzającego rezygnację z pracy, ponieważ nigdy nie pracowała, organ przyjął, że w/w nie zrezygnowała z zatrudnienia w związku koniecznością sprawowania stałej opieki nad mężem legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a zatem nie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego. Reasumując, organ I instancji stwierdził, że nie kwestionuje faktu sprawowania przez [...] opieki nad mężem, jednakże wobec nie zrezygnowania przez nią z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nie mógł przyznać wnioskowanego świadczenia. W odwołaniu od powyższej decyzji [...] wskazała, że opiekuje się chorym mężem od 1992r., który cierpi na schorzenia psychiczne. Jest ponadto inwalidą I grupy w stopniu znacznym niezdolnym do samodzielnej egzystencji oraz całkowicie ubezwłasnowolniony przez sąd. Opiekę nad mężem sprawuje od ponad 20 lat i w tym czasie nigdy nie pracowała. Podkreśliła, że gdyby podjęła pracę, to nie byłoby komu sprawować tej opieki i zmuszona byłaby do umieszczenia męża w domu pomocy społecznej. Wskazała, że od roku 2011 miała prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, które zostało przyznane na podstawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po przeanalizowaniu zgromadzonych w sprawie akt i wniesionego odwołania, cytując przepis art. 16a ust. 1, ust. 2, ust. 4 i ust. 8 w/w ustawy o świadczeniach rodzinnych, stwierdziło, że z powyższych przepisów wynika, iż aby otrzymać specjalny zasiłek opiekuńczy należy spełnić szereg przesłanek ustawowych. Jest w sprawie okolicznością niesporną, że spełniona została przesłanka dochodowa. Łączny bowiem dochód [...] (brak dochodu) i jej męża [...] wynosi 8.408,58 zł. Miesięczny dochód wynosi więc 700,72 (8.408,58 zł : 12 m-cy), a zatem w przeliczeniu na osobę dochód ten wynosi 350,36 zł (700,72 zł : 2 osoby), który nie przekracza kwoty określonej w art. 5 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. 623,00 zł. Kolejną przesłanką, która zdaniem Kolegium musi zaistnieć, aby prawo do wnioskowanego świadczenia mogło zostać przyznane jest fakt rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad niepełnosprawną osobą. Wobec tego osoba zatrudniona musi zrezygnować z pracy z określonego powodu. Celem specjalnego zasiłku opiekuńczego jest bowiem częściowa rekompensata utraconego wynagrodzenia dla osób, które rezygnują z pracy aby sprawować opiekę nad członkiem rodziny. Zasiłek ten nie jest natomiast przyznawany tylko z tego powodu, że dana osoba sprawuje tą opiekę. Ponadto, między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością opieki musi istnieć związek przyczynowy. Opieka ta musi być przy tym na tyle intensywna i absorbująca, że wyklucza to możliwość aktywności zawodowej osoby sprawującej tą opiekę. Kolegium podkreśliło, że w świetle zgromadzonej w sprawie dokumentacji, a w szczególności mając na uwadze złożone przez stronę w dniu 14 czerwca 2013r. oświadczenie, jest okolicznością niesporną, że [...] nigdy nie podejmowała zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a tym samym była bierna zawodowo. W świetle powyższego, odpadła zdaniem Kolegium określona w art. 16 a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, przesłanka rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad mężem legitymującym się znacznym stopniem niepełnosprawności, przez co nie ma podstaw do przyznania wnioskowanego przez stronę specjalnego zasiłku opiekuńczego. Odnosząc się z kolei do argumentacji strony podniesionej w odwołaniu, a dotyczącej przyznania jej w roku 2011 specjalnego zasiłku opiekuńczego, Kolegium wyjaśniło, że z dniem 1 stycznia 2013r. (z wyjątkiem art. 1 pkt 5 lit. c, który wszedł w życie z dniem 1 lipca 2013r.) weszła w życie ustawa z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012r., poz. 1548), która w art. 1 pkt 5 wprowadziła szereg istotnych zmian w zakresie przyznawania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, zaś w art. 1 pkt 4 wprowadziła nowe świadczenie rodzinne w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego. Oznacza to zdaniem Kolegium, że w roku 2011 nie mogło być przyznane stronie prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Z kolei decyzją z dnia [...] 2011r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] 2010r. Nr [...], uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przyznało [...] świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad mężem [...] w wysokości 520,00 zł miesięcznie począwszy od 1 listopada 2010r. Kolegium podkreślił przy tym, że przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a przesłanki do przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego nie są tożsame, a zatem fakt wcześniejszego przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie rzutuje automatycznie na konieczność przyznania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. W tym stanie faktycznym i prawnym Kolegium orzekło jak wyżej. W skardze na powyższą decyzję [...] ponowiła argumentację przytoczoną w odwołaniu od decyzji organu I instancji, stwierdzając, że czuje się pokrzywdzona odmową