IV SA/Wr 672/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca) Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2026 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 29 października 2025 r., nr SKO/RŚ-423/90/2025 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 29 X 2025 r. (nr SKO/RŚ-423/90/2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy (dalej jako "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania R. F. (dalej jako "skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję z 29 VIII 2025 r. (nr GOPS.SR.4702.40.2025) Wójta Gminy Kunice odmawiającą przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną nad W. F. Powyższą decyzję wydano w następujących okolicznościach sprawy: W dniu 1 IX 2023 r. wpłynął wniosek skarżącej o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem W. F. (ur. [...] r.). Do wniosku załączono m.in. orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Legnicy z 15 V 2023 r., stwierdzające, że mąż skarżącej jest osobą niepełnosprawną na stałe w stopniu znacznym od 22 VII 2019 r., niepełnosprawność istnieje od 25 III 2019 r. roku życia z przyczyny oznaczonej symbolem 05-R oraz 10-N (tj. dysfunkcja narządu ruchu oraz choroby neurologiczne). Decyzją z dnia 21 XII 2023 r. (nr GOPS.SR.4702.2.46.2023MM) organ I instancji odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jako przyczynę odmowy podano fakt, że niepełnosprawność męża skarżącej powstała przed ukończeniem przez niego 25. roku życia. SKO, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia 6 II 2024 r. (nr SKO/RS-423/17/2024) uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie organu I instancji w całości. SKO stwierdziło, że sprawa skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uruchomiona jej wnioskiem z 19 X 2021 r., została już wcześniej rozstrzygnięta ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną, a wobec tego ponowne wszczęcie postępowania w tej samej sprawie na skutek kolejnego wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest niedopuszczalne z uwagi na tożsamość spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpatrzeniu skargi wniesionej przez skarżącą, wyrokiem z 15 I 2025 r. (sygn. akt IV SA/Wr 247/24) uchylił decyzję SKO z 6 II 2024 r. (nr SKO/RŚ-247/24) oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z 21 XII 2024 r. (nr GOPS.SR.4702.2.46.2023MM). Sąd uchylając decyzje zwrócił uwagę, że nie można wykluczyć zmiany potrzeb pielęgnacyjnych i opiekuńczych nawet w skali krótkiego okresu czasu. W takim kontekście szczególnego znaczenia nabiera więc rola wywiadu środowiskowego oraz zawartych w nim konkluzji, aktualnych na datę rozpatrywanego wniosku. Tymczasem - jak wynika z akt administracyjnych - w związku z ponownym wnioskiem skarżącej z 1 IX 2023 r. takiej czynności dowodowej w przedmiotowej sprawie w ogóle nie przeprowadzono. Nie jest zatem, zdaniem Sądu, możliwe jednoznaczne i pewne stwierdzenie - wyłącznie w oparciu o treść wniosku wraz z dołączonymi później dokumentami (zaświadczenia lekarskie, pisemne oświadczenia strony zawarte w ankiecie dotyczącej sprawowania opieki) - że dotyczy on sprawy tożsamej ze sprawą, która została uprzednio rozstrzygnięta ostateczną decyzją o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Marginalnie Sąd zaznaczył, że okoliczność momentu powstania niepełnosprawności, stanowiąca wyłączną podstawę odmowy świadczenia ze strony organu I instancji, nie mogła znaleźć zastosowania z uwagi na konieczność respektowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 X 2014 r., o sygn. K 38/13. W toku przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, w tym wywiadu środowiskowego z 5 VI 2025 r., ustalono, że skarżąca mieszka z mężem W. F. i prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Małżonkowie mają dwie dorosłe córki, które mają dzieci i nie