IV SA/Wr 71/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Protokolant Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 lipca 2012 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] Wojewoda D., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.), dalej: ustawa, po rozpatrzeniu odwołania G. D. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] 2011 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu w/w z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. Ś.w W., kwestionowaną decyzję utrzymał w mocy. Jak wskazał w jej uzasadnieniu, postępowanie w sprawie wymeldowania G. D. z miejsca pobytu stałego wszczęte zostało z urzędu w dniu 31 marca 2011 r. przez Prezydenta W. Z informacji podanych przez Miejski Zarząd Budynków wynika, że strona nie mieszka w tym miejscu od 2007 r. Umowa najmu rzeczonej nieruchomości została rozwiązana z dniem 31 lipca 2009 r. Mieszkanie zajmowane jest obecnie, bez tytułu prawnego, przez D. K. i W. H., zaś strona przebywa w R.L. Do wniosku dołączono kopię pisma skierowanego do strony, w którym Miejski Zarząd Budynków poinformował ją o wypowiedzeniu umowy najmu, z uwagi na podnajęcie mieszkania osobom postronnym, bez powiadomienia o tym fakcie wynajmującego. Ponadto, że zalega z opłatami za czynsz, w związku z czym prowadzone będzie oddzielne postępowanie. W dniu 26 lipca 2011 r. pisemne wyjaśnienia w sprawie złożył J. S., brat strony. Oświadczył, że z tego co mu wiadomo, mieszkanie jest opłacane, a wymieniona przebywa w nim rzadko z uwagi na częste podróże. W dalszej kolejności pisemne oświadczenie złożyła również strona. Stwierdziła, iż nie ciąży na niej obowiązek wymeldowania się z nieruchomości, co więcej, mieszkania nie opuściła na stałe. Jak podała: "w chwili obecnej nie przebywam w mieszkaniu ze względu na firmę M. SA, która zagraża mojemu życiu i zdrowiu. Wnoszę o przyznanie Mi z urzędu mieszkania w innej dzielnicy, np. Sz.". Na zakończenie dodała, że nie zalega z żadnymi opłatami z tytułu użytkowania mieszkania. W dniu 28 lipca 2011 r. zeznania do protokołu złożył W. H., który wraz z żoną zamieszkuje w spornej nieruchomości. Podał, że w lokalu znajdują się meble należące do strony, ale nie ma w nim żadnych jej rzeczy osobistych. Świadek podkreślił, że nie mieszka ona w lokalu, przychodzi jedynie po odbiór należności za jego użytkowanie. Dodał, że w miejscu tym przebywa tymczasowo, do momentu przyznania mu przez Gminę lokalu socjalnego. Mając na względzie powyższe organ I instancji orzekł o wymeldowaniu G.D. z miejsca pobytu stałego. Od tego rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie. Jak dalej wskazał organ odwoławczy, w sprawie o wymeldowanie obowiązkiem organów jest niebudzące wątpliwości ustalenie istnienia bądź nieistnienia przesłanek do wymeldowania określonych w art. 15 ust. 2 ustawy. Wynika on z zasady dążenia do prawdy obiektywnej zapisanej w art. 7 k.p.a., nakazującym organowi podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Przepisem gwarantującym realizację tej zasady jest art. 77 § 1 k.p.a., który nakłada na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz art. 80 cytowanej wyżej ustawy, który z kolei obliguje organ do dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego (wyrok WSA z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 788/08). W ocenie organu odwoławczego, rozpatrując sprawę, organ I instancji właściwie zastosował powyższe przepisy. Organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W przepisie tym wskazano, iż opuszczenie lokalu jest podstawową przesłanką, której zaistnienie rodzi obowiązek danej osoby zainicjowania postępowania o wymeldowanie z lokalu lub też może doprowadzić do wymeldowania na skutek wniosku złożonego przez inną osobę, a nawet z urzędu. Brak ustawowej definicji pojęcia opuszczenia lokalu spowodował, że stało się ono przedmiotem licznych orzeczeń i komentarzy. Z uwzględnieniem jednolitego stanowiska doktryny i judykatury należy stwierdzić, iż przy ustalaniu, czy nastąpiło opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ustawy należy badać przede wszystkim zamiar osoby, która ma być wymeldowana, trwałość tego zamiaru i dobrowolność podjęcia decyzji o opuszczeniu lokalu. Należy mieć na uwadze, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter stały i jest dobrowolne (por. wyroki NSA: z dnia 29 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX 50129; z dnia 21 listopada 2001 r., sygn. akt V SA 2950/00, LEX 80643; z dnia 