przyznania Jej specjalnego zasiłku opiekuńczego. Odnosząc się do stwierdzenia Kolegium, że w 2011r. nie pracowała, skarżąca stwierdziła, że jeżeli pobierała zasiłek w związku z rezygnacją z zatrudnienia i opieką nad chorym mężem, to nie mogła - w obawie przed niebezpieczeństwem i zagrożeniem pożarem mieszkania lub wybuchem gazu i innych mieszkańców zamieszkujących w bloku, zrezygnować w 2011r. z przyznanego zasiłku i podjąć pracę, zostawiając bez opieki samego męża w domu. W razie zaistniałego takiego zdarzenia skarżąca jako żona i opiekun prawny odpowiadałaby przed Sądem, że nie sprawowała należycie opieki nad mężem. Skarżąca podkreśliła, że Sąd Rodzinny w L. co pół roku kontroluje opiekuna prawnego czy należycie sprawuje opiekę nad podopiecznym [...] między innymi: Czy jest dobrze odżywiany, czy ma odpowiednie ubranie w zależności od pory roku oraz czy ma całodobową opiekę. Zdaniem skarżącej to jest wyjątkowy przypadek, stąd nie może podjąć żadnej pracy, gdyż opiekę nad mężem ustanowił Sąd Rodzinny w L. dla żony [...]. Sąd Administracyjny we Wrocławiu powinien zauważyć iż wymieniona wyżej sytuacja jest wyjątkowo trudna i w takiej sytuacji powinien się znaleźć przepis w drodze wyjątku dla takich osób jak skarżąca i przyznać świadczenie opiekuńcze. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy – ustosunkowując się do żądania skarżącej o przyznanie przez Sąd specjalnego zasiłku opiekuńczego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zaś w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2013 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] 2013r., Nr [...], który to organ powołując się m.innymi na przepis art.16a ust.1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006r., Nr 139, poz.992 ze zm.) - odmówił przyznania skarżącej prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem [...]. Zasadniczym powodem przedmiotowej odmowy było ustalenie, że skarżąca nie zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania stałej opieki na niepełnosprawnym mężem. Zatem kluczową kwestią w niniejszej sprawie było udzielenie odpowiedzi, czy w okolicznościach niniejszej sprawy i obowiązującego stanu prawnego, zasadnie odmówiono skarżącemu przyznania przedmiotowego zasiłku . Zważyć należy, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji są przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2013, poz. 1456), dalej: ustawa, a w szczególności przepis art. 16a ust. 1, który stanowi, że specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2012 r. poz. 788 i 1529) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zauważyć przy tym należy, że przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego uzależnione także zostało od spełnienia kryterium dochodowego, czyli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie może przekraczać kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2 (ust. 2 art. 16a ustawy), tj. kwoty 623,00 zł.. W świetle powyższej regulacji, stwierdzić należy, ze zasadnie organy przyjęły, iż jednym z wymogów uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Omawiany przepis art.16a ust.1 ustawy nie stanowi natomiast, że warunek ten jest spełniony także w przypadku niepodejmowania zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Oznacza to, że ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, o którym mowa w art. 16a ustawy – uzależnione zostało od zaistnienia faktycznej rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, pozostającej w związku przyczynowym z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Podzielić należy pogląd organu odwoławczego, że gdyby intencją ustawodawcy było przyznanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego również osobom, które nie podejmują zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną, to z pewnością dałby temu wyraz tak, jak uczynił to przy świadczeniu pielęgnacyjnym, a o którym jest mowa w art. 17 ust. 1 omawianej ustawy. Przepis art.17 ust.1 ustawy jednoznacznie bowiem wskazuje, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może być przyznane określonym osobom (po spełnieniu innych warunków przewidzianych w tym przepisie), jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Natomiast niewątpliwe jest w niniejszej sprawie, że w przypadku świadczenia, o które ubiega się skarżąca, tj. specjalnego zasiłku opiekuńczego ustawodawca wskazał wyłącznie przesłankę rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Wobec tego okoliczność, że dana osoba nie podejmuje zatrudnienia, w świetle dyspozycji cyt. wyżej art. 16a ustawy nie wywołuje skutku w postaci spełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia. W świetle powyższego, trafnie organ odwoławczy odwołuje się do przepisu art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdzie zawarta jest definicja pojęcia "zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", a które jest równoznaczne z wykonywaniem pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywaniem pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej. Wobec tego zrezygnowanie