mieszkają w K. Mąż skarżącej w III 2019 r. uległ wypadkowi samochodowemu i od tamtej pory jest osobą niepełnosprawną. Doznał obrażeń wewnętrznych, ma niedowład kończyn dolnych, nie ma szans aby kiedykolwiek stanął na nogi, ma problemy neurologiczne, porażenie zwieraczy, zaburzenia czucia od pępka w dół, zaburzenia oddalania stolca i moczu, ponadto cierpi na stany depresyjne, leczy się w poradni psychiatrycznej oraz w poradni leczenia bólu. Skarżąca wraz z mężem podczas wywiadu środowiskowego oświadczyli, że z powodu obrażeń jakich doznał mężczyzna po wypadku z biegiem czasu zaczynają pojawiać się problemy zdrowotne takie jak: mimowolne nieskoordynowane odruchy rąk, drżenie rąk, drżenie mięśni, problemy z pamięcią. Skarżąca jest osobą niepracującą. Oświadczyła przy tym, że nie może podjąć zatrudnienia, gdyż nie może zostawić męża samego. W. F. nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować. Potrzebuje pomocy żony w takich czynnościach jak: ubieranie, mycie, golenie, obcinanie paznokci, kładzenie do łóżka, przejście z łóżka na wózek, przemieszczanie się. Ponadto skarżąca wykonuje w domu takie czynności jak: sprzątanie, robienie zakupów, gotowanie, wizyty lekarskie, wykupienie recept, praca w ogrodzie, prace porządkowe wokół domu. Dalej pracownik socjalny podczas wywiadu ustalił, że W. F. potrzebuje pomocy przy zakładaniu cewnika, zmianie pieluchy, a także przy zjedzeniu zupy - głownie z powodu drżenia mięśni. Skarżąca oświadczyła w toku wywiadu, że jej mąż nie może pogodzić się z sytuacją, bywa że przez kilka dni nie wychodzi z łóżka. Decyzją z dnia 6 VI 2025 r. (nr GOPS.SR.4702.35.2025) organ I instancji odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Stwierdził, że czynności opiekuńcze skarżącej kolidują z możliwością podjęcia zatrudnienia, gdyż mąż nie radzi sobie z podstawowymi czynnościami w ciągu dnia. Jego niepełnosprawność powstała jednak przed ukończeniem przez niego 25. roku życia, co wyklucza możliwość przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. SKO, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z 29 VII 2025 r. (nr SKO/RŚ-423/68/2025) uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. SKO zwróciło uwagę, że brak było podstaw do oparcia decyzji odmownej na dacie powstania niepełnosprawności, co wynikało zresztą jednoznacznie z treści wyroku Sądu wydanego wcześniej w sprawie. Jednocześnie SKO nakazało organowi I instancji prowadzenie dalszego podstępowania dowodowego w kierunku ustalenia i porównania, czy doszło do zmiany okoliczności faktycznych, które wcześniej zadecydowały o odmowie przyznana świadczenia pielęgnacyjnego, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym. Po przeprowadzeniu dodatkowego wywiadu środowiskowego w dniu 21 VIII 2025 r. organ I instancji, decyzją z dnia 29 VIII 2025 r. (nr GOPS.SR.4702.40.2025) ponownie odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Stwierdził, że wprawdzie stan zdrowia męża skarżącej ciągle się pogarsza zarówno fizycznie jak i psychicznie, przez co wymaga on stałej opieki, jednak jego niepełnosprawność powstała przed ukończeniem przez niego 25. roku życia, co wyklucza możliwość przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. SKO, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, decyzją z 29 X 2025 r. (nr SKO/RŚ-423/90/2025) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie SKO należało odmówić skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, jednak z innych przyczyn, niż podano w decyzji organu I instancji. Zdaniem SKO stan zdrowia męża skarżącej i związany z tym zakres wymaganej opieki nie uzasadnia braku możliwości podjęcia zatrudnienia przez skarżącą. SKO zwróciło uwagę, że stan faktyczny nie zmienił się istotnie w stosunku do okoliczności poprzedniej sprawy, wszczętej wnioskiem skarżącej z 19 X 2021 r. i zakończonej prawomocnie odmową