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt V SA 108/00, LEX 49954; z dnia 3 kwietnia 2000 r., LEX 49415; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt III SA/Wr 183/08, LEX 518466; wyrok WSA w Lublinie z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt III SA/Lu 174/08). Należy mieć oczywiście na uwadze, że o ocenie charakteru pobytu, czy też opuszczenia lokalu decyduje nie tyle werbalna treść oświadczenia woli, lecz okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty. Za zasadne uważa się wyjaśnienie stronie, czym dla organów meldunkowych charakteryzuje się zameldowanie, jakie niesie za sobą prawa i jakie obowiązki. Ewidencja ludności polega wyłącznie na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, zaś osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy, określony w ustawie, w tym obowiązek wymeldowania w razie opuszczenia miejsca pobytu. Zaznaczyć należy także, że w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż: “niezależnie od zmian sposobu jego realizacji obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Należy podkreślić, iż ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku “przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki." W konsekwencji oznacza to, iż organy meldunkowe są zobowiązane utrzymywać ewidencję w stanie, który odpowiada rzeczywistości, w tym mają obowiązek wymeldowania z pobytu stałego każdego, kto z jakichkolwiek powodów nie przebywa w miejscu zameldowania przez czas określony w art. 15 ust. 2 ustawy. Ewidencja ludności ma na celu wyłącznie rejestrację faktów, tj. tego, czy dana osoba stale lub czasowo przebywa w określonym lokalu (wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 880/08, wyrok WSA z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Go 129/11). Godzi się również wskazać czym dla organów administracji jest stały pobyt w lokalu. Stosownie do art. 10 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości, pod oznaczonym adresem, z zamiarem stałego przebywania. Z definicji zamieszczonej w tym przepisie wynika zatem, że aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, należy fizycznie zamieszkiwać pod oznaczonym adresem i mieć wolę stałego tam przebywania, czyli koncentracji spraw życiowych. Przy czym, oba te elementy muszą występować łącznie. Należy zatem przyjąć, że miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe czynności życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, przygotowuje i spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do bytowania, przyjmuje wizyty gości, czy też podejmuje korespondencję (wyrok WSA z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 345/08). Jak wynika bezsprzecznie z posiadanego materiału dowodowego sprawy, żadnej z wymienionych czynności strona nie wykonuje w miejscu stałego zameldowania, co prowadzi do słusznego wniosku, że gdzie indziej skoncentrowała szereg spraw życiowych. Obecnie nieruchomość zajmowana jest, bez tytułu prawnego, przez W. H. i D. K. Jak ustalono, odwołująca się bezprawnie podnajęła w/w osobom lokal, sama zaś opuściła to miejsce i przeprowadziła się pod inny adres, którego jednakże nie chce podać. Z ustaleń poczynionych przez organ I instancji wynika bezsprzecznie, że umowa najmu zawarta ze stroną została wypowiedziana z dniem 31 lipca 2009 r. Organ odwoławczy podkreślił również, że zarówno zameldowanie jak i wymeldowanie jest aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby, charakteru tego pobytu, bądź jego ustania w dotychczasowym miejscu, służącym zbieraniu i aktualizowaniu danych o miejscu pobytu osób fizycznych, zgodnie z rzeczywistym i aktualnym stanem faktycznym. W myśl bowiem art. 9 ust. 2b ustawy, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w nim. Analogicznie zatem przyjąć należy, że wymeldowanie służy potwierdzeniu faktu opuszczenia miejsca pobytu stałego. Dokonywane jest ono zazwyczaj w drodze czynności materialno - technicznej, która to nie ma cech aktu administracyjnego i nie kończy postępowania w konkretnej sprawie. Wydanie aktu administracyjnego w tym zakresie ustawodawca przewidział jedynie w przypadku wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Podstawę prawną wymeldowania osoby z pobytu stałego bez jej wyraźnego oświadczenia woli o dokonaniu wymeldowania stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy, w myśl którego organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Stosownie do powołanej regulacji jedyną