z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a do którego to pojęcia odwołuje się omawiany przepis art.16a ust.1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, ściśle wiąże się z wcześniejszym zakończeniem trwającego stosunku pracy lub wykonywania innej pracy zarobkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2010r., sygn.akt I OSK 123/10, LEX nr 594975). Rezygnacja z zatrudnienia musi być również powiązana z celem, jakim jest sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną. Konieczne jest zatem istnienie związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki. Istotne są więc okoliczności i powody rezygnacji z zatrudnienia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 585/13, publ. w internetowej CBOSA). W niniejszej sprawie bezsporną pozostaje kwestia spełnienia przez skarżącą kryterium dochodowego, czyli spełnienia przesłanki dotyczącej wysokości osiąganego dochodu, umożliwiającej przyznanie wnioskowanego świadczenia, jak i niewystępowanie przesłanek wskazanych w art. 16a ust. 8 ustawy, wyłączających uprawnienie skarżącej w tym zakresie. Niewątpliwym jest także, że mąż skarżącej na mocy orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia [...] 1994r. został zaliczony do pierwszej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia, z równoczesnym stwierdzeniem, że wymaga opieki osoby drugiej. Niesporne jest także w sprawie, że skarżąca nigdy nie pracowała zawodowo i okoliczność tę sama przyznaje chociażby w złożonym w organie I instancji dnia [...] 2013r. oświadczeniu. Równocześnie skarżąca konsekwentnie utrzymuje, że sprawowana przez Nią opieka nad niepełnosprawnym mężem uniemożliwiała Jej podjęcie pracy zawodowej. W świetle powyższego, zgodzić się należy z organami, że po stronie skarżącej nie zaistniała przesłanka rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku koniecznością opieki nad niepełnosprawnym mężem, co zaś jest niezbędną przesłanką do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego (art.16a ust.1 omawianej ustawy). Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym w aktualnym stanie prawnym osoba ubiegająca się o przyznanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego musi zrezygnować z zatrudnienia z własnego wyboru, a przez rezygnację z zatrudnienia nie można w związku z tym rozumieć niepodejmowania zatrudnienia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 stycznia 2014r., sygn. akt IV S.A./Wr 668/13, publ. w internetowej CBOSA). W związku z tym dokonana w niniejszej sprawie przez organy, zwłaszcza przez Kolegium wykładnia powołanego wyżej przepisu art.16a ust.1 ustawy w związku z art.3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych jest prawidłowa, co oznacza, że wydane w sprawie decyzje - wbrew zarzutom skargi nie naruszają tak przepisów prawa procesowego, jak i przepisów prawa materialnego, innymi słowy nie pozwalają na przyjęcie, iż decyzje te wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, o którym stanowi przepis art. 145 p.p.s.a. Wskazać przy tym należy, że przyznane skarżącej w 2011r. w oparciu o przepis art.17 omawianej ustawy - świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaniem przez w/w opieki nad niepełnosprawnym mężem, nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, z tej to przede wszystkim przyczyny, że specjalny zasiłek opiekuńczy, a o który to zasiłek ubiega się skarżąca w niniejszej sprawie, jak już to wyżej Sąd podkreślił ma swą odrębną regulację – określoną w cyt. wyżej art.16a ust.1 ustawy. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że podnoszone przez skarżącą okoliczności związane tak z trudnościami związanymi ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym mężem, jak i sytuacją materialną, aczkolwiek bardzo istotne z punktu widzenia skarżącej, nie mogły być uwzględnione przez Sąd z tej to przede wszystkim przyczyny, iż względy społeczne, czy też sprawiedliwości społecznej Sąd ten nie może brać pod uwagę, jako, że dotyczą one sfery pozaprawnej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270), skargę oddalił. Mając na uwadze przedmiot sprawy, Sąd jedynie informacyjnie pragnie zauważyć, że postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013r. sygn.. akt II SA/Po 1026/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym następującej treści: "Czy art. 16 a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.), w zakresie w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego świadczenia opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnego egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ?" . Przepis zaś art.190 ust.4 Konstytucji R.P. stanowi, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Zgodnie zaś z art. 145a k.p.a. można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzeknie o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej (§ 1). Skargę o wznowienie postępowania w takim przypadku wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§ 2). Skargę taką wnosi się do organu administracji państwowej, który wydał decyzję w I instancji (art. 148 § 1).