przyznania świadczenia (zob. wyrok WSA z 25 X 2022 r., IV SA/Wr 271/22 oraz wyrok NSA z 7 II 2024 r., I OSK 295/23). Podkreślono, że skarżąca nie udokumentowała medycznie problemów męża z samodzielnym przemieszczaniem się przy pomocy wózka inwalidzkiego lub chodzika, ani problemów z górnymi kończynami. W. F. samodzielnie prowadzi skuter elektryczny, samochód osobowy przystosowany do jego niepełnosprawności, tak więc trudno dać wiarę informacjom podanym przez jego żonę, która twierdzi, że jej mąż samodzielnie może tylko umyć zęby i założyć koszulkę. Mąż skarżącej posiada uprawnienia do kierowania pojazdami i aktywnie z nich korzysta. Z dokumentacji medycznej wynika nadto, że porusza się on samodzielnie przy pomocy wózka inwalidzkiego, na skuterze elektrycznym i prowadzi sam samochód. Stosuje samocewnikowanie, ćwiczy, stara się być aktywny i samodzielny. Sama zaś skarżąca jest osobą, która od 2000 r. nie przejawia żadnej aktywności zawodowej, tak więc nie miało to związku z wypadkiem męża, który nastąpił w 2019 r. W ocenie SKO, nie kwestionując i nie deprecjonując pomocy świadczonej mężowi przez skarżącą, za uzasadnione należało uznać stwierdzenie, że jej zakres nie usprawiedliwia bierności zawodowej. Nie wykonuje ona bowiem przy mężu takich czynności opiekuńczych, które absorbowałby ją nieustannie i wymagały ciągłej obecności przy nim w domu, nie pozwalając na jakąkolwiek aktywność zawodową. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o: uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie kosztów i rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym. Zarzucono naruszenie: 1) art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z 28 XI 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.) – dalej "UoŚR", poprzez niezasadne uznanie, że skarżąca nie jest uprawniona do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż zakres opieki jakiej wymaga podopieczny nie wyklucza podjęcia przez nią zatrudnienia, 2) art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 17 ust. 1 UoŚR, poprzez niezasadne uznanie, że skarżąca nie jest uprawniona do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż nie ma związku między rezygnacją przez nią z zatrudnienia a sprawowaną opieką nad niepełnosprawnym małżonkiem 3) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 kpa, przez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, wbrew treści orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Legnicy z 4 X 2021 r., że niepełnosprawny W. F. pomimo stwierdzonej niezdolności do samodzielnej egzystencji nie wymaga stałej opieki swojej małżonki, która nie musi rezygnować z zatrudnienia. W uzasadnieniu skargi skarżąca umotywowała zarzuty podkreślając m.in., że organy uprawnione do orzekania w przedmiocie świadczeń rodzinnych nie posiadają umocowania do zastępowania powiatowych i wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności. Zapoznając się więc z zakresem obowiązków ustalonych podczas parokrotnego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez pracownika socjalnego, trudno się zgodzić z SKO, aby można było pogodzić opiekę nad niepełnosprawnym małżonkiem, która wymaga pomocy we wstawaniu z łóżka, z wózka inwalidzkiego, myciu, przy zmianie pampersów, smarowaniu aby nie doszło do oparzeń i odleżyn, przygotowaniu posiłków, pomocy przy ubieraniu się oraz całodobowej dyspozycji z pracą zawodową. Podkreślono też, że pojazd używany przez męża skarżącej został przystosowany specjalnie do osoby z niedowładem kończyn dolnych. Podczas wspomnianych wywiadów środowiskowych skarżąca wskazywała, iż konieczna jest jej pomoc przy wsiadaniu oraz wysiadaniu małżonka z pojazdu, gdyż sam nie jest wstanie się przemieścić. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko wnosząc o rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym i jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 17 ust. 1 UoŚR (według stanu prawnego z Dz.U. z 2023 r., poz. 390, w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z 7 VII 2023 r. o świadczeniu wspierającym – Dz.U. z 2023 r., poz. 1429), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 VI 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 II 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Nie ulega zatem wątpliwości, że rozstrzygnięcie sprawy świadczenia pielęgnacyjnego wymaga rzetelnych ustaleń w kwestii charakteru i zakresu koniecznej opieki. Organ administracji publicznej w ramach postępowania administracyjnego zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co expressis verbis wynika z art. 77 § 1 kpa. Obowiązek ten służy realizacji – wynikającej z art. 7 kpa - zasady prawdy obiektywnej, nakazującej organowi podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nadto organ zobligowany jest dokonać rzetelnej oceny dowodów w sprawie. W myśl art. 80 kpa, organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Prawidłowe wykonanie tych obowiązków przez organ w ramach postępowania administracyjnego służyć ma w konsekwencji realizacji naczelnej zasady prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organy podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 kpa). Nieprawidłowości w zakresie ustalenia istotnych okoliczności w sprawie (błąd "braku") bądź też w zakresie oceny dowodów (błąd "oceny") godzą w rezultacie zawsze w zasadę prawdy obiektywnej. W okolicznościach niniejszej sprawy kluczowe znaczenie mają stwierdzenia decyzji odwoławczej wskazujące na brak potrzeby sprawowania nad mężem skarżącej stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy w stopniu wykluczającym aktywność zawodową. SKO stwierdziło bowiem, że porusza się on samodzielnie przy pomocy wózka inwalidzkiego, na skuterze elektrycznym i prowadzi sam samochód. Stosuje samocewnikowanie, ćwiczy, stara się być aktywny i samodzielny. W ocenie SKO wymagane przy opiece czynności i ich zakres czasowy nie wykluczają podjęcia zatrudnienia przez skarżącą. W ocenie Sądu wyżej sformułowane stanowisko jest nieprawidłowe. Faktem jest, że mąż skarżącej porusza się za pomocą wózka inwalidzkiego, na skuterze elektrycznym i prowadzi specjalnie dostosowany samochód. Fakt ten powinien być jednak oceniony w świetle pozostałych okoliczności sprawy dotyczących jego stanu zdrowia i zakresu wymaganej opieki. Istotą swobodnej oceny dowodów z art. 80 kpa jest bowiem właśnie uwzględnienie "całokształtu" materiału dowodowego, co należy przeciwstawić ocenie fragmentarycznej, pochopnej, pomijającej inne dowody. W konkretnej sprawie szczególnie istotne są zaś dowody (w szczególności dokumentacja medyczna), wytworzone po dniu 24 II 2022 r., tj. po dniu wydania przez SKO ostatecznej i prawomocnej decyzji odmawiającej skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w postępowaniu zainicjowanym poprzednim wnioskiem skarżącej, złożonym w dniu 19 X 2021 r. Jak słusznie zaznaczyło SKO – i co zresztą wynika z wyroku tutejszego Sądu wydanego w sprawie – należało bowiem ustalić i ocenić, czy stan małżonka skarżącej uległ pogorszeniu w porównaniu ze stanem ustalonym w poprzednim postępowaniu. Analiza obecnego materiału dowodowego wskazuje zaś dość wyraźnie, że stan ten uległ pogorszeniu. Już z samego tylko aktualnego orzeczenia o niepełnosprawności z dnia 15 V 2023 r. wynika, że do dotychczasowej przyczyny niepełnosprawności o symbolu 10-N (choroby neurologiczne) dodano kolejną o symbolu 05-R (dysfunkcja narządu ruchu). Zmieniono także wskazania dotyczące zatrudnienia z dotychczasowej "zdolności do pracy w warunkach chronionych" na "niezdolny do pracy". Stan męża skarżącej niewątpliwie więc się pogorszył i to w stopniu wymagającym uwzględnienia w orzeczeniu o niepełnosprawności. Zwraca też uwagę dokumentacja z P. w