przesłanką wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie przez nią miejsca, w którym była zameldowana na pobyt stały. W rezultacie “opuszczenie" miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania określona w art. 15 ust. 2 ustawy, rozumiane jest jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu może przy tym nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie odpowiedniego w tym zakresie oświadczenia, jak również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Stosownie do powyższego, postępowanie w sprawie dokonania wymeldowania, w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, czy osoba powzięła zamiar fizycznego opuszczenia swojego dotychczasowego miejsca pobytu stałego i czy ten zamiar zrealizowała. W świetle przedstawionych uwag, analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Wojewody D., organ I instancji prawidłowo orzekł o wymeldowaniu odwołującej się z miejsca pobytu stałego. Dostrzegł, że bezsprzecznie ustalono, czego nie kwestionowała sama odwołująca się, że lokal został podnajęty osobom postronnym, z którymi strona zawarła bezpodstawną umowę. W związku z tym działaniem, jak również narosłymi zaległościami za czynsz, wypowiedziano stronie umowę najmu tej nieruchomości. Niezrozumiałe zatem dla organu II instancji są twierdzenia odwołującej się o nieopuszczeniu miejsca stałego zameldowania, gdy to ona sama podnajęła mieszkanie. Choć, co prawda, odwołująca się twierdzi, że w mieszkaniu pozostały jej rzeczy, tj. wyposażenie i meble. W ocenie Wojewody nie są to jednak rzeczy stanowiące o pobycie stałym w danym miejscu. Więcej, według aktualnego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, opuszczenie lokalu nie musi być połączone z jego opróżnieniem z rzeczy należących do opuszczającego lokal. Pozostawienie rzeczy nie świadczy zatem o skoncentrowaniu spraw życiowych w miejscu zameldowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 136/09, LEX nr 553622). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, który podziela organ odwoławczy, że spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i wynika z jej własnej woli, a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123). Z zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że “opuszczenie" spornego lokalu przez stronę miało charakter trwały i wynikało z jej woli, tak jak wymaga tego dyspozycja art. 15 ust. 2 ustawy. Wbrew stanowisku strony, Wojewoda D. uznał za zasadne wnioski, jakie wyciągnął organ I instancji odnośnie jej twierdzeń, iż opuszczenie lokalu nie miało charakteru trwałego i pozbawione było cech dobrowolności. Niewystraczające przy tym są twierdzenia zainteresowanej, że opuściła to miejsce ze względu na firmę M., która miałaby zagrażać jej życiu i zdrowiu. Twierdzenie to nie jest poparte żadnym stanowczym materiałem dowodowym, co więcej, nie znaleziono podstaw do uznania, że faktycznie firma ta w zupełności przyczyniła się do zaniechania przez w/w zamieszkiwania w tym miejscu. Dziwi to o tyle, że miejsce to nadal zajmowane jest przez dwie inne osoby, z którymi to przecież sama zainteresowana podpisała umowę podnajmu. Dla stwierdzenia istnienia (bądź nie) przesłanek uzasadniających odmowę wymeldowania nie wystarczy, by osoba, której takowe postępowanie tyczy, podnosiła chęć zamieszkiwania w przyszłości, nie podając żadnych jasnych przyczyn niezamieszkiwania obecnie. Z kolei, zamieszkiwanie w przyszłości rodzi słuszne wątpliwości, szczególnie gdy umowa najmu została stronie wypowiedziana już tak dawno temu (2007 r.). Dla zapewnienia zgodności między stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez własne rozstrzygnięcia zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją, a istniejącym stanem rzeczy (wyrok WSA z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 457/08). Ustanie nieprawidłowego wpisu w ewidencji nie skutkuje dla strony niczym innym, aniżeli potwierdzeniem dla wszelkich organów administracyjnych i państwowych, że dana osoba nie mieszka pod tym adresem. Nie oznacza natomiast, że staje się osobą bezdomną. Odwołująca się sama przyznała, że obecnie mieszka w innym miejscu, więc to właśnie tam winna dokonać stosownego zameldowania. Na tę decyzję G. D. złożyła skargę do tutejszego Sądu, wnosząc o jej uchylenie. Pełnomocnik skarżącej, na rozprawie, podniósł, że skarżąca jest osobą zaangażowaną w działalność społeczną w Gminie W. i w związku z jej prowadzeniem czuje się szykanowana. Dochodziła odszkodowań