IV SA/Wr 652/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w dniu 30 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w O. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] o zwolnieniu ze służby w Policji A. K., dalej skarżący. W zaskarżonej decyzji pouczono skarżącego o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., w terminie trzydziestu dni od dnia jej doręczenia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzję odebrał syn skarżącego w dniu 7 sierpnia 2013 r. Pomimo prawidłowego pouczenia, w dniu 6 września 2013 r. skarżący złożył skargę na wskazaną decyzję w siedzibie Komisariatu Policji w B.. W dniu 9 września 2013 r. skarga wpłynęła do Komendanta Powiatowego Policji w O.. Następnie w dniu 11 września 2013 r. pismo skarżącego zostało przekazane przez Komendanta Powiatowego Policji w O. do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., do którego wpłynęło w dniu 13 września 2013 r. Powyższe informacje wynikają z akt sprawy, w tym z pisma z dnia 22 października 2013 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądowo-administracyjnym w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać skargę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1418/10, lex nr 742282, z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 631/08, lex nr 505351; z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 779/07, lex nr 485379). Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 7 sierpnia 2013 r., a zatem termin skutecznego wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 8 sierpnia 2013 r. i upłynął w dniu 6 września 2013 r. (piątek). Oznacza to, że dzień 6 września 2013 r. - z zachowaniem wymogu określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a. - był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tymczasem, pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, skarżący złożył skargę w dniu 6 września 2013 r. w siedzibie Komisariatu Policji w B. Następnie skarga została przesłana do Komendanta Powiatowego Policji w O. (organ I instancji). W dniu 11 września 2013 r. skarga została przesłana do organu właściwego w sprawie, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji we W, do którego wpłynęła w dniu 13 września 2013 r. Zatem, należy przyjąć, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu została wniesiona w dniu 11 września 2013 r. (data przesłania skargi do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W.), czyli z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., co czyni skargę spóźnioną. Mając na uwadze powyższe, skargę z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.