L. Wynika z niej m.in., że mąż skarżącej ma zaburzenia pamięci i szuka słów w trakcie rozmowy. Jest mało aktywny i unika kontaktów. Są dni, gdy nie ma siły wstać z łóżka. Jest rozdrażniony, napięty, występuje nasilony lęk i niepokój. Nasilone dolegliwości bólowe, znaczne pogorszenie samodzielności i możliwości poruszania się pogarszają jego samopoczucie. Rokowania określono jako niekorzystne i wymagające przewlekłego leczenia psychiatrycznego (zob. badania z 18 I oraz 15 III 2023 r., zaświadczenie lekarskie z 15 III 2023 r.). Z dokumentacji tej wynika także, że zaordynowano leki psychotropowe o działaniu antydepresyjnym ([...], [...]). Ocena pacjenta wg skali Barthel wystawiona dla potrzeb wydania aktualnego orzeczenia w przedmiocie niepełnosprawności potwierdza, że mąż skarżącej potrzebuje większej pomocy przy przemieszczaniu się (z łóżka na krzesło i z powrotem/siadanie) – 5 pkt., częściowej pomocy przy korzystaniu z toalety i ubieraniu się oraz rozbieraniu (5 pkt.). Możliwości w zakresie poruszania się (po powierzchniach płaskich) określono jako "niezależny na wózku" (5 pkt.). W ocenie Sądu już tylko powyższe okoliczności sugerują konieczność sprawowania ciągłej i stałej opieki. Podkreślana przez SKO kilkakrotnie okoliczność samocewnikowania, nie podważa wcale twierdzeń skarżącej o konieczności stałej pomocy mężowi przy korzystaniu z toalety. Jest bowiem bezsporne, że skarżąca opiekuje się osobą nie tylko z niedowładem kończyn dolnych ale również z zaburzeniami czucia od pępka w dół i porażeniem zwieraczy, co oznacza m.in. zaburzenia w utrzymaniu stolca i moczu. Tak samo nie może mieć istotnego znaczenia eksponowany przez SKO fakt prowadzenia samochodu przez męża skarżącej. Okoliczność ta, sama przez się, nie wyklucza konieczności sprawowania stałej i ciągłej opieki. To bowiem, że ktoś potrafi poprowadzić samochód, nie oznacza, że nie potrzebuje stałej pomocy przy zwykłych czynnościach życia codziennego. Skarżąca w trakcie wywiadu środowiskowego z dnia 21 VIII 2025 r. zaznaczyła, że jej mąż wprawdzie potrafi poprowadzić samochód jednak do niego nie wsiądzie ani z niego nie wysiądzie bez pomocy drugiej osoby. Co do opisanej w decyzji SKO historii zawodowej skarżącej, z zaznaczeniem, że od 2000 r. nie wykazywała ona żadnej aktywności zawodowej, to również nie ma podstaw, by tego rodzaju okoliczność traktować jako przesłankę odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jak wynika z art. 17 ust. 1 in fine UoŚR, świadczenie to przysługuje osobom, które "nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki". Z pozycji stosowanego przepisu nie ma zatem znaczenia, czy osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne w związku ze sprawowaną opieką "nie podejmuje" pracy czy też "rezygnuje" z pracy. Skoro zakres koniecznego sprawowania opieki przez skarżącą nad mężem wyklucza możliwość podjęcia przez nią zatrudnienia, to nie ma podstaw do odmowy przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego tylko z tego powodu, że nie pozostawała ona w zatrudnieniu w okresie bezpośrednio poprzedzającym konieczność podjęcia opieki. W konsekwencji stwierdzić należało, że stanowisko SKO stwierdzające brak konieczności sprawowania przez skarżącą stałej lub długotrwałej opieki nad mężem narusza art. 80 kpa oraz art. 17 ust. 1 in fine UoŚR. To zaś obligowało do uchylenia decyzji odwoławczej na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c ppsa. Rozpatrując sprawę ponownie, należy uwzględnić ocenę prawną i faktyczną wyrażoną w niniejszym orzeczeniu w zakresie przesłanki konieczności sprawowania stałej lub długotrwałej opieki oraz przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa, uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 480 zł (wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi). Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ppsa.