dla mieszkańców Gminy pozbawionych w sposób bezprawny mieszkań. Oświadczył, że w spornym lokalu nikt nie posiada prawa do stałego zameldowania, oraz że skarżąca pozostawiła w nim meble. Nadto skarżąca dodała, iż umowa najmu przedmiotowego lokalu nie została z nią skutecznie rozwiązana. W lokalu tym nie mieszka ale jego opuszczenie nie miało dobrowolnego skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 2 ustawy. W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest opuszczenie przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu omawianego art. 15 ust. 2 ustawy jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Innymi słowy, chodzi tu o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Zamiar ten ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Koniecznym jest zatem dokonanie oceny zamiaru osoby, która ma być wymeldowana. Niezbędnym w tej kwestii jest uwzględnienie obiektywnych przesłanek opuszczenia, takich jak: powód opuszczenia, możliwość dostępu do lokalu, wola powrotu i utrzymywania związków z miejscem stałego pobytu. Biorąc pod uwagę powyższe, rozpoznanie sprawy wymeldowania skarżącej wymagało ustalenia przez organy administracyjne obu instancji, czy opuściła ona miejsce dotychczasowego pobytu i czy opuszczenie to miało w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, charakter trwały i dobrowolny. Wskazać należy, iż ustalenia powyższe winny były zostać poczynione zgodnie z przepisami prawa procesowego, w tym przede wszystkim zgodnie z wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, w świetle której organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy. W tym też celu, zgodnie z wymogami określonymi w treści art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 107 § 1 i 3 k.p.a., decyzja organu powinna zawierać powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Odnosząc wskazane reguły procesowe do rozpatrywanej sprawy Sąd przyjął, że organy meldunkowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy, który następnie oceniony został w granicach prawem przewidzianej swobody, co w efekcie doprowadziło do prawidłowych ustaleń stanu faktycznego przedstawionego w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. Opierając się na właściwie dokonanych ustaleniach uznać należało spełnienie wymaganej prawem przesłanki do wymeldowania skarżącej z miejsca stałego zameldowania - w postaci niewątpliwego ustania jej pobytu w przedmiotowym lokalu. W trakcie postępowania administracyjnego przesłuchano świadków, którzy ten fakt potwierdzili. Nie ulega wątpliwości, że w lokalu przy ulicy Ś. zamieszkują osoby trzecie, a sama skarżąca przebywa w miejscu, którego lokalizacji nie chce podać z uwagi, jak twierdzi, na grożące jej niebezpieczeństwo ze strony firmy "M.". W tym miejscu podkreślenia jednak wymaga, że zgromadzony materiał dowodowy nie przemawia za słusznością tego twierdzenia, gdyż nie wynika z niego aby skarżąca korzystała z jakichkolwiek środków prawnych mających na celu ochronę jej życia lub mienia. Trudno zatem dać wiarę temu, że opuszczenie przez nią mieszkania nie miało charakteru dobrowolnego. Faktu korzystania z mieszkania przez osoby trzecie skarżąca zresztą nie kwestionuje. Wyjaśnia natomiast, że w lokalu znajdują się jej rzeczy i zamierza do niego powrócić. Sąd jednakże zgadza się w tej kwestii z organem orzekającym, iż rodzaj pozostawionych przez skarżącą w mieszkaniu rzeczy, takich jak np. meble, nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w miejscu zameldowania. Z kolei, oświadczenie skarżącej o zamiarze powrotu do lokalu nie może odnieść w tym stanie faktycznym sprawy pożądanego przez nią skutku i zdecydować o przyjęciu, że opuszczenie przez nią mieszkania nie posiada cech trwałości. Przy czym, bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostaje kwestia posiadania lub nie przez skarżącą tytułu prawnego do lokalu. W ocenie Sądu, mając na względzie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie organy właściwie uznały, że skarżąca opuściła miejsce stałego pobytu w sposób trwały i dobrowolny, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W tym zakresie nie uchybiły też wymaganiom procedury dowodowej omówionym w uzasadnieniu wyroku, w związku z czym podnoszona przez pełnomocnika skarżącej argumentacja nie znajduje żadnego uzasadnienia. Z podanych wyżej względów skarga, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), podlegała oddaleniu o czym orzeczono w sentencji wyroku.